საქმე N 210100120004066968

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

საქმე №678აპ-22 8 ნოემბერი, 2022 წელი

ა-ი ბ., №678აპ-22 ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა

პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო სანდოძე (თავმჯდომარე),

მერაბ გაბინაშვილი, შალვა თადუმაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 მაისის განაჩენზე სიღნაღის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ანა ცუცქირიძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. წარდგენილი ბრალდების არსი:

1.1. ბ. ა–ი (პირადი ნომერი: .........) ცნობილ იქნა ბრალდებულად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის (შემდგომში - საქართველოს სსკ-ის) 19,109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით (განზრახ მკვლელობის მცდელობა არაერთგზის) გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისთვის, რაც გამოიხატა შემდეგში:

2020 წლის 2 სექტემბერს, დაახლოებით 03:50 საათზე, ს–ს რაიონის სოფელ თ–ში, ა. ა–ს საცხოვრებელი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე - ქუჩაში, საქართველოს სსკ-ის 19,109-ე მუხლით განზრახ მკვლელობის მცდელობისთვის ნასამართლევმა ბ. ა–მა განზრახ მოკვლის მიზნით, დანის გამოყენებით, სხეულის სხვადასხვა არეში ჭრილობები მიაყენა ნ. გ–ს. მიყენებული დაზიანების გამო ნ. გ–ი გადაიყვანეს შპს „..........ის“ ს–ს სამედიცინო ცენტრში, სადაც მისი გადარჩენა მოხერხდა.

2. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება:

2.1. სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2021 წლის 9 ივნისის განაჩენით ბ. ა–იი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 19,109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა - 17 (ჩვიდმეტი) წლით.

2.2. სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2021 წლის 9 ივნისის განაჩენი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატაში გაასაჩივრა მსჯავრდებულ ბ. ა–ის ადვოკატმა მ. ა–მა და ითხოვა მსჯავრდებულის მიერ ჩადენილი ქმედების დაკვალიფიცირება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 117-ე მუხლით.

3. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება:

3.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 მაისის განაჩენით მსჯავრდებულ ბ. ა–ის ინტერესების დამცველი ადვოკატის - მ. ა–ს სააპელაციო საჩივარი, სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე დაზუსტებული მოთხოვნით, დაკმაყოფილდა და სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2021 წლის 9 ივნისის განაჩენში ბ. ა–ის მიმართ შევიდა ცვლილება:

ბ. ა–ის ქმედება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 19,109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტიდან გადაკვალიფიცირდა ამავე კოდექსის 117-ე მუხლის მე-7 ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტზე.

ბ. ა–ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 117-ე მუხლის მე-7 ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 10 (ათი) წლით.

3.2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის განაჩენი 2022 წლის 15 ივნისს საკასაციო წესით გაასაჩივრა სიღნაღის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა ანა ცუცქირიძემ, რომელმაც მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის განაჩენის შეცვლა და ბ. ა–ის დამნაშავედ ცნობა საქართველოს სსკ-ის 19,109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში.

4. კასატორის არგუმენტები:

4.1. პროკურორის პოზიციით, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი და ბ. ა–ის მიმართ დადგენილი იქნას გამამტყუნებელი განაჩენი იმ მოცულობით, რაც აღწერილია პირის ბრალდების შესახებ დადგენილებაში. კასატორს მიაჩნია, რომ ბრალდების მხარეს წარმოდგენილი ჰქონდა საკმარის მტკიცებულებათა ერთობლიობა, ბ. ა–ის მამხილებელი პირდაპირი და უტყუარი მტკიცებულებები, რომელთა სასამართლოში გამოკვლევისას გონივრულ ეჭვს მიღმა დადასტურდა მის მიერ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 19,109-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენა. მიუხედავად ამისა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის პალატამ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა გამოკვლეული მტკიცებულებები, რის გამოც მსჯავრდებულ ბ. ა–იისთვის წარდგენილი ბრალდება განზრახ მკვლელობის მცდელობიდან გადააკვალიფიცირა ჯანმრთელობის განზრახ მძიმე დაზიანებად. პროკურორი მიიჩნევს, რომ ბრალდების მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით უტყუარად დასტურდება ბ. ა–ის მიერ ნ. გ–ს განზრახ მკვლელობის მცდელობა. როგორც პირველი, ისე სააპელაციო ინსტანციების სასამართლოებმა დადგენილად მიიჩნიეს, რომ ნ. გ–ს დაზიანებები სწორედ ბ. ა–მა მიაყენა, თუმცა, სააპელაციო სასამართლომ მსჯავრდებულის ქმედება გადააკვალიფიცირა ჯანმრთელობის განზრახ მძიმე დაზიანებაზე, ვინაიდან მის ქმედებაში მკვლელობის განზრახვა გამორიცხა. თბილისის სააპელაციო სასამართლო თავის განაჩენში ცალ-ცალკე განიხილავს განზრახვის ექვს კომპონენტს, რითაც სასამართლომ გამორიცხა მკვლელობის განზრახვის არსებობა: 1) სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ბრალდებულის მიერ დაზარალებულისთვის დანით ჭრილობების მიყენებისას დაზარალებული ძირს დაეცა, ამ დროისათვის კი მას უკვე მიყენებული ჰქონდა 8 ჭრილობა, მათ შორის - დიდი ნაწილი გულმკერდის არეში, ასევე მუცლის ღრუში შემავალი ჭრილობა. დადგენილია, რომ ბრალდებული არ იმყოფებოდა ძლიერი სულიერი აღელვების (აფექტის) მდგომარეობაში, შესაბამისად, იგი სრულად იაზრებდა მიყენებული ჭრილობების სიმრავლესა და ლოკალიზაციას, რაც პირდაპირ მიუთითებს მის განზრახვაზე. შესაბამისად, როდესაც დაზარალებული უგონოდ დაეცა, მსჯავრდებული მიხვდა, რომ განზრახვა სისრულეში მოიყვანა, დაკმაყოფილდა მიღწეული შედეგით და, ბუნებრივია, რომ დაზიანების მიყენება მას აღარ გაუგრძელებია. ამიტომ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ მან თავი დაანება დაზარალებულს, განზრახვის არარსებობის თვალსაზრისით, არ არის გასაზიარებელი. გარდა ამისა, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ დანაშაული დანის გამოყენებით არის ჩადენილი, თუმცა ნივთმტკიცების არარსებობის გამო, ვერ დაადგინა - გამოიწვევდა თუ არა ამ პარამეტრების მქონე დანის ადამიანისათვის დარტყმა, დანაშაულის ჩამდენ პირში სიკვდილის დადგომის გარდაუვალობის განცდას. პროკურორის პოზიციით, აღნიშნული მსჯელობა მოკლებულია გონივრულ საფუძველს, ვინაიდან, ზოგადად, შეუძლებელია ამ გარემოებაზე დაყრდნობით განზრახვის დადგენა. მთავარია, რომ დამნაშავე პირის მოქმედებას თან ახლდეს სურვილი და დამნაშავე თავის წარმოდგენაში უშვებდეს შესაძლებლობას, რომ სასურველი შედეგი - პირის სიკვდილი დადგება. მოცემულ შემთხვევაში, ბ. ა–ის ქმედების გათვალისწინებით, როდესაც დაზარალებული ძირს უგონოდ დაეცა, ცხადია, მსჯავრდებულმა დაუშვა, რომ მიაღწია სასურველ შედეგს, რის გამოც დაანება თავი დაზარალებულს და კმაყოფილმა დატოვა შემთხვევის ადგილი; 2) სააპელაციო სასამართლომ ხაზი გაუსვა იმ გარემოებას, რომ მხოლოდ ერთი ჭრილობაა შემავალი ანუ სიცოცხლისათვის სახიფათო მძიმე ხარისხის. თუმცა, ბრალდების მხარეს მიაჩნია, რომ როდესაც ჭრილობები მიყენებულია არაერთხელ და მათ შორის - რამდენჯერმე გულმკერდის არეში, აქ უკვე დამნაშავის „მოხერხებაზეა“ საუბარი და არა - მისი განზრახვის არარსებობაზე; 3) დაზიანების მიყენების კონკრეტულ ვითარებასთან მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ საკმარისად არ მიიჩნია ფაქტის შემსწრე მოწმის - ა. ა–სის ჩვენება. მოწმე აღწერს დაზარალებულსა და მსჯავრდებულს შორის თავისი საცხოვრებელი სახლის ეზოში განვითარებული ჩხუბის დეტალებს, რა დროსაც დაზარალებული თავს ვერ იცავდა, ვინაიდან დაუძლურებული იყო ალკოჰოლური სასმლით. აღნიშნულ ფაქტზე მეტყველებს ის გარემოებაც, რომ დაზარალებულის ჩვენებით, ის ვერ ხვდებოდა მოწინააღმდეგე ხელს ურტყამდა თუ დანას; 4) გაურკვეველია, რა გარემოებაზე დაყრდნობით განმარტავს სააპელაციო სასამართლო, რომ ა–ების საცხოვრებელ სახლში დაზარალებული ნ. გ–სი „დემონსტრაციულად და პროვოკაციულად“ რომ არ მისულიყო, ბრალდებული მის ნახვას საერთოდ არ აპირებდა. მოწმე ა. ა–მა ჩვენებაში აღნიშნა, რომ სახლში დაბრუნებულ ბ. ა–ის მოუყვა, თუ როგორ მიაყენა დაზიანებები შ. ნ–მა, რა დროსაც იყო დაუცველი. მოწმის ჩვენებით, ამ ამბავზე ბ. ა–ი ძალიან განერვიულდა და გაბრაზდა ნ. გ–სზეც, რადგან ნ–მ არ დაიცვა იგი. მოწმემ ასევე განმარტა, რომ ბ. ა–იის მისვლიდან მალევე ნ. გ–სიც მივიდა. შესაბამისად, თქმა იმისა, რომ ბრალდებული დაზარალებულის ნახვას საერთოდ არ აპირებდა, მხოლოდ ვარაუდია, რომელზე დაყრდნობითაც სასამართლომ გაზრახვის ერთ-ერთი კომპონენტი სრულად გამორიცხა. პროკურორის პოზიციით კი, განზრახ მკვლელობის მცდელობის მოტივისა და მიზნის წარმოშობა სასამართლოს სწორედ ამ გარემოებებიდან გამომდინარე უნდა დაედგინა. ვინაიდან მოვლენები სწრაფად განვითარდა, ხოლო ა. ა–სის ნაამბობით დაგროვილი ბრაზი მსჯავრდებულს არ გაქარწყლებია, ნ. გ–სის მცირე დროში მისვლისას, ის უკვე განწყობილი იყო შურისძიების მოტივით. შანსი კი ბ. ა–მა ხელიდან არ გაუშვა და სცადა კიდეც ნ. გ–ს მოკვლა, თუმცა, დროული სამედიცინო დახმარების შედეგად იგი სიკვდილს გადაურჩა; 5) სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად არ მიიჩნია ბრალდებულის მიერ მიყენებული დაზიანებების სერიოზულობის ცოდნა. ამავდროულად, პალატამ აღნიშნა, რომ დაზარალებული უმოკლეს დროში წამოდგა ფეხზე, გადაადგილდებოდა და იყო კონტაქტური. პროკურორი კი მიიჩნევს, რომ ბრალდებულის ცოდნა დაზიანებების სერიოზულობასთან დაკავშირებით შეიძლება დადასტურდეს უშუალოდ დაზიანებების რაოდენობისა და ლოკალიზაციის, ასევე მსჯავრდებულის პირადი გამოცდილების გათვალისწინებით. ბ. ა–ი ნასამართლევია მკვლელობის მცდელობისთვის, რის გამოც მისთვის ცნობილი იყო მიყენებული დაზიანებების სერიოზულობა. სასამართლომ კი უგულებელყო მიყენებული დაზიანებების სიმრავლე, ლოკალიზაცია და ბ. ა–ის პიროვნული მახასიათებლები; 6) ბრალდების მხარე არ ეთანხმება სასამართლოს მსჯელობას ბ. ა–ის მიერ განზრახ მკვლელობის დანაშაულზე ნებაყოფლობით ხელის აღებასთან დაკავშირებით. ბრალდებულმა თავისი განზრახვა სისრულეში მოიყვანა, მან დაინახა უგონოდ ძირს დაგდებული დაზარალებული და დატოვა შემთხვევის ადგილი. დაზარალებულმა დაადასტურა, რომ ფეხზე წამოდგომის მომენტში ბ. ა–ი შემთხვევის ადგილზე არ იმყოფებოდა. ასევე, მოწმე ა. ა–მა განმარტა, რომ ნ. გ–ი მან ფეხზე წამომდგარი მას შემდეგ ნახა, რაც ბ. ა–ი ცენტრალური გზის მიმართულებით ავტომობილით წავიდა. ამდენად, სასამართლოს მითითება, რომ: „ბ. ა–ი ნ. გ–სის წასვლის მომენტისთვის ჯერ კიდევ სახლთან იდგა, ესე იგი, იქვე იყო ბ. ა–იიც, ის ხედავდა დაზარალებულის გადაადგილებას, მის წასვლას და არაფერს აკეთებდა ნ. გ–ს მოსაკლავად“ - ვარაუდია და არ გამომდინარეობს გამოკვლეული მტკიცებულებებიდან. ამდენად, პროკურორის პოზიციით, განზრახვის ექვსივე კომპონენტი უსაფუძვლოდაა გაბათილებული და სასამართლოს მსჯელობა მხოლოდ მოსაზრებებსა თუ ვარაუდებს ეყრდნობა.

5. საკასაციო საჩივრის დასაშვებობა:

5.1. საკასაციო სასამართლო გაეცნო განსახილველი სისხლის სამართლის საქმის მასალებს, გააანალიზა წარმოდგენილი მტკიცებულებების ხარისხი და ბუნება, ასევე მათი სამართლებრივი მისადაგება ბ. ა–ისათვის ბრალად შერაცხულ ქმედებასთან და მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის მოთხოვნათა დაცვით, სრულყოფილად გამოიკვლია მსჯავრდებულის ქმედების სამართლებრივი შეფასებისათვის რელევანტური ყველა ფაქტობრივი ასპექტი. ასევე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ფაქტებისა და გარემოებების შეჯერებისას არ გამოვლენილა ისეთი სამართლებრივი დილემა, რაც განსხვავებული იქნებოდა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან ან თუნდაც სავარაუდოს გახდიდა არსებული პრაქტიკის გადახედვის საჭიროებას.

5.2. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებია, რომ შემთხვევის დღეს ბ. ა–იმა ნამდვილად მიაყენა ნ. გ–ს სხეულის მრავლობითი დაზიანებები - 8 ჭრილობა, მათ შორის - ერთი შემავალი ჭრილობა გულმკერდის არეში. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მსჯავრდებულის ქმედება დეტერმინირებული იყო ნ. გ–სათვის ჯანმრთელობის დაზიანების მიყენების მიზნით და არა - მისი მოკვლის განზრახვით. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ ბ. ა–ის ქმედების კვალიფიკაციას და განსხვავებულ ჭრილში აფასებს მსჯავრდებულის ქმედებებს, ცოდნასა და მისწრაფებას კონკრეტული დანაშაულებრივი შედეგის - დაზარალებულის სიცოცხლის მოსპობის მისაღწევად. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს საკასაციო საჩივრის დასაბუთებას ბ. ა–ის მიერ ჩადენილი დანაშაულის სუბიექტურ შემადგენლობასა და მის მიერ ჩადენილ სისხლისსამართლებრივი უმართლობის ბუნებასთან მიმართებით.

5.3. საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ არაერთ გადაწყვეტილებაში აღნიშნა, რომ: „ორი სამართლებრივი მოცემულობის გამიჯვნის დროს, ქმედების კვალიფიკაციისას შეცდომის გამოსარიცხად სასამართლოებმა ზედმიწევნით დეტალურად უნდა შეისწავლონ და გააანალიზონ საქმეში არსებული ყველა გარემოება, რადგან გამოსაკვეთია დანაშაულის სუბიექტური შემადგენლობა - განზრახვის ელემენტი, რომლის (ანუ განზრახვის) მიმართულებაც განასხვავებს განზრახ მკვლელობის მცდელობას ჯანმრთელობის დაზიანებისგან. განზრახვის დასადგენად კი შესწავლილ უნდა იქნეს: დანაშაულის ჩადენის ხერხი და საშუალება, დაზიანებათა რაოდენობა, ხასიათი და მათი ლოკალიზაცია, როგორ ვითარებაში იქნა ისინი მიყენებული, დამნაშავისა და მსხვერპლის ურთიერთდამოკიდებულება საერთოდ და დაზიანების მიყენების მომენტში, დანაშაულებრივი ქმედების შეწყვეტის მიზეზები და დამნაშავის ქცევა მოქმედების ჩადენის შემდეგ“ (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 სექტემბრის №227აპ-16 და 2018 წლის 17 მაისის №680აპ-17 გადაწყვეტილებები). საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დანაშაულის სუბიექტური მხარის ისეთი ელემენტის განსაზღვრისას, როგორიც არის მართლწინააღმდეგობის შეგნება და მართლსაწინააღმდეგო შედეგის დადგომის სურვილი, ობიექტურმა დამკვირვებელმა ერთობლივად უნდა შეაფასოს განზრახვის ფორმირების განმსაზღვრელი ფაქტორები და ის წინაპირობები, რაც დამნაშავის კონკრეტულ მისწრაფებაზე ახდენს გავლენას. განსახილველ შემთხვევაში, ბუნებრივია, სააპელაციო სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო ნ. გ–სათვის დაზიანებების მიყენების წინარე ვითარება და მოტივი, უშუალოდ დაზიანების მიყენების ხერხი და საშუალება, დაზიანებათა რაოდენობა, მათი ლოკალიზაცია და მორფოლოგიური სურათი, დამნაშავის ქცევა დაზიანებების მიყენების შემდეგ და დანაშაულებრივი განზრახვის სისრულეში მოყვანის ხელის შემშლელი გარეშე ფაქტორები. მოცემულ შემთხვევაში გასაზიარებელია ბრალდების მხარის პოზიცია, რომ ბ. ა–ის დანაშაულის ჩადენამდე გააჩნდა შურისძიების მოტივი ნ. გ–სის მიმართ და უშუალოდ დანაშაულის ჩადენისას მოქმედებდა „გაუქარწყლებელი ბრაზით“, როგორც ამას ბრალდების მხარე აღნიშნავს. როგორც წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ირკვევა, ბ. ა–ის ნამდვილად გააჩნდა ნ. გ–სის მიმართ შურისძიების მოტივი - დის, ა. ა–ს მიმართ ჩადენილი შეურაცხმყოფელი ინციდენტის გათვალისწინებით. ამასთან, ის გარემოებები, რაც წინ უძღოდა დანაშაულს, მართალია, მიანიშნებს შურისძიების მოტივის არსებობას, მაგრამ სადავოა, რა მიზნით იყო ნაკარნახევი მსჯავრდებულის შემდგომი ქმედებები: შურისძიების მოტივით მოკვლის, თუ იმავე მოტივით ჯანმრთელობის დაზიანების განზრახვით. ცალკე აღებული, დანაშაულის მოტივის არსებობა თავისთავად არ მიუთითებს, თუ სისხლისსამართლებრივი დაცვის რომელი ობიექტის - სიცოცხლის თუ ჯანმრთელობის ხელყოფის განზრახვა გააჩნდა დამნაშავეს მსხვერპლისათვის დაზიანებების მიყენებისას. მოწმე ა. ა–ს, დაზარალებულ ნ. გ–სა და მსჯავრდებულ ბ. ა–იის ჩვენებებით, ნ. გ–სისა და ბ. ა–ის სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნების ურთიერთშეჯერებით დადგენილია, რომ ნ. გ–სა და ბ. ა–ის შორის დაპირისპირებისას ნ. გ–სი არ იყო შეიარაღებული, ხოლო ბ. ა–იი ფლობდა ბასრ საგანს, რითაც მან შეძლო დაზარალებულისათვის რამდენიმე ნაკვეთ-ნაჩხვლეტი ჭრილობის მიყენება. მოწმეთა ჩვენებებით ირკვევა და ბრალდების მხარეც აღნიშნავს, რომ დაზარალებული მსჯავრდებულისაგან თავს ვერ იცავდა. იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ ნ. გ–ს ბ. ა–ისაგან განსხვავებით მრავლობითი დაზიანებები აღმოაჩნდა, ნათელი ხდება, რომ ჩხუბში აშკარა უპირატესობას სწორედ მსჯავრდებული ფლობდა. ამდენად დადგენილია, რომ ბ. ა–ის ნ. გ–სათვის დაზიანებების მიყენებისას ხელს არავინ და არაფერი უშლიდა, ვინაიდან ნ. გ–სის ჩვენებით იგი თანდათან სუსტდებოდა და კარგავდა წინააღმდეგობის გაწევის უნარს. ამასთან, მართალია ერთი მხრივ, ჭრილობათა ნაწილი კონცენტრირებულია გულმკერდის მიდამოსთან, მეორე მხრივ, მხედველობაშია მისაღები უმეტესწილად დაზიანებათა ნაკლებ სერიოზულობა სიცოცხლისათვის საფრთხის შესაქმნელად. თუკი თავად ბრალდების მხარის პოზიციას მივიჩნევთ დამაჯერებლად, რომ ბ. ა–ის ბრაზი არ გაქარწყლებია და შურისძიების მოტივით, ბასრი საგნით შეიარაღებული აყენებდა დაზიანებებს ნ. გ–სს, რომელიც სათანადო წინააღმდეგობას ვერ უწევდა, რატომ ვერ მოახერხა მსჯავრდებულმა მისთვის ისეთი შემავალი დაზიანებების მიყენება, რითაც სისრულეში მოიყვანდა სიცოცხლის მოსპობის განზრახვას?! კასატორი ხაზს უსვამს მსჯავრდებულის ნასამართლობის ფაქტს და ჭრილობათა მიყენების მოხერხებაზე ამახვილებს აქცენტს. საკასაციო პალატა კი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული გარემოება პირიქით მიუთითებს მსჯავრდებულის უნარსა და შესაძლებლობაზე, სურვილის შემთხვევაში 8 დაზიანება მიეყენებინა იმგვარად, რომ მოეხერხებინა ნ. გ–სის მოკვლა. თუმცა, ფაქტები ვარაუდებისაგან განსხვავებით, ცალსახად მეტყველებენ, რომ მსჯავრდებულს შესაძლებლობის მიუხედავად, არ მიუყენებია ისეთი სახის დაზიანებები, რომ გონივრულ ეჭვს მიღმა დადასტურდეს მკვლელობის განზრახვის არსებობა. ასეთ პირობებში კი, ის ფაქტი, რომ მიყენებულ დაზიანებათაგან მხოლოდ ერთია შემავალი და სიცოცხლისათვის სახიფათო, მეტყველებს მსჯავრდებულის განზრახვის ვოლუნტატურ კომპონენტზე - მსხვერპლისათვის მიეყენებინა ჯანმრთელობის დაზიანება. სიცოცხლის მოსპობის თუნდაც უეცრად აღმოცენებული, არაპირდაპირი განზრახვის არსებობას გამორიცხავს ის გარემოებები, რომ განაწყენებული მსჯავრდებულის პირისპირ იყო სრულიად შეუიარაღებელი მსხვერპლი, თუმცა მსჯავრდებულმა არ მიაყენა მას შემავალი ჭრილობები, ამასთან დაზარალებულის მიერ გონების დაკარგვის შემდგომ არ განაგრძო დაზიანებათა კვლავ მიყენება. დამნაშავის ქცევა უშუალოდ დანაშაულის ჩადენისას, როდესაც სრულად დაძლეული იყო მსხვერპლის წინააღმდეგობა, არსებითად წარმოაჩენს მსჯავრდებულის სურვილს კონკრეტული მართლსაწინააღმდეგო შედეგის მიმართ. მოცემულ შემთხვევაში საუბარია არა დანაშაულის ობიექტური შემადგენლობის დასრულების შემდეგ მასზე ნებაყოფლობით ხელის აღებაზე, არამედ - უშუალოდ დანაშაულის ჩადენის მომენტში დამნაშავის ქცევაზე, რომელმაც, მიუხედავად განზრახვის სისრულეში მოყვანის სრული შესაძლებლობისა, არ გააგრძელა მსხვერპლის მკვლელობისკენ უშუალოდ და გარდაუვლად მიმართული ქმედებები. ამასთან, კვალიფიკაციისათვის რელევანტური არ არის დანაშაულის შეწყვეტის შემდგომი ვითარება, დაინახა თუ არა მსჯავრდებულმა, როგორ წამოდგა და წავიდა დაზარალებული და ა.შ. კვალიფიკაციისათვის გადამწყვეტია უშუალოდ დანაშაულის ჩადენისას დამნაშავის განზრახვის განმსაზღვრელი გარემოებების შეფასება, რომლებიც, როგორც ზემოთ აღინიშნა, გონივრულ ეჭვს მიღმა არ მიუთითებენ ნ. გ–ს მოკვლის კონკრეტული განზრახვის არსებობას. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ შეფასებული მტკიცებულებები საკმარისად ნათელი და დამაჯერებელია, რათა დადგინდეს ბ. ა–ის მიერ ნ. გ–სათვის ჯანმრთელობის განზრახ მძიმე დაზიანების მიყენება.

5.4. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას ბ. ა–ის საქართველოს სსკ-ის 117-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებულ დანაშაულში მსჯავრდების შესახებ. ამასთან, სასამართლო ითვალისწინებს ზედა ინსტანციის სასამართლოების უფლებას, დაეთანხმონ ქვედა ინსტანციის სასამართლოს დასაბუთებას საფუძვლების გამეორების გარეშე (Hirvisaari v. Finland,no.49684/99, §30, ECtHR, 25/12/2001). ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობის გაზიარება არ არღვევს დასაბუთებული გადაწყვეტილების უფლებას (Gorou v. Greece (No. 2) no.12686/03, §37, §41, ECtHR, 20/03/2009).

5.5. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ განსახილველ საქმეში არ იკვეთება ისეთი სამართლებრივი პრობლემა, რაც სამართლის განვითარებისათვის ახლებურ გადაწყვეტას საჭიროებს ან აქამდე დადგენილი სასამართლო პრაქტიკისგან განსხვავებულ სამართლებრივ მოცემულობას ქმნის. ამდენად, საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივარი და მიაჩნია, რომ იგი ვერ აკმაყოფილებს საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, კასატორი ვერ ასაბუთებს საჩივრის დასაშვებობის ვერცერთ საფუძველს, რის გამოც იგი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-3², მე-3³, მე-4 ნაწილების საფუძველზე საკასაციო სასამართლომ

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დაუშვებლად იქნეს ცნობილი სიღნაღის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ანა ცუცქირიძის საკასაციო საჩივარი;

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნინო სანდოძე

მოსამართლეები: მერაბ გაბინაშვილი

შალვა თადუმაძე