საქმე N 010100121004645379

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განაჩენი

საქართველოს სახელით

საქმე№687აპ-22 3 ნოემბერი, 2022 წელი

ს-ე გ., 687აპ-22 ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა

პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო სანდოძე (თავმჯდომარე)

მერაბ გაბინაშვილი, შალვა თადუმაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა, ბათუმის რაიონული პროკურატურის პროკურორ აკაკი მოქერიას და მსჯავრდებულ გ. ს-ის ადვოკატ ნ. მ-ის საკასაციო საჩივრები ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განაჩენზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ - ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

1. წარდგენილი ბრალდების არსი:

1.1. გ. გ–ას (პ/ნ ...........) წარედგინა ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტით, მე-3 ნაწილის „ა“ და „დ“ ქვეპუნქტებითა და მე–4 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის: ძარცვა, ე.ი. სხვისი მოძრავი ნივთის აშკარა დაუფლება მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ჩადენილი ძალადობით, რომელიც საშიში არ არის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ და იმის მიერ, ვინც ორჯერ იყო ნასამართლევი სხვისი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრებისათვის.

1.2. გ. ს-ეს (პ/ნ ..........) წარედგინა ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტითა და მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის: ძარცვა, ე.ი. სხვისი მოძრავი ნივთის აშკარა დაუფლება მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ჩადენილი წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ.

1.3. ბრალდების შესახებ დადგენილების თანახმად, გ. ს-ის ქმედებები გამოიხატა შემდეგში:

2021 წლის 29 მარტს, დაახლოებით 20:45 საათზე, ქ-ის კვეთაზე მდებარე ტექნიკის მაღაზია „ა-ს“ მიმდებარე ტერიტორიაზე, გ. ს-ე წინასწარი შეთანხმებით, ჯგუფურად გ. გ-ასთან ერთად, აშკარად, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დაეუფლა ზ. ნ-ის კუთვნილ „სამსუნგის“ ფირმის მობილურ ტელეფონსა და თუთუნს.

1.4. ბრალდების შესახებ დადგენილების თანახმად, გ. გ-ას ქმედებები გამოიხატა შემდეგში:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 19 სექტემბრის განაჩენით, საქართველოს სსკ-ის 186-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 11 სექტემბრის განაჩენით, საქართველოს სსკ-ის 177-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტითა და მე–3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით, სხვისი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრებისათვის ორჯერ ნასამართლევი გ. გ-ა, ნასამართლობის გაქარწყლებამდე, 2021 წლის 29 მარტს, დაახლოებით 20:45 საათზე, ქ-ის კვეთაზე მდებარე ტექნიკის მაღაზია „ა-ს“ მიმდებარე ტერიტორიაზე, ძალადობით, რომელიც საშიში არ არის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის, კერძოდ, სახეში ხელის რამდენჯერმე დარტყმით, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფურად გ. ს-ესთან ერთად, აშკარად მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დაეუფლა ზ. ნ-ის კუთვნილ „სამსუნგის“ ფირმის მობილურ ტელეფონს და თუთუნს.

2. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება:

2.1. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 23 დეკემბრის განაჩენით:

ბრალდებულ გ. გ-ას მიმართ საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, მე-3 ნაწილის „ა“ და „დ“ ქვეპუნქტებითა და მე–4 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით წარდგენილი ბრალდება გადაკვალიფიცირდა საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, მე-3 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტსა და მე–4 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტზე;

ბრალდებული გ. გ-ა ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, მე-3 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტითა და მე–4 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 7 (შვიდი) წლით;

საქართველოს სსკ-ის 67-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 11 სექტემბრის განაჩენით გ. გ-ას მიმართ დანიშნული პირობითი მსჯავრი და დანიშნული სასჯელის მოუხდელი ნაწილი - 4 (ოთხი) წლით თავისუფლების აღკვეთა და ჯარიმა - 500 ლარი, საქართველოს სსკ-ის 59-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, სრულად შთანთქა ახალი განაჩენით დანიშნულმა სასჯელმა; საბოლოოდ, განაჩენთა ერთობლიობით გ. გ-ას სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 7 (შვიდი) წლით.

ბრალდებულ გ. ს-ის მიმართ საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტითა და მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით წარდგენილი ბრალდება გადაკვალიფიცირდა საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე;

ბრალდებული გ. ს-ე ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 4 (ოთხი) წლით.

2.2. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2021 წლის 29 მარტს, დაახლოებით 20:45 საათზე, ქ-ის კვეთაზე მდებარე ტექნიკის მაღაზია „ა-ს“ მიმდებარე ტერიტორიაზე, სხვისი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრებისათვის ორჯერ ნასამართლევი გ. გ-ა ძალადობით, რომელიც საშიში არ არის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის, კერძოდ: სახეში ხელის რამდენჯერმე დარტყმით, ჯგუფურად გ. ს-ესთან ერთად, აშკარად მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დაეუფლა ზ---- ნ-ის კუთვნილ „სამსუნგის“ ფირმის მობილურ ტელეფონსა და თუთუნს.

2.3. განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მსჯავრდებულ გ. ს-ის ადვოკატმა ნ. მ-ემ და ბათუმის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა აკაკი მოქერიამ. გ. ს-ის ადვოკატმა ნ. მ-ემ მოითხოვა გამამტყუნებელი განაჩენის გაუქმება და მის ნაცვლად გამამართლებელი განაჩენის დადგენა. პროკურორმა მოითხოვა განაჩენში ცვლილების შეტანა და წარდგენილი ბრალდების შესაბამისად, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფურად ძარცვის ჩადენისათვის მსჯავრდებულების დამნაშავედ ცნობა და უფრო მკაცრი სასჯელის განსაზღვრა.

3. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება:

3.1. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განაჩენით მსჯავრდებულ გ. ს-ის ადვოკატ ნ. მ-ისა და ბათუმის რაიონული პროკურატურის პროკურორ აკაკი მოქერიას სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 23 დეკემბრის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

3.2. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განაჩენი 2022 წლის 2 ივნისს საკასაციო წესით გაასაჩივრა მსჯავრდებულ გ. ს-ის ადვოკატმა ნ. მ-ემ, რომელმაც მოითხოვა განაჩენის გაუქმება და გ. ს-ის მიმართ გამამართლებელი განაჩენის დადგენა.

3.3. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განაჩენი 2022 წლის 3 ივნისს საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბათუმის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა აკაკი მოქერიამ, რომელმაც მოითხოვა განაჩენში ცვლილების შეტანა და წარდგენილი ბრალდების შესაბამისად, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფურად ძარცვის ჩადენისათვის მსჯავრდებულების დამნაშავედ ცნობა.

4. კასატორების პოზიცია:

4.1. მსჯავრდებულ გ. ს-ის ადვოკატ ნ. მ-ის პოზიციით, გასაჩივრებული განაჩენი არის უკანონო, წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ აკმაყოფილებს გონივრულ ეჭვს მიღმა მტკიცებულებით სტანდარტს. ბრალდების მხარის მიერ მოპოვებული და გამოკვლეული მტკიცებულებების საფუძველზე სასამართლოში ცალსახად დადასტურდა ის გარემოება, რომ გ. ს-ეს არ ჩაუდენია ინკრიმინირებული დანაშაულებრივი ქმედება. გ. ს-ის მიერ ძარცვის ჩადენის დამადასტურებლად გამოყენებულია მხოლოდ ერთადერთი პირდაპირი მტკიცებულება - დაზარალებულის ჩვენება. თუმცა, სასამართლო გამოძიების დროს უტყუარად დადგინდა, რომ დაზარალებული მის მიმართ დანაშაულის ჩადენის დროს არ იყო ფხიზელი და ამდენად, მის მიერ სასამართლოსათვის მიწოდებული ინფორმაცია არ არის სარწმუნო. როგორც გამოძიების, ისე სასამართლო განხილვის დროს არ დადგენილა დაზარალებულის ალკოჰოლური სიმთვრალის ხარისხი, შეეძლო თუ არა მას ადეკვატურად შეეფასებინა მის მიმართ ჩადენილი ქმედება და სწორად გადმოეცა ინფორმაცია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე აშკარაა, რომ გასაჩივრებული განაჩენი გ. ს-ის დამნაშავედ ცნობის ნაწილში არ ეყრდნობა სასამართლო განხილვის დროს გამოკვლეულ, გონივრული ეჭვის გამომრიცხავ მტკიცებულებათა ერთობლიობას. გარდა ამისა, მნიშვნელოვანია, რომ მიუხედავად საქართველოს სსსკ-ის 273-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი ვალდებულებისა, სასამართლომ განაჩენში არ განმარტა მოტივი, რომლის მიხედვითაც, მიიღო ერთი მტკიცებულება და უარყო მეორე, რაც ცხადყოფს, რომ გასაჩივრებულ ნაწილში განაჩენი არის აშკარად დაუსაბუთებელი. ამდენად, გასაჩივრებული განაჩენის გამომტანმა სასამართლომ დაარღვია საქართველოს კონსტიტუციის, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა ევროპული კონვენციის, სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსისა და საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მოთხოვნები.

4.2. პროკურორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მსჯავრდებულთა ქმედებიდან წინასწარი შეთანხმების ამორიცხვის შესახებ და მოიხმობს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 1 თებერვლის N868აპ-10 გადაწყვეტილებას, სადაც სასამართლო განმარტავს: „ჯგუფის მიერ წინასწარი შეთანხმებით დანაშაული მაშინ ჩაითვლება ჩადენილად, როდესაც ასეთი შეთანხმება დანაშაულში მონაწილე პირებს შორის მიღწეულია და არსებობს სისხლის სამართლის კოდექსის კერძო ნაწილის შესაბამის მუხლში მითითებული ქმედების შემადგენლობის განხორციელების დაწყებამდე, ამასთან, ცხადია, მნიშვნელობა არ აქვს, რამდენი ხნით ადრე შედგა ასეთი შეთანხმება დამნაშავეთა შორის და რა ფორმით ან რა საშუალებით იქნა გამოხატული ეს შეთანხმება“. აგრეთვე, უზენაესი სასამართლო N445აპ-18 გადაწყვეტილებაში „ჩადენილი წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ“ განმარტავს, რომ: „წინასწარ შეკავშირებაში არ იგულისხმება დანაშაულებრივ ქმედებამდე დროის ხანგრძლივი მონაკვეთის არსებობა, მთავარია, რომ შეთანხმება მოხდეს დანაშაულის ობიექტური შემადგენლობის განხორციელების დაწყების მომენტამდე. ამასთან, აუცილებელია, საქმეში არსებობდეს შესაბამისი მტკიცებულებები, რომლებიც მიუთითებს ასეთი შეთანხმების არსებობაზე, რასაც შესაძლებელია, ჯგუფის წევრებს შორის როგორც სიტყვიერ-წერილობით, ისე არავერბალურ კომუნიკაციაში-ჟესტებსა და მიმიკებში გამოიხატოს“. პროკურორის პოზიციით, მოცემულ შემთხვევაში დაზარალებულ ზ. ნ-ის მიერ მოწოდებული ინფორმაციისა და ვიდეოკამერის ჩანაწერის ურთიერთშეჯერების შედეგად ნათლად დასტურდება, რომ ქმედების შემადგენლობის განხორციელების დაწყებამდე ორივე მსჯავრდებული მოქმედებდა წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფურად, კერძოდ: ვიდეოკამერის ჩანაწერის დათვალიერების ოქმით დგინდება, რომ კადრში ტექნიკის სახლ „ა-ს“ წინ გამოჩნდა სამი მამაკაცი, რომლებიც საუბრობდნენ, რამდენიმე წუთში დაზარალებულმა ჯიბიდან ამოიღო კუთვნილი მობილური ტელეფონი, რასაც ხედავდა მასთან მყოფი ორივე პირი. სწორედ აღნიშნული ფაქტის შემდგომ მსჯავრდებულები გადავიდნენ აქტიურ მოქმედებაზე, რაც გამოიხატება მათი მხრიდან აგრესიულ საუბარში და როგორც დაზარალებულმა განმარტა, ორივე მათგანი აგრესიულად უყვიროდა, რომ იყვნენ ე.წ. „ქუჩის ბიჭები“, „კაი ბიჭები“, „ძველი ბიჭები“ და მათთვის უნდა გადაეცა მობილური ტელეფონი. რამდენიმე წუთიანი აგრესიული საუბრის, აგრესიული ჟესტიკულაციისა და მოწოდების შემდეგ, მსჯავრდებულმა გ. გ-ამ დაზარალებულის ქურთუკის შიდა ჯიბიდან ძალის გამოყენებით ამოიღო მობილური ტელეფონი და ზ. ნ-ეს ორჯერ ძლიერად დაარტყა ხელი სახეში, რის შემდეგაც ორივე მსჯავრდებული მიიმალა შემთხვევის ადგილიდან. პროკურორი მიიჩნევს, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 11 მაისის განაჩენი გ. გ-ასა და გ. ს-ის მიმართ არის დაუსაბუთებელი და უკანონო, ხოლო დადგენილი სასჯელი არის არასამართლიანი და აშკარად მსუბუქი.

5. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები:

5.1. საკასაციო პალატამ ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა საკასაციო საჩივრები, შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ მსჯავრდებულ გ. ს-ის ადვოკატ ნ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო ბათუმის რაიონული პროკურატურის პროკურორ აკაკი მოქერიას საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ და ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განაჩენში შევიდეს ცვლილება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

5.2. საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლით დასჯადია ძარცვა ე.ი. სხვისი მოძრავი ნივთის აშკარა დაუფლება, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით. სისხლის სამართლის კოდექსი სისხლისსამართლებრივი დაცვის ობიექტის - საკუთრების ხელყოფის ფორმის მიხედვით განსახვავებს საკუთრების წინააღმდეგ მიმართულ დანაშაულთა სხვადასხვა სახეს. ძარცვის შემადგენლობისათვის მაკვალიფიცირებელ ელემენტებს შეადგენენ: მოძრავი ნივთის დაუფლების ხერხი - აშკარა ხასიათი და სპეციალური მიზანი - დაუფლებული ქონების მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრება. ამასთან, ნივთის დაუფლების აშკარა ფორმის მიმართ თავად დამნაშავეს უნდა გააჩნდეს ცოდნისა და ნებელობის ფაქტორი. სხვისი ნივთის დაუფლება გულისხმობს, არა მხოლოდ საკუთრების დამნაშავის ხელში ფორმალურ გადასვლას, არამედ დამნაშავის ფაქტობრივ შესაძლებლობას თავისი სურვილისამებრ განკარგოს სხვისი საკუთრება. ამასთან, დაუფლების ფაქტი თავისთავად არ ნიშნავს მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნის არსებობას. აუცილებელია ქმედება ე.ი. დაუფლება დეტერმინირებული იყოს სხვისი ქონების მისაკუთრების მიზნით, რა დროსაც დამნაშავეს სხვისი საკუთრების განკარგვის შესაძლებლობასთან ერთად, მისაკუთრების სპეციალური სურვილი და მიზანი უნდა გააჩნდეს.

5.3. დაცვის მხარე სადავოდ მიიჩნევს გ. ს-ის მიერ გ. გ-ასთან ერთად, ჯგუფურად ძარცვის ჩადენას, რის არგუმენტადაც მიუთითებს საქმეში არსებულ მტკიცებულებათა არასაკმარისობას გამამტყუნებელი განაჩენის დასადგენად. ადვოკატის პოზიციით, საქმეში არსებობს მხოლოდ ერთადერთი პირდაპირი მტკიცებულება - დაზარალებულის ჩვენების სახით, რაც მიუთითებს გ. ს-ის მიერ ძარცვის ჩადენას და აღნიშნული მტკიცებულება არ არის სარწმუნო. სისხლის სამართლის საქმის მასალებისა და სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის გაცნობის შედეგად, საკასაციო სასამართლოს არ გააჩნია გონივრული საფუძველი საეჭვოდ მიიჩნიოს გ. ს-ის ბრალეულობა საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში.

5.4. სააპელაციო სასამართლომ სრულად შეაფასა დაზარალებულ ზ. ნ-ის ჩვენება სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში და მიიჩნია, რომ ის არ შეიცავს წინააღმდეგობებს, არის საკმარისად ცხადი და თანმიმდევრული, ასევე არ ეწინააღმდეგება საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებს. ირკვევა, რომ დაზარალებულმა დეტალურად აღწერა მის მიმართ მსჯავრდებულთა მხრიდან ჩადენილი ქმედებები, თავდაპირველად თუ როგორ გაეცნენ მას გ. გ-ა და გ. ს-ე, ხოლო შემდგომში ფიზიკური და ფსიქოლოგიური ძალადობის გამოყენებით დაეუფლნენ მის კუთვნილ მობილურ ტელეფონს. დაზარალებულმა ამოიცნო მსჯავრდებულები, რა დროსაც მიუთითა მსჯავრდებულთა ფიზიკური მახასიათებლები. შესაბამისად, დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა დაცვის მხარის მითითება დაზარალებულის მიერ ფაქტების არასწორ ან არაადეკვატურ აღქმასა და გადმოცემაზე. საქმის გარემოებებსა და წარმოდგენილ მტკიცებულებებს არ შეესაბამება ადვოკატის მტკიცება, რომ თითქოს - დაზარალებული იყო ნასვამი და ვერ აცნობიერებდა მის თავს გადამხდარ მოვლენებს. თუმცა, შემთხვევის დროს დაზარალებულის ნასვამობის ვარაუდის დაშვების შემთხვევაშიც კი, ადვოკატის არგუმენტი, რომ დაზარალებული სწორად ვერ აღიქვამდა მისი საკუთრების ხელყოფის ფაქტს და განვითარებულ მოვლენებს, ეწინააღმდეგება საქმეზე მოპოვებულ აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებებს: დაზარალებულის თანმიმდევრულ და დეტალურ ჩვენებას, მოწმე ე. ჯ–ის ჩვენებას, პირის ამოცნობის ოქმებს, ლომბარდიდან მობილური ტელეფონის ამოღების ოქმს, ტექნიკის მაღაზია „ა-“-ს ვიდეოკამერის ჩანაწერსა და საგამოძიებო ექსპერიმენტის ოქმებს. ამდენად, არ არსებობს დაზარალებულის ჩვენების უტყუარობასა და დამაჯერებელობაში ეჭვის შეტანის გონივრული საფუძველი.

5.5. დაზარალებულ ზ. ნ-ის ჩვენების თანახმად, მეორე პირი - გ.ფიზიკურად არ შეხებია, მაგრამ გ-ს პარალელურად მუქარის შემცველი აგრესიით ისიც ითხოვდა მობილურის გადაცემას; ემუქრებოდა, რომ სანამ ტელეფონს „ძველ ბიჭებს“ არ მისცემდა, ვერსად წავიდოდა, ხოლო თუ არ დაემორჩილებოდა მოთხოვნას, ინანებდა. ამ დროს კიდევ ერთხელ დარეკა მობილურმა, გ. წვდა ქურთუკზე და ტელეფონი ძალით ამოაცალა ქურთუკის შიდა ჯიბიდან, თან მარცხენა მხარეს დაარტყა საკმაოდ ძლიერად; გ.კი ემუქრებოდა -„პრობლემები შეგექმნება, ჩვენ ძველი ბიჭები ვართ, არსად არ თქვა რაც მოხდა, თუ იტყვი, ამაზე მეტი მოგიწევსო“. დანაშაულის ჩადენაში გ. ს-ის მონაწილეობის დამადასტურებლად განსაკუთრებით საყურადღებო ინფორმაციებს შეიცავს შემთხვევის ადგილას - ქ.ბ–ში, ........ის ქუჩა N..-ში მდებარე ტექნიკის მაღაზია „ა-ს“ გარე პერიმეტრზე არსებული ვიდეოკამერების ჩანაწერები. აღნიშნულ ჩანაწერებში ნათლად ჩანან მსჯავრდებულები და დაზარალებული, ხოლო მოვლენები ვითარდება ზუსტად იმ სახითა და თანმიმდევრობით, როგორც ამას დაზარალებული ჩვენებაში განმარტავს. კადრში გარკვევით ჩანს მოქმედი პირების გაცნობის მომენტი, კერძოდ ის ფაქტი, რომ გ. გ-ა და გ. ს-ე ერთდროულად უახლოვდებიან დაზარალებულს და ესაუბრებიან. გაცნობიდან მცირე ხნის შემდგომ, უეცრად იცვლება გ. გ-ასა და გ. ს-ის ქცევა დაზარალებულის მიმართ და იკვეთება აგრესიის, მოთხოვნის მიმანიშნებელი ჟესტიკულაცია და ქმედებები ორივე მსჯავრდებულის მხრიდან. როგორც დაზარალებული თავის ჩვენებაში აღწერს, მსჯავრდებულთა დამოკიდებულება იცვლება სწორედ მას შემდეგ, რაც ზ. ნ-ე ჯიბიდან იღებს მობილურ ტელეფონს და ისევ აბრუნებს უკან; კადრში გარკვევით ჩანს გ. გ-ა, რომელიც ხელებისა და სხეულის მოძრაობით დამაშინებლად ესაუბრება დაზარალებულს, რა დროსაც გ. ს-ე ხან ფეხზე დგას, ხან ჩაცუცქულია და იმავე ჟესტიკულაციით, გ. გ-ასთან ერთად ესაუბრება დაზარალებულს. როდესაც ზ. ნ-ე დგება, გ. გ-ა არ აძლევს წასვლის საშუალებას, ხელს ჰკიდებს ქურთუკზე და ძალით სვამს იმავე ადგილას, ზ. ნ-ე ისევ დგება, მაგრამ გ. გ-ა იმავე მოქმედებით აბრუნებს ადგილზე; შემდეგ კი გ. გ-ა და გ. ს-ე ჩამჯდარ მდგომარეობაში ესაუბრებიან დაზარალებულს, რა დროსაც გ. გ-ა ხელით უწევს ქურთუკის მარჯვენა მხარეს და იღებს რაღაც ნივთს, რომელსაც შარვლის უკანა, მარჯვენა ჯიბეში იდებს, აგრძელებს აგრესიულ საუბარს და ხელს ორჯერ ურტყამს სახეში ზ. ნ-ეს; დაზარალებულის წაქცევის შემდეგ ორივე მსჯავრდებული ერთდროულად ტოვებს შემთხვევის ადგილს.

5.6. აღსანიშნავია, რომ დანაშაულში თანაამსრულებლობის ბუნებიდან გამომდინარე, აუცილებელია, დანაშაულის ამსრულებლები ერთობლივად და უშუალოდ მონაწილეობდნენ დანაშაულის ობიექტური შემადგენლობის განხორციელებაში. ამასთან, შესაძლებელია განსხვავებული იყოს ამსრულებელთა როლი და მონაწილეობის ხარისხი დანაშაულის ობიექტური შემადგენლობის რომელიმე ელემენტის რეალიზებისას, თუმცა გადამწყვეტია, რომ თითოეული სუბიექტის მიერ შესრულებული ქმედება (მოქმედება თუ უმოქმედობა) განაპირობებდეს დამნაშავეთა ერთიანი განზრახვის სისრულეში მოყვანას. საკასაციო სასამართლო ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ ძარცვის ობიექტური შემადგენლობა მოიცავს სხვისი საკუთრების დაუფლების აშკარა ხერხს, რაც შესაძლებელია გამოიხატოს, როგორც ძალადობაში, რომელიც არ არის საშიში სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის, ისე დაზარალებულის ნებაზე ზემოქმედების ისეთ აშკარა ფორმებში, როგორიცაა სიტყვიერი დაშინება, მუქარა და სხვა. მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილ მტკიცებულებათა ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის შედეგად ობიექტური დამკვირვებლისათვის აშკარა და ნათელია ის გარემოებები, რომ გ. გ-ამ და გ. ს-ემ ერთდროულად და უშუალოდ დაიწყეს ძარცვის ობიექტური შემადგენლობის განხორციელება, რა დროსაც გ. გ-ა აშკარად იყენებდა ძარცვისათვის დამახასიათებელ ფიზიკურ და ფსიქიკური ძალადობის ხერხს, ხოლო გ. ს-ე, როგორც ამსრულებელი ასევე აქტიურად მოქმედებდა - დაზარალებულის წინააღმდეგობისა და ნების იმწუთიერი დათრგუნვის მიზნით მობილურის გადაცემის დაჟინებული მოთხოვნითა და მუქარით. გარდა დაზარალებულის ჩვენებისა, ვიდეოკამერის ჩანაწერებით ერთმნიშვნელოვნად იკვეთება, რომ დანაშაულის ჩადენისას მარტო გ. გ-ა არ მოქმედებდა და გ. ს-ე, თავის მხრივ, ფსიქოლოგიური ზეწოლის გამოყენებით აქტიურად ცდილობდა, თანაამსრულებელთან ერთად აშკარად დაუფლებოდა დაზარალებულ ზ. ნ-ის ქონებას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დაცვის მხარემ ვერ წარმოაჩინა გ. ს-ის ბრალეულობის შესახებ სააპელაციო სასამართლოს განაჩენის უკანონობის ნათელი და მკაფიო დასაბუთება.

5.7. რაც შეეხება პროკურორის საკასაციო საჩივარს, მსჯავრდებულთა ქმედებაში ძარცვის ჩასადენად წინასწარი შეთანხმების არსებობის შესახებ, საკასაციო სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს მოიხმოს დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკა, რითაც დადგენილია დამნაშავეთა შორის წინასწარი შეთანხმების განმსაზღვრელი კრიტერიუმები და შესაძლებელია მისი გამიჯვნა წინასწარ შეუთანხმებლად ჯგუფის მიერ ჩადენილი დანაშაულისაგან. უზენაესი სასამართლოს რელევანტური პრაქტიკა მოყვანილია სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებულ განაჩენსა და პროკურორის საკასაციო საჩივარშიც, კერძოდ: საკასაციო პალატის მიერ განმარტებულია, რომ: „წინასწარ შეკავშირებაში არ იგულისხმება დანაშაულებრივ ქმედებამდე დროის ხანგრძლივი მონაკვეთის არსებობა; მთავარია, რომ შეთანხმება მოხდეს დანაშაულის ობიექტური შემადგენლობის განხორციელების დაწყების მომენტამდე. ამასთან, აუცილებელია საქმეში არსებობდეს შესაბამისი მტკიცებულებები, რომლებიც მიუთითებს ასეთი შეთანხმების არსებობაზე, რაც შესაძლებელია, ჯგუფის წევრებს შორის როგორც სიტყვიერ-წერილობით, ისე არავერბალურ კომუნიკაციაშიც - ჟესტებსა და მიმიკებში - გამოიხატოს“ (იხ: საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებები N618აპ-15 და N445აპ-18 საქმეებზე). განსახილველ შემთხვევაში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ირკვევა, რომ გ. გ-ა და გ. ს-ე ერთად გადაადგილდებოდნენ დაზარალებულთან შეხვედრამდე, ერთდროულად გაეცნენ დაზარალებულს და ასევე, თანადროულად დაიწყეს დანაშაულის დამფუძნებელი ობიექტური შემადგენლობის განხორციელება. შემთხვევის ამსახველი ვიდეოჩანაწერის დაკვირვებით აშკარად ჩანს, რომ გ. გ-ამ და გ. ს-ემ შეამჩნიეს მარტო მყოფი ზ. ნ-ე და შეთანხმებული მოქმედებებით ჯერ შევიდნენ დაზარალებულთან კომუნიკაციაში, შემდეგ კი ერთმანეთის მსგავსად დაიწყეს მობილური ტელეფონის გადაცემის მოთხოვნა, ანალოგიური შინაარსის მუქარის შემცველი სიტყვების გამოყენებით, რომ იყვნენ „კაი ბიჭები“ და „ქუჩის ბიჭები“. პროკურორის დამაზუსტებელ კითხვაზე დაზარალებულმა განმარტა, რომ პირველად გ. გ-ამ უთხრა „ქუჩის ბიჭი ვარ“ და ტელეფონი მომეციო, შემდეგ კი გ. ს-ე ემუქრებოდა მიეცი ტელეფონი, „კაი ბიჭები ვართ“, „დაგბრიდავთო“. სასამართლოსთვის განსაკუთრებით საგულისხმოა ის გარემოებები, რომ დანაშაულის ობიექტური შემადგენლობის განხორციელებისას იდენტურია მსჯავრდებულთა ჟესტიკულაცია და დაზარალებულზე ზეწოლის სიტყვიერ-ნიშნობრივი ფორმაც. საგულისხმოა ისიც, რომ გ. ს-ე ზ. ნ-ისგან პირდაპირ მოითხოვდა არა მხოლოდ მისთვის, არამედ გ-. გ-ასთვის მობილური ტელეფონის გადაცემას, შესაბამისად ნათელია, რომ მსჯავრდებულთათვის არ ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა თუ რომელი მათგანისთვის მოხდებოდა ტელეფონის გადაცემა, რადგან ისინი ერთიანი მიზნითა და საერთო განზრახვით იყვნენ შეკავშირებულნი და მოქმედებდნენ ერთობლივი დანაშაულებრივი გეგმის შესაბამისად. ამავე გარემოებას ადასტურებს ის ფაქტიც, რომ მსჯავრდებულებმა შეთანხმებული ქმედებები შეწყვიტეს ზ. ნ–ის კუთვნილი მობილური ტელეფონის დაუფლების შემდეგ და ერთდროულად დატოვეს შემთხვევის ადგილი. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლოსათვის ცხადია, რომ მსჯავრდებულთა ქმედებები მიმართული იყო ერთობლივი - შეთანხმებული მიზნის მისაღწევად, რადგან დანაშაულის ჩასადენად გამოყენებული აშკარა ხერხის შინაარსობრივი თანხვედრის ხარისხი და ამსრულებელთა შორის როლების ურთიერთგანაწილება მიანიშნებს არა შეუთანხმებელ, უეცრად და ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად აღმოცენებულ დანაშაულებრივ განზრახვათა დამთხვევას, არამედ წინასწარ შეთანხმებული ერთიანი მიზნის და განზრახვის არსებობას.

5.8. საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მე-13 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად: „გამამტყუნებელი განაჩენი უნდა ეფუძნებოდეს მხოლოდ ერთმანეთთან შეთანხმებულ, აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებათა ერთობლიობას, რომელიც გონივრულ ეჭვს მიღმა ადასტურებს პირის ბრალეულობას“. ხოლო, საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 82-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად: „მტკიცებულება უნდა შეფასდეს სისხლის სამართლის საქმესთან მისი რელევანტურობის, დასაშვებობის და უტყუარობის თვალსაზრისით“. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად: „მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა“. ამავე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად: „გამამტყუნებელი განაჩენით პირის დამნაშავედ ცნობისათვის საჭიროა გონივრულ ეჭვს მიღმა არსებულ შეთანხმებულ მტკიცებულებათა ერთობლიობა“. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამართლიანი სასამართლოს უფლება დაცულია მხოლოდ მაშინ, როდესაც პირის მსჯავრდებას საფუძვლად უდევს უტყუარ, აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებათა ერთობლიობა. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო არ ერევა ეროვნული სასამართლოების მიერ მტკიცებულებათა დასაშვებობასა და შეფასებაში და ადგენს ზოგადსახელმძღვანელო სტანდარტს: განაჩენი უნდა ემყარებოდეს საქმეში არსებულ მტკიცებულებათა თავისუფალ შეფასებას, დასკვნებს, რომლებიც გამომდინარეობს ფაქტობრივი გარემოებებიდან და მხარეების მიერ წარდგენილი მოსაზრებებიდან. მტკიცება შეიძლება გამომდინარეობდეს საკმარისად ნათელი და დასაბუთებული დასკვნების ან ფაქტის თაობაზე გაუქარწყლებელი ვარაუდების ერთობლიობიდან (იხ: ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებები საქმეებზე: „ელ მასრი მაკედონიის წინააღმდეგ“ (El-Masri v the Former Yugoslav Republic of Macedonia, (GC), 13.12.2012) და „ჰასანი გაერთიანებული სამეფოს წინააღმდეგ“ (Hassan v the UK, ECtHR, (GC), 16.09.2014). ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ერთობლიობით შესაძლებელი უნდა იყოს არა მხოლოდ ფაქტების უტყუარი დადასტურება, არამედ მტკიცება უნდა მიემართებოდეს მატერიალური სამართლის ნორმის თითოეულ ელემენტს და უნდა ქმნიდეს დანაშაულის სრულყოფილ შემადგენლობას. ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, სრულყოფილად და ობიექტურად გამოკვლეული, ურთიერთშეჯერებული, აშკარა და დამაჯერებელი მტკიცებულებების ერთობლიობით, გონივრულ ეჭვს მიღმა დასტურდება მსჯავრდებულების გ. გ-ასა და გ. ს-ის მიერ დამამძიმებელ გარემოებაში - „წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის“ მიერ დანაშაულის ჩადენა, რის გამოც პროკურორის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს და სააპელაციო სასამართლოს განაჩენში უნდა შევიდეს ცვლილება.

6. სასჯელის დასაბუთება:

6.1. სასამართლოს მიაჩნია, რომ გ. გ-ა ცნობილ უნდა იქნეს დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტით, ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა“ და „დ“ ქვეპუნქტებითა და მე–4 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის, რაც ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით შვიდიდან თერთმეტ წლამდე. ხოლო გ. ს-ე ცნობილ უნდა იქნეს დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 178-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტითა და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის, რაც ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით ხუთიდან რვა წლამდე.

6.2. სისხლის სამართალწარმოების სამართლიანობა ვლინდება სამართლიანი სასჯელის დაკისრებაში, რა დროსაც სასამართლო შებოჭილია იმის ვალდებულებით, რომ მის მიერ დანიშნული სასჯელი არის ეფექტიანი და პროპორციული. სასჯელის პროპორციულობა გულისხმობს მის გამოყენებას მნიშვნელოვნად ინდივიდუალიზებული სახით, რა დროსაც მხედველობაში მიიღება დანაშაულის სიმძიმე, დამნაშავის ბრალი და დანაშაულის შედეგად გამოწვეული ზიანი (კონკრეტული დაზარალებულისთვის თუ საზოგადოებისთვის).

6.3. სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სსსკ-ის 259-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სასამართლოს განაჩენი უნდა იყოს სამართლიანი. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ,,სასამართლოს განაჩენი სამართლიანია, თუ დანიშნული სასჯელი შეესაბამება მსჯავრდებულის პიროვნებასა და მის მიერ ჩადენილი დანაშაულის სიმძიმეს“. სასჯელის სამართლიანობის პრინციპს განამტკიცებს ასევე სსკ-ის 53-ე მუხლის 1-ლი ნაწილიც, რომელიც სასამართლოს ავალდებულებს დამნაშავეს დაუნიშნოს სამართლიანი სასჯელი და პრიორიტეტს ანიჭებს ნაკლებად მკაცრი სახის სასჯელის გამოყენებას, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც იგი ვერ უზრუნველყოფს სასჯელის მიზნებს.

6.4. სასამართლოს მიერ სასჯელის დანიშვნისას გათვალისწინებული უნდა იქნას საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 39-ე მუხლით დადგენილი სასჯელის მიზანი: სამართლიანობის აღდგენა, ახალი დანაშაულის თავიდან აცილება და დამნაშავის რესოციალიზაცია. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასჯელის მიზანი ხორციელდება მსჯავრდებულსა და სხვა პირზე ზემოქმედებით, რათა ისინი განიმსჭვალონ მართლწესრიგის დაცვისა და კანონის წინაშე პასუხისმგებლობის გრძნობით. ხოლო მე-3 ნაწილის თანახმად, სასჯელის მიზანი არ არის ადამიანის ფიზიკური ტანჯვა ან მისი ღირსების დამცირება.

6.5. ამასთან, სასჯელის დანიშვნის დროს საქართველოს სსკ-ის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გათვალისწინებულ უნდა იქნეს ბრალდებულის პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელი და დამამძიმებელი გარემოებები, კერძოდ, დანაშაულის ჩადენის მოტივი და მიზანი, ქმედებაში გამოვლენილი მართლსაწინააღმდეგო ნება, მოვალეობათა დარღვევის ხასიათი და ზომა, ქმედების განხორციელების სახე, ხერხი და მართლსაწინააღმდეგო შედეგი, დამნაშავის წარსული ცხოვრება, პირადი და ეკონომიკური პირობები, ყოფაქცევა ქმედების შემდეგ. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მსჯავრდებულთა მიმართ ბრალად შერაცხული დანაშაულების სანქციით გათვალისწინებული სასჯელის - თავისუფლების აღკვეთის მინიმალური ზომის გამოყენება წარმოადგენს პროპორციულ ღონისძიებას, მათ მიერ ჩადენილი დანაშაულის ხასიათის, ქმედებაში გამოვლენილი მართლსაწინააღმდეგო ნების, მსჯავრდებულთა პიროვნებისა და სასჯელის ლეგიტიმური მიზნების გათვალისწინებით. ამასთან, ვინაიდან გ. გ-ას ნასამართლობა განზრახი დანაშაულისათვის წარმოადგენს განსახილველი ბრალდების მაკვალიფიცირებელ ნიშანს, არ არსებობს სასჯელის დანიშვნისას საქართველოს სსკ-ის 58-ე მუხლის პირველი ნაწილით რეციდივის დამატებით გათვალისწინების საფუძველი. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ორივე მსჯავრდებულის მიმართ შერჩეული სასჯელის ზომა თანაზომიერი და პროპორციულია მსჯავრდებულთა ქმედებების ხასიათსა და საშიშროებასთან, ასევე უზრუნველყოფს მომავალში საზოგადოებაში მათი უსაფრთხო რესოციალიზაციისა და ახალი დანაშაულის თავიდან აცილების მიზნების მიღწევას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 301-ე მუხლით, 303-ე მუხლის მე-6 ნაწილით, 307-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით, 308-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მსჯავრდებულ გ. ს-ის ადვოკატ ნ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. ბათუმის რაიონული პროკურატურის პროკურორ აკაკი მოქერიას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ და ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განაჩენში შევიდეს ცვლილება:

3. გ. გ-ა ცნობილ იქნეს დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, ამავე მუხლის მესამე ნაწილის „ა“ და „დ“ ქვეპუნქტებითა და მეოთხე ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვროს 7 (შვიდი) წლით თავისუფლების აღკვეთა;

4. საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 67-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად გაუქმდეს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 11 სექტემბრის განაჩენით გ. გ-ას მიმართ დანიშნული პირობითი მსჯავრი. საქართველოს სსკ-ის 59-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, ბოლო განაჩენით დანიშნულმა სასჯელმა სრულად შთანთქოს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 11 სექტემბრის განაჩენით დანიშნული სასჯელის მოუხდელი ნაწილი - 4 (ოთხი) წლით თავისუფლების აღკვეთა და ჯარიმა 500 ლარი და საბოლოოდ, განაჩენთა ერთობლიობით გ. გ-ას სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვროს 7 (შვიდი) წლით თავისუფლების აღკვეთა;

5. გ. გ–ას სასჯელის მოხდის ვადის ათვლა დაეწყოს დაკავების დღიდან - 2021 წლის 4 აპრილიდან.

6. გ. ს-ე ცნობილ იქნეს დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 178-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტითა და ამავე მუხლის მესამე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვროს 5 (ხუთი) წლით თავისუფლების აღკვეთა;

7. გ. ს-ეს სასჯელის მოხდის ვადის ათვლა დაეწყოს დაკავების დღიდან - 2021 წლის 15 აპრილიდან.

8. განაჩენი სხვა ნაწილში დარჩეს უცვლელად;

9. განაჩენი საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნინო სანდოძე

მოსამართლეები: მერაბ გაბინაშვილი

შალვა თადუმაძე