საქმე N 010142222700487083

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საქმე №16აგ-22 2 აგვისტო, 2022 წელი

კ–ე პ., 16აგ-22 ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა

პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო სანდოძე (თავმჯდომარე),

მერაბ გაბინაშვილი, შალვა თადუმაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა მსჯავრდებულ პ. კ–სის საკასაციო საჩივარი ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 23 მარტის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1998 წლის 7 აგვისტოს განაჩენით:

პ. კ–ე ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი, მე-4, მე-6, მე-7 და მე-9 პუნქტებით, 240-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით, 238-ე მუხლის პირველი, მე-2 და მე-4 ნაწილებით, 152-ე მუხლის მე-2 ნაწილის პირველი პუნქტით და 243-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა:

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი, მე-4, მე-6, მე-7 და მე-9 პუნქტებით − უვადო თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 240-ე მუხლის პირველი ნაწილით − 6 წლით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 240-ე მუხლის მეორე ნაწილით − 9 წლით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 238-ე მუხლის პირველი ნაწილით − 2 წლით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 238-ე მუხლის მეორე ნაწილით − 4 წლით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 238-ე მუხლის მეოთხე ნაწილით − 9 წლით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 152-ე მუხლის მე-2 ნაწილის პირველი

პუნქტით − 14 წლით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 243-ე მუხლის მე-3 ნაწილით − 13 წლით

თავისუფლების აღკვეთა.

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის მე-40 მუხლის საფუძველზე, მკაცრმა სასჯელმა შთანთქა ნაკლებად მკაცრი სასჯელები და საბოლოოდ, პ. კ–ეს განესაზღვრა უვადო თავისუფლების აღკვეთა, რომლის ათვლა დაეწყო 1997 წლის 24 ივნისიდან.

1.2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ივლისის განჩინებით მსჯავრდებულ პ. კ–ის მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედების კვალიფიკაცია - სისხლის სამართლის კოდექსის 152-ე მუხლის მეორე ნაწილის პირველი პუნქტი (ძვ. რედაქცია) - შესაბამისობაში მოვიდა მოქმედი საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტთან და სასჯელის ზომად განესაზღვრა 9 წლით თავისუფლების აღკვეთა; საქართველოს სსკ-ის 238-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი (ძველი რედაქცია) შესაბამისობაში მოვიდა მოქმედი სისხლის სამართლის კოდექსის 236-ე მუხლის პირველ, მეორე ნაწილებთან და სასჯელის სახით განესაზღვრა 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა, ხოლო საქართველოს სსკ-ის 104-ე მუხლის მეექვსე, მეშვიდე პუნქტები (ძველი რედაქცია), გადაკვალიფიცირდა მოქმედი სისხლის სამართლის კოდექსის 109-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებზე და პ. კ–ს სასჯელის საბოლოო ზომად განესაზღვრა უვადო თავისუფლების აღკვეთა.

1.3. „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2012 წლის 28 დეკემბრის კანონის საფუძველზე, რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 5 თებერვლის განჩინებით მსჯავრდებული პ. კ–ე გათავისუფლდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 1998 წლის 7 აგვისტოს განაჩენით და 2007 წლის 30 ივლისის განჩინებით საქართველოს სსკ-ის 236-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით დანიშნული სასჯელისაგან, ხოლო ¼-ით შეუმცირდა ამავე კოდექსის 179-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტითა და სსკ-ის 238-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით (ძველი რედაქცია) დანიშნული სასჯელები და საბოლოოდ განესაზღვრა უვადო თავისუფლების აღკვეთა.

1.4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 მარტის განჩინებით მსჯავრდებულ პ. კ–ს საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 5 თებერვლის განჩინება დარჩა უცვლელად.

1.5. საქართველოს პრეზიდენტის 2018 წლის 2 აგვისტოს N...... განკარგულებით პ. კ–ე შეწყალებული იქნა და საქარველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 1998 წლის 7 აგვისტოს განაჩენით და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ივლისის განჩინებით უვადო თავისუფლების აღკვეთის სახით დანიშნული საპატიმრო სასჯელის შემდგომი მოხდისაგან და მისი გათავისუფლების თარიღად განისაზღვრა 2032 წლის 24 ივნისი.

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება:

2.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 23 მარტის განჩინებით მსჯავრდებულ პ. კ–სის შუამდგომლობა ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო განაჩენის გადასინჯვის თაობაზე დაუშვებლად იქნა ცნობილი.

2.2. 2022 წლის 4 აპრილის მსჯავრდებულ პ. კ–ს საკასაციო საჩივრის თანახმად, კასატორი ითხოვს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 23 მარტის განჩინების გაუქმებასა და საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, განაჩენის გადასინჯვას ახლად გამოვლენილი გარემოების გამო, რომელიც მოწმობს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის დამდგენი სასამართლოს უკანონო შემადგენლობას.

3. კასატორის პოზიცია:

3.1. კასატორის პოზიციით თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 23 მარტის განჩინება არის დაუსაბუთებელი და არ პასუხობს მის მოთხოვნას. მსჯავრდებული პ. კ–ე განაჩენის გადასინჯვას ითხოვს იმ ახალ გარემოებაზე მითითებით, რაც მოწმობს მისი საქმის განმხილველი სასამართლოს უკანონო შემადგებლობას, ხოლო აღნიშნული გარემოება დასაბუთებულია შემდეგი საფუძვლებით: 1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიამ ერთი მოსამართლისა და ორი მსაჯულის მონაწილეობით საქმე განიხილეს პირველი ინსტანციის განხილვის წესით, ხოლო განაჩენში მიუთითეს, რომ საბოლოოა და არ საჩივრდება, რითაც მსჯავრდებულს მოუსპეს განაჩენის საკასაციო წესით გასაჩივრების შესაძლებლობა. კასატორი სადავოდ ხდის არა მსჯულთა კანონით დადგენილი წესით არჩევის საკითხს, არამედ იმ გარემოებას, რომ საქმის განმხილველმა კოლეგიამ განაჩენის გასაჩივრების უფლების მოსპობით შეითავსა საკასაციო პალატის უფლებამოსილება. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ განყენებულად განიხილა „გასაჩივრების უფლების აკრძალვა“ და „სასამართლო კოლეგიის უკანონობა“, რაც არ შეესაბამებოდა შუამდგომლობის არსს, ვინაიდან სასამართლოს მიერ გასაჩივრების უფლებაში არაკონსტიტუციურმა ჩარევამ განაპირობა სასამართლო კოლეგიის უკანონობა. კასატორს მიაჩნია, რომ 1960 წლის რედაქციით მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 337-ე მუხლის მე-5 ნაწილი მართალია ადგენდა, რომ უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით არ საჩივრდებოდა, მაგრამ ხსენებული ნორმა მოიაზრებდა მხოლოდ საკასაციო ინსტანციის პალატებს, ვინაიდან უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგია საქმეებს იხილავდა პირველი ინსტანციით და არ არსებობდა საკანონმდებლო დანაწესი, რომლის მიხედვითაც პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ საჩივრდებოდა. ამასთან, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსზე უპირატესი ძალა გააჩნდა სხვა ნორმატიულ აქტებს, რომლებიც იმპერატიულად ადგენდნენ განაჩენის გადასინჯვის აუცილებლობას, კერძოდ: საქართველოს კონსტიტუციას, საერთაშორისო პაქტსა და სასამართლოების შესახებ ორგანულ კანონს. 1997 წლის 13 ივნისის რედაქციით მოქმედი ორგანული კანონი „სასამართლოების შესახებ“ ადგენდა, რომ უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატები წარმოადგენდნენ საკასაციო ინსტანციის სასამართლებს, რომლებიც იხილავდნენ საჩივრებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის განაჩენებსა და განჩინებებზე. შესაბამისად, აღნიშნულ პალატას უნდა განეხილა მსჯავრდებულ პ. კ–სის მიმართ 1998 წლის 7 აგვისტოს დადგენილი განაჩენიც. 2. კასატორი ასევე ყურადღებას ამახვილებს მის მიმართ საქართველოს კონსტიტუციის მე-18 მუხლის მე-6 პუნქტით (2018 წლამდე მოქმედი რედაქცია) დადგენილი მოთხოვნის - ბრალდებულის პატიმრობის 9-თვიანი ვადის დარღვევაზე, ვინაიდან მისი პატიმრობის ვადა გაგრძელდა 1997 წლის 24 ივნისიდან 1998 წლის 7 აგვისტომდე - 13 თვეზე მეტხანს, შესაბამისად ყველა საპროცესო მოქმედება, რაც ჩატარდა 9 თვიანი პატიმრობის ვადის გასვლის შემდეგ იყო უკანონო, მათ შორის უკანონო და იურიდიული ძალის არმქონე იყო სასამართლო კოლეგიის შეკრების პროცედურაც და უშუალოდ სასამართლო კოლეგიის შემადგენლობაც. სააპელაციო სასამართლომ არ უარყო 9-თვიანი პატიმრობის ვადის დარღვევა, თუმცა მიუთითა, რომ საქართველოს სსსკ-ის 310-ე მუხლი ამ გარემოებას, როგორც განაჩენის გადასინჯვის საფუძველს, არ ითვალისწინებს. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 15 სექტემბრის N3/2/646 გადაწყვეტილების თანახმად: „არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი ის ნორმატიული შინაარსი, რომელიც უშვებს კონკრეტული სისხლის სამართლის საქმეზე ბრალდებულის პატიმრობას, თუ ამ საქმეზე ბრალის წაყენების ან ბრალის წაყენებისათვის საკმარისი საფუძვლის გამოვლენის შემდეგ მას პატიმრობაში ერთობლივად გატარებული აქვს 9 თვე მის მიმართ მიმდინარე ნებისმიერი სისხლის სამართლის საქმის ფარგლებში“.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

1. საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა საქმის მასალები, შეაფასა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატა ამავე კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით იხილავს ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო განაჩენის გადასინჯვის შესახებ საჩივარს საქართველოს საერთო სასამართლოების მიერ გამოტანილ და კანონიერ ძალაში შესულ განაჩენსა და სხვა შემაჯამებელ სასამართლო გადაწყვეტილებაზე.

2. კასატორი საქმის განმხილველი სასამართლო შემადგენლობის უკანონობას ასაბუთებს ორ გარემოებაზე დაყრდნობით: 1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიამ საქმე განიხილა პირველი ინსტანციით, თუმცა შეითავსა საკასაციო სასამართლოს უფლებამოსილება და არ მისცა მსჯავრდებულს განაჩენის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატაში გასაჩივრების უფლება და 2. სამართალწარმოების პროცესში დაირღვა ბრალდებულის პატიმრობაში ყოფნის 9-თვიანი ვადა, რისი გასვლის შემდგომ იურიდიული ძალის არმქონე იყო სასამართლო კოლეგიის შეკრების პროცედურაც და უშუალოდ სასამართლო კოლეგიის შემადგენლობაც.

3. სისხლის სამართლის საქმის განხილვა კანონის საფუძველზე შექმნილი სასამართლოს მიერ წარმოადგენს სამართლიანი სასამართლოს უფლების არსებით შემადგენელ კომპონენტს, რაც განმტკიცებულია საქართველოს კონსტიტუციითა და ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციით. ამასთან, კონვენციური ტერმინი „კანონის საფუძველზე შექმნილი“ განიმარტება სასამართლოს (მისი შემადგენლობის) ფორმირებასა და დანიშვნის, კომპეტენციის განსაზღვრისას შიდაეროვნული კანონმდებლობით დადგენილ ნორმებთან შესაბამისობაში. ტერმინი - „კანონის საფუძველზე შექმნილი“ მოიცავს არა მხოლოდ სამართლებრივ საფუძველს „ტრიბუნალის“ არსებობისთვის, არამედ ასევე - ტრიბუნალის მიერ საქმიანობის მარეგულირებელი კონკრეტული წესების შესრულებას (Sokurenko and Strygun v. Ukraine, §24). სასამართლოს ან ტრიბუნალის კანონიერებამ ასევე უნდა მოიცვას მათი შემადგენლობა (Buscarini v. San Marino (dec.)). აღსანიშნავია, რომ კასატორი არ დავობს სასამართლო შემადგენლობის: მოსამართლისა და მსაჯულთა დანიშვნის კანონით დადგენილ პროცედურულ დარღვევას, არამედ - მიიჩნევს, რომ სასამართლო შემადგენლობის უკანონობა მდგომარეობს უზენაესი სასამართლოს კოლეგიის მიერ ამავე სასამართლოს პალატის უფლებამოსილების თვითნებურ შეთავსებაში. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის თანახმად: სასამართლო, რომელიც ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე გადააბიჯებს დადგენილი იურისდიქციის ფარგლებს კანონის განზრახი დარღვევით, არ არის „კანონის საფუძველზე შექმნილი“ განსახილველ სამართალწარმოებაში (Sokurenko and Strygun v. Ukraine, §§27-28). როგორც ირკვევა, პ. კ–ის სისხლის სამართლის საქმე განხილული იქნა 1960 წლის რედაქციით მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის შესაბამისად, რომლის 31-33-ე მუხლების თანახმად საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგია, კანონით განსაზღვრულ შემთხვევაში საქმეს განიხილავდა განსჯადობის მიხედვით. ამავე რედაქციის კოდექსის 337-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, კი ,,საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განაჩენი არ შეიძლება გასაჩივრდეს და გაპროტესტდეს საკასაციო წესით“. გარდა ამისა, 1998 წლის 20 თებერვალს მიღებული ახალი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსი მართალია ითვალისწინებდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის მიერ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის განაჩენის გადასინჯვის შესაძლებლობას, თუმცა აღნიშნული კოდექსის ამოქმედების ვადა გარდამავალი დებულების შესაბამისად გადაიდო. 1998 წლის 7 აგვისტოს, მოცემულ საქმეზე განაჩენის გამოტანისას, ახალი საპროცესო კოდექსის დებულება, რაც ითვალისწინებდა განაჩენის გადასინჯვის შესაძლებლობას, არ მოქმედებდა. ამდენად, არ ვლინდება სასამართლოს მიერ დადგენილი იურისდიქციის ფარგლებისაგან გადახვევა ან საპროცესო კოდექსის დანაწესის ისეთი დარღვევა, რაც გამოიწვევდა გასაჩივრების უფლების მოსპობას და შესაძლოა, გავლენა მოეხდინა სასამართლო შემადგენლობის კანონიერებაზე.

4. კასატორი მიიჩნევს, რომ პატიმრობის 9-თვიანი ვადის დარღვევამ გამოიწვია მის მიმართ მიმდინარე მთლიანი სამართალწარმოების უკანონობა, მათ შორის უკანონო გახადა სასამართლო შემადგენლობაც. როგორც უკვე აღინიშნა, მსჯავრდებულ პ. კ–სის სისხლის სამართლის საქმის განხილვა წარიმართა 1960 წლის რედაქციის სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით, რომლის თანახმად სისხლის სამართალწარმოებისას გამოიყენებოდა სისხლის სამართლის საპროცესო კანონი, რომელიც მოქმედებდა მოკვლევის, წინასწარი გამოძიებისა და სასამართლო განხილვის დროს. 1960 წლის რედაქციით მოქმედი საპროცესო კოდექსის 89-ე მუხლის თანახმად პატიმრობა, როგორც აღკვეთის ღონისძიება, საქმის გამოძიების დროს არ შეიძლებოდა გაგრძელებულიყო ორ თვეზე მეტი ვადით, ხოლო ამ ვადის გაგრძელება შეიძლებოდა საქმის განსაკუთრებული სირთულის გათვალისწინებით ცხრა თვემდე. დადგენილია, რომ პ. კ–ე დააკავეს 1997 წლის 24 ივნისს, ხოლო აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობა კი შეეფარდა 1997 წლის 27 ივლისს, რაც რამდენჯერმე იქნა გაგრძელებული კანონით დადგენილი წესით. შესაბამისად, საქმის განხილვისას პ. კ–სის პატიმრობაში ყოფნის ვადა შეესაბამებოდა იმ დროს მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობის რეგულაციას. რაც შეეხება კასატორის მიერ მითითებულ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას, უნდა აღინიშნოს, რომ 2015 წლის 15 სექტემბრის N3/2/646 გადაწყვეტილებით არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი დღეს მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ნორმატიული შინაარსი და არა 1997-1998 წლებში მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის შესაბამისი ნორმა, რაც ითვალისწინებდა პატიმრობის ვადის 9 თვემდე გაგრძელების შესაძლებლობას. ამასთან, საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით განისაზღვრა მისი აღსრულების სპეციალური წესი და საქართველოს სსსკ-ის 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ნორმატიული შინაარსი იურიდიულად ძალადაკარგულად იქნა ცნობილი ამ გადაწყვეტილების სხდომათა დარბაზში გამოქვეყნების მომენტიდან. შესაბამისად, არ არსებობს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ ძალადაკარგულად ცნობილი ნორმის რეტროაქტიულად - მსჯავრდებულის სასიკეთოდ გამოყენების შესაძლებლობა, ვინაიდან აღნიშნული გადაწყვეტილების შედეგი გავლენას არ ახდენს წარსულში კანონით დადგენილი წესით წარმართულ სამართალწარმოებასა და გამოყენებულ აღკვეთის ღონისძიებაზე. ამდენად, არ არსებობს პ. კ–ის პატიმრობის ვადის დარღვეულად მიჩნევის სამართლებრივი წინაპირობა და შესაბამისად, სასამართლოს შემადგენლობის უკანონობის მტკიცების საფუძველი.

5. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო დარწმუნდა, რომ კასატორის მიერ მითითებული არცერთი გარემოება არ წარმოშობს ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო განაჩენის გადასინჯვის საფუძველს, რის გამოც არ არსებობს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 23 მარტის განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი და იგი უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 313-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მსჯავრდებულ პ. კ–სის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 23 მარტის განჩინება დარჩეს უცვლელად;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნინო სანდოძე

მოსამართლეები: მერაბ გაბინაშვილი

შალვა თადუმაძე