ას-112-802-03 19 ნოემბერი, 2003 წ., ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. წიქვაძე,

ლ. გოჩელაშვილი

დავის საგანი: შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირად აღიარება და ნასყიდობის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 9 აპრილს ა. გ-ემ ამბროლაურის რაიკოოპერატივის და ლ. ს-ის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ამბროლაურის რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩელემ მოითხოვა ამბროლაურში, ... მდებარე წიგნების მაღაზიის შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირად აღიარება და ამ მაღაზიის ნასყიდობის თაობაზე ამბროლაურის რაიკოოპერატივსა და ლ. ს-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლით:

1989 წელს მან დააფუძნა ფირმა “თ.”. საოფისედ გადაეცა წიგნების მაღაზიის მე-2 სართულზე მდებარე ხუთი ოთახი. მას სურდა საიჯარო ქირის გადახდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ შენობა რაიკოოპერატივის სახელზე დადგენილი წესით არ იყო რეგისტრირებული. მესაკუთრეობის დადგენამდე რაიკოოპერატივის გამგეობამ 1999წ. 22 დეკემბერს მიიღო დადგენილება წიგნების მაღაზიის პრივატიზაციის შესახებ, ხოლო რაიკოოპერატივის რწმუნებულთა კრებამ 1999წ. 24 ოქტომბრის დადგენილებით შენობა 1500 ლარად მიჰყიდა ლ.ს-ეს.

მისი მოსაზრებით აღნიშნული გარიგება ბათილია, ვინაიდან წიგნების მაღაზიის გაყიდვის დროს 1999წ. 24 დეკემბერს, რაიკოოპერატივი არ იყო მისი მესაკუთრე; მას არ გააჩნდა სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი მესაკუთრეობის შესახებ და მესაკუთრედ არ იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში.

ვინაიდან იგი 10 წელზე მეტია ფლობს აღნიშნულ შენობას, ამიტომ სსკ-ს 180-ე და სკ-ს 162-ე მუხლის საფუძველზე აღიარებული უნდა იქნეს ამ შენობის შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირად.

ამბროლაურის რაიკოოპერატივს სარჩელთან დაკავშირებით შესაგებელი არ წარუდგენია, მაგრამ საქმის განხილვის დროს სარჩელი არ ცნო, ხოლო ლ.ს-ემ საქმის ზეპირ განხილვამდე წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნო.

ამბროლაურის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 2 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა – ბათილად იქნა ცნობილი ნასყიდობის ხელშეკრულება და სადავო შენობაზე გ-ეს მიეცა შესყიდვის უპირატესი უფლება.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა, რომ სადავო შენობის ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა 2001წ. 26 ივლისს, მაშინ, როცა ამ შენობას რაიონული სასამართლოს 2000წ. 25 აგვისტოს განჩინებით 2002წ. 8 თებერვლამდე ედო ყადაღა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი 1990წ. 19 დეკემბრის ¹247 ცნობის საფუძველზე ა.გ-ე სადავო შენობის კეთილსინდისიერ მფლობელად მიიჩნია. ამ ცნობის საფუძველზე სადავო შენობა დროებით, მოვლა პატრონობის მიზნით, გადაეცა ა.გ-ეს, სადაც მან განათავსა თავისი ფირმის ოფისი, შემდეგ კი -ტრადიციონალისტთა კავშირის ოფისი, რომლის ხელმძღვანელიც იგი წლების განმავლობაში იყო. შენობის გამოთავისუფლება კი არასდროს მოუთხოვია რაიკავშირს.

ზემოთ მითითებული მტკიცებულებების საფუძველზე, სკ-ს 155-ე, 159-ე და 169-ე მუხლების გამოყენებით რაიონულმა სასამართლომ ა.გ-ეს სადავო შენობაზე მიაკუთვნა უპირატესი შესყიდვის უფლება.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 14 მარტის გადაწყვეტილებით გაუქმდა მოცემულ საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებები იმის შესახებ, რომ ა.გ-ე სადავო შენობის გარკვეულ ფართს ფლობდა არაუფლებამოსილი პირის მიერ 1990წ. 19 დეკემბერს გაცემული ¹247-ე ცნობის ასლით, რომელიც ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 8 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მტკიცებულებად არ იქნა მიღებული. ამავე გადაწყვეტილებით ასევე დადგინდა, რომ ამბროლაურის რაიონის საკრებულოს თავმჯდომარის 1993წ. ¹51 განკარგულება ტრადიციონალისტთა კავშირისათვის სადავო შენობის ნაწილის გადაცემის თაობაზე გაცემული იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ რაიკავშირის გამგეობასთან შეთანხმების გარეშე. ამ გარემოებების გათვალისწინებით საოლქო სასამართლომ სადავო შენობაზე ა. გ-ის კანონიერი მფლობელობა გამორიცხა და მიუთითა, რომ მას სადავო ფართზე უპირატესი შესყიდვის უფლება არ გააჩნდა.

ნასყიდობის ბათილობასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ კი მიუთითა, რომ ვინაიდან ა.გ-ე არ წარმოადგენდა სადავო ფართის მესაკუთრეს, არც კეთილსინდისიერ მფლობელს, არც უპირატესი შესყიდვის უფლების მქონე პირს არაფერი ესაქმებოდა ამ შენობის ნაწილის გასხვისების ხელშეკრულებასთან.

2003წ. 8 მაისს ა. გ-ემ საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

კასატორმა მოითხოვა მოცემულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სათანადო წესით არ დაადგინა აპელანტის ვინაობა, კერძოდ ვინ იყო აპელანტი ლ. ღ-ი, თუ ლ. ს-ე. მისი მოსაზრებით, აღნიშნული გარემოება წარმოადგენს საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლად და კანონის დარღვევით მიღებულად ცნობის საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ კანონის დარღვევით, მაშინ, როცა მიმდინარეობდა მხარეთა რეპლიკების მოსმენა, არ მიიღო მათ მიერ წარდგენილი ახალი მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ ლ.ღოღელინი არ იყო რაიკავშირის მეპაიე.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ დააყენა ეჭვის ქვეშ ¹247-ე ცნობა, რაც სსკ-ს 222-ე მუხლის და 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” პუნქტის დარღვევად მიაჩნია. მართალია, სასამართლოს 2002წ. 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით შეეხო ამ ცნობის ნაწილს და მიუთითა, რომ აღნიშნული ცნობა არ შეიძლება მტკიცებულებად ყოფილიყო მიღებული და საფუძვლად დადებოდა სასამართლოს გადაწყვეტილებას, ვინაიდან მასზე არ არსებობდა ბუღალტრის ხელმოწერა შენობის ბალანსზე არაარსებობასთან დაკავშირებით, მაგრამ ცნობის მეორე ნაწილი ეხება შენობის დროებით მფლობელობაში ა.გ-ისათვის გადაცემას. ამ თვალსაზრისით სააპელაციო სასამართლოს სრული უფლება ჰქონდა, ეს ცნობა მტკიცებულებად გამოეყენებინა.

კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მტკიცების შესაბამისად თუკი საკრებულოს გამგეობის თავმჯდომარის 1993წ. ¹51 განკარგულება უკანონოა, გამოდის, რომ 1990წ. განკარგულების საფუძველზე იგი კვლავ კანონიერ მფლობელად რჩება აღნიშნული შენობის ნაწილზე.

კასატორს შეურაცხმყოფლად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს შეფასება ა.გ-ის მიერ სადავო ფართის მფლობელობასთან დაკავშირებით და მიუთითებს, რომ მას არავითარი ბრალი არ მიუძღვის ¹247-ე ცნობის გაცემაში, ამიტომ იგი არაკეთილსინდისიერ მფლობელად არ უნდა ჩაითვალოს.

მისი მოსაზრებით, რაიკოოპერატივს არ შეეძლო გაეყიდა ქონება, ვინაიდან გაყიდვის დროს იგი მესაკუთრედ არ იყო დაფიქსირებული საჯარო რეესტრში, ამასთან, იგი გაყიდვის დროს დაყადაღებული იყო. ამ ნაწილში გადაწყვეტილება იმდენად ბუნდოვანია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა განმარტებანი და მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნასყიდობის ბათილად ცნობის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში უნდა გაუქმდეს და საქმე ამ ნაწილში დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს ხელახალი განხილვისათვის, ხოლო დანარჩენ ნაწილში მიღებული გადაწყვეტილება უცვლელად უნდა დარჩეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეში წარმოდგენილი მასალებით და მოსარჩელის განმარტებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე ა.გ-ე აღიარებითი სარჩელით სადავო ფართზე შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირად აღიარების დადგენას მოითხოვს ამბროლაურის რაიკოოპერატივის გამგეობის თავმჯდომარის მოადგილის რ.კ-ის მიერ 1990წ. 19 დეკემბერს გაცემული ¹247-ე მიმართვის საფუძველზე.

ამ მიმართვის შინაარსიდან ირკვევა, რომ კოოპერატივ “თ.” გაძარცვა, დარბევისაგან დაცვის მიზნით დირექტორ ა.გ-ეს დროებით სარგებლობაში გადაეცა სადავო შენობის ნაწილი ანუ ამ დოკუმენტით დადგენილია, რომ შენობის ნაწილი დროებითი სარგებლობისათვის გადაეცა კოოპერატივ “თ.” და არა მოქალაქე ა.გ-ეს.

“მეწარმეთა შესახებ” კანონის 66.3 მუხლის შესაბამისად, კოოპერატივში დირექტორის უფლებამოსილებანი და საქმიანობის წესი ისეთივეა, როგორც სხვა სამეწარმეო საქმიანობაში. ამავე კანონის 9.2 მუხლის შესაბამისად, “დირექტორი” იმ პირის აღსანიშნავად გამოიყენება, რომელსაც მინიჭებული აქვს უფლება, სამეწარმეო საზოგადოებები წარმოადგინონ მესამე პირებთან ურთიერთობაში და უხელმძღვანელონ საწარმოს საქმიანობას, ანუ განახორციელოს ხელმძღვანელობით საქმიანობა. კოოპერატივში ამგვარი ხელმძღვანელობით საქმიანობის უფლებით სარგებლობს (გამგეობის წევრი) დირექტორი. კოოპერატივში იგი პირდაპირ ან არაპირდაპირ ემსახურება საზოგადოების მიზანს.

ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სადავო შენობის ნაწილის დროებით სარგებლობაში კოოპერატივ “თ.” დირექტორ ა.გ-ეზე გადაცემა თავისთავად ნიშნავდა შენობის ნაწილის კოოპერატივის სარგებლობაში გადაცემას და არა ა.გ-ის, როგორც კერძო პირისათვის სარგებლობაში გადაცემას, ვინაიდან, როგორც ზემოთ აღინიშნა, კოოპერატივის დირექტორი აღჭურვილია კოოპერატივის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით მესამე პირებთან ურთიერთობაში.

აქედან გამომდინარე ა.გ-ე 1990 წლიდან არ შეიძლება იყოს სადავო ფართის კეთილსინდისიერი მფლობელი. ამ ფართის კეთილსინდისიერი მფლობელი შეიძლება ყოფილიყო მხოლოდ და მხოლოდ კოოპერატივი “თ.”, ისიც იმ შემთხვევაში, თუკი შენობის ნაწილი დროებით სარგებლობაში მას გადაცემული ექნებოდა საამისოდ უფლებამოსილი პირის მიერ. მოცემულ შემთხვევაში კოოპერატივ “თ.” შენობის ნაწილის დროებით სარგებლობაში გადაცემის უფლება გაცემულია საამისოდ არაუფლებამოსილი პირის _ რაიკოოპერატივის გამგეობის თავმჯდომარის მოადგილის – მიერ, რის გამოც თვით კოოპერატივი “თ.” მიერ ამ შენობის დროებით სარგებლობაში კანონიერად ფლობის საკითხიც კი ეჭვის ქვეშ დგება, ვინაიდან სკ-ს 155-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მფლობელად არ ითვლება ის პირი, რომელიც თუმცა ახორციელებს ფაქტობრივ ბატონობას ნივთზე, მაგრამ სხვა პირის სასარგებლოდ და რომელსაც ნივთის ფლობის უფლებამოსილება მიღებული აქვს ამ პირისაგან. მფლობელად მიიჩნევა მხოლოდ უფლებამოსილების მიმნიჭებელი პირი.

მოცემულ შემთხვევაში წარმოდგენილი ¹247 მიმართვიდან ირკვევა, რომ კოოპერატივ “თ.” სადავო შენობის დროებით დაკავების უფლება გადაეცა ამ შენობის დარბევა განადგურებისაგან დაცვის მიზნით, ანუ კოოპერატივი “თ.” ამ შენობის მფლობელობას ანხორციელებდა რაიკოოპერატივის სასარგებლოდ მისი გაძარცვა _ დარბევისაგან დაცვის მიზნით. სხვა პირისათვის არაპირდაპირი მფლობელობის მინიჭების უფლება გააჩნია ამ ქონების მესაკუთრეს. სკ-ს 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ივარაუდება, რომ ნივთის მფლობელი არის მისი მესაკუთრე. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად ეს წესი არ მოქმედებს იმ შემთხვაში, როცა ნივთზე საკუთრებითი უფლებამოსილების ხასიათი ვლინდება საჯარო რეესტრიდან.

აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ 1990წ. 18 დეკემბრისთვის, როცა გაიცა ¹247 მომართვა, სადავო ფართი რაიკოოპერატივის ბალანსზე არ იყო რეგისტრირებული, რაც ამავე მომართვით ცნობილი იყო კოოპერატივ “თ.”. ასეთ შემთხვევაში თვით რაიკოოპერატივის სათანადო კომპეტენტურ ორგანოსაც რომ გადაეცა შენობის სარგებლობის უფლება, ეჭვის ქვეშ დადგებოდა კოოპერატივ “თ.” მიერ ამ ფართზე მფლობელობის საკითხი, მითუმეტეს მაშინ, როცა ფართზე დროებითი სარგებლობის უფლება გასცა სრულიად არაკომპეტენტურმა პირმა _ გამგეობის თავმჯდომარის მოადგილემ.

სკ-ს 169-ე მუხლის შესაბამისად, მფლობელს, რომელიც სამართლებრივი საფუძვლით ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ფლობდა და იყენებდა ნივთს, აქვს ამ ნივთის უპირატესი შესყიდვის უფლება, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი.

ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, მოცემულ შემთხვევაში ნივთის უპირატესი შესყიდვის უფლება შეიძლება ჰქონოდა მხოლოდ კოოპერატივ “თ.”, ისიც მხოლოდ იმ შემთხვევაში,. თუ მასზე არაპირდაპირი მფლობელობა გადაცემული იქნებოდა საამისოდ უფლებამოსილი პირის მიერ და ისიც არა სხვა პირის სასარგებლოდ, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. ა.გ-ეს ნივთის უპირატესი შესყიდვის უფლება ვერ წარმოეშობოდა ვერასდროს, ვინაიდან მას სადავო ნივთი მფლობელობაში არასდროს არ გადასცემია. იგი სამართლებრივი საფუძვლით არასდროს არ ფლობდა სადავო ნივთს.

ა.გოგშელიძისათვის სამართლებრივი საფუძვლით ნივთის გადაცემად ვერ ჩაითვლება ვერც ამბროლაურის რაიონის საკრებულოს 1993წ. 8 ოქტომბრის ¹51 განკარგულება, რომლის ძალითაც სადავო შენობიდან ერთი ოთახი გამოეყო “ტრადიციონალისტთა” კავშირს (ა.გ-ე იყო ტრადიციონალისტთა კავშირის ხელმძღვანელი), ვინაიდან რაიონის საკრებულოს გამგეობა ამ შენობის მესაკუთრე არ იყო და ამ ქონების განკარგვის უფლება არ გააჩნდა. თუნდაც ამ შენობის მესაკუთრე ყოფილიყო იგი, განკარგულების შესაბამისად, შენობის ერთი ოთახი გამოეყო “ტრადიცონალისტთა კავშირს” და არა ა.გ-ეს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სკ-ს 169-ე მუხლი, მართალია, ადგენს ნივთის უპირატესი შესყიდვის უფლების პირობებს, მაგრამ უპირატესი შესყიდვის უფლების გამოუყენებლობა არ იწვეს ამ ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობას.

სკ-ს 518-ე მუხლის შესაბამისად, ვალდებულ პირსა და მესამე პირს შორის არსებული შეთანხმება ბათილია, თუ ამით ნასყიდობის ხელშეკრულება დამოკიდებული ხდება უპირატესი შესყიდვის უფლების გამოყენებაზე, ან ვალდებულ პირს უფლება აქვს, უარი თქვას ხელშეკრულებაზე, თუკი გამოყენებული იქნება უპირატესი შესყიდვის უფლება.

ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, გამყიდველსა და მყიდველს შორის არსებული ასეთი სახის შეთანხმება ბათილია, თუ კი ეს ნასყიდობის ხელშეკრულება დამოკიდებული იქნება შესყიდვის უპირატეს უფლებაზე. ეს ნორმა ამის უფლებას არც გამყიდველს აძლევს და მიუთითებს, რომ ვალდებულ პირს (გამყიდველს) უფლება არა აქვს, უარი თქვას ხელშეკრულებაზე (ივარაუდება ნასყიდობის ხელშეკრულება), თუკი გამოყენებული იქნება უპირატესი შესყიდვის უფლება.

ამრიგად, ა.გ-ე თუნდაც ჩათვლილიყო სადავო შენობაზე შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირად, ეს გარემოება არ შეიძლება გამხდარიყო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძველი. შესყიდვის უპირატესი უფლების გამოუყენებლობის შემთხვევაში შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება და არა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობა.

სსკ-ს მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების საფუძველზე ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესის დაცვა.

სასამართლო დაცვაში იგულისხმება დარღვეული უფლების აღდგენა ან კანონით დაცული უფლების შესაძლო ხელყოფის დაცვა. ამავე კოდექსის პირველი ნაწილის მეორე წინადადების შესაბამისად, საქმის განხილვას სასამართლო შეუდგება იმ პირის განცხადებით, რომელიც მიმართავს მას თავისი უფლების ან კანონით დაცული ინტერესების დასაცავად. მოცემულ შემთხვევაში კანონის შესაბამისად ა.გ-ე არ შეიძლებოდა ცნობილი ყოფილიყო სადავო ნივთზე შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირად. აქედან გამომდინარე, მას სსკ-ს 180-ე მუხლის შესაბამისად, მართალია, შეეძლო შეეტანა სარჩელი უფლების და სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის, კერძოდ, ნივთზე შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირად აღიარების შესახებ, მაგრამ საქმის განხილვის შედეგად სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა რა, რომ მას ეს უფლება არ გააჩნდა თავისთავად დადგა საკითხი ნასყიდობის ბათილობის თაობაზე შეტანილ სარჩელში მისი სათანადო მოსარჩელედ ყოფნის შესახებ.

სსკ-ს 84-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სასამართლო, რომელიც საქმის განხილვის დროს დაადგენს, რომ სარჩელი აღძრულია არა იმ პირის მიერ, რომელსაც მოთხოვნის უფლება აქვს, შეუძლია მოსარჩელის თანხმობით საქმის შეუწყვეტლად შეცვალოს თავდაპირველი მოსარჩელე სათანადო მოსარჩელით.

ამრიგად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორის მოსაზრებანი იმის თაობაზე, რომ იგი წარმოადგენს სადავო ფართზე შესყიდვის უპირატესი უფლების მქონე პირს, საფუძველს მოკლებულია და ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ დასაბუთებულია.

რაც შეეხება გადაწყვეტილების ნაწილს, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბაითლად ცნობის თაობაზე შეტანილი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, დაუსაბუთებელია.

სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს, გ-ე არის თუ არა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე შეტანილ სარჩელში სათანადო მოსარჩელე.

სააპელაციო სასამართლომ უნდა გაარკვიოს, ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს აღსრულებული იყო თუ არა განჩინება ამ ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ, ანუ მითითებული განჩინების შესაბამისად, ქონებაზე ყადაღის დადება რეგისტრირებული იყო თუ არა საჯარო რეესტრში ან ტექბიუროში;

ამ ხელშეკრულების დადების დროს ხომ არ ჰქონდა ადგილი სკ-ს 54-ე მუხლით გათვალისწინებულ პირობებს; ეს ხელშეკრულება ხომ არ არღვევდა კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს და მართლაც ხომ არ იყო ბათილი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ს 275-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გაუქმდეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 14 მარტის გადაწყვეტილება 2001წ. 27 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შესაბამის პალატას.

დანარჩენ ნაწილში ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 14 მარტის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.

ა. გ-ეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადასახდელად დაეკისროს 60 ლარი, რომელიც ჩაირიცხოს საქართველოს უზენაეს სასამართლოს ¹000141107 ანგარიშზე, კოდი ¹59.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.