საქმე # 330100118002446891

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

საქმე №538აპ-22 ქ. თბილისი

გ-ი ლ, 538აპ-22 12 სექტემბერი, 2022 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ლევან თევზაძე (თავმჯდომარე),

შალვა თადუმაძე, ნინო სანდოძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 14 მარტის განაჩენზე მსჯავრდებულ ლ. გ-ს ინტერესების დამცველის, ადვოკატ ნ. ო-ს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 14 ნოემბრის განაჩენით:

1.1. ლ. გ-ი, - დაბადებული .... წლის .... სექტემბერს, - ცნობილ იქნა დამნაშავედ და მიესაჯა: საქართველოს სსკ-ის 109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით - უვადო თავისუფლების აღკვეთა, 181-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით - 2 წლით თავისუფლების აღკვეთა, 157-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით - 1 წლით თავისუფლების აღკვეთა. საქართველოს სსკ-ის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, უფრო მკაცრმა სასჯელმა შთანთქა ნაკლებად მკაცრი და საბოლოოდ, დანაშაულთა ერთობლიობით, ლ. გ-ს სასჯელის ზომად განესაზღვრა უვადო თავისუფლების აღკვეთა. მას სასჯელის მოხდა დაეწყო 2018 წლის 22 თებერვლიდან.

2. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ლ. გ-ა ჩაიდინა განზრახ მკვლელობა დამამძიმებელ გარემოებაში, განსაკუთრებული სისასტიკით; პირადი ცხოვრების ამსახველი ინფორმაციის უკანონო შენახვა, გამოყენება და გავრცელება, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია; გამოძალვა, ე.ი. სხვისი ქონებრივი სარგებლობის მოთხოვნა, რასაც ერთვის დაზარალებულის სახელის გამტეხი ცნობის გახმაურება ან სხვა ისეთი ცნობის გავრცელების მუქარა, რომელმაც შეიძლება არსებითად დააზიანოს მისი უფლებები, რაც გამოიხატა შემდეგში:

· ლ. გ-ი და ა. ნ-ი წლების მანძილზე მეგობრობდნენ და ჰქონდათ სასიყვარულო ურთიერთობა. 2018 წლის თებერვალში ლ. გ-ა გადაწყვიტა ა. ნ-ს მოკვლა. 2018 წლის 22 თებერვალს, დაახლოებით 05:30 საათზე, სახლიდან გაიყვანა თ-ი, შ-ს ქუჩა N...-ის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ ავტოფარეხთან და განსაკუთრებული სისასტიკით, ძლიერი ტკივილისა და ტანჯვის მიყენების განზრახვით, დანისა და ქვისმაგვარ (ბეტონის) ფრაგმენტის არაერთხელ დარტყმით თავისა და კისრის არეში მიაყენა მრავლობითი - 33 ჭრილობა. ა. ნ-ი ადგილზე გარდაიცვალა ზოგადი მწვავე სისხლნაკლებობით, რაც განვითარდა კისრის მიდამოს მრავლობითი ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობების შედეგად, ორივე საერთო საძილე არტერიების, მარცხენა გარეთა და შიგნითა საძილე არტერიების, გარეთა და შიგნითა საუღლე ვენისა და მარჯვენა ლავიწქვეშა არტერიისა და ვენის დაზიანების-სრული გადაკვეთის შედეგად გამოწვეული შინაგანი და გარეგანი სისხლდენით.

· 2018 წლის 8-9 თებერვალს ლ. გ-ა თავის მეგობარ ა. ც-ს, შემდგომში ფულადი თანხის გამოძალვის მიზნით, მოსთხოვა სასურველ პოზაში შიშველი სურათებისა და ვიდეოს გადაღება და სოციალურ ქსელ „ფეისბუკის“ საშუალებით მისთვის გადაგზავნა, რაც ა. ც-მ შეასრულა. აღნიშნულის შემდეგ, ლ. გ-ა, ა. ც-ს ნების საწინააღმდეგოდ, ამ უკანასკნელის პირადი ცხოვრების ამსახველი შიშველი სურათები და ვიდეომასალა შეინახა, გამოიყენა და უკანონოდ გაავრცელა, კერძოდ: სოციალურ ქსელ „ფეისბუკის“ მეშვეობით გადაუგზავნა თავის მეგობრებს: დ. ა-ა და გ. მ-ს, რამაც ა. ც-ს რეპუტაცია მნიშვნელოვნად შელახა და მის კანონიერ ინტერესებს მნიშვნელოვანი მორალური ზიანი მიაყენა.

· 2018 წლის 10 თებერვალს ლ. გ-ა ა. ც-ს შანტაჟით, შეზღუდულ ვადებში მოსთხოვა ფულადი თანხის გადახდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში დაემუქრა სოციალურ ქსელში მის ხელთ არსებული შიშველი ფოტოსურათებისა და ვიდეოების საჯაროდ გავრცელებით, რაც არსებითად დააზიანებდა ა. ც-ს უფლებებს.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 14 მარტის განაჩენით:

3.1. დაცვის მხარის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 14 ნოემბრის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

4. კასატორმა - მსჯავრდებულ ლ. გ-ის ინტერესების დამცველმა, ადვოკატმა ნ. ო-ა საკასაციო საჩივრით მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 14 მარტის განაჩენის გაუქმება და ლ. გ-ს გამართლება.

4.1. პროკურორმა გრიგოლ ბიბილაშვილმა შესაგებლით მოითხოვა მსჯავრდებულ ლ. გ-ის ინტერესების დამცველის, ადვოკატ ნ. ო-ს მიერ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 14 მარტის განაჩენის ძალაში დატოვება.

5. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები:

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები საქართველოს სსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილში ამომწურავად არის ჩამოთვლილი, კერძოდ, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) კასატორი არასრულწლოვანი მსჯავრდებულია.

5.1. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მხარის საჩივარს, წარმოდგენილი სისხლის სამართლის საქმის მასალებთან ერთად, სწორედ აღნიშნულ საფუძველთა ფარგლებში განიხილავს და აფასებს, რამდენად დასაბუთებულია იგი.

საქართველოს სსსკ-ის 82-ე მუხლის თანახმად, გამამტყუნებელი განაჩენით პირის დამნაშავედ ცნობისათვის საჭიროა გონივრულ ეჭვს მიღმა არსებულ შეთანხმებულ მტკიცებულებათა ერთობლიობა; რელევანტურობა, დასაშვებობა და უტყუარობა კი წარმოადგენს იმ სამ, უმთავრეს ელემენტს, რომლებზე დაყრდნობითაც უნდა შეფასდეს საქმეში წარმოდგენილი თითოეული მტკიცებულება (სსსკ-ის 82-ე მუხლის პირველი ნაწილი). ევროპულმა სასამართლომ მე-6 მუხლის ჭრილში განმარტა, რომ მტკიცებულების შესაფასებლად სასამართლო გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტს იყენებს, რომელიც უნდა ემყარებოდეს საკმარისად ცხად, ძლიერ და ურთიერთშეთავსებად ვარაუდს ან ერთმანეთის მსგავს გაუქარწყლებელ ფაქტთა თანაარსებობას (იხ. საქმე: „ირლანდია გაერთიანებული სამეფოს წინააღმდეგ,“ (Ireland v. The United Kingdom), N5310/71, 18/01/1978, §161).

6. საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორის მითითებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები არასრულფასოვნად შეაფასა, ვინაიდან სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებულია იმ ფაქტობრივ გარემოებებსა და მოტივებზე, რომელთა საფუძველზეც უტყუარად დადგინდა ლ. გ-ის ბრალეულობა და, ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებაში დაცვის მხარის ყველა საკვანძო არგუმენტს, რომლებიც დიდწილად მეორდება საკასაციო საჩივარშიც, გასცა ამომწურავი და დასაბუთებული პასუხები, რასაც საკასაციო სასამართლოც იზიარებს და ეთანხმება.

7. ა. ნ-ს მკვლელობის ეპიზოდი

7.1. ლ. გ-ის მსჯავრდების საფუძვლიანობა საქართველოს სსკ-ის 109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით მისთვის ბრალად შერაცხული ქმედების ჩადენაში გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით დადასტურებულია კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, სრულყოფილად და ობიექტურად გამოკვლეული, ურთიერთშეჯერებული და დამაჯერებელი მტკიცებულებების ერთობლიობით, კერძოდ: მოწმეების - მ. ნ-ის, თ. გ-ის, ე. ნ-ის, ა. ფ-ს, დ. თ-ს, დ. ლ-ის, ნ. ქ-ის, დ. ა-ს, გ. მ-ს, ა. ც-ის, ი. ფ-ს, მ. ჯ-ა და სხვათა ჩვენებებით, სამედიცინო ბარათით, შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმით, ჩხრეკის ოქმით, დათვალიერების ოქმით, ინფორმაციის დათვალიერებით, ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სამედიცინო-კრიმინალისტიკური ექსპერტიზის №.., ტრასოლოგიური ექსპერტიზის №...., დაქტილოსკოპიური ექსპერტიზის №... და №...., სამედიცინო ექსპერტიზის №..., ბიოლოგიური (გენეტიკური, სეროლოგიური) ექსპერტიზის №.... დასკვნებითა და სხვა მტკიცებულებებით, რომლებზეც სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებაში ამომწურავად იმსჯელა და რომლებიც ქმნიან უტყუარ და საკმარის ერთობლიობას გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად.

7.2. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები ერთმანეთს შეესაბამება და ამ მტკიცებულებებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები ერთობლივად ადასტურებს, რომ მსჯავრდებულ ლ. გ-ა და გარდაცვლილ ა. ნ-ს შორის ფიზიკური კონტაქტი შედგა უშუალოდ მკვლელობის პროცესში. ამავე კონტაქტის დროს გამოიყენეს მსჯავრდებულის ავტომობილში აღმოჩენილი დანა, ხოლო ამ უკანასკნელის ტანსაცმელზე დარჩა გარდაცვლილის სისხლის კვლები. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სხვაგვარად ვერ აიხსნება გარდაცვლილის სისხლისა და სხვა ბიოლოგიური მასალის არსებობა საქმეში მითითებულ სხვადასხვა საგანზე. მათ შორისაა დანაც, რომელზეც ასევე დარჩენილია ორივე მხარის ბიოლოგიური მასალის კვლები. ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სამედიცინო ექსპერტიზის დეპარტამენტის ცოცხალ პირთა და გვამების გამოკვლევათა სამმართველოს 2018 წლის 11 მაისის დასკვნა, ასევე სეროლოგიური, გენეტიკური და სტატისტიკური ექსპერტიზის დასკვნა ადასტურებს მსჯავრდებულისა და გარდაცვლილის ახლო ფიზიკურ კავშირს. ამ მონაცემების ნაწილი (ძირითადად ის, რომელიც შეეხება ტანსაცმელს), ცალ-ცალკე აღებული, შესაძლოა, შეიცავდეს ეჭვებს, რომლის თანახმადაც, ეს ფიზიკური კავშირი შესაძლოა, მომხდარიყო არა დანაშაულის ჩადენის დროს, არამედ ადრე - ლ. გ-ი და ა. ნ-ი იყვნენ შეყვარებულები და მათ ტანსაცმელზე შესაძლოა, ყოფილიყო ერთმანეთის ტანსაცმლის კვლები. თუმცა გამოკვეთილია მოცემულობა, როდესაც მსჯავრდებულის ტანსაცმელზე, ფეხსაცმელსა და ავტომობილზე, რომლითაც შემთხვევის დროს მოძრაობდა ლ. გ-ი, აღმოჩნდა გარდაცვლილის სისხლი. ამავე ავტომობილში იყო დანა და, თავის მხრივ, ამ დანაზეც გარდაცვლილის სისხლია. სააპელაციო სასამართლო ამ საკითხზე მსჯელობისას სამართლიანად უთითებს, რომ დანაშაულის ჩადენის შემთხვევაში მსჯავრდებული მოწესრიგდებოდა თავისავე ავტოფარეხში; ხოლო ონკანზე, სადაც რაიმეს გარეცხვის შედეგად კვლები რჩება, ა. ნ-ის გენეტიკური პროფილის მაჟორული (ძირითადი) წილი აღმოჩნდა.

7.3. საკასაციო სასამართლო, სააპელაციო სასამართლოს მსგავსად, ყურადღებას ამახვილებს ფსიქოლოგ მ. ბ-ა და ექსპერტ ვ. ჟ-ს ჩვენებებზე. მათ დაადასტურეს, რომ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენის დროს ლ. გ-ი არ იმყოფებოდა ფიზიოლოგიური აფექტის მდგომარეობაში ან/და რაიმე სხვა ისეთ არაპათოლოგიურ მდგომარეობაში, რომელსაც შეეძლო არსებითი გავლენა მოეხდინა მის ცნობიერებასა და ქცევაზე. დასკვნით ასევე დადგენილია, რომ ლ. გ-ი ფსიქიკურად დაავადებული არ არის, მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენის დროს ფსიქიკურად დაავადებული არ იყო, შეეძლო გაეცნობიერებინა თავისი ქმედების ფაქტობრივი ხასიათი და მართლწინააღმდეგობა და ეხელმძღვანელა მისთვის (შერაცხადი). თავისი ფსიქიკური მდგომარეობით, ლ. გ-ს შეუძლია ანგარიში გაუწიოს თავს, უხელმძღვანელოს მას, მისცეს ჩვენება და მონაწილეობა მიიღოს საგამოძიებო და სასამართლო მოქმედებებში. თავისი ფსიქიკური მდგომარეობით მას აქვს გაცნობიერებული გადაწყვეტილების მიღების უნარი. თავისი ფსიქიკური მდგომარეობით ლ. გ-ი არანებაყოფლობით სტაციონარულ ფსიქიატრიულ დახმარებას ან იძულებით მკურნალობას არ საჭიროებს.

7.4. უსაფუძვლოა დაცვის მხარის პოზიცია, რომლის თანახმადაც, ლ. გ-ს მთელ რიგ ნივთებს დაუდგენელმა პირმა (სამართალდამცავი ორგანოს წარმოამდგენელმა) დააწვეთა ა. ნ-ის სისხლის ერთეული წვეთები. საქმეში არ არსებობს არანაირი მტკიცებულება, რაც დაცვის ამ მოსაზრებას გაამყარებდა. თავის მხრივ, მსჯავრდებულ ლ. გ-ს სასამართლოში საქმის განხილვისას ეჭვის დონეზეც არ მიუთითებია, სამართალდამცავ ორგანოს მისთვის ასეთი მძიმე ფაქტის დაბრალების რა მიზანი შეიძლებოდა ჰქონოდა. გამოძიებისა და საქმის სასამართლოებში განხილვისას არ გამოკვეთილა რაიმე გარემოება, რაც გამომძიებლების საქმის შედეგით დაინტერესებაზე მიანიშნებდა. მტკიცებულებები ამოღებულია სხვადასხვა ადგილიდან, სადაც მათ მოპოვებასა და დალუქვას ესწრებოდნენ პირადად მსჯავრდებული (ფეხსაცმელი), დედამისი (ტანსაცმელი), დედა და ბიძა (ანაწმენდები ავტოფარეხიდან), მამა (ავტომანქანის ჩხრეკა). ამ საგამოძიებო მოქმედებებს ატარებდა რამდენიმე პოლიციელი სხვადასხვა პირის თანდასწრებით. ნივთმტკიცებები დაილუქა 22 თებერვალს, ხოლო გარდაცვლილის სისხლის ნიმუში გამომძიებელმა ჩაიბარა 28 თებერვალს. ამ მოცემულობების გათვალისწინებით, აუხსნელია, თუ საიდან უნდა ჰქონოდათ 22-ში გამომძიებლებს გარდაცვლილის სისხლი ნივთმტკიცებებზე წასასმელად ან როგორ უნდა გაეკეთებინათ ეს დამსწრეების თანდასწრებით. ყველა ექსპერტის დასკვნაში დაფიქსირებულია, რომ ნივთმტკიცება ექსპერტს წარედგინა დალუქული სახით. დაცვის მხარის პოზიციით, შესაძლოა ექსპერტებმა მისცეს ვინმეს ნივთებზე სისხლის წასმის საშუალება. ეს თეორიულად, პრაქტიკულად კი ასეთ შემთხვევაში გამოდის, რომ არა ერთი პირი, არამედ სამართალდამცავი ორგანოს თანამშრომლებისა და სავარაუდოდ, ექსპერტების მთელი ჯგუფები განზრახ ერთობლივად მოქმედებდნენ ლ. გ-ის პასუხისგებაში მისაცემად და მის წინააღმდეგ მტკიცებულებების შესაკრებად. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ არათუ დადგენილი გარემოება, არამედ ეჭვიც არ დაფიქსირებულა აღნიშნული მოტივის არსებობასთან დაკავშირებით.

7.5. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ განსახილველ საქმეზე მტკიცებულებების მოპოვებისა და მათი საპროცესო დამაგრებისას არსებითი ხასიათის დარღვევების დაშვების ფაქტი, რაც გამოიწვევდა რომელიმე მტკიცებულების (მტკიცებულებების) დაუშვებლად ცნობას, არ ყოფილა. დაცვის მხარე არასწორ ინტერპრეტაციას აძლევს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომის და არსებითი განხილვის კოლეგიის N11ა/2596 განჩინებას. ამ განჩინებით სასამართლოს ნიმუშების მოპოვება დაუშვებლად არ უცნია. პირიქით, თბილისის საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შექმნილ ვითარებაში შემდგომი საექსპერტო კვლევისათვის ნიმუშების მოპოვებას აღარ სჭირდებოდა სასამართლო კონტროლი და ეს პროცედურა, დანიშნული ექსპერტიზების ფარგლებში, ისედაც მიმდინარეობდა (ტ.1. ს.ფ. 351-353). საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებულ განაჩენში არსებულ მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ პრაქტიკაში შედარებით დიდი ზომის ნივთმტკიცებები, როგორიცაა, მაგალითად, ტანსაცმელი და სხვა მსგავსი, როგორც წესი, თავსდება პაკეტში. თავის მხრივ, პაკეტი იკვრება შესაბამისი სისქისა და სიმაგრის ძაფის, კანაფისა და სხვა მსგავსი საშუალებების დახმარებით, შემდეგ კი - ილუქება. ამდენად კონკრეტული დარღვევის არარსებობის პირობებში მხოლოდ ის ფაქტი, რომ ნივთმტკიცების პაკეტი „ძაფებით“ დალუქეს, არ შეიძლება გახდეს მტკიცებულების საეჭვოდ მიჩნევის საფუძველი.

7.6. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს ა. ნ-ა და ლ. გ-ის სოციალურ ქსელში მიმოწერაზე, რომლის შინაარსი, წარმოდგენილი მტკიცებულებების თანახმად, შემდეგია: 2018 წლის 21 თებერვალს, 21:47:02 საათიდან 21:56:29 საათამდე შუალედში ა. ნ-ი სოციალურ ქსელ ,,ფეისბუკში“ წერს ლ. გ-ს: „მე ვერ გამოვალ, ღადაობ?“, „მეშინია“, „ხოდა რა ხდება ამ ღამეს ეს ვერ გავიგე“; „აი რაღაცას რო ამოიჩემებ რაა. რო ვერ გამოვიდე რას იზამ. მაინც ხვალ ხო უნდა მომცე ...“, „მამამ რო არ დაიძინოს“, „გვიან წვება ხოლმე“, 2018 წლის 22 თებერვალს, 00:21 სთ-ზე კი წერს შეტყობინებას - „ხელს მთხოვ?“. გარდა ამისა, 2018 წლის 22 თებერვლის 05:28 საათზე ა. ნ-ის მობილური ტელეფონის ნომრიდან განხორციელებულია 19-წამიანი შემავალი ზარი ლ. გ-ის მობილური ტელეფონის ნომერზე. შპს ,,მ-ის“ იურისტის - მ. ჯ-ის განმარტებით, გარდაცვლილის ტელეფონის ნომრიდან - .... გამავალი ზარი განხორციელდა ლ. გ-ს ნომერზე - ..... ნუსხაში მითითებულია თ-ა და გ-ის ანძები, კერძოდ, ა. ნ-ის ნომერს ემსახურება ანძა სახელწოდებით - ,,გ-ი“, რომელიც მდებარეობს ფ-ა და გ-ს ქუჩაზე, ხოლო მსჯავრდებულის ნომერს ფარავს ანძა სახელწოდებით - ,,თ-ა“, რომელიც მდებარეობს გ-ის გამზირსა და შ-ის ქუჩის მიმდებარე ტერიტორიაზე; აღნიშნული ორი ანძა ერთმანეთისგან შორს არ არის, კვეთს ერთსა და იმავე ტერიტორიას და, შესაბამისად, კავშირს დაიჭერდა შ-ის ქუჩის ლოკაციაზე, რომელიც მოიცავს ასევე შემთხვევის ადგილსაც.

7.7. დაცვის მხარე წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით უსაფუძვლოდ აკრიტიკებს ამ მტკიცებულებებს და მიიჩნევს იმის დამადასტურებლად, რომ თითქოს, ამ საუბრისას ლ. გ-ი შემთხვევის ადგილზე არ ყოფილა. აღნიშნულ მოსაზრებას ადვოკატი ნ. ო-ი ამყარებს იმით, რომ თითქოს, ხსენებულ ნომრებს მოემსახურა რა სხვადასხვა ანძა, ეს არასაკმარისია ფაქტობრივი გარემოების სწორად დასადგენად.

7.8. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის ამ მოსაზრებას და მიუთითებს, რომ მოცემულობა საკმარისი არაა დაცვის მხარის მოსაზრების გაზიარებისათვის. მოწმე მ. ჯ-ა გასაგებად ახსნა ეს საკითხი. მისი ჩვენებით, ადვილად შესაძლებელია აღწერილ ვითარებაში ამ ორი ტელეფონის მფლობელი პირები შემთხვევის ადგილზე ერთად ყოფილიყვნენ. გარდა ამისა, დადგენილია, რომ ამ ორი ანძიდან, კონკრეტულად, ლ. გ-ის ნომერს მოემსახურა ანძა სახელწოდებით - ,,თ-ა“, რომელიც მდებარეობს გ-ს გამზირსა და შ-ის ქუჩის მიმდებარე ტერიტორიაზე. შ-ის ქუჩა არის ასევე შემთხვევის ადგილიც. შესაბამისად, ამ მტკიცებულებით დასტურდება, რომ კონკრეტულად ლ. გ-ი იყო შემთხვევის ადგილზე. ხოლო ის ფაქტი, რომ იქ ა. ნ-ც იმყოფებოდა, ეჭვსაც არ იწვევს. მითითებული მიმოწერა ადასტურებს იმ ფაქტობრივ გარემოებასაც, რომ მკვლელობამდე ცოტა ხნით ადრე სწორედ მსჯავრდებულმა სთხოვა სახლიდან გასვლა და შეხვედრა ა. ნ-ს.

7.9. ექსპერტმა ზ. გ-ა სასამართლოში დაკითხვისას აჩვენა, რომ ა. ნ-ს ჰქონდა სამი სხვადასხვა ჯგუფის დაზიანება, მიყენებული მკვრივი, ბლაგვი საგნით, ნაკვეთი და ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობები. ამავე ჩვენებით, რამდენი საგანი მოქმედებდა ამ დაზიანებების მისაყენებლად, ამისი დადგენა შეუძლებელია. ზოგადად, დანა კომბინირებული თვისების მქონე საგანია. მას გააჩნია: მჩხვლეტავი, მჭრელი და მჩხვლეტავ-მჭრელი თვისება, მჩხვლეტავ-მჭრელ დაზიანებას აყენებს სხეულში შერჭობის შედეგად. გამოსაკვლევ (ლ. გ-ნ ამოღებულ) დანასაც აქვს კომბინირებული უნარი, შეიძლება მიაყენოს ნაკვეთი და ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობები, მათ შორის გააჩნია მჭრელი პირი, რომლის საშუალებითაც შეუძლია დატოვოს ნაკვეთი დაზიანება. ასევე ექსპერტ გ. ც-ს ჩვენებით, წარმოდგენილ დანას აქვს მჭრელი ზედაპირი. როცა ასეთი დანა ლესილი პირით მოქმედებს სხეულზე, ტოვებს ნაკვეთ ჭრილობას, ხოლო როცა წვერით შედის სხეულში და ლესილი პირით აყენებს ჭრილობას, ტოვებს ნაკვეთ-ნაჩხვლეტ დაზიანებას. შესაბამისად, ა. ნ-ის სხეულზე არსებულ ნაკვეთ ჭრილობებზე იმოქმედებდა ლესილი პირით, ნაკვეთ-ნაჩხვლეტ ჭრილობაზე კი - წვერითა და ლესილი პირით. ექსპერტებმა ასევე დაადასტურეს, რომ ვინაიდან ადამიანის სხეულზე კანი ელასტიკურია, შესაძლებელია, დანის მოქმედებამ გამოიწვიოს მისი ზომისგან განსხვავებული ზომის დაზიანება - დასაშვებია 5-6 მმ სხვაობა. კერძოდ, კანი დაზიანების მიყენებისას იჭიმება (ასაკის, დაზიანებული მიდამოს და დანის მოქმედების მიმართულების გათვალისწინებით), დანის ამოღებისას კი კანი უბრუნდება საწყის ზომას, შედეგად რჩება განსხვავებული ზომის დაზიანება. ექსპერტმა გ. მ-მ, თავის მხრივ, განმარტა, რომ ა. ნ-ს მიყენებული ჰქონდა დაზიანებები ორი სახის თვისების საგნით: 1. მკვრივ-ბლაგვი საგნითა და 2. მჩხვლეტავ-მჭრელი საგნით.

7.10. არასწორია დაცვის მხარის მიერ საკასაციო საჩივარში გამოთქმული პოზიცია, თითქოს ექსპერტმა გ. მ-მ პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხვისას დაადასტურა, რომ დანაშაულის ჩასადენად გამოყენებულია სამი საგანი. ექსპერტს თავის ჩვენებაში კატეგორიულად ასეთი რამ არ უთქვამს. ამ ფაქტობრივი გარემოების დადგენისას საკასაციო სასამართლო, სააპელაციო პალატის მსგავსად, ყურადღებას მიაპყრობს იმ გარემოებას, რომ არცერთი ეს დასკვნა არ არის კატეგორიული. ამდენად, დგინდება, რომ ა. ნ-ს სხეულზე არსებული დაზიანებები: თავისა და კისრის მიდამოებში - 12 ნაკვეთი დაზიანება და კისრის მიდამოში - 14 ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობა შესაძლებელია, მიყენებული იყოს ლ. გ-ს ავტომანქანიდან ამოღებული დანით.

7.11. სააპელაციო სასამართლომ გამამტყუნებელ განაჩენში ყურადღება შეაჩერა დაცვის მხარის მიერ ჩატარებულ ექსპერტიზაზე და აღნიშნა, რომ როგორც ამ დასკვნით, ისე სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული ექსპერტის - ა. გ-ის ჩვენებით დადგენილია შემდეგი: ა. ნ-ის სხეულზე არსებული ნაკვეთი და ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობების მორფოლოგიური მახასიათებლების (ჭრილობის ხასიათი, ზომები) და ექსპერტიზის წარმოების პროცესში გამოძიების მიერ წარმოდგენილი, ქარხნული წესით დამზადებული, ცალმხრივლესილი პირის მქონე დანის გამოკვლევისას მონაცემების (პარამეტრები) შეჯერებით, კისრის წინა ზედაპირზე, პირობითად, N9, N28, N29, N30, N31, N32 ჭრილობები არ უნდა განვითარებულიყო ექსპერტიზაზე წარმოდგენილი დანით, ხოლო ყველა დანარჩენი ნაკვეთი და ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობა შესაძლებელია, განვითარებულიყო ექსპერტიზაზე წარმოდგენილი დანით ან სხვა რაიმე საგნით (საგნებით, დანით-დანებით), რომელსაც გააჩნია მსგავსი თვისებები და პარამეტრები. როგორც ზემოთ აღინიშნა, ადამიანის კანის ელასტიკურობის გამო, ძნელია მტკიცება იმისა, რომ სხეულზე უნდა დარჩეს სწორედ იმ ზომის ჭრილობა, რა პარამეტრების მქონე საგნითაც (კონკრეტულად, დანით) ეს ჭრილობა მიაყენეს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დაცვის მხარის დასკვნაც სავარაუდოა. ტერმინები: „არ უნდა განვითარებულიყო“, ან „შესაძლებელია განვითარებულიყო“ არანაირად არ ნიშნავს კატეგორიულ მტკიცებას.

7.12. ყოველგვარ საფუძველსაა მოკლებული დაცვის მხარის ვერსია, რომლის თანახმად, მსჯავრდებულს არ გამოუყვანია ქუჩაში გარდაცვლილი და არც არაფერი იცის მისი გამოსვლის მიზეზის შესახებ. საკასაციო სასამართლოს საქმეში არსებული მტკიცებულებით დადგენილად მიაჩნია, რომ ა. ნ-ი სახლიდან გამოვიდა სწორედ ლ. გ-ნ შესახვედრად და შეხვდა კიდეც მას. გარდა ამისა, უდავოდ დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება, რომლის თანახმადაც, 05:28 საათზე, 19 წამით მხარეები ერთმანეთს ესაუბრნენ. მოწმე ე. ნ-ს ჩვენებით, პირველად ა-ს საძებნად ლ. მათთან მივიდა, დაახლოებით ექვს საათზე. გასათვალისწინებელია დაახლოებით ის 10 წუთიც, რაც ლ. გ-ს ნ-ის სახლამდე მისვლაში დასჭირდებოდა. გამოდის, რომ 05:28 საათზე ჯერ კიდევ არაფერი ხდებოდა და შეყვარებულებმა ტელეფონითაც ისაუბრეს. მიუხედავად ამისა, გამთენიისას (როდესაც წესით უნდა დაეძინა კიდეც გოგონას), დაახლოებით ოცი წუთის განმავლობაში ტელეფონით პასუხის არმიღება მსჯავრდებულისათვის გახდა პანიკისა და ა-ს ძებნის საფუძველი; თანაც მას ადრე ასეთი რამ არ ახასიათებდა.

7.13. ა. ნ-ს დედის - თ. გ-ა და დის - ე. ნ-ს, ასევე მოწმეების - ა. ფ-ს, დ. თ-ა და დ. ლ-ის ჩვენებების თანახმად, ღამის საათებში (იმ დროს, როდესაც შემთხვევა მოხდა) ა. ნ-ის სახლიდან გაყვანა მხოლოდ ლ. გ-ს შეეძლო. ა. ფ-მ ისიც აჩვენა, რომ როგორც გარდაცვლილი მეგობრის მონაყოლიდან იცის, ლ. გ-ს თხოვნით იგი სხვა დროსაც გასულა სახლიდან ღამით. იყო შემთხვევები, როდესაც ა. და ლ. ღამე ტელეფონით წერდნენ ერთმანეთს და ამ პროცესში ა-ს ჩასძინებია. ამ უკანასკნელს ა. ფ-ის გადაგზავნილი აქვს ტელეფონში შენახული, აღნიშნულის ამსახველი მიმოწერა. ამ მიმოწერით ირკვეოდა, რომ ლ. გ-ი ხვდებოდა მიმოწერის შეწყვეტის მიზეზს (ა. ნ-ს დაძინებას) და არასოდეს დაუწყია მისი ძებნა. ანალოგიური ჩვენება მისცა სასამართლოს მოწმე დ. თ-ა. არცერთი მტკიცებულება არ უთითებს იმაზე, რომ გარდაცვლილი ა. ნ-ი და მსჯავრდებული ლ. გ-ი შეთანხმებული იყვნენ, არ გაეწყვიტათ სატელეფონო კონტაქტი. საკითხის გონივრული ანალიზის შედეგად საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ა. ნ-ნ გამთენიისას სატელეფონო შეტყობინებაზე პასუხის არმიღება ლ. გ-ს არ უნდა გამხდარიყო პანიკისა და გოგონას ძებნის საფუძველი, მითუმეტეს იმ პირობებში, რაზედაც უთითებენ ზემოდასახელებული მოწმეები.

7.14. მსჯავრდებულ ლ. გ-ს ჩვენებასთან მიმართებით საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ იგი არ შეესაბამება და არ დასტურდება არცერთი სხვა მტკიცებულებით. მსჯავრდებულის ჩვენება დამაჯერებლად ვერ ხსნის, რატომ ჩათვალა საჭიროდ, მისულიყო ა. ნ-ნ სახლში გვიან, ღამის საათებში, თუნდაც იმ პირობებში, რომ ა. ნ-ა შეწყვიტა მასთან მიმოწერა და აღარ პასუხობდა შეტყობინებებსა თუ ზარებს. არ არსებობს მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებს, რომ ლ. გ-ი შემთხვევის დროს შემთხვევის ადგილზე არ იყო. ზ. გ-ის ჩვენების თანახმად, დაახლოებით 04:00 საათზე მეუღლესთან ერთად დაიძინა, იმ დროისთვის ლ-ს ისევ ეღვიძა. შემდეგ მისთვის უცნობია ლ. გ-ის მოქმედებები, მხოლოდ 22 თებერვალს, დაახლოებით 07:30 საათზე დაურეკა შვილმა და ჰკითხა, თუ როგორ შეიძლებოდა გამოტოვებული ზარებით ტელეფონის ადგილმდებარეობის დადგენა.

7.15. კასატორის - ადვოკატ ნ. ო-ს მტკიცებით, უმოტივო დანაშაული არ არსებობს, აღნიშნულის დადგენის გარეშე ლ. გ-ის საქმეზე გამამტყუნებელი განაჩენის დადგენა შეუძლებელია.

7.16. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებამდე სრულად და ობიექტურად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და დაცვის მხარის სააპელაციო საჩივარს აღნიშნულ საკითხზე გასცა ამომწურავი და დასაბუთებული პასუხი, რასაც საკასაციო სასამართლოც ეთანხმება.

7.17. რაც შეეხება ადვოკატის აპელირებას მაკვალიფიცირებელ ნიშანზე - განზრახ მკვლელობა, ჩადენილი განსაკუთრებული სისასტიკით - ამ ნაწილშიც საკასაციო სასამართლო ეთანხმება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის მოტივაციას.

7.18. მკვლელობა განსაკუთრებული სისასტიკით შეიძლება გამოვლინდეს როგორც დანაშაულის ჩადენის ხერხში, ისე მკვლელობასთან დაკავშირებულ სხვა გარემოებებში, თუმცა მკვლელობის ასეთად კვალიფიკაციისათვის კუმულაციურადაა საჭირო მკვლელობის ხერხმა და საშუალებამ როგორც ობიექტურად, ისე სუბიექტურად - მკვლელის შეგნებაშიც გამოიწვიოს ტანჯვა მსხვერპლში.

7.19. მოცემულ შემთხვევაში ექსპერტ გ. მ-ს დასკვნით დადგენილია, რომ ა. ნ-ის გვამის გამოკვლევისას ნანახია სიცოცხლისდროინდელი დაზიანებები: სხეულის (თავისა და კისრის მრავლობითი - 33 დაჟეჟილი, ნაკვეთი და ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობა, მათ შორის თავისა და კისრის მიდამოებში 12 ნაკვეთი და ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობა. ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობები განვითარებულია მჩხვლეტავ-მჭრელი საგნის მოქმედების შედეგად, ნაკვეთი ჭრილობები - რაიმე მჭრელი თვისებების მქონე საგნის ზემოქმედების შედეგად და ცოცხალ პირთა ექსპერტიზაში როგორც ცალ-ცალკე, ისე ერთობლივად განეკუთვნება დაზიანებათა მსუბუქ ხარისხს, ჯანმრთელობის ხანმოკლე მოშლის ნიშნით და დამდგარ შედეგთან -სიკვდილთან უშუალო მიზეზობრივი კავშირი არ გააჩნია.

7.20. საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული განაჩენის მსჯელობას და მიაჩნია, რომ მსჯავრდებულის მიერ ჩადენილ ძალადობრივ ქმედებათა ინტენსივობის მიუხედავად, პროცესის ხანგრძლივობა (პირველი მოქმედებიდან სიკვდილის დადგომამდე ან გონების დაკარგვამდე, ასეთის არსებობის შემთხვევაში) საკმარისი იქნებოდა მსხვერპლისთვის იმ ფაქტის გასააზრებლად, რომ მრავალი წლის მანძილზე მის შეყვარებულად აღიარებულ და საქმროდ წოდებულ ადამიანს, არა მხოლოდ მისი სიკვდილი სურდა, არამედ უშუალოდ მონაწილეობდა მისი სიცოცხლის ხელყოფაში, რაც, სიკვდილის პირას მყოფს, შიშთან, უსუსურობის განცდასა და ფიზიკურ ტკივილთან ერთად, დიდ სულიერ ტანჯვასაც მიაყენებდა. მოცემულ შემთხვევაში ა. ნ-ა და ლ. გ-ს შორის იყო არა მხოლოდ მარტივი სასიყვარულო ურთიერთობა, არამედ გარდაცვლილი მსჯავრდებულს მიიჩნევდა საქმროდ და პირიქით, ლ. გ-ი მას მოიხსენიებდა, როგორც საცოლეს. შესაბამისად, ა. ნ-ი მოელოდა და აპირებდა ლ. გ-ნ დაქორწინებას, ანუ მსჯავრდებულის მიმართ 21 წლის გოგონას ჰქონდა ძლიერი ემოციური დამოკიდებულება, რაც დასტურდება არაერთი მოწმის ჩვენებით. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია, რომ დაზარალებულისთვის მიყენებული ჭრილობები მიზნად ისახავდა მსხვერპლში ტანჯვის გამოწვევისა და სიკვდილის მიზანს ერთობლივად, რასაც მსჯავრდებულმა მიაღწია კიდეც.

8. ა. ც-ის ეპიზოდი

8.1. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მსჯავრდებულ ლ. გ-ის მიერ საქართველოს სსკ-ის 181-ე მუხლის 1-ლი ნაწილითა და 157-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულებრივი ქმედებების ჩადენა ასევე დასტურდება საქმეზე შეკრებილი აშკარა, დამაჯერებელი და უტყუარი მტკიცებულებების ერთობლიობით, მათ შორის - მოწმეების - ა. ც-ს, დ. ა-ის, გ. მ-ს ჩვენებებით, ნივთიერი მტკიცებულებების გახსნისა და დათვალიერების ოქმით.

8.2. პირადი ცხოვრების უფლება დაცულია საქართველოს კონსტიტუციითა და საერთაშორისო აქტებით. საქართველოს კონსტიტუციის მე-15 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადამიანის პირადი და ოჯახური ცხოვრება ხელშეუხებელია. ამ უფლების შეზღუდვა დასაშვებია მხოლოდ კანონის შესაბამისად, დემოკრატიულ საზოგადოებაში აუცილებელი სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ან სხვათა უფლებების დაცვის მიზნით. პირადი ცხოვრების ამსახველი ინფორმაცია ასახავს პირადი ცხოვრების დეტალებს, რომელიც შესაძლოა არ იყოს პირადი საიდუმლო, თუმცა პირის თანხმობის გარეშე ასეთი ინფორმაციის გამოყენება და მითუფრო - გავრცელება წარმოადგენს საქართველოს სსკ-ის 157-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულს. განსახილველ შემთხვევაში გონივრულ ეჭვს მიღმა დადგენილია ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომ ლ. გ-ი უკანონოდ ინახავდა ა. ც-ის ვიდეოებსა და ფოტოსურათებს, რომლებზეც ეს უკანასკნელი გადაღებული იყო შიშველი. მანვე სოციალურ ქსელ „ფეისბუკის“ მეშვეობით კადრები გადაუგზავნა თავის მეგობრებს: დ. ა-ა და გ. მ-ს. ამავე კადრების გავრცელების მუქარით, ც-ნ ითხოვდა ფულად თანხას. აღნიშნულმა ა. ც-ს რეპუტაცია მნიშვნელოვნად შელახა და მის კანონიერ ინტერესებს მნიშვნელოვანი მორალური ზიანი მიაყენა.

8.3. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს მსჯავრდებულის ჩვენების იმ ნაწილს, რომ მან ა. ც-ს თანხა სთხოვა სესხად, რადგან ასეთი არ დასტურდება არცერთი მტკიცებულებით. პირიქით, დაზარალებულმა აჩვენა, რომ ლ. გ-ს გადაუგზავნა ფოტოები და ვიდეო, მაგრამ არ მიუცია სხვა პირებისთვის მისი გადაგზავნის უფლება, ანუ მისი აღქმა არ მოიცავდა ლ. გ-ის მიერ პირადი ცხოვრების ამსახველი კადრების გავრცელებას. მან ეს კადრები გადაუგზავნა პერსონალურად ახლობელ მამაკაცს, მისი მონატრების გამო.

8.4. კადრების გავრცელების ფაქტი დასტურდება მოწმეების - დ. ა-ა და გ. მ-ს ჩვენებებით. იმავეს ადასტურებს 2018 წლის 10 თებერვლის მიმოწერა. ამ მიმოწერის შინაარსი სრულად შეესაბამება ა. ც-ს ჩვენებას და ცალსახად ადასტურებს, რომ არანაირი თანხის სესხებაზე საუბარი არ არის. ლ. გ-ი კატეგორიულად ითხოვს თანხას, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი იმუქრება პირადი ცხოვრების ამსახველი კადრების გასაჯაროებით; მათ შორის აშანტაჟებს ა. ც-ს და ემუქრება, რომ თუ მოთხოვნილ თანხას არ გადასცემს, კადრებს გადაუგზავნის მისი ოჯახის წევრებსაც. დაზარალებულის თხოვნა, რომ არ აქვს ფული, მისთვის არაფრის მთქმელია. პირიქით, მოითხოვს ნებისმიერი გზით იშოვოს ფული, თუნდაც ამისათვის სხეულით ვაჭრობა დასჭირდეს.

9. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოებს შეუძლიათ დაეთანხმონ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასაბუთებას, საფუძვლების გამეორების გარეშე (იხ.: ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებები საქმეებზე: Hirvisaari v. Finland, no. 49684/99, §30, ECtHR, 25/12/2001; Gorou v. Greece (No. 2) no.12686/03, §37, §41, ECtHR,20/03/2009). თუ საკასაციო სასამართლო უარს ამბობს საჩივრის დასაშვებობაზე, ვინაიდან საჩივარი არ აკმაყოფილებს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამართლებრივი საფუძვლები, ძალიან მცირე დასაბუთებაც საკმარისია კონვენციის მე-6 მუხლის მოთხოვნების დაკმაყოფილებისთვის (იხ.: ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებები საქმეებზე: Kuparadze v Georgia, no. 30743/09, §76, ECtHR, 21/09/2017; Marini v. Albania, no. 3738/02, §106, ECtHR, 18/12/2007).

10. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ლ. გ-ს მსჯავრდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით, 181-ე მუხლის 1-ლი ნაწილითა და 157-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით კანონიერია, რისი მხედველობაში მიღებითაც, სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის გაუქმების ან შეცვლის წინაპირობები არ იკვეთება.

11. წარმოდგენილი საქმის მასალებიდან და საკასაციო საჩივრის შინაარსიდან გამომდინარე, არ იკვეთება საქართველოს სსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის არცერთი საფუძველი.

12. საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-3², მე-3³, მე-4 ნაწილების შესაბამისად, საკასაციო სასამართლომ

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მსჯავრდებულ ლ. გ-ის ინტერესების დამცველის, ადვოკატ ნ. ო-ის საკასაციო საჩივარი არ იქნეს დაშვებული განსახილველად;

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ლ. თევზაძე

მოსამართლეები: შ. თადუმაძე

ნ. სანდოძე