¹3კ-1398-02 13 მარტი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ახალაძე (თავმჯდომარე),

თ. კობახიძე,

ქ. გაბელაია

დავის საგანი: კომლის ქონებიდან წილის გამოყოფა.

აღწერილობითი ნაწილი:

ლ. დ-ე 1980წ. 4 ივლისს ქორწინების რეგისტრაციაში გატარდა გ. დ-ესთან. მეუღლეებს ერთად ცხოვრების პერიოდში შეეძინათ სამი შვილი: გუ. დ-ე, ლე. დ-ე და მ. დ-ე – დაბადებული 19...... წელს.

ლ. დ-ე მიყვანილ იქნა საცხოვრებლად ზესტაფონის რაიონის სოფ. .......-ში, დედამთილის გა. დ-ის სახელზე რიცხულ სახლში.

მეუღლეებს შორის შეწყდა საქორწინო ურთიერთობა და გ. დ-ეს დაეკისრა ალიმენტის გადახდა შვილების სრულწლოვანებამდე.

2002წ. მარტში ლ. დ-ემ სარჩელი შეიტანა სასამართლოში გ. და გა. დ-ეების მიმართ კომლის ქონებიდან წილის გამოყოფის ან 3000 ლარის გადახდის შესახებ.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2002წ. 22 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა იმგვარად, რომ ლ. დ-ეს გა. დ-ის სახელზე რიცხული სახლიდან გამოეყო ხუთი ოთახი. დამხმარე ნაგებობები: სამზარეულო, მარანი, ბოსელი და საღორე დარჩა მხარეთა საერთო სარგებლობაში.

მ. და გ. დ-ეებმა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება.

ლ. დ-ე საკასაციო საჩივრით ითხოვს გადაწყვეტილების გაუქმებას იმ საფუძვლით, რომ გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო მის მიერ კომლის ქონების გაზრდაში შეტანილი წვლილი.

სამოტივაციო ნაწილი:

პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, საკასაციო საჩივრის საფუძვლებს და თვლის, რომ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება დატოვებულ იქნეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილია, რომ ლ. დ-ე ნამდვილად იყო კომლის წევრი.

საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992წ. 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილების საფუძველზე გაუქმდა კოლმეურნეობები და შესაბამისად საკოლმეურნეო კომლებიც, მიწა და უძრავი ქონება გადაცემულ იქნა კერძო საკუთრებაში.

დადგენილების მიღების შემდეგ გა. დ-ე წარმოადგენს სადავო სახლის მესაკუთრეს, რომლის სახელზეც არის რეგისტრირებული უძრავი ქონება.

სკ-ს 1515-ე მუხლის შესაბამისად საჯარო რეესტრის შექმნამდე მისი ფუნქციები დაკისრებული აქვს ტექ-ინვენტარიზაციის ბიუროებს.

სკ-ს ამოქმედებიდან, ამ კოდექსის 1513-ე მუხლის საფუძველზე, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები ამ პირთა საკუთრებაა და მათზე ვრცელდება სკ-ით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ სწორად მიიჩნია დადგენილად ის გარემოება, რომ ლ. დ-ე არ წარმოადგენს გა. დ-ის სახელზე რიცხული სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეს.

სასამართლოს მიერ დადგენილია ის გარემოებაც, რომ ლ. დ-ემ მოპასუხეებისგან ნებაყოფლობით მიიღო ქონების წილი და ამ ქონების გამოყენებით შეიძინა ერთოთახიანი საცხოვრებელი ბინა.

სსკ-ს 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

ლ. დ-ის მიერ დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრენზია არ ყოფილა წამოყენებული.

სააპელაციო პალატამ სსკ-ს 105-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით სწორი შეფასება მისცა მტკიცებულებებს და გამოიტანა კანონის შესაბამისი გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ლ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.