3კ-1103-02 14 მაისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. წიქვაძე,

ლ. გოჩელაშვილი

დავის საგანი: სარემონტო სამუშაოებზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001 წ. 25 ივლისს შპს “გ-ომ” ........ კავშირის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 1994წ. 1 აგვისტოს შპს “გ-ოსა” და საქართველოს ....... კავშირს შორის გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება ქ. თბილისში, ....... მდებარე არასაცხოვრებელ ფართზე. ხელშეკრულების ვადა განისაზღვრა 10 წლით – 2004 წ. 1 აგვისტომდე. ხელშეკრულების 6.9 მუხლის შესაბამისად საიჯარო ვადის გასვლამდე მეიჯარეს არ შეეძლო მოიჯარეს თანხმობის გარეშე შეეწყვიტა ეს ხელშეკრულება.

მიუხედავად ამისა, მეიჯარემ 2001 წელს უარი თქვა ხელშეკრულების გაგრძელებაზე.

მოსარჩელემ სკ-ს 545-ე მუხლისა და ხელშეკრულების 2.3 მუხლის შესაბამისად მოითხოვა შპს “გ-ოს” მიერ სარემონტო სამუშაოებზე გაწეული ხარჯების, 60000 აშშ დოლარის, ანაზღაურება.

........ კავშირის რწმუნებულის შუამდგომლობის საფუძველზე მოსარჩელე შპს “გ-ო” შეიცვალა სათანადო მოსარჩელით – შპს “გ-ოს” პარტნიორებით: მ. ზ-ით და თ. ს-ით, ვინაიდან ხელახალი რეგისტრაციის გაუვლელობის გამო შპს “გ-ო” ლიკვიდირებულ იქნა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ ხელშეკრულება შეწყდა მოსარჩელის ბრალით _ საიჯარო ქირის გადაუხდელობის გამო, თუმცა მიიჩნია, რომ დავა უნდა გადაწყვეტილიყო ახალი სკ-ს მიხედვით, რაზეც მხარეები შეთანხმდნენ.

ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართოს 2001 წ. 10 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა: მოპასუხეს დაეკისრა 60000 აშშ დოლარის გადახდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 4 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა “საქართველოს ........ კავშირის” სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებები იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება 10 წლის ვადით, რომლის 2.3 მუხლის თანახმად მოიჯარე ვალდებული იყო, მეიჯარისათვის ყოველი კალენდალური თვის 10 რიცხვამდე გადაერიცხა იჯარის საფასური _ 100 აშშ დოლარი ან შესაბამისი კურსით ეროვნული ვალუტა ნაღდი ანგარიშსწორების წესით ან გადარიცხვით. ამავე მუხლის შენიშვნაში მხარეებმა დააფიქსირეს შემდეგი: “წინამდებარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო თანხის დადგენისას მხედველობაში იქნა მიღებული ის ფაქტი, რომ ფირმა “ტ-მა” (“გ-ოს” ადრინდელი სახელწოდება) ჩაატარა იჯარით აღებული ფართის კაპიტალური სარემონტო სამუშაოები, რომლის ღირებულება ფირმის ხელმძღვანელობის განცხადებით შეადგენს 60000 ამერიკულ დოლარს. მოიჯარის მიერ სარემონტო სამუშაოებზე გახარჯული თანხების ამოღების შემდეგ მოხდება საიჯარო გადასახადის ხელახალი გადაანგარიშება. მოიჯარის მიზეზით წინამდებარე ხელშეკრულების დარღვევის შემთხვევაში იჯარის გამცემი სარემონტოდ დახარჯულ თანხებზე არ აგებს პასუხს”.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს “გ-ომ” დაარღვია იჯარის ხელშეკრულების 2.3 მუხლის მოთხოვნები, 1997წ. 1 იანვრიდან 2001წ. 1 იანვრამდე, ხელშეკრულების შეწყვეტამდე, არ გადაიხადა საიჯარო ქირა, რის გამოც სკ-ს 558-ე, 561-ე, 563-ე, 581-606-ე მუხლების საფუძველზე მეიჯარე უფლებამოსილი იყო, შეეწყვიტა ხელშეკრულება. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ მოსარჩელემ სკ-ს 545-ე მუხლის შესაბამისად ვერ დაადასტურა, რომ მის მიერ გაწეული ხარჯები იყო აუცილებელი ხარჯები და საერთოდ ვერ წარმოადგინა ხარჯების გაწევის დამადასტურებელი დოკუმენტი ან მხარეთა შეთანხმება სარემონტო სამუშაოების ჩატარების შესახებ, ამიტომ მიუთითა, რომ ამავე კოდექსის 972-ე და 973-ე მუხლის შესაბამისად სარჩელში მითითებული თანხების ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება არ გააჩნდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ბრალეულად დაარღვია ხელშეკრულების 2.3. მუხლის მოთხოვნა _ 4 წლის მანძილზე არ გადაიხადა ქირა, რაც სკ-ს 557-ე მუხლის შესაბამისად ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენდა. სააპელაციო სასამართლომ ქირის გადახდად არ მიიჩნია მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი 2000წ. 8 დეკემბრის ¹14 ქვითარი 11405 ლარის გადახდის შესახებ იმ მოტივით, რომ თანხის გადამხდელი იყო შპს “კ-ი”, რომელიც ხელშეკრულების მხარეს არ წარმოადგენდა. ამასთან, ქვითარში არ იყო მითითებული, თუ ვის ჩაერიცხა თანხა.

თ. ს-მა და მ. ზ-მა 2002წ. 26 ივლისს საკასაციო საჩივრით მიმართეს საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

კასატორებმა მოითხოვეს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ამ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სკ-ს 558-ე, 561-ე, 563-ე მუხლები, როცა მიუთითა, რომ ხელშეკრულების შეწყვეტა მოსარჩელის ბრალით, კერძოდ, საიჯარო ქირის გადაუხდელობით იყო გამოწვეული, რაც იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენდა. მან მიუთითა, რომ საიჯარო ქირის გადაუხდელობა, მართალია, წარმოადგენს ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველს, მაგრამ კანონი ადგენს ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის გარკვეულ ვადას, რაც მოპასუხის მიერ დაცული არ ყოფილა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სკ-ს 563-ე მუხლი, რადგან იგი საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობას არეგულირებს, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში იჯარის საგანი იყო არასაცხოვრებელი ფართი.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მოცემული დავის გადაწყვეტის დროს უნდა გამოეყენებინა სკ-ს 352-ე, 355-ე 356-ე და 405-ე მუხლები.

მისივე მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ თითქოს საიჯარო ხელშეკრულება დაირღვა მოსარჩელეთა მიერ საიჯარო ქირის გადაუხდელობის შედეგად. სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა მათი შუამდგომლობა “ს-იდან” 2000წ. 8 დეკემბრის ¹14 ქვითრის დედნის გამოთხოვის და თანხის მიმღები საბანკო ანგარიშის მფლობელის ვინაობის დამადასტურებელი ცნობის გამოთხოვის შესახებ. ამ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებით სასამართლო მიიღებდა მტკიცებულებას იმის შესახებ, რომ მოიჯარის მიერ გადახდილი იყო საიჯარო ქირა და მეიჯარეს არ გააჩნდა საფუძველი ხელშეკრულების შეწყვეტისა, რაც თავისთავად ხელშეკრულებაში მითითებული სარემონტო სამუშაოების ღირებულების, 60000 აშშ დოლარის, მოთხოვნის საფუძველსაც წარმოადგენდა.

კასატორის მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სკ-ს 545-ე და 548-ე მუხლები და არასწორად არ მიიჩნია გაწეული ხრჯები აუცილებელ ხარჯებად, რადგან 60000 აშშ დოლარის კაპიტალური რემონტის ჩატარება მეიჯარის მიერ აღიარებულია. აქედან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სკ-ს 972-ე და 973-ე მუხლები.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა სკ-ს 341-ე მუხლი და არასწორად მიუთითა, რომ მხოლოდ აღიარება არ შეიძლება ჩათვლილიყო საკმარის მტკიცებულებად, ვინაიდან სსკ-ს 131-ე მუხლის შესაბამისად აღიარება შეიძლება საკმარის მტკიცებულებად ჩაითვალოს და საფუძვლად დაედოს გადაწყვეტილებას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა განმარტებანი და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე უდავოდაა დადგენილი ის გარემოება, რომ მხარეებს შორის სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოიშვა 1994წ. 1 აგვისტოს იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე. ამ ხელშეკრულების შესაბამისად მეიჯარე “......... კავშირმა” შპს “გ-ოს” 10 წლის ვადით იჯარით გადასცა ფართი. იჯარის ხელშეკრულების 6.9 მუხლში მიეთითა, რომ საიჯარო ვადის გასვლამდე იჯარის გამცემს არ შეეძლო შეეწყვიტა ხელშეკრულება მოიჯარის თანხმობის გარეშე. ამავე ხელშეკრულების 2.3 მუხლით განისაზღვრა იჯარის საფასური და ანგარიშსწორების წესი. კერძოდ მიეთითა, რომ მოიჯარე ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული იჯარის გამცემს ყოველი კალენდალური თვის 10 რიცხვამდე უხდის 100 აშშ დოლარს ან მისი კურსის შესატყვის ფულად ერთეულს ნაღდი ანგარიშსწორების ან გადარიცხვით მხარეების ურთიერთმოლაპარაკების შესაბამისად, მაგრამ ამ მუხლს გაუკეთდა შენიშვნა, რომლის შესაბამისადაც წინამდებარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო თანხის დადგენისას მხედველობაში იქნა მიღებული ის ფაქტი,. რომ ფირმა “ტ-მა” (“გ-ოს” ადრინდელი სახელი) ჩაატარა იჯარით აღებული ფართის კაპიტალური სარემონტო სამუშაოები, რომლის ღირებულება ფირმის ხელმძღვანელობის განცხადებით შეადგენს 60000 აშშ დოლარს, მოიჯარის მიერ სარემონტო სამუშაოებზე გახარჯული თანხის ამოღების შემდეგ მოხდება საიჯარო გადასახადის ხელახალი გადაანგარიშება. მოიჯარის მიზეზით წინამდებარე ხელშეკრულების დარღვევის შემთხვევაში იჯარის გამცემი სარემონტოდ დახარჯულ თანხებზე არ აგებს პასუხს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წინამდებარე საიჯარო ხელშეკრულების 2.3 მუხლის შენიშვნა წარმოადგენდა ვალის არსებობის აღიარებასაც, რომლის გადახდის ვადა მითითებული არ იყო, მაგრამ ამავე შენიშვნით განსაზღვრული იყო ვალის გადახდის პასუხისმგებლობის მოხსნის საკითხი. კერძოდ, იჯარის გამცემი აღიარებული ვალის გადახდაზე პასუხისმგებლობას იხსნიდა მოიჯარის მიერ ხელშეკრულების დარღვევის შემთხვევაში, ანუ გადახდაზე უარის ერთ-ერთი საფუძველი შეიძლება ყოფილიყო ის გარემოებაც, თუ კი მოიჯარე ყოველთვიურად 10 რიცხვამდე არ გადაიხდიდა იჯარის ქირას – 100 აშშ დოლარის ან მისი ეკვივალენტი თანხის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ 1994წ. 1 აგვისტოს საიჯარო ხელშეკრულებაში 60000 აშშ დოლარის გადახდის მითითება მეიჯარის მიერ წარმოადგენდა ვალდებულების შესრულების აღიარებას, რომლის შესრულების ვადა არ იყო აღნიშნული და განსაზღვრული იყო მოთხოვნის მომენტით. ვინაიდან მხარეები შეთანხმდნენ, რომ დავის გადაწყვეტის დროს ეხელმძღვანელათ ახალი სკ-ს ნორმებით, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმეზე უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზიდან გამომდინარე, მხარეებს შორის 1994წ. 1 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულების 2.3 მუხლი თავისი შენიშვნით წარმოადგენდა სკ-ს 365-ე და 368-ე მუხლების შესაბამისად დადებულ ხელშეკრულებას.

სკ-ს 365-ე მუხლის შესაბამისად, თუ ვალდებულების შესრულებისათვის არ არის განსაზღვრული დრო და იგი სხვა გარემოებებიდანაც არ ირკვევა, მაშინ კრედიტორს ნებისმიერ დროს შეუძლია მოითხოვოს მისი შესრულება, ხოლო მოვალეს შეუძლია იგი დაუყოვნებლივ შეასრულოს. ამავე კოდექსის 368-ე მუხლის შესაბამისად, თუ გარიგების ნამდვილობა დამოკიდებულია რაიმე პირობის დადგომაზე, მაშინ ვალდებულება შესასრულებელია იმ დღიდან, როდესაც ეს პირობა დგება ამ ნორმათა შესაბამისად.

წინამდებარე ხელშეკრულების შინაარსიდან გამომდინარე, ფულადი ვალდებულების შესრულების მოთხოვნა კრედიტორს შეეძლო ნებისმიერ დროს, მაგრამ იმ პირობით, თუ კი იგი არ დაარღვევდა ამავე ხელშეკრულების მოთხოვნას და ყოველი თვის 10 რიცხვში გადაუხდიდა მეიჯარეს იჯარის საფასურს. ამ პირობის დარღვევის შემთხვევაში მეიჯარე პასუხს არ აგებდა სარემონტოდ დახარჯული თანხების ანაზღაურებაზე.

სკ-ს 130-ე მუხლის შესაბამისად, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევის შესახებ. ეს წესი ვრცელდება იმ ვალდებულებაზე, რომლის შესრულებაც ვადითაა განსაზღვრული და იმ ვალდებულებებზეც, რომლის შესრულებაც ვადით არ არის განსაზღვრული, ანდა მოთხოვნის მომენტითაა განსაზღვრული.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ საიჯარო ხელშეკრულების შესაბამისად იჯარის ქირა მოიჯარეს არ გადაუხდია 1997წ. 1 იანვრიდან 2001წ. 1 იანვრამდე, ანუ ხელშეკრულების შეწყვეტამდე (თუმცა საქმეში არ მოიპოვება არავითარი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ იჯარის ქირა გადახდილია იჯარის ხელშეკრულებიდან 1997წ. 1 იანვრამდე). ვინაიდან მეიჯარე იჯარის ქირის გადაუხდელობის შემთხვევაში ფულადი ვალდებულების გადახდის პასუხისმგებლობას იხსნიდა. კრედიტორს ფულადი ვალდებულის მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა მის მიერ საიჯარო ხელშეკრულების დარღვევის დღიდან. კერძოდ იმ დღიდან, როცა დათქმულ დროს არ გადაიხადა ქირა, ანუ იჯარის ხელშეკრულების ძალაში შესვლის შემდეგ, მომდევნო თვის 10 რიცხვიდან, ანუ 1997წ. 10 იანვრიდან, ანდა მოპასუხის მიერ აღიარებული დროიდან, 1997წ. პირველი იანვრიდან.

მოსარჩელეს ფულადი ვალდებულების შესრულების მოთხოვნის უფლება თუნდაც 1997წ. 1 იანვრიდან წარმოშობოდა, როგორც ამას სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, მაინც გასულია სარჩელის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა, ვინაიდან სარჩელი შეტანილია 2001წ. 25 ივლისს.

ახალი სკ-ს 130-ე მუხლის შესაბამისად ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ.

ამავე კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, თუ მოთხოვნის წარმოშობა დამოკიდებულია კრედიტორის მოქმედებაზე, ხანდაზმულობა იწყება იმ დროიდან, როცა კრედიტორს შეეძლო განეხორციელებინა ეს მოქმედება.

ამავე კოდექსის 129-ე მუხლით სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს 3 წელს. მოცემულ შემთხვევაშიც სარჩელის შეტანის დროს გასული იყო ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადაც.

სკ-ს 144-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ ვალდებული პირი უფლებამოსილია, უარი თქვას მოქმედების შესრულებაზე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხეს სრული უფლება გააჩნდა, შეეწყვიტა საიჯარო ხელშეკრულება და უარი ეთქვა ფულადი ვალდებულების შესრულებაზე.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს Aკასატორთა მოსაზრებას საიჯარო ქირის გადახდის შესახებ, ვინაიდან მათ მიერ სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილ 2000წ. 8 დეკემბრის თარიღით შედგენილ ¹14 ქვითრის ასლზე 11405 ლარის შემტანად დაფიქსირებულია შპს “კ-ი”. ამ ქვითრით დგინდება ის გარემოება: თუ კი მოპასუხეს ეს თანა იჯარის ქირის სახით ჩაერიცხა, მაშინ 2000წ. 8 დეკემბრამდე 4 წლის ქირა მართლაც არ იყო გადახდილი, რაც მოპასუხის მხრივ როგორც იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის, ისე – ფულადი ვალდებულების შესრულებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.

აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ შპს “გ-ომ” არ გაიარა ხელახალი რეგისტრაცია, ამიტომ მხარეებს შორის იჯარის ხელშეკრულება შეწყდა ჯერ კიდევ 1997წ. 1 იანვრისათვის, ვინაიდან ხელახალი რეგისტრაციის გაუვლელობის გამო შპს “გ-ო” ლიკვიდირებულ იქნა.

სკ-ს 25-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად იურიდიული პირის უფლებაუნარიანობა წარმოიშობა მისი რეგისტრაციის მომენტიდან და წყდება მისი ლიკვიდაციის შესახებ რეგისტრაციის მომენტიდან.

საქართველოს პარლამენტის 1996წ. 28 ივნისის დადგენილების შესაბამისად მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე, ანუ 1995წ. 1 მარტამდე, კერძო (სამოქალაქო) სამართლებრივი წესით შექმნილი საწარმოები 1996წ. 31 დეკემბრამდე ექვემდებარებოდნენ ხელახალ რეგისტრაციას. ამ მოთხოვნის შეუსრულებლობის შემთხვევაში გამოიყენებოდა “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 5.8 მუხლით გათვალისწინებული შედეგი, ე.ი. რეგისტრაცია უქმდება.

“მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 5.8 მუხლის შესაბამისად რეგისტრაციის გაუქმება ნიშნავს ყველა ურთიერთობის გაწყვეტას და სალიკვიდაციო პროცესის დაწყებას.

მოცემულ შემთხვევაში შპს “გ-ომ” არ გაიარა რა ხელახალი რეგისტრაცია, ხელახალი რეგისტრაციის გაუვლელობით გამო იგი ლიკვიდაცირებულ იქნა, ანუ მის დამფძნებლებს საზოგადოების კრედიტებზე წარმოეშვათ მოთხოვნის უფლება 1997წ. 1 იანვრიდან და ამ დროიდან იწყება ხანდაზმულობის ვადის ათვლაც, რომელიც სკ-ს 129-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად გავიდა 2000წ. 1 იანვარს. სარჩელი კი შეტანილია 2001წ. 25 ივლისს, ანუ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ და აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოში მოპასუხის მიერ დაფიქსირებული მოთხოვნა იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეს უარი ეთქვას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უსაფუძვლობისა და სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო, საფუძვლიანია.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

თ. ს-ის და მ. ზ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 4 ივნისის გადაწყვეტილება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.