გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ ას-275-947-03 22 სექტემბერი, 2003 წ., ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ახალაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კვანტალიანი,

მ. სულხანიშვილი

დავის საგანი: სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის და მორალური ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

თ. ალ ა. მუჰამედის წარმომადგენელმა თ. მ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს შპს “ს.” მიმართ სამუშაოზე აღდგენის, იძულებითი განაცდურის და მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით. მან აღნიშნა, რომ 1997წ. 17 ივნისიდან თ. მ-ი მუშაობდა შპს “ს.” დირექტორად წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით. თანახმად ქ.თბილისის ისან-სამგორის რაიონის სასამართლოს 7/4-744 დადგენილებისა შპს “ს.” პარტნიორმა თურქულმა ფირმა “ა. დ. თ. ლ. შ.” მოსარჩელე დანიშნა შპს “ს.” დირექტორად და 1997წ. 22 მაისიდან აღჭურვა იგი მინდობილობით ფირმის სახელით ემოქმედა საქართველოში.

2001წ. 26 ივნისს ¹19 ბრძანებით თ. მ-ი გავიდა კუთვნილ შვებულებაში 24 სამუშაო დღით.

ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 27 ივნისის ¹7/4/744 დადგენილებით თ. ა. ა. მ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. მისი გათავისუფლება მოხდა შპს “ს.” პარტნიორის “ა. დ. თ. ლ. შ.” წარმომადგენლის კ. ნ-ის განცხადებით. შპს “ს.” დირექტორად დაინიშნა გ. ც-ი, რომელსაც მიენიჭა საზოგადოების წარმომადგენლობის და ერთპიროვნული მართვის უფლებამოსილება, რაც დაედო საფუძვლად სამეწარმეო რეესტრში შესაბამისი ცვლილებების განხორციელებას.

თ. მ-მა სარჩელით მიმართა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე შპს “ს.” მიმართ და მოითხოვა სამუშაოზე აღდგენა, 4 თვის იძულებითი განაცდურის სახით 4000 ლარისა და მორალური ზიანის _ 5000 ლარის ანაზღაურება. მისი მოსაზრებით, მისი გათავისუფლებისას დაირღვა შკკ-ს 34-ე, 38-ე, 42²-ე მუხლების და 136-ე მუხლის I ნაწილის მოთხოვნები. კერძოდ, მხარეს არ ეცნობა მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, არ მიეცა გასასვლელი დახმარება და არ გაუსწორდა საბოლოო ანგარიში. მოსარჩელეს არ გაეგზავნა გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ასლი, რის გამოც სამუშაოდან გათავისუფლების ფაქტი მან შეიტყო დაგვიანებით. თ. მ-ი გაათავისუფლეს შვებულებაში ყოფნის პერიოდში და დისციპლინარული სასჯელის დადებამდე მისთვის არ მოუთხოვიათ წერილობითი ახსნა-განმარტება.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, მოსარჩელის მოსაზრებით, შპს “ს.” პარტნიორი და დამფუძნებელი “ა. დ. თ. ლ. შ.” ლიკვიდირებულია და ეს უკანასკნელი არ იყო უფლებამოსილი, რომ გაეუქმებინა მისი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება და დაეთხოვა იგი დაკავებული თანამდებობიდან.

ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: თ. მ-ი აღდგენილ იქნა შპს “ს.” დირექტორის თანამდებობაზე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებით გათავისუფლების დღიდან აღდგენის მომენტამდე, მორალური ზიანის ანაზღაურებაზე კი მოსარჩელეს ეთქვა უარი დაუსაბუთებლობის გამო.

შპს “ს.” წარმომადგენელმა დ. ა-მა 2003წ. 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილება გაასაჩივრა სააპელაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით თ. მ-ის სარჩელისათვის უარის თქმა დაკმაყოფილებაზე შემდეგ გარემოებათა გამო:

აპელანტის მოსაზრებით, შპს “ს.” დირექტორსა და მის პარტნიორებს შორის ურთიერთობაზე ვერ გავრცელდება შკკ-ს ნორმები და კონკრეტული დავის გადაწყვეტისას სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 49.1, 49.2 მუხლები და 47.3 მუხლის “ა” პუნქტი, რითაც დაარღვია სსკ-ს 393-ე მუხლის II ნაწილის “ა” პუნქტი.

აპელანტმა მიიჩნია, რომ უსაფუძვლოა სადავო გადაწყვეტილების მტკიცება იმის შესახებ, რომ შპს “ს.” 100%-იანი დამფუძნებელი და პარტნიორი, საგარეო სავაჭრო ფირმა “ა. დ. თ. ლ. შ.” გაუქმებულია ყოფილი თურქეთის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის საგარეო ვაჭრობის დეპარტამენტის წერილით. სასამართლო ვერ გაერკვა, რომ ფირმის ურთიერთობის შეწყვეტა თავისუფალ ეკონომიკურ ზონასთან არ ნიშნავს მის ლიკვიდაციას ან გაუქმებას.

მოსარჩელეს არ მოუთხოვია დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და შესაბამისად ამ მოტივით მოსარჩელის დირექტორის თანამდებობაზე აღდგენა აბსოლუტურად უსაფუძვლოა.

თავის მხრივ, თ. მ-ის წარმომადგენელმა თ. მ-ემ სააპელაციო საჩივრით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმება მისთვის მორალური ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 2 მაისის გადაწყვეტილებით შპს “ს.” წარმომადგენლის დ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თ. მ-ის წარმომადგენლის თ. მ-ის სააპელაციო საჩივარს კი ეთქვა უარი დაკმაყოფილებაზე.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 49.1 და 49.2 მუხლების თანახმად, დირექტორისათვის საწარმოს მართვისა და ქონების განკარგვის უფლების მინიჭების რისკის საკომპენსაციოდ პარტნიორებს ყოველთვის უნდა ჰქონდეთ უფლება, ნებისმიერ დროს გაათავისუფლონ დირექტორი და ამ შემთხვევაში შკკ-ს მოთხოვნები არ შეიძლება გავრცელდეს, როგორც ეს სადავო სასამართლო გადაწყვეტილებით არის დადგენილად მიჩნეული.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტ შპს “ს.” წარმომადგენლის მოსაზრება და მიიჩნია, რომ შრომის კანონთა კოდექსით მოწესრიგებულია საწარმოს დირექტორისა და მის დაქირავებულ მუშაკს შორის ურთიერთობა, ხოლო დირექტორი წარმოადგენს მეწარმეს და მისი ურთიერთობა საზოგადოების პარტნიორებთან უნდა რეგულირდებოდეს მეწარმეთა შესახებ კანონით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საოლქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უსაფუძვლოა სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივაცია სასამართლოს მიერ თ. მ-ის გათავისუფლებისას შრომის კანონმდებლობის მოთხოვნების დაარღვევის შესახებ, რაც არ შეიძლება გახდეს თ. მ-ის სამუშაოზე აღდგენის საფუძველი. გარდა ამისა, თ. მ-მა სარჩელით არ მოითხოვა 2001წ. 25 ივნისის პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილების გაუქმება, რის გამოც მისი სამუშაოზე აღდგენა ამ საფუძვლითაც შეუძლებელია.

სააპელაციო პალატის აზრით, მოცემულ შემთხვევაში რაიონული სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს და გააუქმა 2001წ. 25 ივნისის პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება, რითაც დაარღვია კანონის მოთხოვნა, რომლითაც “სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ მოუთხოვია ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ “ა. დ. თ. ლ.” მოქმედებდა 1996-2000 წლებში და 1989წ. 1 ნოემბერს მიღებული ნმრნ-0892 ნებართვის საფუძველზე ეწეოდა კომერციულ საქმიანობას. 2000წ. 10 თებერვალს კი ოფისის სხვა პირზე გადაცემასთან დაკავშირებით მას შეუწყდა ნებართვა და ვინაიდან ფირმა გაუქმდა მან შეწყვიტა ურთიერთობა თავისუფალ ზონასთან.

თურქეთის რესპუბლიკის პრემიერ მინისტრის ოფისის საგარეო ვაჭრობის საბჭოს (მერსინის) თავისუფალი ეკონომიკური ზონების სამმართველოს 2003წ. 25 მარტის წერილობითი განცხადებით, რომელიც ლეგალიზებულია საქართველოს რესპუბლიკის საელჩოს საკონსულოში, დადგენილ იქნა, რომ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საგარეო ვაჭრობის საზოგადოება “ა.” 1996წ. 16 სექტემბრიდან 2000წ. 10 თებერვლამდე ახორციელებდა საქმიანობას ინვესტორ – მომხმარებლის სახით, 2000წ. 10 თებერვლიდან კი იგი ახორციელებდა თავის საქმიანობას მერსინის თავისუფალ ეკონომიკურ ზონაში მოიჯარე-მომხმარებლის სტატუსით და ამით ღია სს “ა.” არ შეცვლილა და დღემდე მოქმედებს როგორც ერთი და იგივე იურიდიული პირი, ანუ დადგენილია, რომ შპს “ა.” ჰქონდა უფლებამოსილება, როგორც შპს “ს.” ერთადერთ დამფუძნებელს და პარტნიორს, რომ გაეუქმებინა თ. მ-ის უფლებამოსილება და გაეთავისუფლებინა იგი დაკავებული თანამდებობიდან.

რაც შეეხება მორალური ზიანის შესახებ თ. მ-ის სააპელაციო მოთხოვნას, სკ-ს 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილი იქნას მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით. მოცემულ შემთხვევაში კი, მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნა გამომდინარეობს საქართველოს “მეწარმეთა შესახებ” კანონის საფუძველზე წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობიდან. მოქმედი სამოქალაქო კანონმდებლობა კი არ ითვალისწინებს ასეთ შემთხვევაში მორალური ზიანის ანაზღაურების შესაძლებლობას, რის გამოც აღნიშნული მოთხოვნა დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 2 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. მ-ის წარმომადგენელმა თ. მ-ემ და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

თ. მ-ის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ საოლქო სასამართლომ გაიზიარა თურქეთის ფირმა “ა.” დირექტორის ს. ჰ-ის სასამართლოს სახელზე გამოგზავნილი შეპასუხება, როცა საქმეში წარმოდგენილი იყო საქართველოს გენერალური პროკურატურის 2002წ. 1 ნოემბრის დადგენილება თ. მ-ის მიმართ სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ, რითაც დასტურდება მისი კეთილსინდისიერება. “მეწარმეთა შესახებ” კანონით დაშვებული უფლება, რომ პარტნიორთა კრებას უფლება აქვს დანიშნოს და გაათავისუფლოს საწარმოს დირექტორი, არ ნიშნავს იმას, რომ პარტნიორთა კრებას (პარტნიორს) უფლება ჰქონდა გაეთავისუფლებინა დირექტორი უკანონოდ, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე და მხოლოდ “ეჭვით”, როგორც ეს მითითებულია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში.

კასატორმა აღნიშნა, რომ თ. მ-ი არ მიუწვევიათ პარტნიორთა კრებაზე, არ გადაუციათ და არ გაუგზავნიათ მისთვის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ოქმი ან ბრძანება, მას საერთოდ არც წაუკითხავს ეს ოქმი, რის გამოც თ. მ-მა არ მოითხოვა მისი გაუქმება.

თ. მ-ის წარმომადგენელმა მიუთითა, რომ სააპელაციო პალატამ უარყო მათი სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ გამოწვეული მისი უკანონო გათავისუფლებით, რადგან მოთხოვნა გამომდინარეობდა “მეწარმეთა შესახებ” კანონის საფუძველზე წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობიდან და სამოქალაქო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს ასეთ შემთხვევაში მორალური ზიანის ანაზღაურების შესაძლებლობას. კასატორმა აღნიშნა, რომ მოტივაცია უკანონოა, რადგან აღნიშნული მუხლის კომენტარში მითითებულია, რომ სასამართლომ მხედველობაში უნდა მიიღოს, როგორც დაზარალებულის სუბიექტური დამოკიდებულება ასეთი ზიანის სიმძიმის მიმართ, ასევე ობიექტური გარემოებანი, სამართალდარღვევის შედეგთა სიმძიმე მათ შორის “სამუშაოს წართმევა”. საქმის მასალებიდან გამომდინარე თ. მ-ი კეთილსინდისიერად ასრულებდა თავის მოვალეობას და არანაირი დანაშაული არ ჩაუდენია. კასატორის მოსაზრებით, მოთხოვნა მორალური ზიანის 5000 ლარის ოდენობით ანაზღაურების შესახებ არის სამართლიანი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, თ. მ-ის წარმომადგენელმა თ. მ-ემ მოითხოვა საოლქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, თ. მ-ის დირექტორის თანამდებობაზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის _ 4000 ლარის და მორალური ზიანის _ 5000 ლარის ანაზღაურება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ს 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის თუ წარმოდგენილი არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. ამ სახის პრეტენზია კასატორს არ წარმოუდგენია, ხოლო სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად ცნო შემდეგი გარემოებები: შპს “ს.” დამფუძნებელი და ერთადერთი პარტნიორია თურქეთის რესპუბლიკის საგარეო სავაჭრო ფირმის კომპანია “ა. დ. თ. ჯ. ლ. შ.”. ამავე ფირმის მიერ გაცემული წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით მოქმედებდა და შპს “ს.” დირექტორად დაინიშნა თ. მ-ი, რაც კანონის მოთხოვნათა დაცვით 1997წ. 6 ივნისს რეგისტრირებულ იქნა სამეწარმეო რეესტრში.

2001წ. 30 მაისს კომპანია “ა. დ. თ. ჯ. ლ. შ.” თ. მ-ს გაუუქმა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება და იგი გადაეცა კამანდარ რ. ნ-ს. ამავე დროს 2001წ. 25 ივნისის პარტნიორთა კრების ¹... გადაწყვეტილებით თ. მ-ი გათავისუფლდა შპს “ს.” დირექტორის თანამდებობიდან და მის ნაცვლად შპს-ს დირექტორად დაინიშნა გ. ც-ი. ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 27 ივნისის დადგენილებით ზემოხსენებული ცვლილება დარეგისტრირდა სამეწარმეო რეესტრში.

სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული განჩინებით სწორად მიუთითა “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 49.1 და 49.2 მუხლებზე, რომელთა თანახმად შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების ხელმძღვანელობა და წარმომადგენლობა ეკისრებათ რა დირექტორებს, მათ ეკისრებათ ვალდებულება თავიანთი ამოცანები შეასრულონ ჩვეულებრივი კომერსანტის გულისხმიერებითა და კეთილსინდისიერებით. დირექტორების მიერ თავიანთი მოვალეობის კანონშესაბამის და ჯეროვან შესრულებასთან მჭიდრო კავშირშია საწარმოს განვითარება და შესაბამისად, პარტნიორთა წარმატებები სამეწარმეო საქმიანობის სფეროში, რაც გამოწვეულია იმით, რომ საზოგადოების მთელ ქონებას დირექტორები მართავენ და განკარგავენ. საზოგადოების დირექტორთა ამ უფლებებით აღჭურვა პარტნიორთა უფლებამოსილებას წარმოადგენს. კერძოდ, “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 47.3 მუხლის “პ” პუნქტის თანახმად დირექტორების დანიშვნას და გამოწვევას, მათთან შრომის ხელშეკრულებების დადებასა და შეწყვეტას, აგრეთვე მათი ანგარიშის დამტკიცებას საფუძვლად უდევს პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება.

საზოგადოების პარტნიორთა ასეთი სარისკო გადაწყვეტილების ერთ-ერთ დამცავ საშუალებას წარმოადგენს ის, რომ “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46.9 მუხლის თანახმად პარტნიორები აკონტროლებენ რა საზოგადოების ხელმძღვანელობას, მათ უფლება აქვთ ნებისმიერ დროს მოსთხოვონ დირექტორს საზოგადოების საქმიანობის შესახებ ინფორმაცია (იხ. “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46.10 მუხლი) და მნიშვნელოვანი საფუძვლის არსებობისას დაუყოვნებლივ გაათავისუფლოს სამუშაოდან. საზოგადოების დირექტორობიდან პირის გათავისუფლებისას შკკ-ს ნორმები არ უნდა იქნეს გამოყენებული, ვინაიდან ამ თანამდებობის პირთა გათავისუფლებაში დაყოვნებამ, მათი უფლებამოსილების ფარგლებიდან გამომდინარე, შეიძლება საზოგადოებას გამოუსწორებელი ზიანი მიაყენოს. ასეთ ვითარებაში შრომის სამართლის იმ ნორმების გამოყენება, რომლებიც შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის პირობებს განსაზღვრავს (წინასწარი გაფრთხილება გათავისუფლების თაობაზე და სხვა) მიზანშეუწონელია. ამდენად, საზოგადოების დირექტორთა სპეციფიური სამართლებრივი მდგომარეობის გათვალისწინებით მათი მუშა-მოსამსახურეებთან გათანაბრება გაუმართლებელია. საზოგადოებას და დირექტორს შორის შრომითი ურთიერთობა მხოლოდ “მეწარმეთა შესახებ” კანონით დადგენილი ნორმებით უნდა მოწესრიგდეს.

ზემოხსენებულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას დავის შკკ-ს ნორმებით მოწესრიგების შესახებ და მითითებას ამავე კოდექსის ნორმების დარღვევის თაობაზე.

ასევე, ვერ იქნება გაზიარებული კასატორის მითითება იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია თ. მ-ის გათავისუფლების საფუძველზე. გასაჩივრებული განჩინებით აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლო უთითებს საქმეში წარმოდგენილ თურქეთის ფირმა “ა.” დირექტორის ს. ჰ-ის შეპასუხებაზე თ. მ-ის სარჩელთან დაკავშირებით, რომლის შინაარსი აშკარად მიუთითებს დირექტორის საქმიანობისადმი საზოგადოების ერთადერთი პარტნიორის უარყოფით მოსაზრებას და მკვეთრად გამოხატულ უნდობლობას.

აღნიშნულის გამაბათილებელ არგუმენტად კასატორი მიუთითებს გენერალური პროკურატურის 2002წ. 21 ნოემბრის დადგენილებას თ. მ-ის მიმართ სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ. საზოგადოების პარტნიორსა და დირექტორს შორის ურთიერთობა უპირველესად უნდა ეფუძნებოდეს ურთიერთნდობას. დირექტორის კეთილსინდისიერებაში უსაფუძვლო ეჭვის შეტანის შემთხვევაში კი სამეწარმეო უნარ-ჩვევებით აღჭურვილი საზოგადოების ხელმძღვანელთან შრომითი ურთიერთობის აღდგენა გაგრძელება თვით პარტნიორის ინტერესებში შედის. საქმის მასალებში დაფიქსირებული მოდავე მხარეთა პოზიცია ცალსახად გამორიცხავს სასარჩელო მოთხოვნის – სამუშაოზე აღდგენის დაკმაყოფილების შემთხვევაში მხარეთა _ საზოგადოების პარტნიორის და ყოფილი ხელმძღვანელის ურთიერთთანამშრომლობას.

უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება დირექტორობიდან გათავისუფლებით გამოწვეული მორალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას და სავსებით სწორ სამართლებრივ შეფასებას სკ-ს 413-ე მუხლის პირველ ნაწილზე მითითებით, რომლის თანახმად არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში. მოცემული დავა ემყარება რა “მეწარმეთა შესახებ” კანონის ფარგლებში მოქცეულ შრომით ურთიერთობას, ასეთ შემთხვევაში კანონი მორალური ზიანის ანაზღაურებას არ აწესებს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის მიერ გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია კანონის დარღვევის გარეშე და მისი გაუქმების იურიდიული საფუძველი არ არსებობს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

თ. მ-ის წარმომადგენელი თ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 2 მაისის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელი.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.