გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ ას-564-1228-03 16 დეკემბერი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ახალაძე (თავმჯდომარე),

ნ. კვანტალიანი,

მ. სულხანიშვილი

სარჩელის საგანი: ანდერძის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2000წ. 5 იანვარს კ. ჩ-ემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს გ. ლ-ას მიმართ, მოსარჩელის ბიძაშვილის, გ. ჩ-ის 1999წ. 9 სექტემბრის ანდერძის ბათილად ცნობის, მის დანაშთ ქონებაზე მემკვიდრედ ცნობისა და მოპასუხის ბინიდან გამოსახლების შესახებ. კ.ჩ-ის განმარტებით, აწ გარდაცვლილი გ.ჩ-ე იყო მოსარჩელის ბიძაშვილი და არ ჰყავდა წინა რიგის არცერთი მემკვიდრე. იგი ცხოვრობდა თბილისში, ... მდებარე სახლში. 1999წ. 13 ოქტომბერს გაცემულ კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით სადავო ქონების თავდაპირველი მესაკუთრე იყო მ.ა-ა, რომლის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრეობა მიიღო მისმა დამ, ნ. ვ-მა. ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ სამკვიდრო გადავიდა მის შვილზე, გ.ჩ-ზე, რომელმაც ტექაღრიცხვის ბიუროში მოწმობა გაატარა 1999წ. 20 ოქტომბერს, რა დროიდანაც წარმოეშვა საკუთრების უფლება. სადავო ანდერძის გაცემის დროს, 9 სექტემბერს, გ.ჩ-ე ბინის მესაკუთრედ არ ითვლებოდა და მის განკარგვაზე არაუფლებამოსილი იყო, რის გამოც ანდერძი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი. ამასთან, ანდერძზე არსებული გ.ჩ-ის ხელმოწერა ნამდვილი არ არის.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ სარჩელში მოყვანილი არგუმენტები საფუძველს მოკლებული იყო, ვინაიდან გ.ჩ-ემ მემკვიდრეობასთან დაკავშირებით გააკეთა თავისი არჩევანი და მთელი თავისი ქონება ანდერძით დაუტოვა მოპასუხე ლ. გ-ს. გ.ჩ-ეს სამოქალაქო კანონდებლობით უფლება ჰქონდა ანდერძით განეკარგა თავისი სამომავლო ქონება.

ქ.თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 25 მაისის გადაწყვეტილებით კ.ჩ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ.ჩ-ემ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 3 ივლისის განჩინებით კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის გაუქმებისა და ქონების უმემკვიდრეოდ ცნობის ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. კ. ჩ-ის სასარჩელო მოთხოვნას 1999წ. 13 ოქტომბერს გ. ჩ-ეზე გაცემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის გაუქმების შესახებ უარი ეთქვა დაუსაბუთებულობის გამო, ხოლო დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

კ.ჩ-ემ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა საოლქო სასამართლოს ზემოხსენებული განჩინების გაუქმება. კასატორის აზრით, სარჩელისა და სააპელაციო საჩივრის საგანს წარმოადგენდა 1999წ. 9 სექტემბრის ანდერძის, როგორც ყალბის და უკანონოს, ბათილად ცნობა. აღნიშნულზე არც რაიონულ და არც სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია. კასატორმა მიიჩნია, რომ დარღვეულია “ნოტარიუსის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნები სანოტარო მოქმედებების მხოლოდ ნოტარიუსის მიერ შესრულების თაობაზე. სსკ-ს 380-ე მუხლი, რადგანაც მხარეს სარჩელის საფუძვლის შეცვლის უფლება არ მიეცა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა საკასაციო პალატის 2003წ. 21 იანვრის განჩინებით გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილევლად.

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 380-ე მუხლით და გაიზიარა კასატორის მოსაზრება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას კანონის არასწორად განმარტების შესახებ. კერძოდ, განჩინებით აპელანტისათვის სარჩელის საფუძვლის შეცვლაზე იმ მოტივით უარის თქმა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა სააპელაციო განხილვის ეტაპზე სარჩელის საფუძვლის შეცვლას არ უშვებს და სსკ-ს 381-ე მუხლით მხოლოდ დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება შეიძლება, კანონის არ ითვალისწინებს საკასაციო პალატის აზრით, კანონმდებელი უფლებას ანიჭებს რა აპელანტს, წარადგინოს ახალი ფაქტები და მტკიცებულებები საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას, უშვებს შესაძლებლობას, შეიცვალოს სარჩელის საფუძველი. უფრო მეტიც, სსკ-ს 381-ე მუხლი არ გამორიცხავს დავის საგნის შეცვლასაც. თუმცა ახალი მტკიცებულებების წარდგენისა და დავის საგნის შეცვლის მიზანშეწონილობაზე საკითხის გადაწყვეტა საქმის განმხილველი სასამართლოს უფლებამოსილებას წარმოადგენს.

ზემოხსენებული დარღვევის გამო საკასაციო პალატამ საოლქო სასამართლოს სადავო გადაწყვეტილების სისწორის შეფასება შეუძლებელად მიიჩნია, ვინაიდან სარჩელის საფუძვლის შესაძლო შეცვლის შედეგი გაურკვეველი იყო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 11 ივლისის გადაწყვეტილებით კ. ჩ-ის სასარჩელო მოთხოვნას 1999წ. 13 ოქტომბერს გ.ჩ-ის სახელზე გაცემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის გაუქმებასა და ქონების უმემკვიდრეოდ ცნობის შესახებ უარი ეთქვა, ხოლო დანარჩენ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ ქ.თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის 24/100 ნაწილი 1931წ. 16 აპრილიდან ირიცხებოდა მ. ა-ას სახელზე, რომელიც 1951წ. 27 მარტს გარდაიცვალა. 1950წ. 2 აგვისტოს მან ზემოხსენებული სახლი უანდერძა დას, ნ. ვ-ს. 1961წ. 27 თებერვალს ნ.ვ-ი ისე გარდაიცვალა, რომ ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა არ აუღია, ხოლო სადავო სახლი კვლავ ირიცხებოდა მ.ა-ას სახელზე. 1999წ. 13 ოქტომბერს გ. ჩ-ემ, როგორც მ.ა-ას გარდაცვლილი დის, ნ.ვ-ის მემკვიდრემ აღნიშნულ სახლზე ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა მიიღო. იმავე წლის 9 სექტემბერს გ. ჩ-ემ მთელი თავისი ქონება უანდერძა ლ. გ-ს, ხოლო 22 ოქტომბერს გარდაიცვალა. აღნიშნული მომენტისათვის მის ქონებას შეადგენდა ქ.თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლი. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სკ-ს 1329-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ 1999წ. 9 სექტემბრის ანდერძში მითითებული ქონების გ.ჩ-ის საკუთრებაში შემდგომში გადასვლა, ვერ გახდება სადავო ანდერძის ბათილობის საფუძველი. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ აპელანტის მოსაზრება ანდერძზე გ.ჩ-ის ხელმოწერის გაყალბების შესახებ უსაფუძვლოა, ვინაიდან ამ საკითხზე ჩატარებული არაერთ კალიგრაფიული ექსპერტიზის დასკვნებით სადავო ანდერძი ხელმოწერილია მოანდერძე გ.ჩ-ის მიერ.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ კ. ჩ-ეს, მისი საწინააღმდეგო მოსაზრების მიუხედავად, გ.ჩ-ის სამემკვიდრეო მოწმობის გაუქმებისა და სადავო ბინის უმემკვიდროდ გამოცხადების შესახებ მოთხოვნა დაფიქსირებული აქვს პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, სხდომის ოქმში. საოლქო სასამართლომ აღნიშნული მოთხოვნა უსაფუძვლოდ ჩათვალა და აღნიშნა, რომ ნ.ვ-სა და გ.ჩ-ეს მემკვიდრეობა მიღებული აქვთ მისი ფაქტობრივად ფლობით, სკ-ს 1421-ე მუხლის საფუძველზე. ამდენად, გ.ჩ-თვის შესაბამისი მოწმობის გაცემა მოხდა კანონის მოთხოვნათა დაცვით. ამავე კოდექსის 1343-ე მუხლის მიხედვით, სადავო ქონების უმემკვიდრეოდ ცნობა დაუშვებელია.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სადავო ანდერძის არაუფლებამოსილი პირის მიერ დამოწმების შესახებ, ვინაიდან იუსტიციის სამინისტროს 1999წ. 10 აგვისტოს ¹64 ბრძანებითYკონსულტანტი ნ. ჭ-ე ასრულებდა ნოტარიუსი ნ. გ-ის მოვალეობას. ამდენად, “ნოტარიატის შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის I პუნქტის მიხედვით სადავო ანდერძი დამოწმებულ იქნა უფლებამოსილი პირი მიერ.

ზემოხსენებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა კ. ჩ-ემ. კასატორის აზრით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონო და დაუსაბუთებელია, სააპელაციო პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. კ.ჩ-ის აზრით, აღნიშნული გარემოებანი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო გასცდა მხარეთა მოთხოვნების ფარგლებს, ვინაიდან კ.ჩ-ეს სამემკვიდრეო მოწმობის გაუქმებისა და სადავო ბინის უმემკვიდროდ გამოცხადების შესახებ სასარჩელო მოთხოვნა არ დაუყენებია. ასევე, სადავოდ არ გაუხდია გ.ჩ-ის სადავო ქონებაზე ანდერძის გაცემის უფლებამოსილების საკითხი. მისი აზრით, 1999წ. 9 სექტემბრის ანდერძი ყალბია შემდეგ გარემოებათა გამო: სკ-ს 1357-ე მუხლისა და “ნოტარიუსის შესახებ” კანონის მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის გვერდის ავლით, ანდერძი შედგენილ იქნა არა ნოტარიუს ნ.გ-ის, არამედ ვინმე ნ.ჭ-ის მიერ; ანდერძის საფუძვლად მითითებულია სკ-ს 1361-ე და 1372-ე მუხლები, რომლებსაც არანაირი კავშირი არ აქვთ გ.ჩ-ის მდგომარეობასთან; სადავო ანდერძის მე-4 პუნქტის თანახმად, ნოტარიუსმა ნ.გ-მა შეამოწმა გ.ჩ-ის ქმედუნარიანობა, დაადგინა მისი პირადობა, ასევე დაესწრო მოანდერძისა და ორი მოწმის მიერ ანდერძზე ხელმოწერის დასმის ფაქტს, თუმცა, როგორც უკვე აღინიშნა, ანდერძი შედგენილ იქნა ნ.ჭ-ის მიერ. ამრიგად, ზემოხსენებული მოქმედებანი განხორციელებულად ვერ იქნება მიჩნეული. კასატორის აზრით, სასამართლომ არ გაარკვია ნ.ჭ-ე აკმაყოფილებდა თუ არა “ნოტარიუსის შესახებ” კანონის მოთხოვნებს. კ.ჩ-მ განმარტა, რომ გ.ჩ-ე ანდერძის შედგენის მომენტისათვის მძიმე ავადმყოფს წარმოადგენდა და სამედიცინო ცნობათა მიხედვით, ვერ მივიდოდა სანოტარო ბიუროში. კასატორის განმარტებით, მან იშუამდგომლა ანდერძზე არსებული ხელმოწერის კომისიური კალიგრაფული ექსპერტიზის მიერ შემოწმების შესახებ, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ მისი მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა. საოლქო სასამართლომ, აგრეთვე, არ მოახდინა მოსარჩელის მიერ მითითებული მტკიცებულებათა გამოთხოვა და არ დააკმაყოფილა მისი შუამდგომლობები მთელ რიგ მოწმეთა დაკითხვის შესახებ. კასატორის აზრით, სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა უზენაესი სასამართლოს მითითებანი. კ. ჩ-ემ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით გ. ჩ-ის 1999წ. 9 სექტემბრის ანდერძის ბათილად ცნობა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილიად ცნო და მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, ... მდებარე სახლის 24/100 ნაწილი 1931წ. 16 აპრილიდან ირიცხებოდა მ. ა-ას სახელზე. 1950წ. 2 აგვისტოს ანდერძით მ.ა-ამ თავისი სახელზე რიცხული ბინა უანდერძა დას ნ. ვ-ს. მ. ა-ა გარდაიცვალა 1951წ. 27 მარტს. ნ. ვ-ი გარდაიცვალა 1961წ. 27 თებერვალს ისე, რომ მას არ ჰქონდა მიღებული ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა და სახლი ისევ მ.ა-ას სახელზე ირიცხებოდა.

1999წ. 13 ოქტომბერს გაცემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის საფუძველზე ნ. ვ-ის შვილმა გ. ჩ-ემ მემკვიდრეობით მიიღო მ. ა-ას სახელზე რიცხული ქ.თბილისში, ... მდებარე ბინა.

გ. ჩ-ე გარდაიცვალა 1999წ. 22 ოქტომბერს. იუსტიციის სამინისტროს 1999წ. 10 ოქტომბრის ¹64 ბრძანების §1-ის მიხედვით, თბილისის ნოტარიუს ნ. გ-ის კუთვნილ შვებულებაში ყოფნის პერიოდში 1999წ. 10 აგვისტოდან 45 კალენდარული დღის განმავლობაში მისი მოვალების შესრულება დაევალა კონსულტანტ ნ. ჭ-ეს.

1999წ. 9 სექტემბერს სანოტარო წესით დამოწმებული სადავო ანდერძით გ. ჩ-ემ მთელი თავისი კუთვნილი ქონება უანდერძა ლ. გ-ს.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ ვინაიდან სადავო ანდერძი კანონის დარღვევითაა შედგენილი, იგი სასამართლოს ბათილად უნდა ეცნო. ასეთ კანონდარღვევად მითითებულია ნოტარიუსის მიერ სანოტარო წესების დარღვევა ანდერძის შედგენისას სკ-ს 1403-ე მუხლის მესამე ნაწილზე, “ნოტარიუსის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტზე, მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტზე და 23-ე მუხლის მე-2 პუნქტზე მითითებით.

“ნოტარიუსის შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი პუნქტით, ნოტარიუსის სამუშაოზე არყოფნის დროისათვის ნოტარიუსის შუამდგომლობით იუსტიციის მინისტრი ნოტარიუსთა პალატასთან შეთანხმებით ნიშნავს პირს, რომელიც ნოტარიუსს შეენაცვლება არა უმეტეს ერთი წლის ვადით, ხოლო ამავე მუხლის მეორე ნაწილით ნოტარიუსს ეკრძალება სანოტარო მოქმედებათა შესრულება იმ პერიოდში, როცა სამსახურებრივ საქმიანობას მისი შემცვლელი პირი ასრულებს. აღნიშნული ნორმის ანალიზით ცხადია, რომ ნოტარიუსის შემცვლელმა პირმა სანოტარო მოქმედებები საკუთარი სახელით უნდა შეასრულოს. მოცემულ შემთხვევაში კანონის ეს მოთხოვნა დარღვეულია.

ასევე, ტექნიკური საშუალებით შესრულებული ანდერძის ტექსტში არასწორადაა მითითებული სკ-ს კოდექსის 1361-ე და 1372-ე მუხლები, რომელთაც არანაირი შემხებლობა არა აქვთ მოცემულ ვითარებასთან. მიუხედავად ამისა, კანონის მოთხოვნათა ეს დარღვევები ფორმალური ხასიათისაა და ანდერძის ბათილად ცნობის საფუძვლად ვერ იქნება მიჩნეული. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს ანდერძის იურიდიული ბუნებიდან, რომლის დროსაც უპირატესი მნიშვნელობა ენიჭება მამკვიდრებლის ნების ნამდვილობას. ანდერძის გაფორმებასთან დაკავშირებული ყველა ის წესები, რომელსაც ადგენენ ნორმატიული აქტები, ემსახურება ერთადერთ მიზანს _ სწორად იქნეს დაფიქსირებული მოანდერძის ნება. ანდერძის ბათილობას საფუძვლად შეიძლება დაედოს კანონის დანაწესების მხოლოდ ისეთი დარღვევა, რომელიც საეჭვის ხდის მოანდერძის ნების ნამდვილობას, და არა ნოტარიუსის მიერ სანოტარო დოკუმენტის უსწორო გაფორმებით სამსახურებრივი საქმიანობის არაჯეროვნად შესრულება.

სწორედ ზემოხსენებულ გარემოებათა გათვალისწინებით დაადგინა კანონმდებელმა სკ-ს 1403-ე მუხლის მესამე ნაწილით, რომ კანონით დადგენილი წესების დარღვევით შედგენილი ანდერძი სასამართლომ შეიძლება (და არა უცილობლად) ცნოს ბათილად. მითითებული ნორმის დისპოზიციური, და არა იმპერატიული ხასიათი განპირობებულია იმით, რომ ანდერძზე დავის გადაწყვეტისას პრიორიტეტული მნიშვნელობა უნდა მიენიჭოს მოანდერძის ნებას. კანონით გათვალისწინებული წესების დარღვევა მხოლოდ მაშინ გამოიწვევს ანდერძის ბათილობას, თუკი ამ დარღვევების გამო მამკვიდრებლის ნების ნამდვილობა ვერ დგინდება.

ასევე, უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება ანდერძზე გ. ჩ-ის ხელმოწერის საეჭვოობაზე. მოცემულ დავასთან დაკავშირებით, 2001წ. 20 მარტს ჩატარებული იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრისა და თავდაცვის სამინისტროს სასამართლო ექსპერტიზის კრიმინალისტური სამსახურის 2001წ. 28 ივნისის ექსპერტის დასკვნები მიღებულია ქსეროასლებზე არსებული გ.ჩ-ის ხელმოწერათა გამოკვლევით, რის გამოც ამავე დასკვნებში აღნიშნული სპეციალისტთა მსჯელობიდან გამომდინარე უტყუარი მტკიცებულების ძალა ვერ მიენიჭება თანახმად სსკ-ს 172-ე და 105-ე მუხლებისა. სწორედ ამ გარემოებამ გამოიწვია სასამართლოს მიერ განმეორებითი ექსპერტიზის დანიშვნა დოკუმენტების დედნებზე. თბილისის სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური სამმართველოს ექსპერტის 2001წ. 20 აგვისტოს დასკვნითა და იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 2002წ. 3 იანვრის დასკვნით ხელმოწერები გ.ჩ-ის სახელით გამოსაკვლევად წარდგენილ შესადარებელ ნიმუშებზე შესრულებულია ერთი და იგივე პირის მიერ.

რაც შეეხება კასატორის მითითებას იმის თაობაზე, რომ საოლქო სასამართლომ აპელანტის მოთხოვნის გარეშე იმსჯელა კანონიერი მემკვიდრეობის მოწმობის გაუქმებასა და ქონების უმემკვიდროდ ცნობაზე საქმის მასალებით დადასტურებულია, რომ აპელანტმა შეამცირა მოთხოვნა და მოითხოვა მხოლოდ ანდერძის ბათილობა. ასეთ ვითარებაში სააპელაციო სასამართლოს უნდა ემსჯელა მხოლოდ ანდერძის ბათილობის საკითხზე თანახმად სსკ-ს 377-ე მუხლის პირველი ნაწილისა. თუმცა სასამართლოს მიერ ზემოაღნიშნულ საკითხებზე გადაწყვეტილების მიღება გავლენას არ ახდენს დავის საგანზე მიღებულ გადაწყვეტილების სისწორეზე, ვინაიდან სსკ-ს 393-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმის დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

დაუსაბუთებელია კასატორის არგუმენტი სადავო ანდერძის ბათილობის თაობაზე გ. ჩ-ს მძიმე ჯანმრთელობაზე მითითებით. საქმის მასალებით დადასტურებულია გ. ჩ-ის საკმაოდ მაღალი ხარისხით დამძიმებული ფიზიკური მდგომარეობა, რაც გამოწვეული იყო ონკოლოგიური დაავადებით. თუმცა აღნიშნული არ ადასტურებს გ.ჩ-ის გონებრივი მდგომარეობის დაქვეითებას და მით უმეტეს მის ქმედუუნარობას. სსკ-ს მე-4 მუხლისა და 102-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილების თანახმად, მხარეები ვალდებულნი არიან სათანადო მტკიცებულებებით დაამტკიცონ ის გარემოებები, რომლებზედაც ამყარებენ სასარჩელო მოთხოვნებს. ანდერძის შედგენის დროისათვის გ.ჩ-ის გონებრივი არასრულფასოვნება საქმის მასალებით დადასტურებული არ არის. ამასთან, ანდერძის ბათილობა კასატორს ამ საფუძვლით არ მოუთხოვია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩევს, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

კ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003წ. 11 ივლისის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელი.

საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.