გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ-1384-02 4 თებერვალი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. წიქვაძე,

ლ. გოჩელაშვილი

დავის საგანი: ჯართის მოგროვება-დამზადებაზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2000წ. 14 აგვისტოს ზესტაფონის მრავალდარგოვანმა კოოპერატივმა “ე-ამ” მოპასუხე ხაშურის ...ის ტერიტორიული სამმართველოს წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ხაშურის რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩლემ მიუთითა, რომ 1994-95 წლებში ხარაგაულის რაიონის გამგეობის ნებართვით აწარმოებდა ჯართის შეგროვებას ხარაგაულისა და მოლითის ტერიტორიაზე. ... ქარხანა ამ დროს 1 ტონა ჯართში იხდიდა 45 აშშ დოლარს. გამოყოფილი კომისიის 1997წ. 20 იანვრის და 12 თებერვლის დასკვნით დადგინდა, რომ სადგურ ხარაგაულის და სადგურ მოლითის ტერიტორიაზე მიტანილი იყო სავარაუდოდ 300 ტონა ჯართი, საიდანაც 240 ტონა ეკუთვნოდა კოოპერატივ “ე-ას”. მიუხედავად აღნიშნულისა, მითითებულ ჯართს დაეპატრონა ხაშურის რკინიგზის ტერიტორიული სამმართველო.

ვინაიდან აღნიშნული ჯართის დამზადება კოოპერატივს დაუჯდა 8000 ლარი, მოითხოვა მოპასუხისაგან ამ თანხის ანაზღაურება.

შპს “.. ..-ის” ხაშურის ტერიტორიულმა სამმართველომ სარჩელი არ ცნო.

მოპასუხემ მიუთითა, რომ სადგურის ტერიტორიაზე შეგროვილი ჯართის ნაწილი მათ საკუთრებას წარმოადგენდა და ვინაიდან შეადგენდა ნაავარიევი ელმავალის ნაწილებს, დაუბრუნდა სალოკომოტივო დეპოს, ხოლო ნაწილი, რომელიც არ წარმოადგენდა რკინიგზის საკუთრებას, ეკუთვნოდა ფირმა “ა-ს”, რომელიც სათანადო საბუთების საფუძველზე გაგზავნილ იქნა სადგურ ფოთში.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 18 სექტემბრის განჩინებით სარჩელი დარჩა განუხილველად.

2000წ. 7 დეკემბერს ზესტაფონის მრავალდარგოვანმა კოოპერატივმა “ე-ამ” ახალი სარჩელით, იგივე მოთხოვნით მიმართა ხაშურის რაიონულ სასამართლოს

ხაშურის რაიონულ სასამართლოს 2000წ. 8 დეკემბრის განჩინებით მითითებული სარჩელიც განუხილველად დარჩა იმ საფუძველით, რომ კოოპერატივი “ე-ა” რეგისტრირებული არ იყო, არც სათანადო სახელმწიფო ბაჟი იყო გადახდილი და სასამართლოს მიერ მითითებულ ვადაში ხარვეზები არ იყო გამოსწორებული მოსარჩლის მიერ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამრეწველო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2001წ. 3 მაისის განჩინებით დაკმაყოფილდა კოოპერატივ “ე-ას” კერძო საჩივარი: გაუქმდა მოცემულ საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება სარჩელის განუხილველად დატოვების შესახებ და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე რაიონულ სასამართლოს.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 3 ივნისის განჩინებით ხარვეზების შევსების მიზნით მოსარჩლეს მიეცა 20 დღიანი ვადა.

მიუხედავად იმისა, რომ ზემოთ მითითებულ განჩინებაში აღნიშნული ხარვეზები არ იქნა გამოსწორებული, აგრობანკის თერჯოლის ფილიალის სახელმწიფო ბაჟის ღირებულების გადახდის თაობაზე საგარანტიო წერილის საფუძველზე სარჩელი მიღებულ იქნა წარმოებაში.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 13 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ ხარაგაულის სადგურში ნამდვილად იყო მიზიდული რკინიგზის კუთვნილი ჯართი, მაგრამ არა იმ ოდენობით, რამდენზეც მოსარჩელე მიუთითებდა.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩლემ სამუშაოები აწარმოა მეპატრონის ნების საწინაარმდეგოდ, შესრულებული სამუშაოები არ შეესაბამებოდა მოპასუხის ინტერესებს, ამიტომ სკ-ს 974-ე მუხლების საფუძვლებზე სარჩელი უსაფუძვლო იყო.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 13 ნოემბრის გადაწყვეტილება ნაცვლად სააპელაციო საჩივრისა, მოსარჩლემ გაასაჩივრა კერძო საჩივრით.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 6 დეკემბრის წერილის შესაბამისად კერძო საჩივრის ავტორს განემარტა, რომ მას უფლება ჰქონდა, რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება გაესაჩივრებინა სააპელაციო წესით 30 დღის განმავლობაში. მოსარჩელემ 2002წ. 14 თებერვალს სააპელაციო საჩივრით მიმართა სასამართლოს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ აპელანტს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადა და თავისი 19 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩლის სააპელაციო საჩივარი დააკმაყოფილა. გაუქმდა მოცემულ საქმეზე ხაშურის რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “.. ..ას” ე. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 40000 აშშ დოლარის გადახდა.

სასამართლოს არ გაურკვევია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის საკითხი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებანი იმის შესახებ, რომ მრავალდარგოვანი კოოპერატივი “ე-ა” რეგისტრირებული იყო ზესტაფონის გამგეობის მიერ და ფუნქციონირებდა 1993-1994 წლებში. კოოპერატივ “ე-ას” ხელახალი რეგისტრაცია არ გაუვლია. სააპელაციო პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მითითებული კოოპერატივი 1993-94 წლებში აგროვებდა ჯართს.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 14.3 მუხლის თანახმად საზოგადოების ლიკვიდაციის დროს მისი დამფუძვნებლები აღჭურვილი არიან უფლებით, მოსთხოვონ მევალეებს ქონება, რომლითაც მათ ერგებოდათ შესრულების შედეგად და ამ უფლების დელეგირება შეიძლება მოახდინონ თავიანთი რწმუნებულის მეშვეობით. აქედან გამომდინარე, კოოპერატივ “ე-ას” ყოფილი დირექტორი ე. ბ-ი უფლებამოსილია სამოქალაქო დავები აწარმოოს მევალეებთან.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრებანი იმის შესახებ, რომ შეგროვილი ჯართი წარმოადგენდა ...ის საკუთრებას და მიუთითა, რომ დადგენილი იყო შემდგი: შეგროვილი ჯართი შეადგენდა 150 ტონას, ტონის ღირებულება 32 დოლარს და ვინაიდან აპელანტი მოითხოვდა 4000 აშშ დოლარის ანაზღაურებას, მოპასუხეს გადასახდელად უნდა დაკისრებოდა 40000 აშშ დოლარი.

სააპელაციო სასამართლომ 2002წ. 27 სექტემბრის განჩინებით გაასწორა ზემოთმითითებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში დაკისრებული თანხის ნაწილში დაშვებული უზუსტობა და მოპასუხეს გადაწყვეტილებაში მითითებული 40000 აშშ დოლარის ნაცვლად დააკისრა 4000 აშშ დოლარი.

2002წ. 8 ნოემბერს შპს “.. ..ამ” საკასაციო საჩივარით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

კასატორმა მოითხოვა მოცემულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება შემდეგი საფუძვლით:

კასატორს მიაჩნია, რომ ბ-ი, ვის მიერაც კოოპერატივ “ე-ას” სახელითაა შეტანილი სარჩელი, არ შეიძლება იყოს ლიკვიდირებული კოოპერატივის უფლებამონაცვლე და სამართალმემკვიდრე;

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ შეგროვილი ჯართის მესაკუთრედ არასწორად არ მიიჩნია შპს ... და არასწორად გამოიყენა სკ-ს 147-ე მუხლი 190-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და “რკინიგზის ტრანსპორტის შესახებ” საქართველოს კანონს მე-5 მუხლის შესაბამისად სარკინიგზო ტრანსპორტის მიწებზე (გასხვისების ზოლის ჩათვლით) არსებული ჯართი არაკანონიერად არ ჩათვალა რკინიგზის საკუთრებად;

სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა 1998წ. 22 აგვისტოს კომისიის შემოწმების შედეგები, რომლის შედეგების შესაბამისადაც ის ჯართი, რომელიც რკინიგზის საკუთრებად არ იქნა მიჩნეული, ჩაიტვირთა ვაგონში და ჯართის შემგროვებელ, აწ გარდაცვლილი რ. კ-ის ძმის, დ. კ-ის, მიერ მიეყიდა ფირმა “ა-ს” DAდა 1998წ. 2 სექტემბერს გაიგზავნა ფოთში.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში საქმის ზეპირი განხილვის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შესაბამის პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია.

სსკ-ს 394-ე მუხლის “ე” პუნქტის შესაბამისად გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილება იურდიულად არ არის საკმაოდ დაუსაბუთებელი, ან დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს ახალი სამოქალაქო კოდექსით, რადგან პირველი ინსტანციის სასამართლომ დავა განიხილა ახალი სამოქალაქო კოდექსით, ხოლო აპელაციაში არცერთ მხარეს აღნიშნული სადავოდ არ გაუხდია, საფუძველს მოკლებულია. სკ-ს 1507-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად ახალი სამოქალაქო კოდექსი ვრცელდება მხოლოდ იმ ურთიერთობებზე, რომელიც წარმოიშობა ამ კოდექსის ამოქმედების შემდეგ. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად იმ ურთიერთობათა მიმართ, რომლებიც წარმოიშვა სამოქალაქო კოდექსის ძალაში შესვლამდე ამ კოდექსის ნორმები გამოიყენება 1997წ. 25 ნოემბრიდან წარმოშობილი უფლებებისა და მოვალეობების მიმართ.

სკ-ს 1507-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების გამო ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობის მიმართ გამოიყენება ეს ნორმატიული აქტები, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ურთიერთობის მონაწილეებს სურთ, ერთმანეთს შორის ურთიერთობა ამ კოდექსით მოაწესრიგონ.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაედგინა, მხარეებს შორის სამართებლივი ურთიერთობა როდის წარმოიშვა. ასევე უნდა დაედგინა მოთხოვნის უფლებისა და მოვალეობების წარმოშობის დრო. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაერკვია მხარეებს რა სამართლებრივი ურთიერთობა აკავშირებდათ ერთმანეთთან. სააპელაციო სასამართლო თუკი დაადგენდა, რომ სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოიშვა 1997წ. 25 ნოემბრამდე, დავა უნდა გადაეწყვიტა ძველი სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით, ხოლო ახალი სამოქალაქო კოდექსის ნორმები უნდა გამოეყენებინა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ კი მხარეებს სურვილი ჰქონდათ, ურთიერთობა ამ კოდექსით მოეწესრიგებინათ.

ვინაიდან მხარეებს ახალი სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით დავის გადაწყვეტის შესახებ სურვილი არ გამოუთქვამთ, სააპელაციო სასამართლო უფლებამოსილი არ იყო მხარეთა სურვილის გაუთვალისწინებლად გამოეყენებინა ახალი სამოქალაქო კოდექსის ნორმები, თუ კი სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოშობილი იყო სამოქალაქო კოდექსის ძალაში შესვლამდე.

სააპელაციო სასამართლომ უტყუარად უნდა დაადგინოს თუ როდის წარმოიშვა სადავო სამართლებრივი ურთიერთობა, და სკ-ს 1507-ე მუხლის მკაცრი დაცვით გადაწყვიტოს ძველი ან ახალი სამოქალაქო კოდექსის ნორმების გამოყენების საკითხი.

ასევე დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ კოოპერატივ “ე-ას” ყოფილი დირექტორი ე. ბ-ი უფლებამოსილია, სამოქალაქო დავები აწარმოოოს მოვალეებთან.

მართალია, “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 14.3 მუხლის შესაბამისად საზოგადოების ლიკვიდაციის დროს მისი დამფუძნებლები აღჭურვილნი არიან უფლებით, მოსთხოვონ მოვალეებს ქონება, რომელიც მათ ერგებათ შესრულების შედეგად და ამ უფლებით სარგებლობს ყველა დამფუძნებელი, მაგრამ ამ უფლებით არ სარგებლობს ლიკვიდირებული საზოგადოების ყოფილი დირექტორი, თუ კი იგი დამფუძნებელი არ არის. საზოგადოებაში დირექტორის ხელმძღვანელობის უფლება “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 9.3 მუხლის შესაბამისად განისაზღვრება საზოგადოების წესდებით. საზოგადოების პარტნიორად ყოფნა თავისთავად არ ნიშნავს ხელმძღვანელობის საქმიანობის უფლებამოსილებას. ამისათვის აუცილებელია პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება, რომ პარტნიორი ან სხვა პირი ინიშნება დირექტორად. აქედან გამომდინარე, ლიკვიდირებული საზოგადოების ყოფილი დირექტორი (თუ იგი დამფუძნებელი პარტნიორი არ არის) არ შეიძლება გამოდიოდეს საზოგადოების ლიკვიდაციის შემდეგ ამ საზოგადოების წარმომაგენლად სამოქალაქო დავებში საზოგადოების ყოფილი პარტნიორების – დამფუძნებლების _ რწმუნების გარეშე.

ასევე დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ თითქოს სკ-ს 107-ე მუხლის შესაბამისად ლიკვიდირებული საზოგადოების წარმომადგენლობისათვის საჭირო არ არის რაიმე სპეციალური ფორმის დაცვა.

სკ-ს 107-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მართალია, ნების გამოვლენას არ სჭირდება ის ფორმა, რომელიც აუცილებელია იმ გარიგების დასადებად, რომლისთვისაც გაცემულია უფლებამოსილება, მაგრამ ეს წესი არ გამოიყენება მაშინ, როცა დადგენილია სპეციალური ფორმა.

ვინაიდან “მეწარმეთა შესახებ” კანონის შესაბამისად დირექტორის წარმომადგენლობისათვის დაწესებულია სპეციალური წერილობითი ფორმა (პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება და წესდებაში ამის დაფიქსირება) სამოქალაქო დავაზე დამფუძნებელთა წარმომადგენლობისთვისაც აუცილებელია ლიკვიდირებული საზოგადოების დამფუძნებლების წერილობითი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების არსებობა, იმ წესის დაცვით, როგორც ამას ადგენს სსკ-ს 96-ე მუხლი.

სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს, სარჩელის შემტანი ე.ბ-ი იყო თუ არა ლიკვიდირებული კოოპერატივის დამფუძნებელი და დანარჩენი დამფუძნებლებისაგან ან მათი უფლებამონაცვლისაგან ჰქონდა თუ არა მინიჭებული წარმომადგენლის უფლებამოსილება, რომელიც დააკმაყოფილებდა კანონის მოთხოვნას.

დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ ხარაგაული-მოლითის რკინიგზის სადგურებზე მოგროვილი ჯართის წონა შეადგენდა 150 ტონას და რის დასადასტურებლად ტ.¹1-ზე ს.ფ. 709 მითითება მაშინ, როცა ტ ¹1 სულ 35 ფურცლისაგან შესდგება.

თუ კი სააპელაციო სასამართლო ამ მითითებაში ტ.¹1, ს.ფ. 7 და 9-ზე მოთავსებულ დოკუმენტებს მიიჩნევს, ამ დოკუმენტების შესაბამისად ხარაგაული-მოლითის ტერიტორიაზე შეგროვილია 300 ტონა ჯართი, რომლის შეგროვებაზეც პრეტენზიას აცხადებს მოსარჩელე.

სააპელაციო სასამართლოს არ დაუდგენია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, არის თუ არა ლიკვიდირებული კოოპერატივი “ე-ა” შეგროვილი ჯართის მესაკუთრე (მოსარჩელეს შეგროვილი ჯართის მესაკუთრეობაზე პრეტენზიაც არ დაუყენებია. მან მხოლოდ შეგროვებისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურება მოითხოვა). თუ კი შპს “.. ..ა” შეგროვილი ჯართის მესაკუთრე არ არის, მაშინ სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ვინ არის ამ ჯართის მესაკუთრე.

სააპელაციო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, თუ რატომ უნდა აუნაზღაუროს მოსარჩელეს “.. ..ამ” ჯართის დამზადებისათვის გაწეული ხარჯები 4000 აშშ დოლარის ოდენობით, მაშინ, როცა დადგენილი არ არის დამზადებაზე გაწეული ხარჯების ოდენობა. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ მხარეებს სადავოდ არ გადაუხდიათ ჯართის შეგროვებაზე გაწეული ხარჯები (1 ტონის ღირებულება 32 დოლარი). დაუსაბუთებლობა იმაში გამიოიხატება, რომ, ჯერ ერთი, მოპასუხე არა თუ სადაოდ ხდიდა ჯართის დამზადების ღირებულების ანაზღაურების საკითხს, არამედ საერთოდ უარყოფდა სარჩელს და მოითხოვდა არ დაკმაყოფილებულიყო სარჩელი უსაფუძვლობის გამო. მეორეც, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დაუსაბუთებლობა მოპასუხისათვის 4000 აშშ დოლარის გადასახდელად დაკისრების ნაწილში იმითაც დასტურდება, რომ 1 ტონა ჯართის დამზადებისათვის თუნდაც 32 დოლარის ხარჯების გაწევის ფაქტი დადასტურებული ყოფილიყო, 150 ტონა ჯართის დამზადების ღირებულება (1 ტონის დამზადება 32 დოლარის გათვალისწინებით) არცერთ შემთხვევაში არ წარმოადგენს 4000 აშშ დოლარს.

თუ სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შეგროვილი ჯართის მესაკუთრე არ იყო არც მოსარჩელე და არც მოპასუხე, მაშინ უნდა დაადგინოს, ვინ იყო ამ ჯართის მესაკუთრე და გაარკვიოს სკ-ს 969-975-ე მუხლების შესაბამისად (თუ კი მოთხოვნის უფლება წარმოიშვა ახალი კოდექსის მოქმედების პროცესში) მოსარჩელეს აქვს თუ არა ჯართის დამზადებისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება, ანდა სკ-ს 976-991-ე მუხლების საფუძველზე უსაფუძვლო გამდიდრების მოტივით აქვს თუ არა მოპასუხისაგან თანხების მოთხოვნის უფლება.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოთხოვნას რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების თაობაზე, ვინაიდან სსკ-ს 391-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად საკასაციო საჩივარი შეიტანება სააპელაციო სასამართლოს, აგრეთვე, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის გადაწყვეტილებებზე. საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, განიხილოს მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოს, აგრეთვე, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის გადაწყვეტილებების კანონიერება და იგი არ ამოწმებს რაონული სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებების კანონიერებას. სსკ-ს 404-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მეორე წინადადების შესაბამისად საკასაციო სასამართლოს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერება შეუძლია შეამოწმოს მხოლოდ პირველი ინსტანციის სასამართლოს ტერიტორიული და საგნობრივი განსჯადობის სწორად გადაწყვეტის თვალსაზრისით, ისიც მხოლოდ მოპასუხის მოთხოვნით და ასეთი მოთხოვნა დასაშვები იქნება, თუ იგი საქმის სააპელაციო სასამართლოში განხილვისას იყო წამოყენებული მოპასუხის მიერ, ან თუ არსებობს საპატიო მიზეზი, რის გამოც ასეთი მოთხოვნა ვერ იქნა წამოყენებული სააპელაციო სასამართლოში, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ს 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს “.. ..ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შესაბამის პალატას.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.