¹ ას-81-779-03 21 ივლისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატა

შემადგენლობა:

ვ. ხრუსტალი (თავმჯდომარე),

ბ. მეტრეველი,

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი),

ლ. გოჩელაშვილი,

მ. გოგიშვილი,

ი. ბიბილაშვილი,

ნ. გვენეტაძე,

ნ. სხირტლაძე,

ნ. კლარჯეიშვილი

სარჩელის საგანი: ფულადი ვალდებულების შესრულება.

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს “ს.-მ” სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე შპს “ღ.-ის” წინააღმდეგ და მოითხოვა ძირითადი დავალიანების 3923791 აშშ დოლარის და მიუღებელი შემოსავლის 608187 აშშ დოლარის, სულ 4531978 აშშ დოლარის მოპასუხისათვის გადასახდელად დაკისრება.

სარჩელის საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებდა შპს “ს.-ს” და მოპასუხე შპს “ღ.-ს” შორის 2001წ. 26 იანვარს გაფორმებულ ¹... ხელშეკრულებაზე. აღნიშნული ხელშეკრულების 1.1 და 3.2 პუნქტების თანახმად, მოპასუხემ იკისრა ვალდებულება მოსარჩელისათვის 3923791 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე, რაც მოსარჩელის განმარტებით წარმოადგენს ერთობლივი საქმიანობის შედეგად მისაღებ დივიდენდს. კონტრაქტის 2.1.1. პუნქტის შეუსრულებლობის გამო მოსარჩელემ 2003წ. 29 ოქტომბერს გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა და დამატებით მოითხოვა 608187 აშშ დოლარის გადახდა. გაზრდილი სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლად მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ვინაიდან მოპასუხემ ნაკისრი ვალდებულება არ შეასრულა, ამით მას მიადგა მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი, კერძოდ, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ვალდებულების დროულად შესრულების შემთხვევაში 2001წ. სექტემბრიდან დღემდე აღნიშნული თანხის ანაბრის სახით ბანკში შეტანის შედეგად მას შეეძლო მიეღო მოგება წლიური 13,3%-ის ოდენობით, რაც 2003წ. 29 ოქტომბრამდე შეადგენს ძირითადი თანხის 15,5%-ს ანუ 608187 აშშ დოლარის ეკვივალენტს.

მოსარჩელემ განაცხადა, რომ მას ხელშეკრულების დედანი დაკარგული აქვს და მისი არსებობის დასადასტურებლად წარმოადგინა ბრატისლავის ნოტარიუსის მიერ დამოწმებული, ლეგალიზებული ხელშეკრულება, კონტრაქტზე ჩატარებული ლეგალიზებული ექსპერტიზის დასკვნები (ჩატარებული ბრატისლავასა და ბერლინში).

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განაცხადა, რომ სადავო კონტრაქტი მხარეთა შორის არ დადებულა. შპს “ს.-ისთან” ერთობლივი საქმიანობის განხორციელების შესახებ ინფორმაცია მოპასუხის საბუღალტრო საქმეებში, მის მომსახურე ბანკში, საბაჟო და საგადასახადო ორგანოებში არ არსებობს, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი 2001წ. 26 იანვრის ხელშეკრულებაში მითითებულ ხელშეკრულებებს (¹12/20, 12.09-1996 წ. და 1998 წ. 1 აპრილის) შპს “ა.-სთან” საერთო არა აქვთ, ვინაიდან ის არ არის მანამდე არსებული არცერთი საწარმოს სამართალმემკვიდრე, იგი შექმნილია 1999წ. ივნისში და მუშაობს 2000 წლიდან. ასევე, არ არსებობს არავითარი წერილობითი და ზეპირი შეთანხმება მხარეთა შორის.

მოპასუხემ განცხადებით მიმართა სასამართლოს საბუთის სიყალბის შესახებ, რომელშიც აღნიშნა, რომ 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტი ყალბია, რადგან მასზე ხელისმომწერი პირები ი. ს.-ი, ს. კ.-ი და ვ. პ.-ი იმ დროს თბილისში არ იმყოფებოდნენ, რაც დასტურდება მათი განცხადებით, ასევე ხელი არ მოუწერია კონტრაქტზე შპს “ა.-ის” იმჟამინდელ დირექტორს ვ. ა.-ს.

მოპასუხის განმარტებით, 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტის სიყალბე დადასტურებულია, როგორც სამოქალაქო საქმის მასალებით, აგრეთვე, შსს-ს საგამოძიებო დეპარტამენტის დადგენილებითაც.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხემ მოითხოვა სასამართლოში კონტრაქტის დედნის წარმოდგენა, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტის ასლის ამორიცხვა მტკიცებულებებიდან.

მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი კონტრაქტის ქსეროასლზე შპს “ა.-ის” დირექტორის ვ.ა.-ის ხელმოწერის ნამდვილობის შემოწმების მიზნით, სასამართლო კოლეგიამ დანიშნა ტექნიკურ-კრიმინალისტიკური ექსპერტიზა იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრში, საიდანაც მიიღეს შესაბამისი დასკვნა.

სასამართლო კოლეგიამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “ღ.-ი” წარმოადგენს შპს “ა.-ის” სამართალმემკვიდრეს. შპს “ა.-სა” და მოსარჩელეს შორის სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოიშვა 2001წ. 26 იანვარის კონტრაქტის საფუძველზე. კონტრაქტი არ არის ყალბი, მასზე არსებული ხელმოწერა შპს “ა.-ის” მხრიდან ეკუთვნის საწარმოს დირექტორს ვ.ა.-ს და აღნიშნულის გამო კოლეგიამ ჩათვალა, რომ კონტრაქტის ასლს უნდა მიენიჭოს დედნის ძალა.

აღნიშნული დასკვნის საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა, რომ დოკუმენტის დედნის ასლის დამოწმება სათანადო უფლებამოსილების მქონე ოფიციალური პირის მიერ ასლს ანიჭებს ოფიციალურ ძალმოსილებას – დოკუმენტის დედნის ძალას ანუ საჯარო ძალას, ხოლო საჯარო აქტს აქვს კანონიერებისა და უტყუარობის პრეზუმფცია მანამ, სანამ დადგენილი წესით არ დამტკიცდება საწინააღმდეგო. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი სადავო კონტრაქტის ქსეროასლი დამოწმებულია ბრატისლავაში, 2001წ. 7 თებერვალს უფლებამოსილი პირის მ. ვ.-ს მიერ, რაც შესაბამისად ლეგალიზებულ იქნა ქ.ვენაში საქართველოს საელჩოს საკონსულო სამსახურში. სანოტარო დადასტურების დოკუმენტში უფლებამოსილი პირი ადასტურებს, რომ ეს დოკუმენტი სრულად შეესაბამება წარმოდგენილ დედანს, რომელიც შედგება 4 ფურცლისაგან. სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული ჩანაწერი ადასტურებს სლოვაკეთში განხორციელებული ნოტარიული დამოწმების ფორმულარში მითითებული გარემოებების სინამდვილეს. აღნიშნულის საწინააღმდეგო ფაქტის დადგენა უნდა მოხდეს სლოვაკეთის რესპუბლიკის სასამართლოს მიერ, საქართველოს სასამართლოს და სამართალდამცავ ორგანოებს სლოვაკეთის რესპუბლიკაში განხორციელებული სანოტარო მოქმედების კანონიერების შემოწმების კომპეტენცია არ გააჩნიათ.

გარდა აღნიშნულისა, საბუთის ნამდვილობის დასადასტურებლად სასამართლომ მიუთითა შემდეგ მტკიცებულებებზე, კერძოდ:

სლოვაკეთის რესპუბლიკის იუსტიციის მინისტრის 2002წ. 6 ივნისის წერილის თანახმად, სლოვაკეთის სანოტარო ორგანოების მოქმედებათა წესი შეესაბამებოდა სლოვაკეთის რესპუბლიკის მოქმედ კანონმდებლობას, აგრეთვე, საერთაშორისო სამართლებრივ ნორმებს. ამგვარი წესით დამოწმებულ დოკუმენტის ასლს აქვს ისეთივე იურიდიული ძალა, როგორიც მის დედანს. ის აკმაყოფილებს ოფიციალური დოკუმენტის მოთხოვნებს საზღვარგარეთ მისი გამოყენების მიზნით. დოკუმენტის დამოწმებული ასლიდან დამოწმებულ ასლს ისეთი თანაბარი იურიდიული ძალა აქვს, როგორიც მის დედანს, თუკი დამტკიცებული არ იქნება ამის საპირისპირო.

სლოვაკეთის რესპუბლიკის სანოტარო პალატის წერილი, სლოვაკეთის “ნოტარიუსებისა და სანოტარო საქმიანობის შესახებ”, კანონთა კრებულის 57-ე მუხლზე დაყრდნობით ადასტურებს ზემოთ აღნიშნულს.

მოსარჩელე მხარის მიერ წარმოდგენილია ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც ადსტურებს, რომ სანოტარო დამოწმების შემდეგ დოკუმენტებზე არ განხორციელებულა რაიმე მანიპულაცია (აკინძული დოკუმენტების დაშლა ან მათში ცვლილებების შეტანა).

ნოტარიუსთა პალატის 2002წ. 28 ოქტომბრის წერილის თანახმად, დოკუმენტის დამოწმების ფუნქციაა დოკუმენტის დამოწმებული ასლის შესატყვისობის დადასტურება დოკუმენტის დედანთან და დამოწმებული ასლისათვის დედნის ძალის მინიჭება, სხვა ფუნქცია დამოწმებას არა აქვს.

საგარეო საქმეთა სამინისტროს საკონსულო დეპარტამენტის დირექტორის ზ.გ.-ს 2002წ. 11 ივნისის ¹1425/11 წერილი მტკიცებულებაა იმის შესახებ, რომ სანოტარო მოქმედება ვენის კონვენციის მოთხოვნათა დაცვით ლეგალიზებულ იქნა ქ.ვენაში საქართველოს საელჩოს საკონსულო სამსახურის მიერ.

აღნიშნული მტკიცებულებების გათვალისწინებით სასამართლო კოლეგიამ უტყუარ მტკიცებულებად მიიჩნია იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრში ჩატარებული ხელმოწერისა და საბუთების ტექნიკურ – კრიმინალისტიკური ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის მიხედვით: 1. ხელმოწერები ვ. ა.-ის გვარით 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტზე და მის დანართზე შესრულებულია ვ. ა.-ის მიერ; 2) ექსპერტიზაზე გამოსაკვლევად წარმოდგენილ ¹... კონტრაქტის სანოტარო დამოწმების შემდეგ, მასზე რაიმე მანიპულაცია არ განხორციელებულა; 3) წარმოდგენილი კონტრაქტი წარმოადგენს ქსეროასლს. იმ კატეგორიულ დასკვნამდე ექსპერტიზა მივიდა იმის გათვალისწინებით, რომ კონტრაქტზე ყველა ხელმოწერა ვ. ა.-ის გვარით შესრულებულია ვ. ა.-ის მიერ და გამოსაკვლევი კონტრაქტის ქსეროასლი გადაღებულია კონტრაქტის ორიგინალიდან.

კოლეგიამ აღნიშნა, რომ ანალოგიური დასკვნებია გაკეთებული მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ წერილობით მტკიცებულებაში, კერძოდ, ბრატისლავის პოლიციის კრიმინალისტიკისა და ექსპერტიზის ინსტიტუტში ჩატარებულ ექსპერტიზის დასკვნაში, სადაც წარდგენილი ვ. ა.-ის თავისუფალი ხელწერის ნიმუშების ნამდვილობა მოპასუხე მხარეს სადავოდ არ გაუხდია. გამოსაკვლევად წარმოდგენილი იყო 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტის ქსეროასლის იგივე ეგზემპლარი.

სასამართლო კოლეგიამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოპასუხე მხარის განცხადება იმასთან დაკავშირებით, რომ 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტი შეიძლება დამზადებულია ასლის გადამღები აპარატით (მონტაჟის წესით) ვ. ა.-ის საცხოვრებელი ბინიდან გატაცებული დოკუმენტების გამოყენებით. კოლეგიამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო კონტრაქტის ასლი ნოტარიული წესით ჯერ კიდევ 7 თებერვალს დამოწმებულ იქნა სლოვაკეთის რესპუბლიკაში ქ. ბრატისლავაში, დოკუმენტებით სავსე ყუთი კი ... მდებარე 25-ე ბინიდან გამოიტანეს 2001წ. 4 აპრილს, ანუ კონტრაქტი გაცილებით ადრე იქნა დამოწმებული ვიდრე აღნიშნულ ქმედებას ჰქონდა ადგილი. გარდა აღნიშნულისა, კოლეგიამ მიუთითა, რომ თუ ვინმემ მონტაჟი მოახდინა, მაშინ ნოტარიუსი დედანს ვერ ნახავდა და შესაბამისად არც დაამოწმებდა.

სასამართლო კოლეგიამ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ კონტრაქტის სიყალბის დამადასტურებელია მასზე “მ.-ის” “ე.-ის”, “ვ.-ისა” და “პ.-ის” სახელით ვ. პ.-ის, ი. ს.-ისა და ს. კ.-ის მიერ გაკეთებული ხელმოწერების გაყალბება. აგრეთვე, აღნიშნული გარემოების დადგენის მოთხოვნა სასამართლომ არ გაიზიარა.

კონტრაქტის შინაარსიდან ირკვევა, რომ დასახელებული პირები თავდებად უდგებიან შპს “ა.-ს” შპს “ს.-ის” წინაშე, ამ უკანასკნელის მიერ ხელშეკრულების 1.1 და 3.2 პუნქტებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისათვის.

სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ კონტრაქტზე მითითებული იურიდიული პირების წარმომადგენელთა ხელმოწერებისა და ბეჭდების სიყალბე ვერ მოახდენს გავლენას მოპასუხის მიერ ნაკისრი ვალდებულების ნამდვილობაზე, ის შეიძლება გახდეს თავდები პირების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების ბათილობის საფუძველი. მხარეთა შორის გარიგება თავდები პირების გარეშეც დაიდებოდა. თავდების არსებობა კონტრაქტის პირობების მიხედვით შედის მოსარჩელის ინტერესებში, რომელიც გარიგების ძირითად ნაწილს საცილოდ არ ხდის. სკ-ს 62-ე მუხლის თანახმად, გარიგების ნაწილის ბათილობა არ იწვევს მისი სხვა ნაწილების ბათილობას, თუ სავარაუდოა რომ გარიგება დაიდებოდა მისი ბათილი ნაწილის გარეშეც. დავის საგანს კი მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენს არა თავდები პირებისაგან ვალდებულების შესრულება, არამედ შპს “ა.-ისაგან” ნაკისრი ვალდებულების შესრულება.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ დავის საგანთან არავითარ კავშირში არ არის რ.მიქაძის წერილი და ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულად მიიჩნია მისი ნამდვილობის შემოწმება სსკ-ს-ს 137-ე მუხლით გათვალისწინებული პროცედურებით.

სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ 2001წ. 26 იანვრის ¹1-... კონტრაქტი წარმოადგენს ვალის არსებობის აღიარების ხელშეკრულებას, რომელიც არის ცალმხრივი ხელშეკრულება და ამ ხელშეკრულებით შპს “ა.-ს”, რომელმაც აღიარა ვალის არსებობა, წარმოეშვა შესრულების ვალდებულება მოსარჩელის წინაშე, ხოლო შპს “ს.-ს”, რომლის სასარგებლოდაც განხორციელდა ვალის არსებობის აღიარება, უფლება აქვს მოითხოვოს შესრულება.

სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ შპს “ღ.-ის” მიერ ვალდებულება არ შესრულდა სკ-ს 361-ე მუხლის მეორე პუნქტით დადგენილი წესის თანახმად, რის გამოც მოსარჩელე მხარეს მიადგა ზიანი, ხოლო სკ-ს 411-ე მუხლის თანახმად, მას გაუჩნდა მიუღებელი შემოსავლის მოთხოვნის უფლება და მისი მოთხოვნა ამ ნაწილშიც უნდა დაკმაყოფილდეს.

სასამართლო კოლეგიამ დადგენილად ცნო, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება მხარეთა შორის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 447-451-ე და სკ-ს 930-940-ე მუხლების საფუძველზე წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობის (ერთობლივი საქმიანობის) არსებობის ფაქტი, თუმცა სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებული სხვა სახის სამართლებრივი ურთიერთობები გავლენას ვერ მოახდენენ ვალის არსებობის ხელშეკრულებაზე, რომელიც თავისი ბუნებით აბსტრაქტული ხელშეკრულებაა და არ არის დამოკიდებული ძირითად ვალდებულებით ურთიერთობებზე.

მითითებული საფუძვლებით თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 14 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს “ს.-ის” სარჩელი, მოპასუხე შპს “ღ.-ის” მიმართ ფულადი ვალდებულების შესრულების შესახებ, დაკმაყოფილდა:

დაეკისრა მოპასუხე შპს “ღ.-ს” 4531978 აშშ დოლარის გადახდა მოსარჩელე შპს “ს.-ის” სასარგებლოდ; მასვე დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის 5.000 ლარის გადახდა მოსარჩელე შპს “ს.-ის” სასარგებლოდ მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ასანაზღაურებლად.

კოლეგიის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ღ.-მა”, რომელიც მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას, ასევე იმავე კოლეგიის 2002წ. 1 ოქტომბრის, 2002წ. 22 ნოემბრის, 2003წ. 23 იანვრის, 7 და 14 აპრილის განჩინებების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, მის მიერ გაწეული სასამართლო ხარჯების, 15000 ლარის ანაზღაურებას.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქმეში არსებული კონტრაქტის პირველი ასლი დამოწმებულია არა ნოტარიუსის მიერ, არამედ მისი თანაშემწის მიერ, რომლის ლეგალიზაცია არ განხორციელებულა, რადგან უცხო ქვეყნებთან დაკავშირებული დოკუმენტების დამოწმება უნდა განხორციელდეს თავად ნოტარიუსის მიერ. სასამართლომ ყურადღების მიღმა დატოვა ის გარემოება, რომ ლეგალიზაცია განხორციელდა ასლიდან გადაღებული ასლის, ისიც მოქმედი კანონმდებლობის დარღვევით.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს სასამართლოს არ გააჩნია სლოვაკეთის რესპუბლიკაში განხორციელებული სანოტარო მოქმედების კანონიერების შემოწმების კომპეტენცია. კასატორი მიუთითებს, რომ მიუხედავად ამისა, სასამართლომ სლოვაკეთის იუსტიციის მინისტრისა და სანოტარო პალატის პასუხზე დაყრდნობით სანოტარო მოქმედება კანონიერად მიიჩნია.

სასამართლო კოლეგიამ საგარეო საქმეთა სამინისტროს საკონსულო დეპარტამენტის დირექტორის, ზ. გ.-ს წერილის საფუძველზე მიიჩნია, რომ დუბლიკატიდან (და არა ორიგინალიდან) გადაღებული დოკუმენტი ლეგალიზებულია კანონის მოთხოვნათა დაცვით. ამასთან, სასამართლომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში არ მიუთითა, თუ რატომ იქნა უარყოფილი მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები. კერძოდ, იგივე თანამდებობის პირის (ზ. გ.-ს) საწინააღმდეგო შინაარსის წერილი, ასევე საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ გაცემული წერილი იმის თაობაზე, რომ ლეგალიზაციის უფლება არ გააჩნდა მის განმხორციელებელ პიროვნებას, “ავსტრიის რესპუბლიკაში საქართველოს საელჩოს საკონსულო სამსახურის მოქმედება სლოვაკეთის რესპუბლიკაზე ჯერჯერობით არ ვრცელდება”. აღნიშნული დოკუმენტის ლეგალიზაციისას არ იყო შესრულებული ვენის კონვენციით და საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული პროცედურები.

კასატორის მოსაზრებით, საპროცესო ნორმების დარღვევითაა დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ სადავო კონტრაქტზე ვ. ა.-ის სახელით განხორციელებული ხელმოწერები შესრულებულია თავად ვ. ა.-ის მიერ. სასამართლომ აღნიშნული დასკვნა გააკეთა მოსარჩელე მხარის მიერ წარმოდგენილი ბრატისლავის პოლიციის კრიმინალისტიკისა და ექსპერტიზის ინსტიტუტში ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნისა და იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზის სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრში ჩატარებული ხელმოწერისა და საბუთების ტექნიკურ-კრიმინალისტიკური ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე. კასატორს მიაჩნია, რომ ბრატისლავის ინსტიტუტში ჩატარებული ექსპერტიზა კანონის დარღვევით (კერძოდ სკ-ს 163-ე, 168-ე, 172-ე მუხლების დარღვევით) მოპოვებული მტკიცებულებაა და სსკ-ს 103-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მას იურიდიული ძალა არ გააჩნია. რაც შეეხება იუსტიციის სამინისტროს საექსპერტო დაწესებულების დასკვნას, იგი სავარაუდო ხასიათს ატარებს და სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევით მიიჩნია უტყუარ მტკიცებულებად.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს მიერ იგნორირებულია ის გარემოება, რომ ნოტარიუსმა შეასრულა ერთ-ერთი სახის სანოტარო მოქმედება, დოკუმენტის ასლის სინამდვილის დადასტურება. ნოტარიუსმა დაადასტურა ის, რომ ასლი, მასთან წარდგენილი დოკუმენტის შესაბამისია. ნოტარიუსის მიერ განხორციელებული მოქმედება არ გულისხმობს იმის შემოწმებას, რომ მასთან წარდგენილი დოკუმენტი არის თუ არა კომბინირების გზით შედგენილი. პირობა, რომელიც საფუძვლად დაედო ექსპერტიზის დასკვნას, რომ დოკუმენტი, რომლის ასლიც წარმოდგენილ საქმეში არ იყო კომბინირების გზით შედგენილი, დადგენილი არ არის.

კასატორის მოსაზრებით, ძირითადი ვალდებულების დასადასტურებლად მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები, მათ შორის სხვა იურიდიულ პირებთან დადებული კონტრაქტები, სასამართლომ გამოიკვლია, მაგრამ რადგან არ დადასტურდა ძირითადი ვალდებულება, აღნიშნული არ ასახა გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში და დაუსაბუთებლად შემოიფარგლა ვალის აღიარების ფაქტით და არაფერი მიუთითა მოსარჩელის მოთხოვნის არსებით მხარეზე.

კასატორის აზრით, სსკ-ს 135-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩელე ვალდებული იყო სასამართლო პროცესზე წარმოედგინა ხელშეკრულების დედანი, წინააღმდეგ შემთხვევაში დოკუმენტს მტკიცებულებითი მნიშვნელობა არ უნდა მინიჭებოდა. სასამართლო კოლეგიამ 2003წ. 23 იანვრის განჩინებით მოსარჩელე დედნის წარმოდგენისაგან გაათავისუფლა ისე, რომ არ ყოფილა მოსარჩელის შუამდგომლობა. კასატორი თვლის, რომ საპროცესო ნორმების დარღვევითაა გამოტანილი ასევე, 2002წ. 1 ოქტომბრის, 22 ნოემბრის,2003წ. 7 და 14 აპრილის განჩინებები.

ამდენად, კასატორს მიაჩნია, რომ საქმის განმხილველი სასამართლოს მიერ დარღვეულია სსკ-ს 105-ე, 249-ე და 393-ე მუხლების მოთხოვნები.

სამოტივაციო ნაწილი:

უზენაესი სასამართლოს დიდმა პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები, მოისმინა მხარეთა განმარტებები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ს 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ საქმის გარემოებები საოლქო სასამართლოს პალატის მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

დიდი პალატა ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სასამართლო კოლეგიამ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება, კერძოდ, არასწორად განმარტა კანონი; გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და მოცემულ საქმეზე მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, რის გამოც დიდი პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და ვინაიდან საქმის ფაქტობრივი გარემოებები საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი, მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

სსკ-ს 135-ე მუხლის თანახმად, წერილობითი მტკიცებულება, როგორც წესი, წარდგენილ უნდა იქნეს დედნის სახით. საბუთის ასლისათვის მტკიცებულებითი მნიშვნელობის მინიჭება დამოკიდებულია სასამართლოს შეხედულებაზე.

სსკ-ს 105-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათს ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.

სსკ-ს 249-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის შესაბამისად, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას, და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა.

აღნიშნულ ნორმათა შესაბამისად, სასამართლოს შეხედულება, რომლის საფუძველზეც საბუთის ასლს ენიჭება მტკიცებულებითი მნიშვნელობა, უნდა იყოს დასაბუთებული, ხოლო მოსაზრებები, რომელიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შეხედულებას, უნდა იყოს ასახული გადაწყვეტილებაში.

სასამართლო კოლეგიამ ჩათვალა, რომ კონტრაქტის ასლს უნდა მიენიჭოს დედნის ძალა. აღნიშნული დასკვნის საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა, რომ სადავო კონტრაქტის ასლი დამოწმებულია ბრატისლავაში უფლებამოსილი პირის მიერ, რაც შესაბამისად იქნა ლეგალიზებული ქ. ვენაში საქართველოს საელჩოს საკონსულო სამსახურში. დოკუმენტის დედნის ასლის დამოწმება სათანადო უფლებამოსილების მქონე პირის მიერ, ასლს ანიჭებს ოფიციალურ ძალმოსილებას – დოკუმენტის დედნის ძალას ანუ საჯარო ძალას, ხოლო საჯარო აქტს აქვს კანონიერებისა და უტყუარობის პრეზუმფცია მანამ, სანამ არ დამტკიცდება საწინააღმდეგო.

სასამართლომ ასლს მიანიჭა დედნის ძალა, ხოლო დედნის ნამდვილობის დასადასტურებლად მიუთითა, რომ თუ ვინმემ მონტაჟი მოახდინა, მაშინ ნოტარიუსი დედანს ვერ ნახავდა და შესაბამისად, არც დაამოწმებდა. სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა საფუძვლად დაედო სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატა თვლის, რომ აღნიშნული არგუმენტები არ შეიძლება გახდეს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი შემდეგ გარემოებათა გამო:

იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის ექსპერტების 2002წ. 25 თებერვლის დასკვნაში მითითებულია, რომ ყველა ხელმოწერა ვ.ა.-ის გვარით 2001წ. 26 იანვრის ხელშეკრულებაზე შესრულებულია ვ.ა.-ის მიერ, იმის გათვალისწინებით, რომ გამოსაკვლევი კონტრაქტის ქსეროასლი გადაღებულია კონტრაქტის ორიგინალიდან.

ექსპერტებმა დასკვნას საფუძვლად დაუდეს ის პირობა, რომ ხელმოწერა ნამდვილად უნდა ჩაითვალოს იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულების ასლი, რომელიც მათ გამოიკვლიეს, გადაღებულია ნამდვილად არსებული ხელშეკრულების დედნიდან.

საქმეში არსებულ ექსპერტიზის დასკვნებით და სასამართლო სხდომაზე დაკითხულ ექსპერტთა განმარტებებით დადგენილია, რომ არსებობს იმის ტექნიკური შესაძლებლობა, რომ ამა თუ იმ დოკუმენტზე არსებული ხელმოწერები და ბეჭდის ანაბეჭდები გადატანილ იქნეს სხვა შინაარსის დოკუმენტზე ისე, რომ მისი მსგავსება ორიგინალთან იდენტური იყოს, ე.ი. სანამ დედნიდან მოხდება ასლის გადაღება, შესაძლებელია დედანი კომბინირებული გზით იყოს შედგენილი და გაყალბებული.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სანოტარო წესით დამოწმებული ასლი თავისთავად არ ნიშნავს, რომ ასლი გადაღებულია ნამდვილი დოკუმენტიდან. ნოტარიუსი მხოლოდ ახდენს იმის შემოწმებას, რომ ასლი მასთან წარდგენილი საბუთის შესაბამისია, იგი არ ადასტურებს მასთან წარდგენილი დოკუმენტის შინაარსის ნამდვილობას და ამ დოკუმენტის ნამდვილობას არ იკვლევს.

ამდენად, სასამართლო კოლეგიის მიერ გაზიარებული მოსაზრება იმის შესახებ, რომ კონტრაქტის ასლი გადაღებულია კონტრაქტის ორიგინალიდან, რასაც ადასტურებს ნოტარიუსი, არ წარმოადგენს იმის დადასტურებას, რომ დოკუმენტი, რომლის ასლიც წარმოდგენილია საქმეში, არ იყო კომბინირების გზით შედგენილი და გაყალბებული. ამასთან, თუ ნოტარიულად დამოწმებული დოკუმენტის ქსეროასლს მივიჩნევთ უდავო მტკიცებულებად, მაშინ ასეთივე უდავო მტკიცებულებად უნდა იყოს მიჩნეული შპს “ს.-ის” დირექტორის, რ.მიქაძის წერილის ასლი ა.-ის მიმართ, რომელშიც რ.მიქაძე აღიარებს, რომ წარმოდგენილი კონტრაქტი არის ყალბი.

სსკ-ს 137-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მხარეს უფლება აქვს განაცხადოს, რომ წარდგენილი საბუთი ყალბია.

ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, მხარე, რომლის მიერაც წარდგენილი იყო ასეთი საბუთი, ვალდებულია დაამტკიცოს ამ საბუთის ნამდვილობა. სასამართლო შეამოწმებს საბუთის ნამდვილობას, რისთვისაც დანიშნავს ექსპერტიზას ან გამოითხოვს სხვა მტკიცებულებას.

ვინაიდან მოპასუხე აცხადებდა, რომ 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტი, რომლის ქსეროასლიც საქმეშია წარმოდგენილი, ყალბია. მოსარჩელეს უნდა დაემტკიცებინა, რომ კონტრაქტი არის ნამდვილი, ის არ ყოფილა გაყალბებული და კომბინირების გზით შედგენილი. ასეთი მტკიცებულება საქმის მასალებში არ არსებობს, შესაბამისად, სასამართლო კოლეგიის მიერ არ არის დადგენილი, რომ საბუთი, რომლის ასლიც წარმოდგენილია საქმეში, არ იყო კომბინირებული გზით შედგენილი. ასეთ შემთხვევაში დიდი პალატა თვლის, რომ საბუთის ასლი, როგორც მტკიცებულება, განხილული უნდა იქნეს საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში.

სადავო 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტი ხელმოწერილია “მ.-ის”, “ე.-ის” “ვ.-ის” და “პ.-ის” სახელით ვ. პ.-ის, ი. ს.-ისა და ს. კ.-ის მიერ და დამოწმებულია აღნიშნული საზოგადოებების ბეჭდებით. კონტრაქტზე ზემოაღნიშნული ხელმომწერი პირები კატეგორიულად უარყოფენ ხელის მოწერასა და ბეჭდის დასმას. კასატორი მიუთითებს, რომ “პ.-ის” ბეჭედი საზოგადოების ლიკვიდაციასთან დაკავშირებით 1997წ. 16 მაისს ჩაბარებული და განადგურებულია და მისი არსებობა 2001წ. 26 იანვრის კონტრაქტზე უდავოდ ადასტურებს კონტრაქტის სიყალბეს.

სასამართლო კოლეგიამ გამოიყენა სკ-ს 62-ე მუხლი და მიიჩნია, რომ კონტრაქტზე მითითებული იურიდიული პირების წარმომადგენელთა ხელმოწერისა და ბეჭდების სიყალბე გავლენას ვერ მოახდენს მოპასუხის მიერ ნაკისრი ვალდებულების ნამდვილობაზე, რადგან გარიგების ნაწილის ბათილობა არ იწვევს მისი სხვა ნაწილის ბათილობას, თუ სავარაუდოა, რომ გარიგება დაიდებოდა მისი ბათილი ნაწილების გარეშეც.

უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატა თვლის, რომ სასამართლო კოლეგიას არ უნდა გამოეყენებინა სკ-ს 62-ე მუხლი, რადგან მოცემულ საქმეზე მოპასუხეს არ მოუთხოვია გარიგების ბათილად ცნობა, ე.ი. იგი საცილოს კი არ ხდის გარიგებას, არამედ აცხადებს, რომ კონტრაქტი, რომლის ასლიც წარმოდგენილია, საერთოდ არასდროს დადებულა.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ ის და მოპასუხე აწარმოებდნენ ერთობლივ საქმიანობას. სასამართლოში წარდგენილი კონტრაქტის ასლის 1.1. პუნქტის თანახმად, “ფირმამ (შპს “ს.-ი”) ქართული ღვინოების ბიზნესის სუფთა მოგებიდან უნდა მიიღოს დივიდენდი 3.923.791 აშშ დოლარი, რომელიც ამ კონტრაქტის თანახმად უნდა გადაუხადოს საზოგადოებამ (შპს “ა.-ი”)”, ხოლო კონტრაქტის 3.2. პუნქტის შესაბამისად, ერთობლივი მუშაობის პერიოდში 1996 წლიდან 01.01.2001 წლამდე ჩამოსხმული და გაყიდული იყო 13.529.501 ბოთლი ღვინო, სუფთა მოგებით 13396133 აშშ დოლარი, გამომდინარე აქედან, დივიდენდები, რომლებიც საზოგადოებამ უნდა გადაუხადოს ფირმას 1996 წლიდან 2001 წლამდე მთლიანად შეადგენს 3923791 აშშ დოლარს”.

სასამართლო კოლეგიის მიერ დადგენილია, რომ მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის წარმოებას ადგილი არა ჰქონია. საქმის მასალებში არ მოიპოვება არცერთი მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მოდავე ორ იურიდიულ პირს შორის ერთობლივი საქმიანობის წარმოებას. ამასთან, საყურადღებოა ის გარემოება, რომ შპს “ღ.-ი” წარმოადგენს შპს “ა.-ის” სამართალმემკვიდრეს, ხოლო ეს უკანასკნელი თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოში რეგისტრირებულია 1999 წლიდან, სადავო კონტრაქტის თანახმად კი მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობა წარმოებდა 1996 წლიდან და მოპასუხემ მოსარჩელეს უნდა გადაუხადოს დივიდენდები 1996 წლიდან 2001 წლამდე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, წარმოდგენილი ქსეროასლის საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში განხილვით არ დასტურდება ხელშეკრულების ქსეროასლში მითითებული გარემოებები. დიდი პალატა თვლის, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი საბუთის ასლი, მართალია, მტკიცებულების სახითაა წარმოდგენილი მხარის მიერ, მაგრამ არ არის დასაბუთებული, თუ რატომ ჩათვალა იგი სასამართლომ, როგორც უტყუარი და სარწმუნო. გარდა ამისა, საქმეში არ მოიპოვება სხვა ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც მის უტყუარობაზე მიუთითებენ და საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებას დაადასტურებდნენ. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა, რომელიც ემყარება მითითებულ საბუთის ასლს, არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სსკ-ს 53-ე მუხლის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, ამ მუხლში აღნიშნული წესები შეეხება, აგრეთვე, სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას.

მოცემული საქმე რამდენჯერმე იქნა განხილული სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოებში. მოპასუხეს საკასაციო საჩივრებზე და კერძო საჩივარზე გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 15000 ლარის ოდენობით. ვინაიდან გადაწყვეტილება მოპასუხე მხარის სასარგებლოდ იქნა გამოტანილი, აღნიშნული თანხის გადახდა უნდა დაეკისროს მოსარჩელე მხარეს.

კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ მოცემულ საქმეზე საოლქო სასამართლოს კოლეგიის მიერ გამოტანილი განჩინებები საპროცესო ნორმების დარღვევითაა გამოტანილი, დიდი პალატა არ იზიარებს.

2002წ. 1 ოქტომბერს მოპასუხემ განაცხადა შუამდგომლობა მოსამართლე მ. ჩ.-ის აცილების შესახებ იმ საფუძვლით, რომ მ.ჩ.-ე განმეორებით მონაწილეობდა მოცემული საქმის განხილვაში და მისი თავმჯდომარეობით ამავე საქმეზე პირველი ინსტანციით საქმის განხილვისას სასამართლო კოლეგიამ მატერიალური და საპროცესო ნორმების დარღვევით გამოიტანა გადაწყვეტილება, რაც ეჭვს იწვევს მის მიუკერძოებლობაში. ხოლო 2003წ. 7 აპრილს განაცხადა შუამდგომლობა სასამართლო შემადგენლობის აცილების შესახებ სსკ-ს 31-ე მუხლის პირველი პუნქტის “დ” პუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლით.

სსკ-ს 31-ე მუხლის პირველი ნაწილის “დ” პუნქტის თანახმად, მოსამართლემ არ შეიძლება განიხილოს საქმე ან მონაწილეობა მიიღოს საქმის განხილვაში, თუ ის პირადად, პირდაპირ ან არაპირდაპირ დაინტერესებულია საქმის შედეგით, ან თუ არის ისეთი გარემოება, რომელიც ეჭვს იწვევს მის მიუკერძოებლობაში.

დიდი პალატა თვლის, რომ ვინაიდან მოპასუხის მიერ ვერ იქნა მითითებული ისეთი გარემოება, რომელიც ეჭვს იწვევდა მოსამართლეთა მიუკერძოებლობაში, სასამართლო კოლეგიამ 2002წ. 1 ოქტომბრისა და 2003წ. 7 აპრილის განჩინებებით მართებულად უთხრა უარი მოპასუხეს შუამდგომლობების დაკმაყოფილებაზე, შესაბამისად არ არსებობს აღნიშნული განჩინებების გაუქმების საფუძველი. სსკ-ს 29-ე მუხლი ერთსა და იმავე ინსტანციის სასამართლოში არ კრძალავს მოსამართლის მონაწილეობას საქმის განხილვაში. ამდენად, აცილების საფუძველი არ არსებობდა.

2003წ. 23 იანვრისა და 7 აპრილის განჩინებებით მოპასუხეს უარი ეთქვა შუამდგომლობაზე სადავო კონტრაქტის ასლების მტკიცებულებიდან გამორიცხვის შესახებ.

სსკ-ს 137-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, მხარე, რომლის მიერაც იყო წარდგენილი ასეთი საბუთი, ან რომლის შუამდგომლობითაც სასამართლომ იგი გამოითხოვა, ვალდებულია დაამტკიცოს ამ საბუთის ნამდვილობა, მას შეუძლია აგრეთვე, სთხოვოს სასამართლოს მტკიცებულებიდან სადავო საბუთის გამორიცხვა და საქმის გადაწყვეტა საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებათა საფუძველზე. სასამართლო გამორიცხავს ამ საბუთს მტკიცებულებიდან იმ პირობით, თუ მეორე მხარე არ არის ამის წინააღმდეგი. თუკი მეორე მხარე წინააღმდეგია, სასამართლო შეამოწმებს საბუთის ნამდვილობას, რისთვისაც დანიშნავს ექსპერტიზას ან გამოითხოვს სხვა მტკიცებულებებს.

მოცემულ შემთხვევაში სადავო ასლები წარმოდგენილი იყო მოსარჩელის მიერ, მას არ მოუთხოვია საბუთის გამორიცხვა მტკიცებულებიდან. სასამართლომ საბუთის ნამდვილობის შემოწმების მიზნით, არ დააკმაყოფილა მოპასუხის შუამდგომლობები და წარდგენილ საბუთს შეფასება მისცა საბოლოო გადაწყვეტილებაში. დიდი პალატა თვლის, რომ საოლქო სასამართლოს კოლეგიის აღნიშნულ განჩინებებს საფუძვლად არ უდევს საპროცესო ნორმათა დარღვევა და შესაბამისად, მათი გაუქმების საფუძველი არ არსებობს.

კასატორი ასაჩივრებს ასევე სასამართლო კოლეგიის 2002წ. 22 ნოემბრის განჩინებას, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის შუამდგომლობა წერილობითი მტკიცებულების გამოთხოვის თაობაზე.

სსკ-ს 134-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, თუ მხარემ ვერ შეძლო წერილობით მტკიცებულებათა მიღება იმ პირისაგან, ვისთანაც ეს მტკიცებულებები იმყოფება, მას შეუძლია იშუამდგომლოს სასამართლოს წინაშე, რათა სასამართლომ გამოითხოვოს ისინი. ამავე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, წერილობითი მტკიცებულების გამოთხოვის თაობაზე შუამდგომლობის აღმძვრელი პირი ვალდებულია მიუთითოს, თუ საქმის რა მნიშვნელოვანი გარემოების დადგენა შეიძლება ამ მტკიცებულებით.

მოცემულ საქმეზე სადავო იყო მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი კონტრაქტის ნამდვილობა, რის გამოც მოსარჩელემ მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის არსებობის ფაქტის დადასტურების მიზნით, იშუამდგომლა წერილობითი მტკიცებულებების გამოთხოვის თაობაზე, რაც სასამართლო კოლეგიამ დააკმაყოფილა. სასამართლოს აღნიშნული განჩინება დასაბუთებულია და მისი გაუქმების საფუძველი არ არსებობს. არ არსებობს, ასევე, 2003წ. 14 აპრილის საოქმო განჩინების გაუქმების საფუძველი, რადგან სსკ-ს 221-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მოხსნას შეკითხვა, რომელიც არ ემსახურება საქმის გარემოების დადგენას. ამასთან, კასატორი ვერ მიუთითებს 2003წ. 14 აპრილის განჩინების გაუქმების საფუძველზე.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდმა პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 14 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება:

შპს “ს.-ს” უარი ეთქვას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

შპს “ს.-ს” შპს “ღ.-ის” სასარგებლოდ დაეკისროს შპს “ღ.-ის” მიერ გაწეული სასამართლო ხარჯების – 15000 ლარის ანაზღაურება.

გაუქმდეს სარჩელის უზრუნველსაყოფად გატარებული ღონისძიებები; კერძოდ, გათავისუფლდეს ყადაღისაგან შპს “ღ.-ის” უძრავ-მოძრავი ქონება, მათ შორის შენობა-ნაგებობები, მიწა, ტექნოლოგიური ხაზები და სატრანსპორტო საშუალებები, მდებარე ... ქ. თბილისში.

უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 1 ოქტომბრის, 22 ნოემბრის, 2003წ. 23 იანვრის, 7 და 14 აპრილის განჩინებები.

გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.