გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

¹ ას-477-1110-03 15 ოქტომბერი, 2003 წ., ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. წიქვაძე,

ლ. გოჩელაშვილი

დავის საგანი: საზოგადოების ადმინისტრაციის მიერ გამოცემული ბრძანების გაუქმება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 27 ნოემბერს ა. ქ-მა სს “ს. მ. წ. – ბ. ¹.... ჩ. ქ.” ადმინისტრაციის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ბორჯომის რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ სს “ს. მ. წ. – ბ. ¹.... ჩ. ქ.” დირექტორის 2002წ. 11 ნოემბრის ბრძანების მე-10 ქვეპუნქტის საფუძველზე, სხვა პირებთან ერთად სარჩოს გადახდა შეუწყდა 2002წ. 1 ნოემბრიდან, იმ საფუძვლით, რომ თითქოს ჯანმრთელობის დაზიანება მას მიღებული აქვს საკუთარი გაუფრთხილებლობით და საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 9 თებერვლის ¹48-ე ბრძანებულების მე-3, 4, 6 და მე-7 პუნქტების შესაბამისად, ზიანის ანაზღაურება დაუშვებელია.

მას საწარმოო ტრავმა მიღებული აქვს მოპასუხესთან მუშაობის პერიოდში 1988წ. 29 ოქტომბერს. 1988წ. 30 ოქტომბრის აქტის მე-15 პუნქტში უბედური შემთხვევის მიზეზად აღნიშნულია გაუფრთხილებლობა.

კასატორის მოსაზრებით, სხეულის დაზიანება თავისი გაუფრთხილებლობით არ არის გამოწვეული. ამ დაზიანების გამო დისციპლინური წესით დაისაჯა ბრალეული პირი.

მისი მოსაზრებით, თუნდაც გაუფრთხილებლობით იყოს გამოწვეული დაზიანება საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მე-6 პუნქტის საფუძველზე დაუშვებელია ზიანის ანაზღაურების შეწყვეტა, რადგან ეს ნორმა დაზარალებულის ბრალის შესაბამისად, ზიანის ანაზღაურების შემცირებას ითვალისწინებს და არა შეწყვეტას.

მოსარჩელემ მოითხოვა ადმინისტრაციის მიერ გამოცემული 2002წ. 11 ნოემბრის ბრძანების მე-10 ქვეპუნქტის ბათილად ცნობა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ ა.ქ-მა 1988წ. 29 ოქტომბერს საწარმოო გაერთიანება ბორჯომის ქარხანაში ვაგონიდან კაუსტიკური სოდის გადმოსხმის დროს მოიხსნა თვალდამცავი სათვალე, სოდის გადმოსხმა განაგრძო სათვალეების გარეშე, რის გამოც თვალში მოხვდა სოდის წვეთი და დაუზიანდა მარჯვენა თვალი, ანუ საწარმოო ტრავმა მიიღო თავისი დაუდევრობით. საექსპერტო კომისიამ დაუდგინა შრომის უნარის 50%-ით დაკარგვა და დაუდგინდა ინვალიდობის მესამე ჯგუფი უვადოდ. იგი სარჩოს კიდევაც ღებულობდა 2002წ. 1 ნოემბრამდე, მაგრამ ვინაიდან საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მე-3 პუნქტით ზიანის ანაზღაურება ხდება მხოლოდ საწარმოოს ბრალის არსებობის შემთხვევაში, ხოლო საწარმოს ბრალი ა.ქ-ის დაზიანებაში გამორიცხული იყო, მას სწორად მოეხსნა სარჩოს გადახდა.

ბორჯომის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 12 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 20 მაისის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებები იმის შესახებ, რომ საწარმოში მუშაობის დროს, კერძოდ, ვაგონიდან კაუსტიკური სოდის გადმოსხმისას ა. ქ-მა მოიხსნა სპეციალური სათვალე, რის გამოც კაუსტიკური სოდის წვეთი მოხვდა მარჯვენა თვალში და დაუზიანდა. უბედური შემთხვევის აქტის მე-15 პუნქტში უბედური შემთხვევის მიზეზად მითითებულია გაუფრთხილებლობა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ა.ქ-ის სხეულის დაზიანებაში სს “ს. მ. წ. – ბ. ¹.... ჩ. ქ.” ბრალი არ მიუძღოდა. საწარმოს მხრიდან ადგილი არ ჰქონია კანონმდებლობის, შრომის დაცვის წესების ან სხვა ნორმატიული აქტების არასათანადოდ შესრულებას. ა.ქ-ს 1987წ. 5 იანვარს და 1988წ. 15 ივლისს ჩაუტარდა მომეტებული სააფრთხესთან მუშაობის თაობაზე ინსტრუქტაჟი შრომის დაცვის წესების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტის დროს არ უნდა გამოყენებულიყო სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 457-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, ვინაიდან მხარეთა შორის წარმოშობილი ურთიერთობა გაგრძელდა ახალი სკ-ს შემოღების შემდეგაც და დავა ახალი სკ-ს 992-ე მუხლის შესაბამისად უნდა გადაწყვეტილიყო, ვინაიდან “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობის შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის მე-3 პუნქტით ზიანი უნდა აანაზღაუროს საწარმომ მხოლოდ მისი ბრალის არსებობის შემთხვევაში და ამ კანონს უკუქცევითი ძალა აქვს. საწარმოს ზიანის ანაზღაურება არ უნდა დაეკისროს, ვინაიდან საწარმოს ბრალეულობა არ დასტურდება 1988წ. 28 ოქტომბერს შედგენილი აქტით.

2003წ. 23 ივლისს ა.ქ-მა საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

კასატორმა მოითხოვა მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლით:

კასატორის მოსაზრებით, “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. ¹48-ე ბრძანებულება არ შეიცავს მითითებას იმის თაობაზე, რომ დაზარალებულის გაუფრთხილებლობით გამოწვეული დაზიანების დროს მას არ მიეცეს სარჩო. პირიქით წესების მე-6 პუნქტში მითითებულია, რომ თუ დაზარალებულის გაუფრთხილებლობამ ხელი შეუწყო ზიანის წარმოშობას, დაზარალებულის ბრალის ხარისხის შესაბამისად ზიანის ანაზღაურება შეიძლება შემცირდეს. მისივე მოსაზრებით, ვინაიდან საწარმომ შეადგინა უბედური შემთხვევის აქტი და ნებაყოფლობით დაიწყო სარჩოს გაცემა, თავისთავად ჩათვალა რომ ზიანის დადგომაში მას ბრალი მიუძღოდა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა განმარტებანი და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს დადგენილად აქვს მიჩნეული, რომ ა.ქ-მა ტრავმა მიიღო შრომითი მოვალეობის შესრულების დროს, კერძოდ, მან მომეტებული საფრთხის შემცველი ქიმიკატის კაუსტიკური სოდის ვაგონიდან ჩამოსხმის დროს მოიხსნა სპეციალური დამცავი სათვალე, რის გამოც კაუსტიკური სოდის წვეთი მოხვდა თვალში. ეს გარემოება დადასტურებულია საწარმოს ადმინისტრაციის მიერ 1988წ. 30 ოქტომბერს შედგენილი უბედური შემთხვევის აქტით და მხარეები ამ გარემოებას სადავოდ არც ამჟამად არ ხდიან.

ზემოთ მითითებული ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით უდავოა, რომ ა.ქ-მა დასახიჩრება მიიღო მუშაობის დროს მომეტებული საფრთხის წყაროთი.

სკ-ს 1507 მუხლის მე-3 ნაწილის პაირველი წინადადების შესაბამისად, სკ-ს ამოქმედების გამო, ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობების მიმართ, გამოიყენება ეს ნორმატიული აქტები.

ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, 1988 წელს მომხდარი უბედური შემთხვევის პასუხისმგებელი პირების განსაზღვრისას სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს იმ ნორმებით, რომელიც მოქმედებდა შემთხვევის დროს.

სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 463-ე მუხლის (1964წ.) შესაბამისად, ორგანიზაციები და მოქალაქენი, რომელთა საქმიანობა დაკავშირებულია მომეტებულ საფრთხესთან გარეშემომყოფთათვის (სატრანსპორტო ორგანიზაციები, სამრეწველო საწარმოები, მშენდებლობები, ავტომობილთა მფლობელები და სხვ.) მოვალე არიან აანაზღაურონ მომეტებული საფრთხის წყაროთი მიყენებული ზიანი, თუ ვერ დაამტკიცებენ, რომ ზიანი გამოწვეულია დაუძლეველი ძალის მოქმედებით ან თვით დაზარალებულის განზრახვით.

ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციის პასუხისმგებლობა გამოირიცხებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუკი იგი დაამტკიცებდა, რომ უბედური შემთხვევა გამოწვეული იყო დაუძლეველი ძალით ან დაზარალებულის განზრახვით, ანუ სახეზე იყო სტიქიური ან სხვა ფორსმაჟორული ურთიერთობანი, ანდა დაზარალებულის სურვილი იმის შესახებ, რომ მას განზრახ სურდა თავისი თავისათვის ამ სახის დაზიანების მიყენება.

ვინაიდან დაზიანების მიღება გამოწვეული არ ყოფილა დაუძლეველი ძალის ზემოქმედებით და არც დაზარალებულის განზრახვა იყო დადასტურებული, ცხადია, საწარმოს ადმინისტრაციას უფლება არ ჰქონდა არ აენაზღაურებინა მუშაკისათვის მიყენებული ზიანი.

სკ-ს 1507-ე მუხლის მესამე ნაწილის მეორე წინადადების შესაბამისად, სკ-ს ამოქმედების გამო ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობების მიმართ გამოიყენება ეს ნორმატიული აქტები, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ურთიერთობის მონაწილეებს სურთ, ერთმანეთს შორის ურთიერთობა ამ კოდექსით მოაწესრიგონ.

ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სასამართლო უფლებამოსილი არ იყო სამართლებრივი ურთიერთობა მხარეთა შორის მოეწესრიგებინა ახალი სამოქალაქო კოდექსით, ვინაიდან მხარეებს ამის სურვილი არ გამოუთქვამთ, მაგრამ თუნდაც აღნიშნული სამართლებრივი ურთიერთობა ახალი სკ-ს ნორმებით დარეგულირებულიყო საწარმოს პასუხისმგებლობის გამორიცხვა მაინც არ შეიძლებოდა.

სკ-ს მე-1000 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ ამა თუ იმ ნაგებობიდან გამომდინარეობს მომეტებული საფრთხე ამ ნაგებობაში წარმოებული, მოთავსებული ან მიწოდებული ენერგიისაგან, ანდა ხანძარსაშიში ან ფეთქებადსაშიში, შხამიანი ანდა მომწამვლელი ნივთიერებისაგან, მაშინ ამ ნაგებობის მფლობელი ვალდებულია თუკი ამ საფრთხის პრაქტიკულ განხორციელებას მოჰყვა ადამიანის სიკვდილი, სხეულის ან ჯანმრთელობის დაზიანება, ანდა ნივთის დაზიანება, აუნაზღაუროს დაზარალებულს აქედან წარმოშობილი ზიანი. იგივე პასუხისმგებლობა გამოიყენება ხანძარსაშიში ან ფეთქებადსაშიში, შხამიანი ან მომწამვლელი ნივთიერებების მფლობელების მიმართ, როცა ამ ნივთიერებიდან მომეტებული საფრთხე გამომდინარეობს.

ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამა თუ იმ ნაგებობიდან გამომდინარეობს მომეტებული საფრთხე სხვაგვარი საფუძვლით, ვიდრე ამ მუხლის პირველ ნაწილშია აღნიშნული, ნაგებობის ან ნივთის მფლობელი ვალდებულია ანალოგიურად აანაზღაუროს საფრთხის განხორციელების შედეგად წარმოშობილი ზიანი.

ზემოთ მითითებული ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, ვინაიდან კაუსტიკური სოდის მფლობელი (მომეტებული საფრთხის შემცველი ნივთიერების მფლობელი) საწარმო იყო და მუშაკის სხეულის დაზიანება სწორედ ამ ნივთიერების გადმოტვირთვის დროს ნივთიერების მუშაკის თვალში მოხვედრის შედეგად მოხდა, ახალი სკ-ს მიხედვითაც საწარმო ვალდებული იყო აენაზღაურებინა ზიანი, ვინაიდან სკ-ს მე-1000 მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ამ მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება გამორიცხულია, თუ ზიანი გამოწვეულია დაუძლეველი ძალით გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ზიანი გამოწვეულია ელექტროგადამცემი ხაზების ავარიით, ანდა ნავთობის, გაზის, წყლის ან ნავთობპროდუქტების მიმწოდებელი მოწყობილობის დაზიანებით.

ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, ადმინისტრაცია მაინც ვალდებული იყო კონკრეტულ შემთხვევაში აენაზღაურებინა მუშაკისათვის მიყენებული ზიანი, ვინაიდან იგი გამოწვეული იყო მომეტებული საფრთხის შემცველი, საწარმოს მფლობელობაში მყოფი კაუსტიკური სოდის ზემოქმედების შედეგად და არა დაუძლეველი ძალის ზემოქმედებით.

არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ თითქოს 1988წ. 30 ოქტომბერს საწარმოს მიერ შედგენილი უბედური შემთხვევის აქტით დადგენილია დაზიანების მიღებაში დაზარალებულის ბრალეულობა.

ზემოთმითითებული აქტის მე-15 პუნქტში, მართალია, უბედური შემთხვევვვის მიზეზად მითითებულია გაუფრთხილებლობა, მაგრამ აქტში მითითებული არ არის, რომ ეს შემთხვევა მოხდა მხოლოდ და მხოლოდ დაზარალებულის ან საწარმოს ადმინისტრაციის გაუფრთხილებლობით.

აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებები ამ საკითხთან დაკავშირებით, რომ თითქოს უბედური შემთხვევა მოხდა მხოლოდ და მხოლოდ მუშაკის გაუფრთხილებლობით, დაუსაბუთებელია. მხოლოდ და მხოლოდ მუშაკის გაუფრთხილებლობას ვერ ადასტურებს ამ აქტის მე-14 პუნქტში მითითებული უბედური შევმთხვევის გარემოებების დაწვრილებითი აღწერის თაობაზე ჩანაწერი, კერძოდ, ის, რომ მომეტებული საფრთხის წყაროსთან მუშაობის დროს მუშაკმა მოიხსნა დამცავი სათვალე, რის გამოც კაუსტიკური სოდა მოხვდა მას თვალში, ვინაიდან ამავე აქტის მე-16 პუნქტში უბედური შემთხვევის მიზეზთა აღმოფხვრის გასატარებელი ღონისძიებების ჩამონათვალში აღნიშნულია, რომ მსგავსი შემთხვევათა თავიდან აცილების მიზნით, განმეორებით უნდა ჩატარდეს მუშაკთა სწავლება მომეტებულ საფრთხესთან დაკავშირებით და ამ მიმართებით განმეორებითი მუშაობის ჩატარება დაევალა საამქროს უფროსს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აქტში არსებული ამ ჩანაწერით საწარმოს ადმინისტრაციამ აღიარა მომეტებული საფრთხის შემცველ ქიმიკატებთან მუშაობის თაობაზე მუშაკთა არასათანადო განსწავლულობა და ამიტომ დაადგინა ამ სწავლების განმეორება, ანუ აღიარა ბრალეულობა უბედური შემთხვევის დადგომაში.

საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მე-3 პუნქტის შესაბამისად, მართალია სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს ყოველთვიური სარჩოს გადახდით ზიანი უნდა აუნაზღაუროს იმ დამქირავებელმა, რომელთანაც იგი ზიანის მიყენებისას შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა, ამ უკანასკნელის ბრალის არსებობის შემთხვევაში, მაგრამ ამავე წესების მე-15 პუნქტის შესაბამისად, მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ითვლება დამქირავებლის ბრალეულობით, თუ იგი მოხდა შრომის კანონმდებლობის, შრომის დაცვის წესების, ნორმებისა და სხვა ნორმატიული აქტების მოთხოვნათა უგულებელყოფით, ან არასათანადო შესრულებით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ უბედური შემთხვევის 1988წ. 30 ოქტომბრის აქტის მე-16 პუნქტში მითითებული გარემოება მომეტებული საფრთხის წყაროსთან მუშაკთა განმეორებითი სწავლების ჩატარების აუცილებლობის შესახებ, სწორედ იმაზე მიუთითებს, რომ ეს სწავლება მუშაკებს არაჯეროვნად ჩაუტარდა და საჭირო გახდა ამ სწავლების განმეორება, ანუ სახაზეა საწარმოს ადმინისტრაციის მხრივ მომეტებულ საფრთხის შემცველ ნივთიერებებთან მუშაობის დროს შრომის დაცვის წესების სწავლების დაბალი დონე _ ანუ ადმინისტრაციის ბრალი.

აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ წესების მე-6 პუნქტის თანახმად, დაზარალებულის გაუფრთხილებლობა არ იწვევს ზიანის ანაზღაურების შეწყვეტას, თუ დაზარალებულის გაუფრთხილებლობამ ხელი შეუწყო ზიანის წარმოშობას, დაზარალებულის ბრალის ხარისხის შესაბამისად ზიანის ანაზღაურება შეიძლება შემცირდეს.

აქედან გამომდინარე, საწარმოს ადმინისტრაციას არ გააჩნდა არავითარი საფუძველი 2002წ. 11 ნოემბერს გამოეცა ბრძანება საქართელოს პრეზიდენტის 1999წ. 9 თებერვლის ¹48-ე ბრძანებულების მე-3,4, მე-6 და მე-7 პუნქტებზე მითითებით მუშაკისათვის შრომის მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დანიშნული სარჩოს შეწყვეტის შესახებ, ვინაიდან ზემოთმითითებული ბრძანებულება თავისთავში ასეთ მითითებებს არ შეიცავს.

სკ-ს 54-ე მუხლის შესაბამისად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საზოგადოების ადმინისტრაციის მიერ გამოცემული ბრძანება არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს. როცა კანონი იმპერატიულად აწესებს მომეტებული საფრთხის წყაროთი მიყენებული დაზიანების დროს ადმინისტრაციის აუცილებელ პასუხისმგებლობას (გარდა დაუძლეველი ძალის მოქმედებით და იმ შემთხვევაში თუ დაზიანება გამოწვეულია დაზარალებულის განზრახვით) საზოგადოების ადმინისტრაციამ საქართველოს პრეზიდენტის 1999წ. 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მოშველიებით, მაშინ როცა ეს ბრძანებულება ამგვარ მითითებებს არ შეიცავს, მოახდინა კანონის იმპერატიული დანაწესთან ნების გამოვლენის აშკარა შეუსაბამობა, გააუქმა შრომითი მოვალეობის შესრულებისათვის მუშაკის ჯანმრთელობის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების თაობაზე დანიშნული სარჩოს გაცემა. ამით საზოგადოების ადმინისტრაციამ მხოლოდ ურთიერთობის კონკრეტული მონაწილის უფლებები კი არ შელახა, არამედ ვნება მიაყენა სახელმწიფოსა და საზოგადოების ინტერესებს.

მართალია, ¹48 ბრძანებულების 63-ე პუნქტის შესაბამისად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად, ზიანის ანაზღაურების წესის ამოქმედების გამო, ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობების მიმართ გამოიყენება ამ წესების ნორმები, გარდა 22-ე, 33-ე, 34, 39-ე, მე-40 პუნქტებისა და ამავე ბრძანებულების პრეამბულის მე-4 პუნქტის თანახმად ამ წესის ამოქმედებასთან დაკავშირებით ძალადაკარგულად ჩაითვალა: “საწარმოო – ორგანიზაციების მიერ საწარმოო ტრავმით გამოწვეული შრომითი დასახიჩრებით მიყენებული ზარალის ანაზღაურების შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 28 ივნისის ¹502 დადგენილება და “უბედური შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993წ. 12 აგვისტოს ¹619 დადგენილება, რითაც 1999წ. 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებას უკუქცევითი ძალა მიეცა, მაგრამ აღნიშნული გარემოება მოცემულ კონკრეტულ დავასთან დაკავშირებით ვერანაირად ვერ ცვლის მდგომარეობას და სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებათა საწინააღმდეგოდ არ იძლევა ადმინისტრაციის მიერ ა.ქ-ისათვის დანიშნული სარჩოს გაცემის შეწყვეტის თაობაზე ბრძანების მიღების საფუძველს.

სსკ-ს 411-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ საქმის გარემოებები საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოცემულ საქმეზე საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე აქვს დადგენილი, მაგრამ საქმეზე დადგენილ გარემოებებს მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება, რომლის გამოსწორებაც საკასაციო სასამართლოს შეუძლია.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ს 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

ა. ქ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.

გუქმდეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 20 მაისის განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

ა. ქ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს. ბათილად იქნეს ცნობილი სს “ს. მ. წ. – ბ. ¹.... ჩ. ქ.” დირექტორის 2002წ. 11 ნოემბრის ¹66 ბრძანების მე-10 პუნქტი ა. ქ-ისათვის პენსიის გაცემის შეწყვეტის შესახებ.

გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.