საქმე # 190100119002956853

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განაჩენი

საქართველოს სახელით

№37აპ-23 16 მაისი, 2023 წელი

თ-ი ს, 37აპ-23 ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ლევან თევზაძე (თავმჯდომარე)

შალვა თადუმაძე, მერაბ გაბინაშვილი

ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა ქვემო ქართლის საოლქო პროკურატურის საპროკურორო სამმართველოს პროკურორ ქეთევან სონიძის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 25 ნოემბრის განაჩენზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ბრალდების შესახებ დადგენილების თანახმად, ს. თ-ს ბრალი დაედო თაღლითობაში, ე.ი. მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით სხვისი ნივთის დაუფლებაში მოტყუებით, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია; მის მიერ ბრალად წარდგენილი ქმედება გამოიხატა შემდეგში:

ს. თ-მა განიზრახა მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, მოტყუებით დაუფლებოდა წ-ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნ–ი მდებარე, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ, 10000 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთს. განზრახვის განხორციელების მიზნით, 2010 წლის 10 მარტს, ს. თ-მა, მიმართა საკუთრების უფლების აღიარების წ-ს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მუდმივმოქმედ კომისიას, სადაც განცხადებასთან ერთად წარადგინა ყალბი ინფორმაციის შემცველი ცნობები, რომელთა თანახმად, თითქოს, მასზე 2004 წლიდან გამოყოფილი იყო ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთი, რომელსაც იყენებდა საქონლის საძოვრად და მოითხოვა მასზე საკუთრების უფლების აღიარება.

2010 წლის 18 ივნისს, კომისიამ განიხილა ს. თ-ის განცხადება და კომისიის თავმჯდომარის ნ. ჩ-ს მიერ გაიცა საკუთრების უფლების მოწმობა N794, რომელიც ს. თ-მა საკუთრების უფლების რეგისტრაციისა და მიწის ნაკვეთის თაღლითურად დაუფლების მიზნით 2013 წლის 2 აპრილს წარადგინა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წ-ს სარეგისტრაციო სამსახურში.

„ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ 2007 წლის 11 ივლისის კანონის მეორე მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თვითნებურად დაკავებული მიწა არის – ამ კანონის ამოქმედებამდე ფიზიკური პირის მიერ თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), ასევე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე. შესაბამისად, ზემოაღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე, ს. თ-ის საკუთრების უფლების აღიარება განხორციელდა კანონის უგულებელყოფით, ვინაიდან მასზე არ იყო განთავსებული საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან შენობა (აშენებული) და ის არც ს. თ-ის მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარეობდა.

2013 წლის 8 აპრილს, ნ. ჩ-ა წერილობით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წ-ს სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა ს. თ-ისათვის არ დაერეგისტრირებინათ მიწის ნაკვეთი, ვინაიდან N794 საკუთრების მოწმობა გაიცა შეცდომით და იყო გაუქმებული, რის საფუძველზეც საჯარო რეესტრში შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოება.

ს. თ-ისათვის ცნობილი იყო საკუთრების მოწმობის N794 უკანონოდ გაცემის, მისი გაუქმებისა და ამ საფუძვლით მიწის ნაკვეთზე სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ. მიუხედავად ამისა, მიწის ნაკვეთის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით, მან 2014 წლის 1 დეკემბერს განცხადებით კვლავ მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წ--ს სარეგისტრაციო სამსახურს, სადაც კვლავ წარადგინა იურიდიული ძალის არმქონე საკუთრების უფლების მოწმობა N794 და მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია.

2014 წლის 5 დეკემბერს ს. თ-მა საკუთრებაში დაირეგისტრირა ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთი, რითაც მოტყუებით დაეუფლა წ-ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნ–ი მდებარე, სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულ, 5400 ლარად ღირებულ 10000 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთს (ს.კ --), რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია.

2. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 27 ოქტომბრის განაჩენით:

ს. თ-ი, - დაბადებული --- წლის 1 იანვარს, - ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში;

გამართლებულ ს. თ-ს განემარტა საქართველოს სსსკ-ის 92-ე მუხლით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლების თაობაზე.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 25 ნოემბრის განაჩენით:

ბრალდების მხარის სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა და რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 27 ოქტომბრის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

4. კასატორმა - პროკურორმა ქეთევან სონიძემ მოითხოვა ს. თ-ის დამნაშავედ ცნობა საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში და სამართლიანი სასჯელის განსაზღვრა.

4.1. საკასაციო საჩივრის მიხედვით, სასამართლომ უგულებელყო 2004 წელს გაცემულ ცნობაში დაფიქსირებული ჩანაწერი, რომ მიწის ნაკვეთი ს. თ-ს ჰქონდა გამოყოფილი. მან გვერდი აუარა ტერმინს - „გამოყოფილი“ და იმავდროულად გაიზიარა დაინტერესებული პირების - ა. მ-ა და ს. თ-ის ჩვენებები, რომ თითქოს, ხსენებული ტერმინი გულისხმობდა სარგებლობას. იმ შემთხვევაში, თუ მიწის ნაკვეთი მართლაც იყო გამოყოფილი ს. თ-ზე, მაშინ მოცემულის დასადასტურებლად უნდა არსებულიყო ოფიციალური დოკუმენტი. ფაქტი, რომ ს. თ--ს არასოდეს გამოჰყოფია სადავო მიწის ნაკვეთი, ცნობილი იყო მისთვის; ისევე, როგორც ნათელი იყო, რომ ლეგალიზების კომისიაში წარდგენილი 2004 წელს გაცემული ცნობა ყალბ ინფორმაციას შეიცავდა. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის გამოყოფა სამართლებრივ ჩარჩოში უნდა მოქცეულიყო, მიწა უნდა გადაცემულიყო ან იჯარით, ან საკუთრების უფლებით, რასაც არეგულირებდა იმ დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობა, მათ შორის - ,,მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონი და ა.შ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილებაში, რომლითაც შეჩერდა სარეგისტრაციო წარმოება, მითითებულია წ-ს მუნიციპალიტეტის საკრებულოსთან არსებული სივრცით ტერიტორიული დაგეგმარებისა და ინფრასტრუქტურის კომისიის წერილი (თუმცა, გადაწყვეტილებაში წერილის შინაარსი მოცემული არ არის). სასამართლოს განმარტება, რომ ს. თ-მა ქართულად წერა-კითხვა არ იცის, ეწინააღმდეგება სასამართლოში გამოკვლეულ მტკიცებულებებს, ვინაიდან თავად ბრალდებულს აქვს გარკვეული განცხადებები შედგენილი ქართულ ენაზე (რომლითაც საჯარო რეესტრს მიმართა).

5. დაცვის მხარემ, ს. თ-ის ინტერესების დამცველმა ადვოკატებმა - თ. ს-მ და მ. ღ-მ ბრალდების მხარის საკასაციო საჩივარზე წარმოადგინეს შესაგებელი, რომლითაც მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გამამართლებელი განაჩენის ძალაში დატოვება. ადვოკატები უთითებენ, რომ განსახილველ სისხლის სამართლის საქმეში საკუთრების გაუქმების შესახებ აღიარების კომისიის გადაწყვეტილება არ არსებობს და საკუთრების მოწმობა ამჟამადაც კანონიერია. ს. თ-ის N794 საკუთრების მოწმობა ბათილად ან ძალადაკარგულად ცნობილი არ არის. ს. თ--ის სისხლის სამართლის საქმე არ აკმაყოფილების საპროცესო კანონმდებლობის იმ სამართლებრივ სტანდარტს, რომელიც საჭიროა უზენაეს სასამართლოში საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობისათვის.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

1. საკასაციო პალატამ ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საჩივრის მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 25 ნოემბრის გამამართლებელი განაჩენი უნდა გაუქმდეს და ს. თ-ი დამნაშავედ უნდა იქნეს ცნობილი საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში.

2. საკასაციო სასამართლოს ერთ-ერთ გადაწყვეტილებაში მითითებული აქვს, რომ თაღლითობის თავისებურება გამოხატულია მისი ჩადენის ხერხში; „ქონებრივი სარგებლის მიღება (ქონების დაუფლება ან ქონებაზე უფლების მოპოვება) უნდა განხორციელდეს მოტყუებით. შესაბამისად, არ არის საკმარისი მხოლოდ მატერიალური სარგებლის მიღება, აუცილებელია დადგინდეს მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზანი და დანაშაულის სპეციალური ხერხით - დაზარალებულის მოტყუებით/ნდობის ბოროტად გამოყენებით - ჩადენა. მოტყუება, გულისხმობს ჭეშმარიტების განზრახ დამახინჯებას ან გარკვეულ გარემოებათა განზრახ დაფარვას ქონების მესაკუთრის შეცდომაში შეყვანის მიზნით (მაგალითად, წინასწარი შეცნობით ცრუ მონაცემების შეტყობინება ან იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტების დაფარვა, რომლის შეტყობინება სავალდებულო იყო დაზარალებულისათვის)...“ ,,ქმედების სსკ-ის 180-ე მუხლით კვალიფიკაციისთვის აუცილებელია რეალობის დამახინჯებულად მიწოდების მტკიცება“ (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს №698აპ-19 გადაწყვეტილება).

3. განსახილველ საქმეში სააპელაციო სასამართლოს მოტივაცია ძირითადად დაეფუძნა სწორედ იმ არგუმენტს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოკვლეული მტკიცებულებების ანალიზით ს. თ-ის ქმედებაში არ იკვეთებოდა თაღლითობის შემადგენლობისათვის აუცილებელი ნიშანი - მოტყუება და, აქედან გამომდინარე, ს. თ-ის ბრალეულობის მტკიცება სამართლებრივ საფუძველს იყო მოკლებული. სააპელაციო სასამართლოს ხსენებულ მოტივაციას, საკასაციო პალატა არ იზიარებს და აღნიშნავს, რომ წარმოდგენილი სისხლის სამართლის საქმის მასალები უტყუარად მიუთითებს ბრალდებულის ქმედებაში თაღლითობის შემადგენლობის ყველა სავალდებულო ნიშნის ერთობლივად არსებობაზე.

4. ს. თ-ის მიერ 2010 წლის 10 მარტს საკუთრების უფლების აღიარების წ-ს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მუდმივმოქმედ კომისიასთან წარდგენილ ცნობებთან მიმართებით, პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე დაიკითხნენ მოწმეები - ვ. გ-ი და ა. მ-ი, კერძოდ:

2004 წლის 23 მარტის ცნობის თანახმად დგინდება, რომ 2004 წელს ს. თ-ზე ნამდვილად იყო გამოყოფილი 1 ჰექტარი მიწის ნაკვეთი, პირადი გამოყენებისათვის, საქონლის საძოვრად, ზაფხულის პერიოდში. ცნობას ხელს აწერს: ს. თ-ი, როგორც სოფელ ნ-ს საკრებულოს თავმჯდომარე და დეპუტატი ვ. გ-ი.

მოწმე ვ. გ-მა დაადასტურა, რომ იყო სოფელ ნ-ს დეპუტატი, თუმცა ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან გამომდინარე, ვერ გაიხსენა ს. თ-ზე გამოყოფილი იყო თუ არა მიწის ნაკვეთი და ცნობას მოაწერა თუ არა ხელი. შესაბამისად, ამ ჩვენებას საკასაციო სასამართლო მიწის გამოყოფის მტკიცების დამადასტურებლად ვერ გამოიყენებს.

რაც შეეხება ა. მ-ს (გამგებლის რწმუნებული), იგი ხელს აწერს, 2010 წლის 10 თებერვლის ცნობას, რომლის თანახმადაც, ს. თ-ი 2004 წლიდან იყენებს 1 ჰექტარ მიწის ნაკვეთს სახელწოდებით „ყალა.“

მოწმე ა. მ-მა დაადასტურა მის მიერ გაცემული ზემოაღნიშული ცნობის სისწორე და განმარტა, რომ 2010 წლის 10 თებერვლის მდგომარეობით, მუშაობდა წ-ს მუნიციპალიტეტში გამგებლის წარმომადგენლად. მის ფუნქციებში შედიოდა გამგებლის განკარგულებების შესრულება და მიწების საკითხების შესწავლა. ს. თ-ი რომ ნამდვილად სარგებლობდა მითითებული მიწის ნაკვეთით, იცის იქიდან, რომ მისი თანასოფლელია და ყოველ ზაფხულს საძოვრად იყენებდა. მისი განმარტებით, მიწა არ იყო შემოღობილი და დანგრეული ბეტონის ნარჩენები ეყარა. დაცვის მხარის კითხვაზე მოწმემ დაადასტურა, რომ ცნობა კანონიერად გასცა, ვინაიდან ს. თ-ი ნამდვილად სარგებლობდა ამ მიწის ნაკვეთებით.

5. სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში შეაფასა ა. მ. ჩვენებასა და მის მიერ გამოძიების ეტაპზე, გამოკითხვის დროს მიწოდებულ ინფორმაციას შორის შესაძლო წინააღმდეგობის არსებობის ფაქტი, კერძოდ, მოწმეს გამოძიების სტადიაზე დაესვა შეკითხვა: ,,აღნიშნული ერთი ჰექტარი მიწით ს. თ-ის გარდა, სარგებლობდა თუ არა სხვა პირი?“ რაზედაც მან უპასუხა, რომ ეს მიწა იყო ღია ტერიტორია, საძოვარი, ერთი დიდი მინდორი და მთელი სოფელი იყენებდა ამ მიწას საძოვრად (მათ შორის მიუთითებს ს. თ-ზე). სასამართლოში კი ამავე მოწმემ განაცხადა, რომ მხოლოდ ს. თ-ი იყენებდა მოცემულ მიწას საძოვრად. ხსენებული საკითხი სააპელაციო სასამართლომ შეაფასა ისე, რომ მოწმის ჩვენებაში წინააღმდეგობრივი არაფერი იყო. ამ მითითებასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ზოგადად, ფაქტობრივად შეუძლებელია, მოწმის მიერ გამოძიებისათვის მიწოდებული ინფორმაცია აბსოლუტურად იდენტური იყოს სასამართლო სხდომაზე მიწოდებულ ჩვენებასთან, მაგრამ მოცემულ ვითარებაში უნდა შეფასდეს, რამდენად მსგავსად უთითებდა მოწმე იმგვარი სახის ფაქტებზე, რომლებიც უშუალოდ გავლენას ახდენს ქმედების კვალიფიკაციაზე. განსახილველ საქმეში ასეთი სახის გარემოებას მათ შორის წარმოადგენს - თუ ვინ იყენებდა ხსენებულ მიწას, ვინაიდან ბრალდების შესახებ დადგენილების ფაბულაში მითითებულია, რომ: ,,2010 წლის 10 მარტს, ს. თ-მა მიმართა საკუთრების უფლების აღიარების წ-ს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მუდმივმოქმედ კომისიას, სადაც განცხადებასთან ერთად წარადგინა ყალბი ინფორმაციის შემცველი ცნობები, რომელთა თანახმად, თითქოს, მასზე 2004 წლიდან გამოყოფილი იყო ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთი, რომელსაც იყენებდა საქონლის საძოვრად და მოითხოვა მასზე საკუთრების უფლების აღიარება.“

6. ამდენად, ა. მ-მა გამოძიების სტადიაზე მიუთითა, რომ სადავო მიწას იყენებდა მთელი სოფელი (მათ შორის ს-ი), ხოლო სასამართლოში დაასახელა მხოლოდ ს. თ-ი. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული ორი გარემოება ეწინააღმდეგება ერთმანეთს. ამასთან, გარდა იმისა, რომ სასამართლომ ამგვარი სახის ფაქტებზე უნდა შეაფასოს წინააღმდეგობის არსებობა/არარსებობის ფაქტი, მან აგრეთვე, უნდა გააანალიზოს, რით იყო განპირობებული წარმოდგენილი სხვაობა და არის თუ არა მოწმის განმარტება ამ ნაწილში დასაბუთებული და დამაჯერებელი, რათა საბოლოოდ დაასკვნას, თუ რამდენად არის შესაძლებელი, დაეყრდნოს მოცემულ მტკიცებულებაში მითითებულ ფაქტებს - პირის გამართლების ან გამტყუნების კონტექსტში. მოცემულ შემთხვევაში, პროკურორმა მოწმეს არაერთხელ სთხოვა, აეხსნა, თუ რამ განაპირობა ხსენებული ფაქტების წინააღმდეგობრივი ფორმით გადმოცემა, რაზედაც ა. მ-მა უპასუხა, რომ: ,,კონკრეტულად არ მახსოვს, შეიძლება ვიგულისხმე გვერდზე და სხვა მიწის ნაკვეთები და არა კონკრეტულად, ეს“ (იხ. პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2021 წლის 24 აგვისტოს სასამართლო სხდომის ოქმი, კერძოდ, 17:20 საათი). საკასაციო სასამართლოსათვის აღნიშნული განმარტება ჯეროვნად და საკმარისად ვერ ხსნის განსახილველ სისხლის სამართლის საქმეში მნიშვნელოვანი სახის ფაქტებს შორის წინააღმდეგობის მიზეზებს. ამასთან, მოცემულ სამართლებრივ ვითარებაში, იმ მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც მიუთითებენ, რომ სოფლის მოსახლეობა ს. თ-ისათვის მიწის საკუთრებაში გადაცემასთან მიმართებით ჩიოდა, მეტად ამყარებს ბრალდების მხარის მითითებას, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი უშუალოდ ს. თ-ზე რეალურად გამოყოფილი არ ყოფილა (ბრალდების შესახებ დადგენილების თანახმად, საკუთრების აღიარების კომისიაში წარდგენილი ცნობები სწორედ იმის მტკიცებას ეფუძნებოდა, რომ უშუალოდ ს. თ--ი იყენებდა საქონლის საძოვრად სადავო მიწას), კერძოდ:

7. მოწმე კ. ს-ს განმარტებით (წ-ს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მიწის ნაკვეთების საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში, 2011 წლიდან 2015 წლის ჩათვლით მუშაობდა), მას ახსოვს ს. თ-ის მიწის გამოყოფის შემდეგ მოსახლეობის საჩივრების არსებობის ფაქტი. უშუალოდ საჩივარი მატერიალურად მას არ უნახავს, მაგრამ გაუქმების გადაწყვეტილება კომისიამ ამ საჩივრების საფუძველზე მიიღო. მომჩივანთა ვინაობა არ იცის, ვერ დაიმახსოვრებდა.

8. საკასაციო სასამართლო აფასებს, მოწმე ჯ. ჩ-ს ჩვენებასაც; მან მიუთითა, რომ ამჟამად მუშაობს წ-ს მუნიციპალიტეტში ქონების მართვის სამსახურის უფროსად. რამდენადაც ახსოვს, 2007-2014 წლებში მუშაობდა აღიარების კომისიაში, იყო თავმჯდომარის მოადგილე; თავმჯდომარე იმ პერიოდში იყო ნ. ჩ. (თუმცა თ-ს ეძახიან). ს. თ-ის საკუთრების მოწმობის გაცემის დროს საკითხის განხილვაში არ მონაწილეობდა, თუმცა მისთვის ცნობილია, რომ მოსახლეობა ჩიოდა ამ საკითხზე (კერძოდ, რომ მიწის ნაკვეთი მუნიციპალიტეტის საკუთრება იყო). მიწის ნაკვეთის აღიარება თავიდანვე მოხდა არასწორად და ამიტომ კომისიამ ხელახლა იმსჯელა ამ საკითხზე და კენჭისყრის შედეგად გააუქმა საკუთრების მოწმობა.

9. მოსახლეობის ჩივილთან მიმართებით საუბრობს მოწმე ნ. ჩ. (მას 2007 წლიდან 2014 წლის მაისამდე ეკავა საკუთრების უფლების აღიარების წ-ს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარის პოზიცია), კერძოდ, იგი მიუთითებს, რომ 2010 წელს კომისიას განცხადებით მიმართა ს. თ-მა და მოითხოვა წ-ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნ–ი მდებარე 1 ჰექტარი მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. ს. თ-მა კომისიაში წარადგინა პასპორტის ასლი და რამდენადაც ახსოვს, 2-3 ცნობა. შეისწავლეს მასალები, საიდანაც დასტურდებოდა, რომ ამ მიწის ნაკვეთს ს. თ-ი იყენებდა 2004 წლიდან. ის რწმუნებულსა და ს-ს გაესაუბრა ზეპირად. კომისიამ იმსჯელა. შესაძლოა, მასალები არ იყო საკმარისი, მაგრამ, რადგან 2007 წლამდე სარგებლობდა ამ მიწის ნაკვეთით, საკითხი გადაწყდა დადებითად და გაიცა 2010 წლის 18 ივნისით დათარიღებული მოწმობა, რომლის მიხედვით, ს. თ-ს საკუთრებაში გადაეცა 10000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. 2011 წლის ზაფხულიდან სოფლის მცხოვრებლებმა მიმართეს, რომ ხსენებულ მიწის ნაკვეთს სოფელ ნ-ს მოსახლეობა საძოვრად იყენებდა და პრეტენზია ჰქონდათ მის საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით. აღნიშნულის გამო, კომისიამ თავიდან შეისწავლა ს. თ-ზე საკუთრების მოწმობის გაცემის საკითხი და დაადგინა, რომ საკუთრების მოწმობა არასწორად ჰქონდათ გაცემული, მიწის ნაკვეთი იყო საძოვარი და ს. თ-ი ამ მიწით არასდროს სარგებლობდა. წარმოდგენილმა ცნობებმა შეცდომაში შეიყვანა. როგორც დადგინდა, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი წ-ს მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში დარეგისტრირდა 2009 წელს, როგორც საძოვარი. მან კომისიის წევრებს მოახსენა საქმის ვითარება, კვლავ იმსჯელეს და საოქმო გადაწყვეტილებით გაუქმდა ს. თ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობა.

10. პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე მის მიერ ჩატარებულ საგამოძიებო მოქმედებებთან დაკავშირებით დაიკითხა ს. კ-ე; მოწმემ განაცხადა, რომ მოცემულ საქმეზე 2018 წლის 25 ივლისს დაიწყო გამოძიება, რომელსაც საფუძვლად დაედო საჩივარი ს. თ-ის წინააღმდეგ. საჩივრის ავტორი არ გამოკითხულა, იმ მოტივით, რომ განცხადებაში არ იყო დაკონკრეტებული გარკვეული სახის გარემოებები, თუმცა მის შინაარსში იკვეთებოდა კონკრეტული ფაქტების შესწავლის საჭიროება.

11. ამდენად, მოსახლეობის საჩივარს ფაქტობრივად წარმოადგენდა ის, რომ მიწის ნაკვეთს იმავე სოფლის მოსახლეობა იყენებდა საძოვრად და მუნიციპალიტეტის საკუთრება იყო, კერძოდ, მოწმე ნ. ჩ-ა მიუთითა, რომ როგორც დადგინდა, აღნიშნული მიწა წ-ს მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში დარეგისტრირდა 2009 წელს, როგორც საძოვარი. ამდენად, განსახილველ სამართლებრივ მოცემულობაში მოსახლეობის პრეტენზიას ჰქონდა ლოგიკური საფუძველი, რაც თავისთავად ეჭვებს არ აჩენს მათი პროტესტის რეალურ ხასიათთან მიმართებით.

12. ამასთან, 2018 წლის 24 სექტემბრის მიწის ნაკვეთის დათვალიერების ოქმითა და თანდართული ფოტოსურათებით (გამოკვლეულია პირველი ინსტანციის 2020 წლის 22 სექტემბრის სასამართლო სხდომაზე, ხოლო ოქმის შემდგენი გამომძიებელი ნ. მ-ე მოწმის სახით დაკითხულია 2020 წლის 9 დეკემბრის სასამართლო სხდომაზე), დგინდება, რომ მიწის ნაკვეთი მდებარეობს წ--ს რაიონის სოფელ ნ-ი. ს. თ--მა მიუთითა გაშლილ მინდორზე დაფარული ბალახით და აღნიშნა, რომ 1 ჰექტარი ფართობი არის მისი; ასევე მიუთითა, რომ მიწის ნაკვეთის ზუსტი საზღვრები და კოორდინატები არ იცის. მიწის ნაკვეთი შეუღობავია, დაუმუშავებელი/მასზე არ არის რაიმე დათესილი, ს. თ-ის განმარტებით, საძოვარია. მიწის ნაკვეთზე დგას დანგრეული შენობა, რომელიც წარმოადგენს სამი ბეტონის ღია კედელს, სახურავის გარეშე. მის პირდაპირ ბალახით დაფარული ბეტონის აუზია. ს. თ-ის განმარტებით (ადვოკატი - მ. ღ. ესწრებოდა დათვალიერებას), ეს შენობა იყო კომუნისტების დროს აშენებული ქვის სამტეხლო (მისი აშენებული არ არის). მოწმე ნ. მ-ემ აღნიშნა, რომ დათვალიერება ჩაატარა სასამართლოს განჩინების საფუძველზე, მასში მითითებული იყო მიწის ნაკვეთის კოორდინატები, საკადასტრო კოდი. მას თან ახლდნენ გეოდეზისტები.

13. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ ს. თ-მა ზუსტ საზღვრებსა და კოორდინატებზე მიწის ნაკვეთის დათვალიერების ფარგლებში ვერ მიუთითა. საკასაციო შესაგებელში მოცემულ საკითხთან მიმართებით, ადვოკატები აღნიშნავენ, რომ 1 ჰექტარი მიწის ნაკვეთის საზღვრების ზეპირად მითითება, თითის ჩვენებით ნებისმიერი პირისათვის ძალიან ძნელია. საკასაციო პალატა დაცვის მხარის მოცემულ არგუმენტთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ პირის მიერ კონკრეტულ ტერიტორიასთან მიმართებით მტკიცება, რომ მისი საკუთრებაა/მფლობელობაშია, ამავე ტერიტორიის საზღვრების ცოდნის გარეშე, - აჩენს გარკვეული სახის ეჭვებს მოცემული ტერიტორიის ამავე პირის საკუთრებაში/მფლობელობაში ყოფნასთან მიმართებით, განსაკუთრებით იმ პირობებში, თუ აღნიშნული პირი ხსენებულ ტერიტორიას კონკრეტული მიზნით, მაგალითად, საძოვრად იყენებს (პირველი ინსტანციის სასამართლოში ს. თ--ი უთითებდა, რომ ამ მიწას იგი ფლობდა და სარგებლობდა).

14. ამდენად, ყველა ზემოაღნიშნული გარემოების ერთობლივი ანალიზი ვერ ადასტურებს ს. თ-ის მიერ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისათვის წარდგენილ ცნობათა რეალურ ხასიათს, ვინაიდან:

- მოწმე ვ. გ-მა ვერ გაიხსენა, ს. თ-ზე გამოყოფილი იყო თუ არა მიწის ნაკვეთი და მოაწერა თუ არა ცნობას ხელი;

- სხვა პირი, რომელიც დაადასტურებდა ს. თ-ის მიერ სადავო მიწის გამოყოფის/გამოყენების ფაქტს (გარდა თავად ს. თ-ისა) - არის მხოლოდ ა. მ-ი, რომლის ჩვენებაც, როგორც აღინიშნა, მნიშვნელოვანი სახის ფაქტობრივ გარემოებასთან მიმართებით ეწინააღმდეგება - გამოძიების სტადიაზე მიცემულ გამოკითხვის ოქმში მითითებულ ინფორმაციას, კერძოდ, როგორც აღინიშნა, ა.მ-მა გამოძიების სტადიაზე მიუთითა, რომ სადავო მიწას იყენებდა მთელი სოფელი (მათ შორის - ს-ი), ხოლო სასამართლოში მიუთითა მხოლოდ ს. თ--ზე;

- ზემოაღნიშნული წინააღმდეგობრივი განმარტების პარალელურად, საკასაციო სასამართლო ყურადღების მიღმა არ ტოვებს მოწმეთა იმ ჩვენებებს, რომლებიც მიუთითებენ იმავე სოფლის მოსახლეობის პროტესტზე - სადავო მიწის ს. თ-ის მიმართ გადაცემასთან მიმართებით. მოწმე ნ. ჩ-ა განაცხადა, რომ სოფლის მცხოვრებლებმა მიმართეს, რომ ხსენებულ მიწის ნაკვეთს სოფელ ნ-ს მოსახლეობა საძოვრად იყენებდა და პრეტენზია ჰქონდათ მის საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით და, როგორც დადგინდა, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი წ-ს მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში დარეგისტრირდა 2009 წელს, როგორც საძოვარი.

- 2018 წლის 24 სექტემბრის მიწის ნაკვეთის დათვალიერების ოქმის მიხედვით, ს. თ--მა ნაკვეთის ზუსტ საზღვრებსა და კოორდინატებზე ვერ მიუთითა.

- ამასთან, სხვა რაიმე უტყუარი სახის დოკუმენტი ს. თ-ის მიერ ამ მიწის ფლობასთან მიმართებით, საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა.

15. რაც შეეხება კომისიის თავმჯდომარის მიერ N794 საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემის შემდგომ განვითარებულ მოვლენებს, საკასაციო სასამართლო ამ ნაწილში აფასებს მოწმეების - ნ. ჩ-ს, კ. ს-ს, ო. ხ-ს, ზ. ჩ-ს ჩვენებებს და საქმეში წარმოდგენილ წერილობითი სახის მტკიცებულებებს.

16. პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმე ნ. ჩ-ს განცხადებით, მან საჯარო რეესტრის წ-ს სამსახურს წერილობით ოფიციალურად აცნობა, რომ საკუთრების მოწმობა იყო გაუქმებული და მის საფუძველზე ს. თ-ისათვის მიწის ნაკვეთი არ დაერეგისტრირებინათ. ამასთან, აღნიშნულ პერიოდში ერთდროულად იყო, როგორც საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის თავმჯდომარე, ასევე - სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმარებისა და ინფრასტრუქტურის კომისიის თავმჯდომარე და საჯარო რეესტრში გაგზავნილ 2013 წლის 8 აპრილის წერილზე სწორედ ამიტომაა მისი სახელის გასწვრივ ამ თანამდებობით მითითებული. საჯარო რეესტრმა აღნიშნული წერილის საფუძველზე შეწყვიტა წარმოება და ს. თ-ის სახელზე მიწის ნაკვეთი არ დაარეგისტრირა. როდესაც ამ საქმით პროკურატურა დაინტერესდა, მაშინ შეიტყო, რომ მიწის ნაკვეთი ს. თ-მა მაინც დაირეგისტრირა. მოწმის განმარტებით, როგორც საკუთრების მოწმობის გაცემის, ასევე გაუქმების საკითხზე შედგა კომისიის სხდომის ოქმები, სადაც ასახული იყო გადაწყვეტილებები. ნ. ჩ-ა განაცხადა, რომ საკუთრების გაუქმების შესახებ კომისიის სხდომის ოქმი ს. თ-ისათვის არ გაუგზავნიათ და არც სხდომაზე მოუწვევიათ, თუმცა მან არაერთხელ აცნობა მას პირადად და აუხსნა გაუქმების მიზეზი. რამდენადაც იცის, რეესტრშიც აუხსნეს მას. მოწმემ დაადასტურა, რომ როდესაც გადაწყვეტილება მიიღეს, ამ დროისათვის მიწა მუნიციპალიტეტის სახელზე იყო რეგისტრირებული.

დაცვის მხარის შეკითხვებზე მოწმემ განმარტა, რომ, მისი აზრით, 2004 წლის 23 მარტის ცნობა სწორადაა გაცემული, ვინაიდან იმ დროისათვის სოფელ ნ--ს საკრებულოში სხვა არავინ მუშაობდა და ს. თ-ის გარდა, ხელსაც ვერავინ მოაწერდა. მოწმემ შეკითხვაზე, - „ს. თ-ს კომისია ხომ არ მოუტყუებია,“ - განაცხადა, რომ: ,,მან წარმოადგინა საბუთები, რომელიც არ შეესაბამებოდა 2010 წელს არსებულ ვითარებას; ამ დროს მიწა მუნიციპალიტეტზე იყო რეგისტრირებული, ს. თ--ი აღნიშნულ მიწას ფლობდა 2004 წელს“ - „რაიმე დოკუმენტი, რომ ს. თ--ი არ სარგებლობდა ამ მიწის ნაკვეთით 2004 წლიდან, არ არსებობს.“ მოწმემ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ გაუქმების საკითხი როდესაც დადგა, ს. თ-ი სხდომაზე არ დაუბარებიათ, თუმცა პირად საუბარში უთხრა. მანვე მიუთითა, რომ ზეპირი შეტყობინება საკმარისი არ იყო. მოწმემ არ იცის, ს. თ-ისათვის ცნობილი იყო თუ არა, მიწის ნაკვეთის მუნიციპალიტეტის სახელზე რეგისტრირების შესახებ. კომისიის გადაწყვეტილება არც ს. თ-ისთვის და არც რეესტრში არ გაუგზავნიათ.

17. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ნ. ჩ-ს ჩვენების სანდოობის შეფასება განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანია, ვინაიდან მოწმე უთითებს ისეთი სახის ფაქტობრივ გარემოებაზე, როგორიც არის ს. თ-ისათვის საკუთრების მოწმობის გაუქმების შესახებ ინფორმაციის მიწოდება. მოცემული ფაქტი, საკასაციო სასამართლოს თავის მხრივ, აძლევს შესაძლებლობას, გააანალიზოს იმ ინფორმაციის შინაარსი, რომელსაც ს. თ-ი ფლობდა საჯარო რეესტრისათვის დოკუმენტების წარდგენის მომენტში. საკასაციო პალატა უთითებს, რომ ნ. ჩ-ს ჩვენებაში გაცხადებული ფაქტობრივი გარემოებები წარმოდგენილი საქმის სხვა მასალებთან თანხვდენილია, კერძოდ:

მოწმე კ. ს-ს განმარტებით (იგი წ-ს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მიწის ნაკვეთების საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში 2011 წლიდან 2015 წლის ჩათვლით მუშაობდა), ნ. ჩ-ა მასთან საუბრისას განაცხადა, რომ მან საჯარო რეესტრს საკუთრების უფლების გაუქმების თაობაზე მისწერა. წერილობითი მტკიცებულების თანახმად (ტ. I, ს.ფ. 126), ნ. ჩ-ა 2013 წლის 8 აპრილს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წ-ს სარეგისტრაციო სამსახურის უფროსს - ო. ხ-ს მიმართა და მოითხოვა, ს. თ-ისათვის არ დაერეგისტრირებინათ მიწის ნაკვეთი, ვინაიდან საკუთრების მოწმობა N794 გაიცა შეცდომით და იყო გაუქმებული (ანალოგიურად მიმართული აქვს, კიდევ ორჯერ: 2011 წლის 8 ივნისსა და 2012 წლის 1 მაისს). 2013 წლის 8 აპრილის წერილის საფუძველზე წ-ს საჯარო რეესტრმა 2013 წლის 8 აპრილს შეაჩერა, ხოლო იმავე წლის 1 ივლისს შეწყვიტა სარეგისტრაციო წარმოება. ამდენად, ამ ნაწილში წარმოდგენილი წერილობითი დოკუმენტები შეესაბამება მოწმე ნ. ჩ-ს ჩვენებას.

ამასთან, მოწმე ნ. ჩ-ა განაცხადა, რომ საკუთრების გაუქმების შესახებ ს. თ-ს არაერთხელ აცნობა პირადად და აუხსნა გაუქმების მიზეზი. რამდენადაც იცის, რეესტრშიც აუხსნეს მას.

ო. ხ-ს ჩვენებით (2014 წლამდე მუშაობდა წ-ს საჯარო რეესტრის უფროსის თანამდებობაზე) აღნიშნული ფაქტი დადასტურებულია, კერძოდ: მოწმემ განმარტა, რომ 2013 წლის 2 აპრილს, წ-ს საჯარო რეესტრს მიმართა ს. თ-მა და მოითხოვა 1 ჰექტარი მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია. ს. თ-მა წარუდგინა აღიარების კომისიის მიერ გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობა, მიწის ნაკვეთის საკადასტრო ნახაზი და პირადობის მოწმობა. საბუთების ჩაბარების შემდეგ საჯარო რეესტრში შევიდა ნ. ჩ-ს წერილი, რომელიც ატყობინებდა, რომ ს. თ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობა შეცდომით იყო გაცემული, გაუქმდა და არ დაერეგისტრირებინათ მიწის ნაკვეთი მის სახელზე. მან აღნიშნული წერილის საფუძველზე შეაჩერა სარეგისტრაციო წარმოება და გადაწყვეტილება ოფიციალურად გამოქვეყნდა საჯარო რეესტრის საიტზე. როდესაც გავიდა რეგისტრაციისათვის დადგენილი 4 - დღიანი ვადა, ს. თ-მა პირადად მიაკითხა საჯარო რეესტრში ამონაწერის ასაღებად. მან განუმარტა ს. თ-ს, რომ წარმოება იყო შეჩერებული, რადგან ნ. ჩ-ს წერილის მიხედვით მასზე გაცემული საკუთრების მოწმობა იყო გაუქმებული. ს. თ-ს მიეცა 30-დღიანი ვადა, შეჩერების აღმოფხვრის რაიმე საბუთის წარსადგენად. ს- თ-ი ამ პერიოდში სისტემატურად დადიოდა საჯარო რეესტრში და მოითხოვდა მის სახელზე მიწის რეგისტრაციას. იგი უხსნიდა ს. თ-ს, რომ ნ. ჩ-ს წერილის მიხედვით, საკუთრების მოწმობა იყო გაუქმებული და მიწის რეგისტრაციას ვერ შეძლებდა, თუ რაიმე დამატებით საბუთს არ წარმოადგენდა. ს. თ-მა დადგენილ, 30-დღიან ვადაში დამატებითი საბუთი არ წარადგინა, რის გამოც კანონით დადგენილი წესით მიიღო სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ წერილობითი გადაწყვეტილება. აღნიშნული სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის გადაწყვეტილების ასლი ხელზე გადასცა საჯარო რეესტრში მისულ ს. თ-ს, რა დროსაც კიდევ ერთხელ განუმარტა, რომ საკუთრების მოწმობა იყო გაუქმებული და ამის გამო შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოება და მიწის ნაკვეთს ვერ დაურეგისტრირებდა. გარკვეული დროის შემდეგ, შეიტყო, რომ ს. თ-ს მიწა თავის სახელზე მაინც დაურეგისტრირებია, თუმცა, როგორ - უცნობია.

18. საკასაციო სასამართლო აფასებს მოწმე ზ. ჩ-ს პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე მიცემულ ჩვენებასაც, რომლის თანახმადაც, იგი 2014 წელს მუშაობდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცენტრალიზებული სამსახურის რეგისტრატორის პოზიციაზე. სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერებისა და შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილება ოფიციალურად და საჯაროდ თავსდება და იტვირთება საჯარო რეესტრის ვებგვერდზე შესაბამისი უძრავი ქონების სარეგისტრაციო განაცხადზე; შესაბამისად, ითვლება, რომ მოქალაქეს ინფორმაცია შეატყობინეს და სხვა რაიმე ცალკე წერილი მასთან არ იგზავნება. როდესაც ერთხელ უძრავ ქონებაზე ხდება სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტა და შემდეგ იმავე ქონებაზე იმავე პირს ან/და სხვა პირს შეაქვს ახალი განაცხადი, ახალი სარეგისტრაციო წარმოება იწყება. ახალ განაცხადს ენიჭება ახალი ნომერი. რეგისტრატორს, რომელიც ახალ სარეგისტრაციო წარმოებას ახორციელებს, ძველი შეწყვეტილი სარეგისტრაციო წარმოება არ გამოუჩნდება, თუ დაინტერესებული პირის პირადი ნომრით არ გადაამოწმა შიდა ვებგვერდზე და არ მოძებნა აქამდე რა ქონებაზე ჰქონდა განაცხადება შეტანილი. მოწმემ დაადასტურა, რომ 2014 წელს ს. თ-ის სახელზე მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია მან განახორციელა (ს. თ-ის მიერ საჯარო რეესტრში წარდგენილი 2018 წლის 18 ივნისის N794 საკუთრების მოწმობისა და მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის საფუძველზე). რეგისტრაციისას მას პროგრამულად არ გამოუჩდებოდა, რომ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე წარმოება მანამდე იყო შეწყვეტილი, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ აღნიშნულს ს. თ-ის პირადი ნომრით გადაამოწმებდა. როგორც ახსოვს, განაცხადი გადაამოწმა, თუმცა ძველ წარმოებაზე არ იყო პროგრამულად ატვირთული წ-ს საკრებულოს კომისიის 2013 წლის 8 აპრილის N59 წერილი და მისთვის უცნობი დარჩა, თუ რატომ იყო ეს მოწმობა გაუქმებული. აღნიშნული წერილი მან ნახა 2019 წელს გამომძიებელთან. წერილი ელექტრონულად აიტვირთა 2016 წელს, ხოლო დოკუმენტი ინახება არქივში; შესაბამისად, იგი მისთვის ხელმისაწვდომი ვერ იქნებოდა და არც წარმოების შეწყვეტის მიზეზი იყო მისთვის ცნობილი. რეგისტრაციის დროს უარის თქმის საფუძველი არ არსებობდა. დაცვის მხარის შეკითხვაზე მოწმემ განმარტა, რომ 2014 წელს წარმოების შეჩერებაზე, შეწყვეტაზე დაინტერესებულ პირთან არც მესიჯი და არც ელექტრონული ფოსტა არ იგზავნებოდა და არც იბარებდნენ. გადაწყვეტილება იტვირთებოდა რეესტრის ვებგვერდზე და ეს ითვლებოდა, რომ მოქალაქე გადაწყვეტილებას გაეცნო. მისთვის უცნობია, ს. თ-ი გაეცნო თუ არა რეგისტრაციის შეჩერებაზე ან შეწყვეტაზე გადაწყვეტილებას, რადგან ეს ვებგვერდზე არ ჩანს. დოკუმენტების წარდგენის სისწორეზე პასუხისმგებელია მოქალაქე. მარეგისტრირებელი ორგანო და მისი თანამშრომელი პასუხს არ აგებენ წარმოდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის ნამდვილობაზე. თუ ს. თ-მა იცოდა, რომ საკუთრების უფლების მოწმობა იყო გაუქმებული და მაინც მეორედ შეიტანა საჯარო რეესტრში იგივე მოწმობა დასარეგისტრირებლად, მაშინ გამოდის, რომ მან მოატყუა საჯარო რეესტრი ამ ინფორმაციის წარდგენით.

19. ამდენად, ის გარემოება, რომ ს. თ-მა იცოდა საკუთრების უფლების გაუქმების, სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების/შეწყვეტის მიზეზები დადასტურებულია ორი პირდაპირი სახის მოწმის ჩვენებით, რომელთა უტყუარობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი საკასაციო სასამართლოს არ გააჩნია. აღსანიშნავია, რომ ნ. ჩ. და ო. ხ. წარმოადგენენ პირებს, რომლებიც საკუთარი თანამდებობრივი სტატუსიდან გამომდინარე, უშუალოდ იყვნენ საკუთრების უფლების გაუქმების, სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერებისა თუ შეწყვეტის პროცესის მონაწილენი. მათ ჩვენებაში გაცხადებული ფაქტობრივი გარემოებები შეესაბამება საქმეში წარმოდგენილ სხვა მასალებს და რაიმე სახის საფუძვლიანი არგუმენტი, რომელზე დაყრდნობითაც საკასაციო პალატა მიიჩნევდა, რომ მათ მიერ ს. თ-ისათვის ინფორმაციის უშუალოდ მიწოდების ფაქტი არ შეესაბამება რეალობას, დაცვის მხარეს არ დაუსახელებია. სააპელაციო პალატამ სამოტივაციო ნაწილში მიუთითა: ,,ეს ჩვენებები ვერ გამოდგება იმის დასადასტურებლად, რომ ს. თ-მა იცოდა საკუთრების მოწმობის გაუქმების შესახებ, ვინაიდან საქმის მასალებითაც და თვით მოწმე ო. ხ-ს ჩვენებიდან დგინდება, რომ ს. თ-თან კომუნიკაცია შესაძლებელია მხოლოდ სომხურ და რუსულ ენებზე.“ საკასაციო სასამართლოსათვის გაუგებარია, თუ რას ემყარება მოწმეთა ჩვენებების ნაწილში ენასთან დაკავშირებული არგუმენტი, ვინაიდან არც ო. ხ–ს და არც ნ. ჩ-ს არ განუცხადებიათ, რომ კომუნიკაციის დროს მათი საუბარი ს. თ-ს ვერ ესმოდა, მითუმეტეს, რომ თავად ნ. ჩ-ც სასამართლო სხდომაზე სწორედ რუსული ენის თარჯიმნის თანხლებით არის დაკითხული და ფაქტი, რომ იგი საჭიროების შემთხვევაში ს. თ-ს შესაბამის ენაზე ვერ აუხსნიდა კონკრეტულ გარემოებას, არ გამომდინარეობს საქმის მასალებიდან. ამასთან, მოწმე ო. ხ–მა ცალსახად მიუთითა: ,,ჩვენ რუსულად ვლაპარაკობდით.“

20. დამატებით აღსანიშნავია, მოწმე ზ. ჩ-ს ჩვენება, რომლის თანახმადაც, გადაწყვეტილება იტვირთებოდა რეესტრის ვებგვერდზე და ეს ითვლებოდა, რომ მოქალაქე გადაწყვეტილებას გაეცნო; ხოლო ო. ხ–მა განმარტა, რომ მან ნ. ჩ--ს წერილის საფუძველზე შეაჩერა სარეგისტრაციო წარმოება და გადაწყვეტილება ოფიციალურად გამოქვეყნდა საჯარო რეესტრის საიტზე. ამდენად, ერთი მხრივ, ორი პირდაპირი მოწმე უშუალოდ მიუთითებს ს. თ-ის მიერ კონკრეტული ინფორმაციის ცოდნის (მისთვის მიწოდების) თაობაზე, ხოლო მეორე მხრივ, აღნიშნული ინფორმაცია ოფიციალურად გამოქვეყნდა საჯარო რეესტრის საიტზე (რომლის გაცნობისგან ს. თ-ი შეზღუდული არ ყოფილა).

21. ზემოაღნიშნულ არგუმენტებთან ერთად, საკასაციო სასამართლო დამატებით აფასებს იმ გარემოებას, რომ როდესაც პირს საჯარო რეესტრში შეაქვს კონკრეტული დოკუმენტები, კონკრეტული მიზნით და გარკვეული ხნის შემდეგ, ანალოგიური საფუძვლით, კვლავ მიმართავს იმავე ორგანოს, ლოგიკურია, მისთვის ცნობილია სარეგისტრაციო წარმოების როგორც მინიმუმ დაუსრულებლობის ფაქტის თაობაზე. სხვა შემთხვევაში, გაურკვეველია, ს. თ-მა რატომ შეიტანა ხელახალა კონკრეტული დოკუმენტები იმავე მოთხოვნით საჯარო რეესტრში; ხოლო გონივრულად მოაზროვნე ადამიანი საჯარო რეესტრისთვის ანალოგიური მიზნით კვლავ მიმართვამდე ბუნებრივია, დაინტერესდება შესაბამისი მიზეზით, კერძოდ, თუ რატომ უწევს ხელახლა ძალისხმევის გაწევა და შესაბამისი პროცედურების გავლა იმისათვის, რომ ქონება საკუთარ სახელზე დაირეგისტრიროს. მოცემული მსჯელობის ნაწილში საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მოწმე ო. ხ-ს ჩვენებასაც, რომელმაც პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხვის დროს მიუთითა: ,,როდესაც შეჩერდა რეგისტრაცია, ს. თ-ი შემოვიდა ეგრევე, პირველ სართულზე იყო ჩვენი კაბინეტი, მკითხა, რატო შეაჩერეთო? ავდექი და მივეცი საბუთი - შეჩერების შესახებ და ვაჩვენე ჩ-ს საბუთიც, რის საფუძველზეც შეჩერდა.“ ამასთან, მოწმემ მიუთითა, რომ მან აუხსნა ს. თ-ს, რომ მას ჰქონდა 30 სამუშაო დღე იმ დოკუმენტის მისატანად, რომლის საფუძველზეც შესაძლებელი იქნებოდა რეგისტრაციის პროცესის გაგრძელება (იხ. 2019 წლის 17 ოქტომბრის სასამართლო სხდომის ოქმი, 15:04-15:05 საათი).

22. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ზემოაღნიშნულ პირობებში ს. თ--ის უარყოფა - საკუთრების მოწმობის გაუქმების, სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების, შეწყვეტის ფაქტის ცოდნის თაობაზე, ვერ გადაწონის პირდაპირი სახის მტკიცებულებებს, რომლის საეჭვოდ მიჩნევის დასაბუთებული არგუმენტი პალატას არ გააჩნია.

23. საკასაციო სასამართლო უთითებს, რომ ფაქტი (კონკრეტულ ინფორმაციას ნამდვილად ფლობდა თუ არა პირი) რეალურ ხასიათს მხოლოდ წერილობითი ფორმით შეტყობინების საფუძველზე არ იძენს (ქმედების თაღლითობად დაკვალიფიცირების მიზნებისთვის). გარკვეული იურიდიული ქმედების თაობაზე ინფორმაცია, პირს შესაძლოა, მიეწოდოს ზეპირი ფორმითაც, მაგრამ ამ შემთხვევაში, აუცილებელია მოცემული ფაქტი უტყუარად დასტურდებოდეს. სხვაგვარი განმარტების შემთხვევაში, მივიღებთ იმგვარ მოცემულობას, რომ თუ პირს ზეპირსიტყვიერად ნამდვილად აქვს მიწოდებული ჭეშმარიტი ინფორმაცია და საქმეში არ არსებობს მისი წერილობითი ფორმით გადაცემის დოკუმენტიც, ამ ინფორმაციის შემდგომში დამალვა პირისათვის/ორგანოსათვის - მოტყუებად ვერასდროს მიიჩნევა (რადგან არ იარსებებს მისთვის მოცემული ინფორმაციის ცოდნის თაობაზე წერილობითი დოკუმენტი).

24. ამდენად, განსახილველ სისხლის სამართლის საქმეში სააპელაციო სასამართლოს უტყუარად უნდა დაედგინა - იცოდა თუ არა ს. თ-მა იმ ფაქტების შესახებ, რომლებიც აღწერილია ბრალდების შესახებ დადგენილებაში და, ამის მიუხედავად, დამალა თუ არა განზრახ ჭეშმარიტება. სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობის თანახმად, წერილობითი და ზეპირი სახის მტკიცებულებები სხვადასხვა საკანონმდებლო კრიტერიუმით არ ფასდება, ვინაიდან, საქართველოს სსსკ-ის 82-ე მუხლის თანახმად, გამამტყუნებელი განაჩენის გამოსატანად აუცილებელია რელევანტური, დასაშვები და უტყუარი მტკიცებულებების ერთობლიობა. სწორედ ამ სამ კრიტერიუმზე დაყრდნობით წყვეტს სასამართლო, გაიზიაროს თუ არა საქმეში არსებული კონკრეტული მტკიცებულება.

25. საკასაციო სასამართლო ერთმნიშვნელოვნად უთითებს, რომ მოცემულ საქმეში თაღლითობა გამოიხატა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისათვის დოკუმენტების წარდგენის დღიდან ყველა იმ აქტიურ ქმედებათა ჯამით, რომელთა გარეშეც ს. თ-ი დასახულ მიზანს ვერ მიაღწევდა და ვერ დაირეგისტრირებდა საკუთრებაში სადავო - 1 ჰექტარ მიწის ნაკვეთს. საკასაციო პალატა ხსენებულ ქმედებებს ერთობლივად აფასებს და აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების თანახმად, ვერ დასტურდება ს. თ-ის მიერ საკუთრების აღიარების კომისიასთან წარდგენილ ცნობებში მითითებული ინფორმაციის რეალურობის ფაქტი. ამასთან, საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია, რომ ს. თ-მა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა მაშინ, როდესაც მისთვის ცნობილი იყო საკუთრების უფლების მოწმობის გაუქმებისა და მის საფუძველზე სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების/შეწყვეტის თაობაზე, რაზეც საკასაციო სასამართლომ ზემოთ უკვე იმსჯელა. ს. თ-მა უფლებამოსილ ორგანოს მნიშვნელოვანი სახის გარემოებები დაუმალა/ჭეშმარიტი ინფორმაცია, რომელსაც იგი ნამდვილად ფლობდა, განზრახ არ მიაწოდა, მოცემული კი საბოლოო ჯამში სხვა არაფერია თუ არა - მოტყუება, რომლის არსებობაც ქმედების თაღლითობად კვალიფიკაციისათვის აუცილებელ ნიშანს წარმოდგენს.

26. ამასთან, საკასაციო პალატა არ აფასებს საკუთრების უფლების აღიარების წ-ს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მუდმივმოქმედ კომისიის ან/და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქმედებებს, ვინაიდან აღნიშნული არ წარმოადგენს განსახილველი ბრალდების საგანს, ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ რომელიმე ორგანოს უფლებამოსილი პირი გადაწყვეტილების მიღების პროცესში დაარღვევს დაკისრებულ მოვალეობას, მოცემული ავტომატურად არ გამორიცხავს მოქალაქის შესაბამისი ფორმით პასუხისმგებლობას და მითუმეტეს არ ათავისუფლებს მას ამავე ორგანოსათვის მისთვის ნამდვილად ცნობილი, რეალური ინფორმაციის მიწოდების ვალდებულებისგან.

27. დაცვის მხარე დამატებით წარმოდგენილ პოზიციაში საკუთარ მოსაზრებას (გამამართლებელი განაჩენის ძალაში დატოვების ნაწილში) ამყარებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს N159აპ-22 გადაწყვეტილებით, რასაც საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს, ვინაიდან N159აპ-22 საქმეში, როდესაც საკასაციო პალატამ შეაფასა ნ. ღ-ს მხრიდან სხვისი ნივთის მოტყუებით დაუფლების ფაქტი, ყურადღება გაამახვილა ისეთი სახის გარემოებებზე, რომლებიც განსხვავებულია განსახილველი სისხლის სამართლის საქმის ფაქტობრივი გარემოებებისგან (მაგალითად, ხსენებულ განაჩენში საკასაციო სასამართლომ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე: ,,რწმუნებაც რომ არ ჰქონოდა ნ. ღ-ს, ის, როგორც მემკვიდრე, უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა ოჯახის-მშობლების მიერ თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. მითუმეტეს, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ნ. ღ-სა და მის დას, მ. ხ-–ს შორის რაიმე სახის ქონებრივი დავა არ მიმდინარეობდა და არც მიმდინარეობს... ასევე უდავოა, რომ ქ. მ. და მისი მეუღლე თვითნებურად ფლობდნენ და სარგებლობდნენ სახელმწიფოს კუთვნილი, გ--ს რაიონის სოფელ შ-ი მდებარე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სახნავ 3 182 მ² მიწის ფართობს. ყოველივე აღნიშნული კი გამორიცხავს თაღლითობის, სხვისი ნივთის მოტყუებით დაუფლების განზრახვას“). ამავე გადაწყვეტილებაში საკასაციო პალატამ განიხილა საქართველოს სსკ-ის 342-ე მუხლით პირის ბრალეულობის საკითხი, რომლის დეტალებსაც მოცემულ შემთხვევაში სასამართლო აღარ მიმოიხილავს, რადგან განსახილველ სისხლის სამართლის საქმეში ფასდება მხოლოდ თაღლითობის დისპოზიცია.

28. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ს. თ-ის მიერ საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილი ბრალდება გონივრულ ეჭვს მიღმა მტკიცების სტანდარტით დადასტურებულია, რის გამოც მის მიმართ გამოტანილი გამამართლებელი განაჩენი უნდა გაუქმდეს და იგი დამნაშავედ უნდა იქნეს ცნობილი ბრალად შერაცხულ ქმედებაში.

საკასაციო სასამართლოს მიერ ს. თ-ისათვის შერჩეული სასჯელის სახე და ზომა:

29. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სსკ-ის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, სასჯელის დანიშვნის სტადიაზე მოსამართლე თანაბრად აფასებს როგორც პასუხისმგებლობის დამამძიმებელ, ისე შემამსუბუქებელ გარემოებებს. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ საბოლოოდ დანიშნული სასჯელი პასუხობდეს საქართველოს სსკ-ის 39-ე მუხლით დადგენილ მიზნებს.

30. საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტი სასჯელის სახედ და ზომად ითვალისწინებს ჯარიმას ან თავისუფლების აღკვეთას ვადით ოთხიდან შვიდ წლამდე.

31. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს საკონსტიტუციო სასამართლოს ერთ-ერთ გადაწყვეტილებაზეც, რომლის მიხედვითაც, ,,აუცილებელია, სასჯელი ადეკვატურად შეესატყვისებოდეს საზოგადოებრივი საშიშროების შემცველი ქმედების სიმძიმეს. იმ პირობებში, როდესაც სასჯელის სიმკაცრე აშკარად აჭარბებს ჩადენილი ქმედების საზოგადოებრივი საშიშროების ხარისხს, ეჭვქვეშ დგება დაწესებული სასჯელისა და მისი ლეგიტიმური მიზნების პროპორციული დამოკიდებულება. აშკარად მკაცრი და არაგონივრული სასჯელი ზედმეტად შორდება სასჯელის ლეგიტიმურ მიზნებს“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2019 წლის 2 აგვისტოს გადაწყვეტილება N1/6/770 საქმეზე: ,,საქართველოს სახალხო დამცველი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“).

32. საკასაციო სასამართლო სასჯელის კონკრეტული სახისა და ზომის შერჩევამდე მხედველობაში იღებს იმ გარემოებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში ს. თ-ის მიერ მიყენებული ზიანის ოდენობა არ არის მეტისმეტად მაღალი (სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, შეადგენს 5400 ლარს); ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მოვალეობათა დარღვევის ზომას, მოცულობას, ს. თ-ის ასაკს (არის 63 წლის) და ამ გარემოებებზე დაყრდნობით მიაჩნია, რომ სასჯელის სახედ - ჯარიმა და მისი ოდენობა - 3 000 ლარი, სრულად უზრუნველყოფს საქართველოს სსკ-ის 39-ე მუხლით განსაზღვრულ სასჯელის მიზნების მიღწევას.

33. რაც შეეხება დაცვის მხარის მიერ დამატებით წარმოდგენილ პოზიციაში მითითებულ გარემოებას, რომ ს. თ-ისათვის წარდგენილი ბრალდება ამნისტირებულია, განსახილველ შემთხვევაში, როგორც აღინიშნა, მას სასჯელის სახედ და ზომად დაენიშნა ჯარიმა, რომლისგანაც გათავისუფლების საფუძველი ამ ეტაპზე არ არსებობს.

34. აგრეთვე საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 12 მარტის განჩინებით ს. თ-ის სახელზე რეგისტრირებული წ-ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნ–ი მდებარე, 10000 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე (ს.კ --) დადებული ყადაღა უნდა გაუქმდეს და აღნიშნული ქონება ს. თ-ს საქართველოს სსკ-ის 52-ე მუხლის საფუძველზე სახელმწიფოს სასარგებლოდ, უსასყიდლოდ უნდა ჩამოერთვას; კერძოდ:

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 12 მარტის განჩინებით ყადაღა დაედო ს. თ-ის (პ/ნ: -----) სახელზე რეგისტრირებული წ-ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნ-ი მდებარე, 10000 კვ.მ. მიწის ნაკვეთს (ს.კ --); განჩინების სამოტივაციო ნაწილის მიხედვით, ვინაიდან შესაძლოა - მოცემული ნაკვეთი მოპოვებულია დანაშაულებრივი გზით, იმისათვის რომ არ მოხდეს ქონების გასხვისება, გაყიდვა ან/და ქონების შესაძლო ჩამორთმევის უზრუნველყოფის მიზნით, სასამართლომ ხსენებულ მიწაზე ყადაღის დადება აუცილებლად მიიჩნია.

საქართელოს სსკ-ის 52-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ქონების ჩამორთმევა ნიშნავს დანაშაულის საგნის ან/და იარაღის, დანაშაულის ჩასადენად გამიზნული ნივთის ან/და დანაშაულებრივი გზით მოპოვებული ქონების სახელმწიფოს სასარგებლოდ უსასყიდლოდ ჩამორთმევას. ამასთან, დანაშაულებრივი გზით მოპოვებული ქონების ჩამორთმევა ნიშნავს მსჯავრდებულისთვის დანაშაულებრივი გზით მიღებული ქონების (ყველა ნივთი და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე, ასევე იურიდიული დოკუმენტები, რომლებიც იძლევა უფლებას ქონებაზე), აგრეთვე ამ ქონებიდან მიღებული ნებისმიერი ფორმის შემოსავლების ან მათი ღირებულების ეკვივალენტური ქონების სახელმწიფოს სასარგებლოდ უსასყიდლოდ ჩამორთმევას. დანაშაულებრივი გზით მოპოვებული ქონების ჩამორთმევა სასამართლოს მიერ ინიშნება სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული ყველა განზრახი დანაშაულისათვის, იმ შემთხვევაში, თუ დამტკიცდება, რომ ეს ქონება დანაშაულებრივი გზითაა მოპოვებული.

მოცემულ შემთხვევაში თაღლითობა (საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლი) განეკუთვნება განზრახი კატეგორიის დანაშაულს და ამასთანვე, წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დამტკიცდა, რომ ბრალდების შესახებ დადგენილებაში მითითებულ მიწის ნაკვეთს (ს.კ --) ს. თ-ი მოტყუებით დაეუფლა. ამდენად, რომ არა ს. თ-ის აქტიური ქმედებები - მათ შორის საჯარო რეესტრში N794 საკუთრების მოწმობის კვლავ წარდგენა და საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნა - 2014 წლის 5 დეკემბერს სადავო მიწის ნაკვეთს მსჯავრდებული ვერ დაირეგისტრირებდა. მოცემული ფაქტებით ცალსახად გამოკვეთილია, რომ ქონება ს. თ-მა დანაშაულის გზით მოიპოვა.

35. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ბრალდების მხარის საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია, რის გამოც იგი უნდა დაკმაყოფილდეს და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გამამართლებელი განაჩენი უნდა გაუქმდეს, ხოლო ს. თ-ი ცნობილ უნდა იქნეს დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში; ამასთან, ჩადენილი დანაშაულისათვის ს. თ-ს სასჯელის სახედ და ზომად უნდა განესაზღვროს ჯარიმა - 3 000 ლარით, ხოლო ზემოაღნიშნული ქონება საქართველოს სსკ-ის 52-ე მუხლის საფუძველზე სახელმწიფოს სასარგებლოდ, უსასყიდლოდ უნდა ჩამოერთვას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სსსკ-ის 301-ე მუხლით, 307-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით, მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქვემო ქართლის საოლქო პროკურატურის საპროკურორო სამმართველოს პროკურორ ქეთევან სონიძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2022 წლის 25 ნოემბრის გამამართლებელი განაჩენი გაუქმდეს:

3. ს. თ-ი ცნობილ იქნეს დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ’’ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვროს ჯარიმა - 3 000 ლარი (სამი ათასი);

4. მხედველობაში იქნეს მიღებული, რომ ს. თ-ის მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება გირაო - გაუქმებულია; გაუქმდეს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 18 მარტის განჩინებით ს. თ-ის (პ/ნ: ----) საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე (მდებარე: წ-ს რაიონში, სოფელი ნ-ი, საკადასტრო კოდი: --) ბრალდებულ ს. თ-ის მიმართ აღკვეთის ღონისძიების სახით შეფარდებული გირაოს თანხის (10 000 ლარის ფარგლებში) სანაცვლოდ დადებული ყადაღა;

5. ასევე გაუქმდეს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 12 მარტის განჩინებით ს. თ-ის სახელზე რეგისტრირებული წ-ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნ-ი მდებარე, 10000 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე (ს.კ --) დადებული ყადაღა და აღნიშნული ქონება ს. თ-ს საქართველოს სსკ-ის 52-ე მუხლის საფუძველზე სახელმწიფოს სასარგებლოდ, უსასყიდლოდ ჩამოერთვას;

6. განაჩენი საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ლ. თევზაძე

მოსამართლეები: შ. თადუმაძე

მ. გაბინაშვილი