ა-2947-ბ-21-2011 3 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

განმცხადებელი _ ქ. ა-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. ბ-ე, მ. ა-ე

გასაჩივრებული განჩინება _ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 ივნისის განჩინება

განმცხადებლის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების ბათილად ცნობა, საქმის წარმოების განახლება

დავის საგანი – იპოთეკითა და გირავნობით დატვირთული უძრავ-მოძრავი ქონების რეალიზაცია

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ. ა-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ა-ის, ზ. ბ-ისა და ბ. ი.ის მიმართ მ. ა-ისათვის დაკისრებული თანხის _ 17323 აშშ დოლარის ანაზღაურების მიზნით ზ. ბ-ის საკუთრებაში რიცხული, ქ.ბათუმში, ჯავახიშვილის ქ¹72-ში მდებარე იპოთეკით დატვირთული ¹60 ბინის, ბ. ი.ის კუთვნილი, «მერსედეს ბენც 250დ» მარკის ავტომობილის (სახელმწიფო ¹..., სარეგისტრაციო მოწმობის ¹...), მ. ა-ის კუთვნილი «კამაზ 5410-ის» (სახელმწიფო ¹..., სარეგისტრაციო მოწმობის ¹...), საძინებელი გარნიტურის, მისაღები ოთახის გარნიტურის, პიანინო «ოქტავასა» და «ტაგრას» მარკის პერსონალური კომპიუტერის იძულებით აუქციონზე რეალიზაციის მოთხოვნით.

მოპასუხე მ. ა-ემ შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ მან ნაკისრი ვალდებულება სრულად შეასრულა, რაც უზრუნველყოფის საგნების რეალიზაციაზე უარის თქმის საფუძველია, ზ. ბ-ესა და ბ. ი.ეს სასამართლოსათვის შესაგებლით არ მიუმართავთ.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილებით ქ. ა-ის სარჩელი სრულად დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და იმ საოქმო განჩინების გაუქმება, რომლითაც მათ უარი ეთქვათ საქმის წარმოების შეწყვეტაზე და სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების გზით საქმის წარმოების შეწყვეტა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის, ზ. ბ-ისა და ბ. ი.ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით აპელანტებს უარი ეთქვათ საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე საოქმო განჩინების გაუქმების მოთხოვნაზე, ამავე გადაწყვეტილებით ქ. ა-ის სარჩელი იპოთეკითა და გირავნობით დატვირთული ქონების რეალიზაციის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. ა-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება, ასევე სასამართლო ხარჯების მოპასუხეთათვის დაკისრება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 ივნისის განჩინებით ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად შემდეგი გარემოებების გამო:

საკასაციო პალატამ მიუთითა ამავე სასამართლოს 2011 წლის 20 მაისის განჩინებაზე, რომლითაც ქ. ა-ეს დაუდგინდა ხარვეზი და დაევალა 7 (შვიდი) დღის ვადაში 17 323 აშშ დოლარის (ეკვივალენტი ლარის) 5%-ის, მაგრამ არანაკლებ 300 ლარის გადახდა. სასამართლომ, საქმის მასალებზე დაყრდნობით, დადასტურებულად ჩათვალა, რომ ხარვეზის დადგენის შესახებ განჩინება კანონის მოთხოვნათა დაცვით გაეგზავნა კასატორს და საქმეში მითითებულ მისამართზე 2011 წლის 31 მაისს ჩაბარდა მ.კ-ეს. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლის პირველი ნაწილით და ჩათვალა, რომ მ.კ-ისათვის შეტყობინების ჩაბარება ითვლება ქ. ა-ისათვის ჩაბარებად. პალატამ, ამავე კოდექსის მე-60 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ხარვეზის გამოსწორებისათვის დადგენილი შვიდდღიანი ვადის დენის დასაწყისად მიიჩნია 2011 წლის პირველ ივნისი, ხოლო დასასრულად _ 2011 წლის 7 ივნისი. კასატორმა ხარვეზის გამოსწორებისათვის დაკისრებული დოკუმენტებით საფოსტო განყოფილებას მიმართა 8 ივნისს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 63-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით. აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, არსებობდა ქ.ა-ის საკასაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველი.

ქ. ა-ემ განცხადებით მომართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვა საკასაციო პალატის 2011 წლის 23 ივნისის განჩინების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება შემდეგი დასაბუთებით:

არასწორია სასამართლოს განმარტება ხარვეზის დადგენის შესახებ განჩინების ქ.ა-ის ოჯახის წევრ ვინმე კ-ისათვის ჩაბარებისა და საპროცესო ვადის დარღვევის თაობაზე, რადგანაც სასამართლო შეტობინება მხარეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით ჩაბარდა. სასამართლო შეტყობინების ჩაბარების დასტურში არაა მითითება უწყების ჩამბარებელი პირის კასატორთან დამოკიდებულების თაობაზე და კ-ე წარმოადგენდა თუ არა ქ.ა-ის ოჯახის წევრს. საკასაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლის პირველი ნაწილი. ქ.ა-ე შეტყობინების მიმღები კ-ის ოჯახის წევრი არაა, ვინაიდან ქ.ა-ის ფაქტობრივი და იურიდიული მისამართი მისი მეუღლის საცხოვრებელი სახლია, მდებარე ხელვაჩაურის რაიონში, სოფელ მ-ში, ... ქ¹3-ში. მისამართი, სადაც სასამართლო შეტყობინება გაიგზავნა, ფორმალურადაა მითითებული ქ.ა-ის პირადობის მოწმობაში. ამ მიზეზის გამო, კასატორ ქ.ა-ის ძირითად მისამართად საკასაციო საჩივარში შეცდომით მიეთითა ... ქ¹4, ბინა ¹13. აღნიშნულ გარემოებას ის ფაქტიც ადასტურებს, რომ საქმეში არსებული შეტყობინებები, რომლებიც განმცხადებელს ამავე მისამართზე გაეგზავნა, პირადად არასოდეს ჩაბარებია. ამასთან, კ-ეს გზავნილის ქ.ა-ისათვის გადაცემის ვალდებულება არ შეუსრულებია.

განმცხადებლის განმარტებით, ის გარემოება, რომ გზავნილის ჩამბარებელი პირი ქ.ა-ის ოჯახის წევრი არაა და ის ფაქტი, რომ მას ამ კორესპოდენციის ადრესატისათვის გადაცემის ვალდებულება არ განუხორციელებია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლოს განჩინების ბათილად ცნობის საფუძველია.

განმცხადებელმა მითითებული გარემოების დადასტურების მიზნით მოითხოვა სასამართლო შეტყობინების ჩამბარებელი კურიერის მოწმის სახით დაკითხვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით ქ.ა-ის განცხადება განჩინების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე ცნობილ იქნა დასაშვებად და საქმის განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო განცხადების საფუძვლების ანალიზის, საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. ა-ის მოთხოვნა საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 23 ივნისის განჩინების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 430-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, თუ განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ დასაშვებია, მაშინ სასამართლომ უნდა განსაზღვროს დრო საქმის ზეპირი განხილვისათვის. თუ საქმის ზეპირი განხილვის შედეგად აღმოჩნდება, რომ განცხადება უსაფუძვლოა, სასამართლო თავისი განჩინებით უარს იტყვის განცხადების დაკმაყოფილებაზე. ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილია, რომ საკასაციო სასამართლოს შეუძლია გადაწყვეტილება გამოიტანოს საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე. სასამართლომ საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვის შესახებ წინასწარ უნდა აცნობოს მხარეებს. მოცემული ნორმის საფუძველზე, პალატამ განცხადების განხილვის საკითხი დაადგინა ზეპირი მოსმენის გარეშე.

განსახილველი საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 23 ივნისის განჩინებით, ქ.ა-ის საკასაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველი გახდა ხარვეზის დადგენის შესახებ განჩინებით სასამართლოს მიერ განსაზღვრული საპროცესო ვადის დარღვევა.

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებზე დაყრდნობით დადასტურებულად მიიჩნევს შემდეგ გარემოებებს: ქ.ა-ის მიერ წარმოდენილ საკასაციო საჩივარში კასატორის ძირითად მისამართად მითითებულია ქ.ბათუმი, ... ქ¹4, ბინა ¹13. აღნიშნულის გარდა სხვა მისამართი მხარეს სასამართლოსათვის არ უცნობებია. ამავე საქმის მასალებით უტყუარად დასტურდება, რომ საქმის წარმოების განმავლობაში სასამართლო კორესპოდენცია მხარეს ეგზავნებოდა ამ მისამართზე და შეტყობინებებს იბარებდა ადრესატის რძალი _ მ. კ-ე. ქ. ა-ეს საქმის წარმოების განმავლობაში არაერთ პროცესუალურ დოკუმენტზე (სააპელაციო პასუხი, საკასაციო საჩივარი, ხარვეზის გამოსოწრების თაობაზე წარმოდგენილი განცხადება და სხვა) აქვს მითითებული სადავო მისამართი.

მითითებული გარემოების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა განმარტავს შემდეგს: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის VIII თავით განსაზღვრულია სასამართლო შეტყობინებისა და დაბარების წესები და ამომწურავადაა რეგულირებული სასამართლო კორესპოდენციის მიღება-გაგზავნის წესები. ამავე თავის 70-ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრულია სასამართლო შეტყობინების ზოგადი წესი და დადგენილია, რომ მხარე ინფორმირებულად ითვლება იმ შემთხვევაში, თუ შეტყობინება ჩაბარდა მას პირადად ან ამ კოდექსის 74-ე მუხლით გათვალისწინებულ სუბიექტს.

ამავე კოდექსის 71-ე მუხლის ზოგადი ანალიზიდან გამომდინარე, მოდავე სუბიექტს კანონმდებელი იმპერატიულად ავალდებულებს მისამართის სწორად მითითებას, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მის მიმართ გათვალისწინებულია ე.წ «პროცესუალური სანქციის» გამოყენება. თავისთავად, ის ფაქტი, რომ ამავე ნორმის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული სარჩელის განუხილველად დატოვების შესაძლებლობა მოსარჩელის მიერ საკუთარი ან მოპასუხის მისამართის არასწორად მითითებაა, მიანიშნებს მხარის ვალდებულებაზე, სასამართლოს აცნობოს სწორი მისამართი. წინააღმდეგ შემთხვევაში, კანონმდებლობით გათვალისწინებული შედეგის დადგომის რისკი მხარეს ეკისრება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანამხმად, თუ სასამართლო უწყების ჩამბარებელმა სასამართლოში გამოსაძახებელი პირი ვერ ნახა მხარის მიერ მითითებულ მისამართზე, იგი უწყებას აბარებს მასთან მცხოვრებ ოჯახის რომელიმე ქმედუნარიან წევრს, ხოლო თუ უწყება ბარდება სამუშაო ადგილის მიხედვით – სამუშაო ადგილის ადმინისტრაციას, ამ კოდექსის 73-ე მუხლის მე-8 ნაწილით დადგენილი წესით, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ისინი განსახილველ საქმეში მონაწილეობენ, როგორც მოწინააღმდეგე მხარეები. უწყების მიმღები ვალდებულია უწყების მეორე ეგზემპლარზე აღნიშნოს თავისი სახელი და გვარი, ადრესატთან დამოკიდებულება და დაკავებული თანამდებობა. უწყების მიმღები ასევე ვალდებულია უწყება დაუყოვნებლივ ჩააბაროს ადრესატს. უწყების ამ ნაწილით გათვალისწინებული პირისათვის ჩაბარება ჩაითვლება უწყების ადრესატისათვის ჩაბარებად, რაც დასტურდება უწყების მეორე ეგზემპლარზე უწყების მიმღების ხელმოწერით. დასახელებული ნორმით პირდაპირაა გათვალისწინებული სასამართლო უწყების (შეტყობინების) უშუალოდ მხარისათვის ჩაბარებულად მიჩნევის წინაპირობა და დადგენილია, რომ უწყების გადაცემის დროს მხარის არყოფნისას, ის უნდა ჩაბარდეს მისთან მცხოვრებ ოჯახის რომელიმე ქმედუნარიან წევრს. ისეთ შემთხვევაში, როდესაც სასამართლოს უბრუნდება საქმეში მითითებულ მისამართზე ჩაბარებული უწყების (საფოსტო შეტყობინების) მე-2 ეგზემპლარი სხვა პირის ხელმოწერით, საქმის განმხილველი მოსამართლე, გონივრულობის ფარგლებში, ყოველთვის ვარაუდობს, რომ ხელის მომწერი პირი ადრესატის ოჯახის ქმედუნარიანი წევრია. აღნიშნულ დასკვნას ასევე განამყარებს ზემოაღნიშნული 71-ე მუხლი.

დასახელებული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს განმცხადებლის არგუმენტს, რომ მას შემთხვევით მიეთითა სადავო მისამართი საქმეში, რომ «ვინმე კ-ე» მისი ოჯახის წევრი არაა და მისთვის სასამართლო შეტყობინების ჩაბარება არ გამომდინარეობს კანონის მოთხოვნიდან, რადგანაც, უპირველესად, სწორედ საქმის მასალებით დასტურდება ის გარემოება, რომ მ.კ-ე ქ.ა-ის რძალია, საწინააღმდეგო შემთხვევაშიც კი, საქმის წარმოების განმავლობაში სადავო მისამართის მითითება (მხარე ადასტურებს იმასაც, რომ მის პირადობის მოწმობაშიც აღნიშნული მისამართია მითითებული) გამორიცხავს სასამართლოს ვარაუდის შესაძლებლობასაც კი, რომ მხარე ამ მისამართზე არ ჩაიბარებდა სასამართლო შეტყობინებას და მას გზავნილი სასამართლოსათვის უცნობ ალტერნატიულ მისამართზე უნდა გაგზავნოდა.

საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს ქ.ა-ის მოსაზრებას, რომ გადაწყვეტილების ბათილობის საფუძველი ოჯახის ქმედუნარიანი წევრის მიერ უწყების ადრესატისათვის დროულად გადაუცემობის ფაქტია და აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ განმარტავს შემდეგს: სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესი, რომ უწყების მიმღები ასევე ვალდებულია უწყება დაუყოვნებლივ ჩააბაროს ადრესატს, უწყების ჩაბარებაზე უფლებამოსილ პირს უდგენს ქმედების განხორცილების ვალდებულებას და აღნიშნული ურთიერთობის რეგულირება სასამართლოს კომპეტენცია არ არის. კანონმდებლის აღნიშნული დასკვნა ორიენტირებულია მხარის მიერ მითითებულ მისამართზე მცხოვრები ოჯახის ქმედუნარიანი წევრისა და უშუალოდ ადრესატის ურთიერთობაზე. ზემოაღნიშნული საკანონდებლო დანაწესის სხვაგვარი განმარტება დაუშვებელია.

საკასაციო პალატა, უსაფუძვლობის გამო, ვერ გაიზიარებს განმცხადებლის მითითებას, რომ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის თანახმად, რადგანაც, დასახელებული ნორმით დადგენილია, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ ერთ-ერთი მხარე ან მისი კანონიერი წარმომადგენელი (თუ მას ასეთი წარმომადგენელი სჭირდება) არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე. დასახელებული ნორმით რეგულირებულია საკითხი, როდესაც სასამართლო საქმის განხილვისას დაარღვევს მხარეთა უფლებებს იმგვარად, რომ გამოიტანს გადაწყვეტილებას მხარის წინააღმდეგ, რომელიც დავის არსებობის თაობაზე არ იყო ინფორმირებული და აღნიშნულით დაირღვა მისთვის გარანტირებული უფლების სასამართლო წესით დაცვის შესაძლებლობა, ანუ გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება და სამართლებრივი შედეგი უშუალოდ მიმართულია მხარის წინააღმდეგ, რომელსაც საქმის განხილვაში მონაწილეობის მიღების შესაძლებლობა არ მისცემია.

განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო უტყუარად მიიჩნევს რა ხარვეზის დადგენის შესახებ განჩინებით ქ.ა-ის კანონის მოთხოვნათა განუხრელი დაცვით ინფორმირების ფაქტს, თვლის, რომ არ არსებობს მისი განცხადების დაკმაყოფილების თუნდაც ფორმალური წინაპირობა, ხოლო საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 23 ივნისის განჩინება კანონის ნორმათა სწორად გამოყენებასა და ამ ნორმების სწორ განმარტებას ეფუძნება, რაც მისი ძალაში დატოვების უტყუარი წინაპირობაა.

რაც შეეხება ქ.ა-ის შუამდგომლობას მოწმის დაკითხვის თაობაზე, საკასაციო პალატა, უსაფუძვლობის გამო, ვერ გაიზიარებს აღნიშნულს და განმარტავს შემდეგს: საქმის მასალებით დადგენილია რა, რომ სასამართლო შეტყობინება ქ.ა-ეს გაეგზავნა მის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებულ ერთადერთ მისამართზე და კორესპოდენცია ჩაბარდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ სუბიექტს, სასასმართლომ აღნიშნული ფაქტი სწორად ჩათვალა ქ.ა-ისათვის შეტყობინების ჩაბარებად, ის გარემოება, რომ ქ.ა-ის ოჯახის ქმედუნარიანი წევრია მ.კ-ე, გარდა საქმის მასალებისა, დასტურდება ასევე კანონით დაშვებული პრეზუმფციიდან. სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმაზეც, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, პალატა ვერც მოწმეს დაკითხავს სასამართლო სხდომაზე და მის ჩვენებას, როგორც ახალ მტკიცებულებას, ვერ შეაფასებს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე მუხლით, 430-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. ა-ის განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 ივნისის განჩინების ბათილად ცნობის, საქმის წარმოების განახლებისა და მოწმის დაკითხვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო.

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 ივნისის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

3. განცხადებაზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

4. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.