ბს-1534-1238-კ-05 25 მაისი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა შემდეგი შემადგენლობა:

ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ი. ლეგაშვილი,

ჯ. გახოკიძე

ზეპირი განხილვის გარეშე განიხილა ა. კ-ის საკასაციო საჩივარი, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 11 ნოემბრის განჩინებაზე.

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

ე. ა-მა, ნ. და ნო. ა-ებმა სარჩელი აღძრეს თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონულ სასამართლოში, მოპასუხეების: რ. ა-ის მიმართ, მე-3 პირის თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მონაწილეობით, რომლითაც მოითხოვეს ქ. თბილისში, ..... ბინა 46-ზე თანამესაკუთრეებად ცნობა და 2002წ. 2 მაისის სააღსრულებო ბიუროს მიერ განხორციელებული აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობა, შემდეგი საფუძვლით:

მოსარჩელეები 1980 წლიდან რეგისტრირებულნი იყვნენ და ცხოვრობდნენ ქ. თბილისში, ..... ბ. 46-ში.

1992წ. 25 ივლისის საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992წ. 1 თებერვლის დადგენილების თანახმად მოხდა სადავო ბინის პრივატიზაცია. აღნიშნული დადგენილების თანახმად, იმ პირებს, რომლებსაც პრივატიზაციის დროისათვის მოპოვებული ჰქონდა საცხოვრებელ ფართზე უფლება, ჰქონდათ საკუთრების უფლებაც.

მოსარჩელეთა მოსაზრებით, მათ მოპოვებული ჰქონდათ აღნიშნულ ბინაზე საკუთრების უფლება, მაგრამ ბინა საკუთრების უფლებით აღირიცხა მხოლოდ რ. ა-ის სახელზე, მაგრამ დღეის მდგომარეობით ისინი ერთად ფლობენ, მართავენ და სარგებლობენ სადავო ბინით, საზიარო უფლებით.

2001 წელს მოსარჩელეები ქ. მოსკოვში გაემგზავრნენ სამუშაოდ, ხოლო, 2002წ. მაისში მათთვის ცნობილი გახდა, რომ მოპასუხე _ რ. ა-ს აუღია ვალი და ვალი გადახდილ იქნა საზიარო ბინის გაყიდვით, რომელიც 2002წ. 3 მაისს იძულებითი წესით გაიყიდა აუქციონზე უძრავი ქონების გაყიდვის წესით, რაც მიაჩნიათ კანონსაწინააღმდეგოდ.

რაიონული სასამართლოს 2002წ. 10 ივლისის განჩინებით დაკმაყოფილდა ნ. ა-ის განცხადება სადავო ბინაზე ყადაღის დადების შესახებ.

რაიონულ სასამართლოს განცხადებით მიმართა ა. კ-ემ, რომლითაც მოითხოვა საქმეში მესამე პირად ჩაბმა, შემდეგი მოტივით: მოსარჩელეების სასარჩელო მოთხოვნა პირდაპირ ეხებოდა მისი როგორც კეთილსინდისიერი შემძენის _ მესაკუთრის უფლებებს; ვინაიდან სადაო ბინა მან შეიძინა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, შესაბამისად ის ითვლება აღნიშნული ბინის ერთადერთ მესაკუთრედ.

რაიონული სასამართლოს 2002წ. 11 ოქტომბრის განჩინებით ა. კ-ის განცხადება დაკმაყოფილდა და ა. კ-ე ჩაბმულ იქნა საქმეში მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე.

რაიონული სასამართლოს 2002წ. 7 ნოემბრის საოქმო განჩინებით ა. კ-ის შუამდგომლობა მისი სამოქალაქო სარჩელის მოპასუხეების ა-ების მიმართ, მათ ბინიდან გამოსახლების თაობაზე მოცემულ სარჩელთან ერთწარმოებად გაერთიანების შესახებ არ დაკმაყოფილდა, უსაფუძვლობის გამო.

რაიონული სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოპასუხე რ. ა-მა მთლიანად ცნო სასარჩელო მოთხოვნა და მიუთითა, რომ სადაო ბინა გაყიდული იქნა მისი შვილების საქართველოში არყოფნის დროს, რადგან კრედიტორების მიერ მიქცეულ იქნა აუქციონზე გასაყიდად, მაგრამ მოპასუხის განმარტებით აუქციონი ჩატარდა ისე, რომ მას არანაირი შეტყობინება და გაფრთხილება სასამართლო აღმასრულებლის მიერ არ მიუღია.

მესამე პირმა ზ. კ-ემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, რამდენადაც მისი განმარტებით სადავო ბინა წარმოადგენდა მის საკუთრებას, რომელიც მის მიერ შეძენილი იქნა აუქციონზე, კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით.

რაიონული სასამართლოს 2002წ. 10 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ე., ნ. და ნო. ა-ების სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეები ცნობილ იქნენ თანამესაკუთრეებად სადავო ბინაზე, ბათილად იქნა ცნობილი 2002წ. 2 მაისის აუქციონი მისგან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგებით, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოება, რომ მოპასუხე რ. ა-ი თავის შვილებთან ედვარდ, ნ. და ნ. ა-ებთან ერთად ჩაწერილ იყვნენ სადავო ბინაში, ამასთან, 1992წ. 25 ივლისის ხელშეკრულებით სადავო ბინა პრივატიზირებულ იქნა მოპასუხის სახელზე, ხოლო 1992წ. ¹107 დადგენილება ბინების პრივატიზაციისას ითვალისწინებდა ოჯახის სრულწლოვან წევრთა თანხმობის აუცილებლობას ბინის პრივატიზაციისას, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში განხორციელებულ იქნა. ასევე დადგენილ იქნა ის გარემოება, რომ მოსარჩელეები 1980 წლიდან ჩაწერილ იყვნენ, ცხოვრობდნენ სადავო ბინაში, ამდენად რაიონულმა სასამართლომ მოსარჩელეთა მოთხოვნა ბინაზე თანამესაკუთრედ ცნობის ნაწილში მიიჩნია საფუძვლიანად. რაიონულმა სასამართლომ დაასკვნა, რომ სააღსრულებო წარმოების დროს დარღვეულ იქნა “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის 29-ე, 47-ე, 71.3 77-ე მუხლების მოთხოვნები, რამდენადაც სასამართლო აღმასრულებელმა, რომელმაც 2002წ. 4 აპრილის აუქციონი არშემდგარად გამოაცხადა მხარეთა გამოუცხადებლობის გამო, 2002წ. 16 აპრილის განკარგულებით დაინიშნა განმეორებითი აუქციონი, ამასთან, 2002წ. 26 აპრილს მოვალეს გაუგზავნა შეტყობინება, სადაც მიუთითა აუქციონის დროდ 2002წ. 2 მაისი, კერძოდ, აღმასრულებელმა არ აცნობა აუქციონის მონაწილე მხარეებს უწყების გადაცემით აუქციონის დროისა და ადგილის შესახებ. ასევე,2002წ. 4 მარტს დანიშნულ აუქციონთან დაკავშირებით შეადგინა ოქმი, სადაც მიუთითა, რომ აუქციონში მონაწილეობის სურვილი არ გამოუთქვამს არავის და არც მოვალე გამოცხადებულა; რის შედეგადაც რაიონულმა სასამართლომ ჩათვალა, რომ სააღსრულებო წარმოების დროს დარღვეულ იქნა “სააღსრულებო წარმოების შესახებ კანონის” მოთხოვნები, რის გამოც აუქციონის შედეგები ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. კ-ემ, რომლითაც მოითხოვა მისი გაუქმება, შემდეგი მოტივით:

სადავო ბინაზე თანამესაკუთრედ ცნობის ნაწილში სასამართლომ მოსარჩელეების მოთხოვნა დააკმაყოფილა მხოლოდ ფორმა ¹1-ზე დაყრდნობით, რომლითაც ირკვევა, რომ ისინი ცხოვრობდნენ სადავო ბინაში, მაგრამ აღნიშნული დადგენილებით არ დასტურდება ის გარემოება, რომ ბინის პრივატიზაციის დროს არსებობდა ოჯახის სრულწლოვან წევრთა თანხმობები, თუ არსებობდა დამოწმებული იყო თუU არა სანოტარო წესით, რადგან კანონის მიხედვით თანხმობის დამოწმება სავალდებულო იყო სანოტარო წესით.

აპელანტი მიიჩნევს, რომ აუქციონი, რომლის საფუძველზე მან შეიძინა სადავო ბინა ჩატარებულ იქნა “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის სრული დაცვით, ხოლო აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობით იზღუდება მისი, როგორც კეთილსინდისიერი მესაკუთრის უფლებები.

სააპელაციო სასამართლოს 2004წ. 11 ნოემბრის განჩინებით ა. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად: მოსარჩელეთა მოთხოვნა ბინაზე თანამესაკუთრეებად ცნობის შესახებ რაიონული სასამართლოს მიერ მართებულად იქნა დაკმაყოფილებული, რამდენადაც საქართველოს რესპუბლიკის 1992წ. 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება ითვალისწინებს მოქალაქეებისთვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობით შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას, ხოლო მოსარჩელეები 1980 წლიდან რეგისტრირებულ იყვნენ სადაო ბინაში. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადაო ბინაზე სააღსრულებო წარმოება ჩატარებულ იქნა “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის მოთხოვნის დარღვევით, კერძოდ, სასამართლოს მითითებით საქმეში არ მოიპოვება ყოველი სააღსრულებო მოქმედების თაობაზე შედგენილი ოქმი, ასევე, სადაო აუქციონის თაობაზე აუდიტორული დასკვნა გაცემული კრედიტორის თ. ლ-ის სააღსრულებო ბიუროზე მიმართვის საფუძველზე, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომ აუქციონის დროისა და ადგილის შესახებ მხარეებს ეცნობათ კანონის მოთხოვნათა დაცვით, უფრო მეტიც რ. ა-ს ეცნობა, რომ აუქციონი ტარდებოდა 2002წ. 26 აპრილს, განმეორებითი აუქციონი კი ჩატარებულ იქნა 2002წ. 2 მაისს, ასევე სადაო აუქციონის სააღსრულებო წარმოების საქმეში არ მოიპოვება აუქციონის ჩატარების დროისა და ადგილის შესახებ გამოცხადება მასობრივი ინფორმაციის საშუალებით, რაც სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით წარმოადგენს სააპელაციო საჩივრის არდაკმაყოფილების საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. კ-ემ, რომლითაც მოითხოვა მისი გაუქმება, შემდეგი მოტივით: კასატორის განმარტებით როგორც სააპელაციო ასევე, რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ემყარება მხოლოდ ერთ მტკიცებულებას _ ფორმა ¹1-ს, რომლითაც დადგენილად იქნა მიჩნეული მოსარჩელეების სადაო ბინაში ცხოვრების ფაქტი, რაც არ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ პრივატიზაციის დროს არსებობდა ოჯახის სრულწლოვანი წევრების თანხმობები, თუ არსებობდა, შინაარსობრივად რაში გამოიხატებოდა მათი ნება, იყო თუ არა სანოტარო წესით დამოწმებული, ხოლო სასამართლომ აღნიშნული გარემოებების გარეშე აღიარა მოსარჩელეთა თანამესაკუთრეობა სადაო ბინაზე, რის გამოც დაირღვა ა. კ-ის, როგორც მესაკუთრის უფლებები.

ამასთან, კასატორი მიიჩნევს რომ სააღსრულებო წარმოება სადავო ბინაზე ჩატარდა კანონის “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” მოთხოვნათა სრული დაცვით. რამდენადაც კრედიტორთა მოთხოვნის საფუძველზე აღმასრულებელმა დანიშნა აუქციონი, ხოლო რ. ა-ს მიეცა გაფრთხილება ვალის ნებაყოფლობით გადახდის შესახებ, ამასთან ამ უკანასკნელმა, ხელწერილით 2002წ. 25 თებერვლიდან იკისრა ვალდებულება 2002წ. 8 მარტამდე ვალის დაფარვის შესახებ, რაც არ შეასრულა, რის გამოც აღმასრულებელმა 2002წ. 4 მარტს დანიშნა აუქციონი, რომელიც არ შედგა.

2002წ. 16 აპრილს აღმასრულებელმა გამოსცა განკარგულება განმეორებითი აუქციონის დანიშვნის შესახებ, აუქციონი დაინიშნა 2002წ. 2 მაისს, რომელზეც შედგა ოქმი, გამოქვეყნდა გაზეთ “ .....-ში”, ეცნობა მოვალეს რ. ა-ს, მან ხელწერილით ვალდებულება აიღო გადაეხადა ვალი, რაც არ შეასრულა. შესაბამისად, განმეორებით აუქციონზე კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით სადაო ბინა შეიძინა კასატორმა.

ყოველივე აღნიშნული, კასატორის განმარტებით ადასტურებს აუქციონის “სააღსრულებო წარმოების შესახებ კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად ჩატარებას, ხოლო აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობით ილახება მისი, როგორც მესაკუთრის და სადაო ბინის კეთილსინდისიერი შემძენის უფლებები.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სადაო ბინაზე მოსარჩელეთა თანამესაკუთრედ ცნობა არ წარმოადგენს აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობის საფუძველს, რამდენადაც “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის 45-ე მუხლი ზუსტად განსაზღვრავს იმ ქონებას, რომელზეც არ შეიძლება გადახდევინება, ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელეებს გააჩნდათ უფლება აღსრულების საგანზე, მათ შეეძლოთ აღეძრათ სარჩელი ყადაღისაგან ქონების განთავისუფლების შესახებ, რაც მათ მიერ კონკრეტულ შემთხვევაში არ განხორციელებულა.

სამოტიცავიო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის მოტივების დასაბუთებულობა-საფუძვლიანობის და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ კასაცია ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, სასამართლომ დაარღვია სსსკ-ის 393.2. და 394 “ა” მუხლების მოთხოვნები, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ:

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოარკვია, სააპელაციო საჩივარი წარდგენილი იყო თუ არა უფლებამოსილ სასამართლოში, შესაბამისად, იყო თუ არა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატა უფლებამოსილი განეხილა და გადაეწყვიტა მოცემული საქმე, როგორც ამას ითვალისწინებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26.1. მუხლი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა ამავე კოდექსის 26.2. მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილება და საქმე განსახილველად არ გადაუგზავნა უფლებამოსილ სასამართლოს _ ამავე სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას, ვინაიდან მოცემული საქმე არ განეკუთვნება ადმინისტრაციული კატეგორიის დავას და იგი ექვემდებარება სამოქალაქო სამართალწარმოებით განხილვას, რამდენადაც, კონკრეტულ შემთხვევაში, ა-ების მოთხოვნას წარმოადგენს ბინაზე თანამესაკუთრეებად ცნობა და სააღსრულებო ბიუროს მიერ ჩატარებული აუქციონის გაუქმება; მოთხოვნა ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელენი რეგისტრირებული იყვნენ მითითებულ ბინაში, მოპოვებული ჰქონდათ ფართზე საკუთრების უფლება, როგორც მოსარგებლეებს, მაგრამ პრივატიზაციის დროს ბინა საკუთრების უფლებით აღირიცხა მხოლოდ რ. ა-ის სახელზე, რომლის მიერ აღებული ვალის დასაფარად ბინა გაიყიდა აუქციონზე.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ა-ების აღძრული სარჩელი წარმოადგენს სამოქალაქო და არა ადმინისტრაციულ სარჩელს, ვინაიდან ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 2.1. მუხლის მიხედვით, საერთო სასამართლო ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით განიხილავს მხოლოდ ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავებს.

ამდენად, კანონმდებელმა საქმის ადმინისტრაციულ კატეგორიად მიჩნევის ელემენტად განსაზღვრა სწორედ დავის საგანი და ის გარემოება, რომ სარჩელის ერთ-ერთ მოთხოვნას წარმოადგენს აუქციონის გაუქმება მოპასუხე სააღსრულებო ბიუროს მიმართ, დავას არ განაკუთვნებს ადმინისტრაციულ კატეგორიას, რამდენადაც, აუქციონის კანონიერების შემოწმებამდე სასამართლომ უნდა დაადგინოს რამდენად საფუძვლიანია მოსარჩელეთა მოთხოვნა ფართზე თანამესაკუთრეებად ცნობის თაობაზე, ასეთის არდადგენის შემთხვევაში ისინი ვერ მიიჩნევიან სათანადო მოსარჩელეებად, სსკ-ის 84-ე მუხლის მიხედვით, აუქციონის კანონიერების მოთხოვნის ნაწილში.

2000წ. 15 დეკემბრის კანონის “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” 32-ე მუხლით გათვალისწინებულია მესამე პირის მიერ სარჩელის წარდგენის შესაძლებლობა, სხვისი ვალების გამო აღწერილი ქონების საკუთრების უფლების შესახებ. კანონის მითითებული დებულება ადგენს მესამე პირის სარჩელის განსჯად სასამართლოს, სარჩელის სახეს /სარჩელი ყადაღისაგან ქონების განთავისუფლების შესახებ, მათ შორის, უკვე რეალიზებულ ქონებაზე/ და სარჩელზე მოპასუხე სუბიექტებს, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული ნორმით განსაზღვრულია მესამე პირების სარჩელის სასამართლო წესით განხილვის წესი, შესაბამისად, დავის განხილვაზე უფლებამოსილმა სასამართლომ _ თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ სააპელაციო საჩივრის განხილვისას უნდა შეამოწმოს ა-ების სარჩელის მითითებულ ნორმასთან შესაბამისობა, კერძოდ, მოსარჩელენი რამდენად უფლებამოსილნი არიან იდაონ აუქციონის კანონიერების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ფართზე თანამესაკუთრეებად ცნობის თაობაზე აღძრული სარჩელი განეკუთვნება სამოქალაქო კატეგორიას, რამდენადაც საკუთრება კერძო სამართლებრივი, კონკრეტულად სამოქალაქო კოდექსით მოწესრიგებული ინსტიტუცია, რომლის თაობაზე დასაშვებია სამოქალაქო სარჩელის აღძვრა, რაც ექვემდებარება სწორედ სამოქალაქო სამართალწარმოების პროცედურით განხილვას სსკ-ის მე-11 მუხლის საფუძველზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატა არ იყო უფლებამოსილი განეხილა და გადაეწყვიტა მოცემული დავა, რაც სსკ-ის 394 “ა” მუხლის მიხედვით საკასაციო საჩივრის აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს, კერძოდ, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ საქმე განიხილა სასამართლოს არაკანონიერმა შემადგენლობამ, რაც სახეზეა, ვინაიდან “საერთო სასამართლოების შესახებ” კანონის მიხედვით განსაზღვრულია თბილისის საოლქო სასამართლოს სააპელაციო პალატების კომპეტენციები, რომლის შესაბამისად, სამოქალაქო საქმის განხილვის უფლებამოსილება შესაბამის სააპელაციო პალატას გააჩნია. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია საპროცესო ნორმების დარღვევით, რის გამოც შეუძლებელია, სსკ-ის 412-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე გადაწყვეტილების მიღება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I, II, 26-ე, სსკ-ის მე-11, 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მესამე პირის ა. კ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 11 ნოემბრის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს უფლებამოსილ თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას.

3. სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.