ას-1428-1443-20101 17 ნოემბერი, 2011 წელი.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი (განმცხადებელი) _ ნ. შ-ის წარმომადგენელი ე. პ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ დ. ჭ-ი, გ. გ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინება

კერძო საჩივრის დავის საგანი _ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. შ-მა სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების: გ. გ-ისა და დ. ჭ-ის მიმართ და მოითხოვა ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მესაკუთრედ აღიარება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 06 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. შ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი 2003 წლის 10 აპრილს ნ. შ-სა და გ. გ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, ასევე 2003 წლის 18 ივლისს გ. გ-სა და დ. ჭ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება თბილისში მ-ის ქ.¹25-ში მდებარე ბინა ¹89-ის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ; თბილისში მ-ის ქ. ¹25-ში მდებარე ბინა ¹89 საკუთრების უფლებით აღირიცხა ნ. შ-ის სახელზე.

აღნიშნული სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა დ. ჭ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე ასევე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ასევე გ. გ-მა და მოითხოვა მისი გაუქმება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით დ. ჭ-ის და გ. გ-ის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. შ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 31 ივლისის განჩინებით განხორციელებული ურზუნველყოფის ღონისძიება _ დ. ჭ-ის საკუთრებაში არსებული ქონებისათვის მდებარე ქ. თბილისის მ-ის ქ.¹25, ბინა ¹89-ზე ყადაღის დადების თაობაზე.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2002 წლის 5 აგვისტოს შედგენილი მინდობილობის საფუძველზე, ნ. შ-მა დედას ც. ს-ეს მიანიჭა თავისი კუთვნილი ბინის გასხვისების უფლებამოსილება. მითითებული მინდობილობის გაცემასთან დაკავშირებით მისი ნების გამოვლენა იყო ნამდვილი. აღნიშნული მინდობილობის საფუძველზე 2003 წლის 10 აპრილს ც. ს-ემ გაასხვისა ნ. ს-ის კუთვნილი საცხოვრებელი ბინა. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დადასტურდა 2003 წლის 10 აპრლის ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის ც. ს-ის ავადმყოფური მდგომარეობის არსებობა, მეტიც საქმეში არსებული მასალების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ც. ს-ეს 2003 წლის 10 აპრილის ხელშეკრულების დადების დროს, შეეძლო სწორად და ადეკვატურად აღექვა მის მიერ განხორციელებული ქმედებები. შესაბამისად სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ც. ს-ე, მოქმედებდა რა თავისი შვილის _ მოსარჩელე ნ. შ-ის რწმუნებით 2002 წლის 5 აგვისტოს მასზე გაცემული მინდობილობის ფარგლებში, გაასხვისა მოსარჩელის ბინა გ. გ-ზე. ამდენად, მის მიერ გარიგების დადებისას გამოვლენილი ნება სავსებით შეესაბამებოდა მოსარჩელის ნებას ბინის გასხვისებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ადგილი, არა ჰქონდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევას, ვინაიდან, აღნიშნული ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით ორივე მხარე უნდა მოქმედებდეს მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს. კონკრეტულ შემთხვევაში, პირველი ინსტანციის სასამართლომ 2007 წლის 17 დეკემბრის განაჩენის შინაარსიდან გამომდინარე, გააკეთა დასკვნა, რომ 2003 წლის 18 ივლისს გ. გ-სა და დ. ჭ-ს შორის გარიგების დადების მომენტში მხარეთა ნება რეალურად არ იყო მიმართული ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისაკენ. აღნიშნულის გათვალისწინებით სასამართლომ 2003 წლის 18 ივლისის ხელშეკრულება ჩათვალა მოჩვენებით გარიგებად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 სექტემბრის განჩინებით ნ. შ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება შევიდა კანოიერ ძალაში

2011 წლის 14 მარტს ნ. შ-ის წარმომადგენელმა გ. ს-ემ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით მიართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს. განმცხადებელმა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება შემდეგი ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლებით:

განმცხადებელმა აღნიშნა, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილება ეფუძნება, რამდენიმე უსაფუძვლო მსჯელობასა და კანონის მოთხოვნათა დარღვევით მოპოვებულ მტკიცებულებებს, რომელთა საპირისპიროდაც მათ მიერ მოპოვებულია რამდენიმე მტკიცებულება, რაც მისი აზრით არის საფუძველი აღნიშნული გადაწყვეტილების გადასინჯვის; კერძოდ, განმცხადებლის განმარტებით, ზემოთაღნიშნული იმ გაუგებრობის აღმოსაფხვრელად, ც. ს-ე 2003 წლის 10 აპრილის პერიოდისათვის ქმედუუნარო იყო თუ არა, კერძოდ, ორი ურთიერთგამომრიცხავი ექსპერტიზის დასკვნის არსებობის გამო 2011 წლის 24 იანვარს განმცხადებლის მიერ დანიშნული იქნა ექსპერტიზა, რომლის მიხედვითაც მოითხოვა კომპლექსური ექსპერტიზის დანიშვნა; განმცხადებლის მიერ ექსპერტის წინაშე დასმული იქნა შემდეგი კითხვები: 1) იყო თუ არა ქმედუნარიანი ქალბქტონი ც. ს-ე ხელშეკრულების დადებისას, კერძოდ 2003 წლის 10 აპრილს _ (ორივე ექსპერტიზის დასკვნაში სხვადასხვა გარემოებაა დადგენილი); 2)რა დაავადებით იყო დაავადებილი ქალბქტონი ც. ს-ე (ორივე ექსპერტიზის დასკვნაში სხვადასხვა გარემოებაა დადგენილი); 3) იყო თუ არა ეს დაავადება მემკვიდრეობითი (ორივე ექსპერტიზის დასკვნაში სხვადასხვა გარემოებაა დადგენილი); 4)შეიძლებოდა თუ არა ესეთი დაავადებით დაავადებული ადამიანისათვის არ შეენიშნათ დაავადების ნიშნები ისეთ პიროვნებებს გ. გ-სა და დ. ჭ-ს, რომლებიც თავიანთი მიზნის მისაღწევად ცდილობენ მუდმივად თავიანთ კონტროლზე ჰყოლოდატ ქალბატონი ც. და მუდამ მის გვერდით ყოფილიყვნენ.

2011 წლის 15 თებერვალს ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემული იქნა “სიკვდილის შემდგომი სასამართლო-ფსიქიატრიული ექსპერტიზის დასკვნა ¹001937-2011/06, რომელიც პასუხებს დასმულ საკითხებს. კერძოდ ამ დასკვნის თანახმად გარდაცვლილ ც. ს-ეს აღენიშნებოდა ჭკუასუსტობა _ დემენცია ალცჰაიმერის დაავადების დროს, ადრეული დასაწყისით (კოდი _ დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაცია მე-10 გადასინჯვის მიხედვით) 2003 წლის 10 აპრილს, ხელშეკრულების დადებისას, აწ გარდაცვლილ ც. ს-ეს აღენიშნებოდა ჭკუასუსტობა _ დემენცია ალცჰაიმერის დაავადების დროს, ადრეული დასაწყისით და თავისი ფსიქიკური მდგომარეობით არ შეეძლო შეეგნო თავისი მოქმედების მნიშვნელობა და განეგო იგი (ქმედუნარიანობა) ალცჰაიმერის დაავადება წარმოადგენს უცნობი ეტიოლოგიის პირველად დეგენერაციულ ცერებრულ დაავადებას (იხ. დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაცია მე-10 გადასინჯვა)” შესაბამისად, განმცხადებლის განმარტებით დღეისათვის ცალსახად არის დადგენილი, რომ 2003 წლის 10 აპრილს, ხელშეკრულების დადებისას, აწ გარდაცვლილ ც. ს-ეს აღენიშნებოდა ჭკუასუსტობა _ დემენცია ალცჰაიმერის დაავადების დროს, ადრეული დასაწყისით და თავისი ფსიქიკური მდგომარეობით არ შეეძლო შეეგნო თავისი მოქმედების მნიშვნელობა და განეგო იგი (ქმედუნარიანობა) ამასთანავე აღნიშნული დგინდება სახელმწიფო ექსპერტიზის ორი დასკვნით, რაც შეეხება საპირისპირო დასკვნას (მხედველობაში გვაქვს შპს “ფსიქოდიაგნოსტიკისა და ფსიქო-კორექციის ცენტრის” 2007 წლის 06 ნოემბრის ექსპერტიზის დასკვნა) ეს დასკვნა ჩატარებულია ე. წ “დამოუკიდებელი ექსპერტიზის მიერ”, რომლის ჩამტარებლებიც რამდენიმე ხნის წინ დაკავებული იყვნენ “ყალბი დასკვნის” გაცემის ფაქტზე, შესაბამისად განმცხადებელის შეფასებით, ძნელი გადასაწყვეტი არ არის, თუ რომელ მტკიცებულებაზე დააყრდნობით შეიძლება მიღებულ იქნას გადაწყვეტილება.

განმცხდებლის მითითებით, მეორე მტკიცებულება, რომლითაც ახალი გარემოება მტკიცდება არის შემდეგი გარემოება: სააპელაციო სასამართლო თავის გადაწყვეტილებაში მიუთითებს, რომ “ამასთანავე სააპელაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს დადგენილ ფაქტობრივ გარემოეებაზე, იმასთან დაკავშირებით, რომ ც. ს-ე ავსტრიაში გაემგზავრა დამოუკიდებლად ყოველგვარი მეთვალყურეობის გარეშე და მან თავად განახორციელა ასევე დამოუკიდებლად საელჩოში შესაბამისი პროცედურების გავლა, განმცხადებლის განმარტებით, არასაფუძვლიანია, ვინაიდან საქმეში არ მოიპოვება არცერთი დოკუმენტი, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ ც. ს-ემ თავად განახორციელა ასევე დამოუკიდებლად საელჩოში შესაბამისი პროცედურების გავლა.

განმცხადებელი მესამე მტკიცებულებად მიუთითებდა შემდეგ გარემოებას, რომ სასამართლოს თითქოსდა არ გააჩნდა იმის დამადასტურებელი არცერთი დოკუმენტი, რომ გ. გ-ისაგან სადავო ბინის ყიდვისას, დ. ჭ-ი მოქმედებდა არაკეთილსინდისიერად. აღნიშნულთან დაკავშირებით, განმცხადებელმა ყურადღებას გაამახვილა დღეისათვის მის ხელთ არსებულ შემდეგ მტკიცებულებაზე: კერძოდ, როგორც სადავო (სასამართლოს მიერ მითითებული 2007 წლის 17 დეკემბრის) განაჩენში მითითებულია, რომ “2006 წელს გ. გ-მა თავის საცხოვრებელ ბინაში მდებარე თბილისი, ნ-ის ქ. ¹ც2-ში, დაიბარა ც. ს-ის მეგობრები.... “. განმცხადებლის მიერ 2011 წლის 11 მარტს ამოღებულ იქნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოდან მტკიცებულებები, რომლითაც დღეისათვის დადგენილია, რომ ზემოთაღნიშნულ პირებს შორის გარდა სადავო ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულებისა კიდევ არსებობდა სხვა გარიგებაც, რომლებზეც მხარეები აქამდე დუმდნენ; კერძოდ მის განცხადებაზე 2011 წლის 11 მარტს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოდან აცნობეს, რომ “2003 წლის 6 ნოემბერს ნოტარიუს ხუხა მოსიას მიმართეს გ. გ-მა და დ. ჭ-მა და დადეს ნასყიდობის ხელშეკრულება ბინაზე, რომელშიც დღესაც ცხოვრობს ე. წ გამყიდველი გ. გ-ის და რომელიც თვით სასამართლო გადაწყვეტილებაშიც მითითებულია, როგორც გ. გ-ის საკუთრება; კერძოდ აღნიშნული უძარვი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებულია, რომ “ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს ნ. ნ-ის (მოპასუხე გ. გ-ის მეუღლე) საკუთრებაში კუთვნილი საცხოვრებელი ფართი, რომელიც მდებარეობს მისამართზე: ქ. თბილისი, ნ-ის ქ. ¹2” ბუნებრივის ვფიქრობთ ძნელია იმსჯელო აღნიშნული მტკიცებულების შემდეგ, რომ “ამდენად სასამართლოს არ გააჩნია იმის დამადასტურებელი არცერთი მტკიცებულება, რომ გ. გ-ისაგან სადაო ბინის ყიდვისას დ. ჭ-ი მოქმედებდა არაკეთილსინდისიერად.”

განმცხადებლი მიუთითებდა, რომ სასამართლო პროცესში მონაწილეობას ღებულობდა მოსამართლე, რომელსაც არ ჰქონდა სასამართლო პროცესში მონაწილეობის უფლება; განმცხადებელმა აღნიშნულის დასტურად წარმოადგინა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება, რომლითაც დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოება: “მოცემულ შემთხვევაში შუამდგომლობის ავტორი აცილების საფუძვლად მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმის განმხილველი მოსამართლე ნ. ნ-ე არის აპელანტის წარმომადგენლის ც. დ-ის მეგობარი. სააპელაციო პალატა თვლის, რომ შუამდგომლობის ავტორის მიერ მითითებული გარემოება ობიექტურად ბადებს ეჭვს, მოსამართლის მიუკერძოებლობაში. აცილების საკითხის გადაწყვეტისას მოსამართლის განწყობას, მის შინაგან ფსიქოლოგიურ მდგომარეობას არ აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა, არამედ გადამწყვეტია, რომ მხარის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოება თავისთავად ბადებს ეჭვს მოსამართლის მიუკერძოებლობაში;” ბუნებრივია თუ ერთხელ უკვე აღნიშნულმა გარემოებამ - მოსამართლის მიუკერძოებლობამ, დაბადა ეჭვი, ეს გარემოება სხვა საქმეში ვერანაირი მტკიცებულებით ვერ შეიცვლებოდა.”

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, განმცხადებელმა საბოლოოდ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ დღეისათვის მისთვის ცნობილი გარემოებები და მტკიცებულებები, თავის დროზე რომ ყოფილიყო ცნობილი, სასამართლო გამოიტანდა მათთვის სასურველ გადაწყვეტილებას, შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 428-ე, 429-ე, 430-ე, 431-ე მუხლების შესაბამისად, მის მიერ ზემოთ აღნიშნულ ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე დაყრდნობით, მოითხოვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტლების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინებით ნ. შ-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ განცხადება არ შეიცავდა მითითებას იმ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა შესახებ, რაც საკმარის საფუძველს შექმნიდა საქმის წარმოების განახლებისათვის, ხოლო მარტოოდენ მტკიცებულებების წარდგენა ვერ გახდებოდა საფუძველი კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლებისა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისიწნებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 430-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. შ-ის განცხადება დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ნ. შ-ის წარმომადგენელმა ე. პ-ემ და მოითხოვა მისი გაუქმება

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, ნ. შ-ის წარმომადგენელ ე. პ-ის კერძო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინება დატოვებულ იქნეს უცვლელად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან გაჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.

ამავე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტში აღნიშნული საფუძვლებით საქმის განახლება დასაშვებია, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა საქმის განხილვისას მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

მითითებული ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია ისეთ შემთხვევაში, როდესაც მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოების ან მტკიცებულების შესახებ, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარმოდგენილი სასამართლოში, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ ახალი გარემოება ან მტკიცებულება, მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს საქმის წარმოების განახლების საფუძველი, თუ მტკიცებულება არსებობდა გადაწყვეტილების მიღებამდე, მხარემ არ იცოდა მისი არსებობის შესახებ და მას თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ნ. შ-ის მიერ მითითებული გარემოებები ზემოაღნიშნული მუხლის თანახმად, არ შეიძლება მიჩნეულიყო ახლად აღმოჩენილ გარემოებად, ვინაიდან განმცხადებელი ფაქტობრივად უთითებდა ახალ მტკიცებულებებზე და თავისი განცხადებით მსჯელობდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მათი სამართლებრივი შეფასებების უკანონობაზე. მითითებული მუხლის ანალიზი კი ცხადყოფს, რომ ახალ მტკიცებულებებთან ერთად უპირატესად უნდა მიეთითოს ახლად აღმოჩენილ გარემოებებზე. განსახილველ შემთხვევაში მის მიერ ახალ გარემოებად დასახელებული 2011 წლის 15 თებერვლის ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო-ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემული სიკვდილის შემდგომი სასამართლო-ფსიქიატრიული ექსპერტიზის დასკვნის კვლევითი ნაწილი შეიცავდა ანალოგიურ მსჯელობას, რაც დაფიქსირებული იყო საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის ბიუროს 2007 წლის 8 აგვისტოს დასკვნაში და ემყარებოდა იგივე მასალას, რომლის საფუძველზეც, ეს უკანასკნელი იქნა მიღებული, ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ ჩათვალა მითითებული ახალი მტკიცებულება საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად, ვინაიდან იგი რაიმე ახლად აღმოჩენილ გარემოებაზე ინფორმაციას არ შეიცავდა.

საკსასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას მასზე, რომ განმცხადებლის მიერ წარმოდგენილ საფრანგეთის საელჩოს მიერ გაცემულ 2011 წლის 10 მარტის წერილს, რომელშიც დაფიქსირებულია, გარემოება იმის შესახებ რომ საელჩოში 2003 წლის დაარქივებული მასალა და კომპიუტერული მონაცემები განადგურებულია, რის გამოც ვერ განხორციელდა ც. ს-ის მიერ 2003 წლის ავსტრიაში გასამგზავრებელი ვიზის მიღებასთან დაკავშირებით ინფორმაციის გაცემა, არანაირ ინფორმაციას საქმისათვის მნიშვნელოვან საკითხებთან დაკავშირებით არ შეიცავდა და ამ მტკიცებულებასთან დაკავშირებით განმცხადებლის მსჯელობა მხოლოდ სასამართლოს გადაწყვეტილების კრიტიკით იყო შემოფარგლული, რაც შეიძლებოდა მხოლოდ გადაწყვეტილების კასაციის წესით გასაჩივრების დროს ყოფილიყო აქტუალური. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს აზრით, ვერც აღნიშნული გარემოება ვერ მიიჩნეოდა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლით გათვალისწინებულ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განმხცადებლის მიერ მითითებული გარემოება, რომ დ. ჭ-ი და გ. გ-ი მეგობრულ ურთიერთობაში იმყოფებოდნენ ერთმანეთთან, აღნიშნულის დადასტურების შემთხვევაშიც ვერ გახდებოდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების საფუძველი, ვინაიდან აღნიშნული საკითხი არ წარმოადგენდა მხარეთა შორის ძირითად სადავო საკითხს და მისი გათვალისწინების შემთხვევაშიც კი, სასამართლოს მიერ მაინც ვერ იქნებოდა განმცხადებლის სასარგებლო გადაწყვეტილება მიღებული, ვიანიდან არ იყო დადასტურებული სადავო ნასყიდობის - 2003 წლის 10 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის ც. ს-ის იმგვარი ჯანმრთელობის მდგომარეობის არსებობა, რაც გამორიცხავდა მის მიერ 2003 წლის 10 აპრილის ხელშეკრულების გაფომრების შესაძლებლობას (ქმედუუნარობა). ამასთან, აღნიშნული დოკუმენტი მას შეეძლო საქმის განხილვის დროს წარმოედგინა, რაც განმცხადებელს არ განუხორციელებია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განმხაცდებლის მიერ მითითებული გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ სასამართლო პროცესში მონაწილეობას იღებდა მოსამართლე, რომელსაც არ ჰქონდა სასამართლო პროცესში მონაწილეობის მიღების უფლება, რის დასადასტურებლადაც წარმოადგინა თბილსის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება მოსამართლე - ნ. ნ-ის, საქმის განხილვისაგნ აცილების შესახებ, რომლის შინაარის გათვალისწინებითაც, კერძოდ იმის გათვალისწინებით, რომ ნ. ნ-ე იყო აპელანტის წარმომადგენლის ც. დ-ის მეგობარი, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ (შემადგენლობის ორმა მოსამრთლემ) საკმარის საფუძვლად მიიჩნია საქმის განხილვისაგან ნ. ნ-ის ასაცილებლად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ ჩათვალა ასევე, ახალ აღმოჩენილ გარემოებად, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება არ შეიცავდა იმ იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტს, რომელზეც დამოკიდებული იქნებოდა მხარეთა მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე, მხარეთა ან ერთ ერთი მხარის, ამ შემთხვევაში ნ. შ-ის უფლება-მოვალეობების წარმოშობის შეცვლის ან შეწყვეტის საკითხი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლით გათვალისწინებული ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების საფუძვლები, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ განცხადება სწორად არ დააკმაყოფილა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე მუხლით, 419-420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. შ-ის წარმომადგენელ ე. პ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მაისის განჩინება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი