¹ 3კ-511-03 25 ივლისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. წიქვაძე,

რ. ნადირიანი

დავის საგანი: ვალდებულებათა შეუსრულებლობა და ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს “ა.-მ” სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე სს “ბ.-ის” წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასუხისათვის 1789849,15 ლარის დაკისრება.

მოსარჩელემ სარჩელის საფუძვლად მიუთითა შემდეგი:

2001წ. 15 თებერვალს შპს “ა.-მ” საგადასახადო დავალებით მიმართა სს “ბ.-ს” 400000 ლარის გადარიცხვის მოთხოვნით. აღნიშნული საგადასახადო დავალება გაგზავნილი იქნა დაზღვეული ფოსტით, ვინაიდან მანამდე ბანკმა არ მიიღო მოსარჩელის 2001წ. 30 იანვრის საგადასახადო დავალება სამასი ათასი ლარის გადარიცხვის მოთხოვნით. მოპასუხემ 2001წ. 22 თებერვალს თვითნებურად ჩამოაჭრა მას 398273,63 ლარი თბილისის ანგარიშიდან, ხოლო 2001წ. 23 თებერვალს 38491,54 ლარი ქუთაისის ანგარიშიდან.

2001წ. 4 ივნისს და 2001წ. 17 ივლისს მოსარჩელემ კვლავ მიმართა სს “ბ.-ს” საგადასახადო დავალების შესაბამისად, 310000 აშშ დოლარის და 360000 აშშ დოლარის გადარიცხვის თაობაზე, რაც ბანკის მიერ არ იქნა შესრულებული. უფრო მეტიც, მან შპს “ა.-ს” ანგარიშიდან ჩამოაჭრა და ანგარიშებზე “გაუყინა” კიდევ 144682,09 ლარი, რამაც მთლიანობაში 581447,26 ლარი შეადგინა.

სს “ბ.-ის” გენერალურმა დირექტორმა ს. ი.-მ წერილით მიმართა მოსარჩელეს, რომელშიც აღნიშნა, რომ თითქოს 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულების 2.3.3 პუნქტში მითითებული იყო შემდეგი: “კლიენტმა არ დაუშვას ბანკის წინაშე აღებული ვალდებულებების არსებობის შემთხვევაში ბანკთან ანგარიშის გასწორებამდე სხვა საბანკო დაწესებულებაში გახსნილი ანგარიშით სარგებლობის ფაქტები (გარდა სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორებისა)”. ს. ი.-ის განცხადებით, ამ ვალდებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ხელშეკრულების 2.3.5 პუნქტის ძალით “ა.-მა” სს “ბ.-ის” წინაშე იკისრა 2.3.3 პუნქტით აღებული ვადლდებულების მთლიანი ღირებულების 30%-ის ოდენობით ჯარიმის გადახდა, ხოლო იმავე ხელშეკრულების 2.3.3 პუნქტის მოთხოვნის განმეორებით შეუსრულებლობის შემთხვევაში, დამატებით ჯარიმის გადახდა 50%-ის ოდენობით. მოსარჩელემ სარჩელში აღნიშნა, რომ ს. ი.-ის მიერ დასახელებული ხელშეკრულების 2.3.3, 2.3.5 და 2.3.6 პუნქტები აღნიშნული სახით არ ყოფილა შეტანილი ხელშეკრულებაში და მოპასუხემ იცოდა რა, რომ მოსარჩელეს ხელშეკრულების დედანი არ გააჩნდა, შეეცადა გაეყალბებინა იგი. მოსარჩელის მითითებით, მოპასუხის მიერ მისი ანგარიშიდან თანხების მისი ნების საწინააღმდეგოდ ჩამოჭრა, წარმოადგენს სკ-ს 861-ე მუხლის მოთხოვნის დარღვევას, რის გამოც მოპასუხის მიერ არა მხოლოდ აღდგენილი უნდა იყოს მისთვის ჩამოჭრილი თანხა, არამედ გადახდილი უნდა იქნეს საურავი, რაც “კომერციული ბანკების შესახებ” კანონის მე-19 მუხლის შესაბამისად, შეადგენს არანაკლებ 0,5%-ს ყოველ ვადაგადაცილებულ საბანკო დღეზე.

შპს “ა.-მ” მოპასუხისგან ასევე მოითხოვა მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

მოსარჩელემ მოითხოვა ძირითადი თანხის 628244 ლარის, საურავის 832000 ლარის, და საბანკო პროცენტის 329604 ლარის, სულ 1789849 ლარის მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ გადახდის დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შპს “ა.-ის” მიმართ აღძრა შეგებებული სარჩელი. მოთხოვნების დაზუსტების შემდეგ სს “ბ.-მა” შეგებებული სარჩელით მოთხოვა შპს “ა.-ისათვის” ბანკის წინაშე არსებული დავალიანების 405000 აშშ დოლარის, ჯარიმის 3010814,83 აშშ დოლარისა და 695151,84 ლარის დაკისრება.

შეგებებული სარჩელში მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 1996წ. 2 აგვისტოს კავშირგაბმულობისა და ფოსტის სამინისტროს სახელით “ა.-მ” გააფორმა ხელშეკრულება კორპორაცია “დ.-თან”. ხელშეკრულებაში შეტანილი იქნა მე-10 და 26-ე მუხლები, რომელთა თანახმად სს “ბ.-ი” სახელდებოდა ქართული მხრიდან კონტრაქტის შესრულების გარანტად. ამ კონტრაქტის შესაბამისად, ბანკმა გასცა საგარანტიო წერილი 9000000 აშშ დოლარზე. საგარანტიო წერილის გაცემის საზღაური შპს “ა.-ს” უნდა გადაეხადა ამ დროისათვის არსებული ტარიფის მიხედვით, მაგრამ არაუმეტეს 3%-ისა. საზღაურის გადახდის ვალდებულება დაფიქსირებული იყო 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულების 2.2.4 მუხლით. 2000 წელს მხარეთა შორის ბანკისაგან გაცემული გარანტიისათვის შეთახმებულ იქნა ბანკის მიერ დამტკიცებული სატარიფო განაკვეთი 3%-ის ოდენობით. ამდენად “ბ.-ს” მიაჩნია, რომ 2000წ. 5 იანვარს ხელშეკრულების გაფორმებისათვის შპს “ა.-ს” გააჩნდა მის წინაშე 405000 აშშ დოლარის ოდენობის დავალიანება.

სს “ბ.-ის” განცხადებით, მიუხედავად იმისა, რომ 2000წ. 5 იანვრის შემდეგ შპს “ა.-ს” წარმოეშვა სხვადასხვა ვალდებულებები, 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულების 2.3.3 და 2.3.7 პუნქტების დარღვევით, იგი მაინც სარგებლობდა სხვადასხვა ბანკებში გახსნილი ანგარიშებით. სს “ბ.-მ” მიუთითა, რომ აღნიშნული ვალდებულებები მის წინაშე შპს “ა.-ს” გააჩნდა 9000000 აშშ დოლარზე გაცემული საგარანტიო წერილის, 450000 აშშ დოლარის დავალიანებისა და 2000წ. 5 იანვრიდან 2000წ. 31 ნოემბრამდე შპს “ა.-ის” მიმდინარე საბანკო ანგარიშებზე დაშვებული ოვერდრაფტების საფუძველზე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 15 იანვრის გადაწყვეტილებით, შპს “ა.-ის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მოპასუხე, სს “ბ.-ს” დაეკისრა 581447,26 ლარი შპს “ა.-ის” სასარგებლოდ. სს “ბ.-ის” შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლო კოლეგიამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2000წ. 5 იანვარს სს “ბ.-სა” და შპს “ა.-ს” შორის გაფორმდა ხელშეკრულება საბანკო ოპერაციების წარმოების შესახებ.

სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ კლიენტისათვის ბანკის წინაშე ვალდებულებების არსებობის შემთხვევაში სხვა საბანკო დაწესებულებებში ანგარიშების გახსნის და ამ ანგარიშებით სარგებლობის აკრძალვა (რასაც ითვალისწინებს ზემოხსენებული ხელშეკრულება), ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპების საწინააღმდეგოდ, საზიანოა კლიენტისათვის.

სკ-ს 346-ე მუხლის საფუძველზე კოლეგიამ მიიჩნია, რომ 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულებაში 2.3.3 და 2.3.7 პუნქტებით ჩართული სტანდარტული პირობები ბათილად უნდა იქნეს მიჩნეული, რადგან აღნიშნული პუნქტები ეწინააღმდეგება “კომერციული ბანკების საქმიანობის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლს, რომლის მიხედვით, “ბანკებს ეკრძალებათ ისეთი გარიგებები და ქმედებები, რომელთა შედეგად ისინი დამოუკიდებულად ან სხვა პირებთან ერთად აღმოჩნდებიან დომინირებულ მდგომარეობაში ფულის, საფინანსო ან საკრედიტო ბაზარზე, აგრეთვე, ყოველგვარი მანიპულაციები, რომლებიც დაუმსახურებელ უპირატესობას მიანიჭებს მათ ან მესამე პირებს, შექმნის საბანკო საქმიანობის კონკურენციის შეზღუდვის, საპროცენტო განაკვეთებისა და საკომისიო გასამრჯელოს ფიქსაციის შესაძლებლობას ან საშიშროებას.

კოლეგიამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სს “ბ.-ის” მიერ შპს “ა.-ის” ანგარიშებიდან თანხის ჩამოჭრა მოხდა მოსარჩელის ნების საწინააღმდეგოდ, მასთან შეთანხმების გარეშე და სკ-ს 861-ე მუხლის საფუძველზე დააკისრა სს “ბ.-ს” 581,447,26 ლარის ანაზღაურება შპს “ა.-სათვის”.

სასამართლომ უსაფუძვლოდ ჩათვალა შპს “ა.-ის” მოთხოვნა საგადასახადო დავალებების შეუსრულებლობის გამო მოპასუხისათვის ,,კომერციული ბანკების შესახებ”, საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის შესაბამისად, 0,5% საურავის ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დაკისრების თაობაზე, რადგან შპს “ა.-ის” მიერ წარდგენილ საგადასახადო დავალებებში მითითებული თანხა შესაბამის ანგარიშებზე მას არ გააჩნდა, რის გამოც მიიჩნია, რომ აღნიშნული დავალებების შეუსრულებლობისათვის ბანკს არ შეიძლება დაეკისროს პასუხისმგებლობა.

სს “ბ.-ის” შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა შპს “ა.-სათვის” 405000 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში, კოლეგიამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რადგან სარჩელში აღნიშნული ვალდებულებები 1996წ. 2 აგვისტოს ხელშეკრულებით არ არის გათვალისწინებული. სასამართლომ არ გაიზიარა ამ ვალდებულების არსებობის შესახებ ზეპირი შეთანხმების არსებობაც, იმ საფუძვლით, რომ სს “ბ.-მა” აღნიშნული ვერ დაადასტურა. უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული ასევე სს “ბ.-ის” მითითება იმ გარემოებაზე, რომ საგარანტიო წერილის გაცემისათვის კლიენტს ევალება საგარანტიო თანხის, 3% საკომისიოს გადახდა ბანკის სასარგებლოდ, ვინაიდან, ტარიფები შედგენილია 1997, 1998, 1999 წლებში ე.ი. 1996წ. 2 აგვისტოს ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ შპს “ა.-სათვის” ცნობილი ვერ იქნებოდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სს “ბ.-ის” წარმომადგენელმა, დ. შ.-მ გაასაჩივრა საკასაციო წესით. საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 15 იანვრის გადაწყვეტილებაზე შეგებებული საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს “ა.-ის” წარმომადგენელმა.

საკასაციო სასამართლოს 2002წ. 5 ივლისის განჩინებით გაუქმდა საოლქო სასამართლოს კოლეგიის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საოლქო სასამართლოს მიერ საბანკო მომსახურების ხელშეკრულების 2.3.3 და 2.3.7 მუხლების ბათილად ცნობა უსაფუძვლოა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 30 იანვრის გადაწყვეტილებით, შპს “ა.-ის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1460244 ლარის გადახდა. სს “ბ.-ის” შეგებებული სარჩელიც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. შპს “ა.-ს” მოპასუხე “ბ.-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა 405.000 აშშ დოლარის გადახდა.

კოლეგიის 2003წ. 3 თებერვლის განჩინებით, 2003წ. 30 იანვრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტში, 405000 აშშ დოლარის ნაცვლად მიეთითა 135.000 აშშ დოლარი, როგორც აშკარა არითმეტიკული შეცდომის გასწორება.

კოლეგია დადგენილად მიიჩნევს, რომ 1996 წლიდან მოპასუხე საბანკო მომსახურებას უწევდა შპს “ა.-ს” ჯერ ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე, ხოლო შემდგომ 2000წ. 5 იანვრის წერილობითი ხელშეკრულების საფუძველზე. შპს “ა.-ს” სს “ბ.-ში” გახსნილი ჰქონდა ძირითადი და მიმდინარე ანგარიშები, რომლებშიც შედიოდა მოსარჩელის აბონენტების მიერ სატელეფონო მომსახურებისათვის გადახდილი თანხები.

დადგენილია, რომ 2001წ. 15 თებერვალს, მოსარჩელემ მოპასუხეს მიმართა საგადასახადო დავალებით ოთხასი ათასი ლარის გადარიცხვის მოთხოვნით. ბანკმა არ შეასრულა საგადასახადო დავალება, 2001წ. 22 თებერვალს კი შპს “ა.-ის” თანხმობის გარეშე ჩამოაჭრა 398.273 ლარი თბილისის ანგარიშიდან, ხოლო 38.491 ლარი ქუთაისის ანგარიშიდან. 2001წ. 4 ივნისს და 2001წ. 17 ივლისს შპს “ა.-მ” მიმართა “ბ.-ს” საგადასახადო დავალებით, პირველ შემთხვევაში 310000 აშშ დოლარის, მეორე შემთხვევაში 360000 აშშ დოლარის გადარიცხვის მოთხოვნით.

ბანკმა არ შეასრულა აღნიშნული საგადასახადო დავალებების მოთხოვნები. მან შემდგომ პერიოდში სხვადასხვა დროს შპს “ა.-ის” თანხმობის გარეშე მისი ანგარიშებიდან ჩამოაჭრა 191.479 ლარი. მთლიანად ჩამოჭრილ იქნა 628.244,31 ლარი.

კოლეგიამ მიიჩნია, რომ ანგარიშებიდან 628.244,31 ლარის ჩამოჭრა ეწინააღმდეგება სკ-ს 864-ე მუხლს და ეს თანხა მის მიერ უნდა დაბრუნდეს.

სასამართლო კოლეგია თვლის, რომ საფუძვლიანია მოსარჩელის მოთხოვნა 400.000 ლარზე წარდგენილი 2001წ. 15 თებერვლის საგადასახადო დავალების შეუსრულებლობის გამო მოპასუხისათვის საურავის დაკისრების თაობაზე. კოლეგია თვლის, რომ ბანკი ვალდებული იყო, ამ თანხის კონვერტაციით ეროვნულ ვალუტაში და შესაბამის ანგარიშზე მისი გადატანით, შეესრულებინა საგადასახადო დავალება. როგორც საქმის მასალებით, კერძოდ, საბანკო ამონაწერით დასტურდება, მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის არსებული საბანკო მომსახურების ხელშეკრულების საფუძველზე და ხანგრძლივი საბანკო ურთიერთობიდან გამომდინარე, ბანკი ყოველგვარი დამატებითი მითითების გარეშე ახორციელებდა შპს “ა.-ის” ანგარიშზე არსებული თანხების კონვერტაციას და უწევდა მას შესაბამის საბანკო მომსახურებას. “კომერციული ბანკების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, ფულადი გადარიცხვების საბანკო მომსახურების ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადების დარღვევისას, ბანკი ვალდებულია კლიენტს გადაუხადოს დაგვიანებული თანხის არანაკლებ 0.5% ყოველ ვადაგადაცილებულ საბანკო დღეზე, რის გამოც მოპასუხის მოთხოვნა საურავის 832.000 ლარზე საფუძვლიანია.

კოლეგია მიიჩნევს, რომ უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა სკ-ს 403-ე მუხლის საფუძველზე ფულადი თანხის გადახდის ვადის გადაცილებისათვის კანონით განსაზღვრული პროცენტის ანაზღაურების თაობაზე.

მოცემულ შემთხვევაში კრედიტორის მოთხოვნა საურავზე გაცილებით მეტია, ვიდრე კანონით განსაზღვრული პროცენტი. კოლეგიას მიაჩნია, რომ ბანკი არ იყო ვალდებული შესასრულებლად მიეღო 2001წ. 4 ივნისისა და 2001წ. 27 ივლისის საგადასახადო დავალებები, ვინაიდან საქმის მასალებით დადგენილია, რომ აღნიშნული დავალებების წარდგენის მომენტისათვის შპს “ა.-ს” სს “ბ.-ში” არსებულ ანგარიშებზე შესაბამისი თანხები არ გააჩნდა.

კოლეგიას მიაჩნია, რომ შეგებებული სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

კოლეგიას დაუსაბუთებლად მიაჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა ჯარიმის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი დავალიანების 50%-ის, 695.151,84 ლარის ანაზღაურების თაობაზე. “ა.-ის” ანგარიშებიდან თანხების შესახებ ცნობებში მოცემულია 2000წ. განმავლობაში “ა.-ის” ანგარიშზე განხორციელებული მთლიანი ბრუნვის მოცულობა, რაც შესაბამისად, არ იძლევა იმის დადასტურებას, რომ ანგარიშზე თანხების ბრუნვა მიმდინარეობდა იმ კონკრეტულ პერიოდში, როცა შპს “ა.-ს” გააჩნდა “ბ.-ის” დავალებები.

კოლეგიას ასევე უსაფუძვლოდ მიაჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა ჯარიმის, საგარანტიო წერილის საფუძველზე არსებული დავალიანების 9000000 აშშ დოლარის 30%-ის _ 2700000 აშშ დოლარის ანაზღაურების თაობაზე.

კოლეგიას მიაჩნია, რომ საგარანტიო წერილის საფუძველზე არ შეიძლება დადგენილად ჩაითვალოს მოპასუხის ფულადი ვალდებულების 9000000 აშშ დოლარის არსებობა, ვინაიდან მოსარჩელის მიერ საგარანტიო წერილის გაცემა ასეთ ვალდებულებებს მოპასუხე მხარისათვის თავისთავად არ წარმოშობს, არამედ მისი წარმოშობისათვის აუცილებელია კანონმდებლობით ზუსტად განსაზღვრული ფაქტობრივი გარემოებების დადგომა.

კოლეგიას დადგენილად მიაჩნია, რომ მოსარჩელემ მოპასუხეს 1996წ. 2 აგვისტოს კონტრაქტზე გაუწია საგარანტიო მომსახურება და 9000000 აშშ დოლარზე გასცა საგარანტიო წერილი. სასამართლომ მხარეთა ზეპირი განმარტებების საფუძველზე ვერ დაადგინა მხარეთა შორის შეთანხმებული საგარანტიო მომსახურების საზღაურის ოდენობა, ვინაიდან მოსარჩელემ საგარანტიო მომსახურება განახორციელა ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე. კოლეგია თვლის, რომ საგარანტიო საზღაური ბანკის მიერ გაწეული მომსახურებისათვის, საქართველოსა და საერთაშორისო პრაქტიკის გათვალისწინებით, გონივრულია საგარანტიო თანხის 3%-ის ოდენობით.

კოლეგიას უსაფუძვლოდ მიაჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა მის მიერ გაწეული საგარანტიო მომსახურების საზღაურის 270000 აშშ დოლარის ანაზღაურების თაობაზე, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო, ვინაიდან ზემოაღნიშნული საგარანტიო მომსახურებისათვის საზღაურის მოთხოვნა მოსარჩელეს, სასამართლოში წარდგენის გზით სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 75-ე მუხლის მიხედვით შეეძლო ერთი წლის განმავლობაში საგარანტიო მომსახურების გაწევიდან.

კოლეგიას საფუძვლიანად მიაჩნია, მოსარჩელის მოთხოვნა ჯარიმის 135000 აშშ დოლარის ანაზღაურების თაობაზე, ვინაიდან კოლეგია თვლის, რომ საბანკო მომსახურების შესახებ 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის მოპასუხეს მოსარჩელის მიმართ ფაქტობრივად, მანამ სანამ სასამართლო ამ მოთხოვნის ხანდაზმულობას დაადგენდა, გააჩნდა ფულადი დავალიანება 270000 აშშ დოლარი მოსარჩელის მიერ გაწეული საბანკო საგარანტიო მომსახურებისათვის. ასევე დადგენილია, რომ 2000წ. განმავლობაში მოპასუხე სარგებლობდა სხვადასხვა ბანკში გახსნილი ანგარიშებით, იმ პირობებში, როცა მას დაფარული არ ჰქონდა ზემოაღნიშნული საგარანტიო მომსახურების საზღაური. საბანკო მომსახურების შესახებ ხელშეკრულების 2.3.6 პუნქტის საფუძველზე, მოსარჩელე უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოპასუხეს ჯარიმის გადახდა მის წინაშე არსებული დავალიანების 270000 აშშ დოლარის 50%-ის ოდენობით, რაც 135000 აშშ დოლარს შეადგენს.

გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს “ბ.-მ”. კასატორი მიუთითებს, რომ როგორც გადაწყვეტილება, ასევე განჩინება აშკარა არითმეტიკული შეცდომის გასწორების შესახებ, არის უკანონო და უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

ბაკნმა გასცა საგარანტიო წერილი კონტრაქტის მოცულობის 100%-ზე ანუ 9000000 აშშ დოლარზე. საგარანტიო წერილის საზღაური შპს “ა.-ს” ბანკისათვის შეთანხმებისამებრ უნდა გადაეხადა კონტრაქტის პირველ მუხლში მითითებული ვადის გასვლისთანავე, ამ დროისათვის არსებული ტარიფის მიხედვით, მაგრამ არაუმეტეს 3%-ისა.

კასატორი მიუთითებს, რომ საგარანტიო წერილი დღესაც მოქმედებს. იგი არ გაუქმებულა და ბანკს არ დაბრუნებია, რის გამოც ბანკი რეალური საშიშროების წინაშე დგას, რადგანაც გამორიცხული არ არის კორპორაციისაგან გარანტიისათვის თანხის მოთხოვნა. საგარანტიო წერილისათვის საზღაური შპს “ა.-ს” ბანკისათვის შეთანხმებისამებრ ასევე უნდა გადაეხადა კონტრაქტის პირველ მუხლში მითითებული ვადის გასვლისთანავე, ამ დროისათვის არსებული ტარიფის მიხედვით, მაგრამ არაუმეტეს 3%-ისა. აქედან გამომდინარე, გადახდის ვადა დადგა 2001წ. 2 თებერვალს, რა დროსაც მოქმედებდა სამოქალაქო კოდექსი, ხოლო ამ კოდექსის მიხედვით, ხანდაზმულობის ვადა 3 წელია.

გარდა ამისა, 2001წ. თებერვალში “ბ.-მ” განახორციელა აღმასრულებელი მოქმედება და შპს “ა.-ის” ანგარიშიდან ჩამოაჭრა დავალიანების თანხის ნაწილი. სკ-ს 138-ე მუხლის თანახმად, აღმასრულებელი მოქმედების განხორციელება წყვეტს ხანდაზმულობის ვადის დენას, რის გამოც ამ ნაწილში კოლეგიის გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და შპს “ა.-ს” ბანკის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 270.000 აშშ დოლარის გადახდა.

კოლეგიამ არ გაითვალისწინა, რომ საგარანტიო წერილი, როგორც ბანკის წინაშე არსებული ვალდებულება, პირდაპირაა აღნიშნული საბანკო ოპერაციათა წარმოების შესახებ ხელშეკრულებაში.

კასატორის აზრით, კოლეგიამ არასწორად განმარტა სსკ-ს 133-ე მუხლი. კოლეგიამ ასევე არასწორად განმარტა სსკ-ს 102-ე მუხლი, კერძოდ, შპს “ა.-ს” არ დაუმტკიცებია ის გარემოებანი, რომელზეც ამ ნაწილში თავის შესაგებელს ამყარებს.

სს “ბ.-ს” როგორც კრედიტორს, საბანკო ოპერაციების წარმოების შესახებ ხელშეკრულების თანახმად, არათუ უფლება ჰქონდა, არამედ ვალდებული იყო, კლიენტის ანგარიშიდან ჩამოეწერა თანხები, რის გამოც მისი მოქმედება ამ ნაწილშიც კანონიერია.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საურავის 832000 ლარის გადახდევინების საფუძვლად “ა.-ი” მიუთითებდა ბანკში 2001წ. 15 თებერვალს წარდგენილი საგადასახადო დავალების შეუსრულებლობაზე, რაც გაზიარებულ იქნა კოლეგიის მიერ. ასეთი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ კოლეგიამ არასწორად განმარტა ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 1999წ. 2 სექტემბრის ¹222 ბრძანებით დამტკიცებული საქართველოში უნაღდო ანგარიშსწორების წესები. ამ წესების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის “გ” ქვეპუნქტის იმპერატიული მოთხოვნაა, რომ საანგარიშსწორებო საბუთში უნდა აღინიშნოს გადამხდელი ბანკის დასახელება და კოდი. არცერთ საგადასახადო დავალებაში, რაც მოსარჩელემ სასამართლოს წარუდგინა, არაა მითითებული გადამხდელი ბანკის დასახელება და მისი კოდი. 2001წ. 15 თებერვალს ანუ 2001წ. 12 თებერვლის ¹29 საგადასახადო დავალების ბანკში წარდგენის მომენტისათვის, შპს “ა.-ის” საგადასახადო დავალებაში მითითებულ ანგარიშზე სულ 18.526 ლარი იყო და 400000 ლარის ამ ანგარიშიდან გადარიცხვას ბანკი ვერ განახორციელებდა, რადგან წესების თანახმად, დავალება შესასრულებლად მიიღება მხოლოდ გადამხდელის ანგარიშზე, შესაბამისი სახსრების არსებობის შემთხვევაში.

კასატორი მოითხოვს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილების გაუქმებას “ა.-ის” სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, სს “ბ.-ის” სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებას, რომლითაც მოსარჩელეს დაეკისრება 3.280.814,83 აშშ დოლარისა და 745.151,84 ლარის გადახდა. კასატორი ასევე მოითხოვს გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის მიერ 2002წ. 18 იანვარს ამავე საქმეზე მიღებული განჩინება გადაწყვეტილების უზრუნველყოფის შესახებ და 2003წ. 3 თებერვლის განჩინება, 2003წ. გადაწყვეტილებაში შესწორების შეტანის თაობაზე.

საოლქო სასამართლოს კოლეგიის გადაწყვეტილება ასევე საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ა.-მ”. კასატორი მიუთითებს, რომ დაუსაბუთებელია თბილისის საოლქო სასამართლოს 2003წ. 30 იანვრის გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც არ იქნა დაკმაყოფილებული შპს “ა.-ის” მოთხოვნა სს “ბ.-სათვის” კანონით განსაზღრული პროცენტის დაკისრების თაობაზე, აგრეთვე, გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა სს “ბ.-ის” მოთხოვნა.

კოლეგიამ ყოველგვარი მტკიცებულებების არსებობის გარეშე დადგენილ ფაქტად ცნო, რომ საგარანტიო მომსახურება მხარეთა შორის ხორციელდებოდა ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე, რის გამოც საგარანტიო საზღაური ბანკის მიერ გაწეული მომსახურებისათვის, საქართველოსა და საერთაშორისო პრაქტიკის გათვალისწინებით, გონივრულია საგარანტიო თანხის 3%-ის ოდენობით.

არც 1997წ. 25 ნოემბრამდე და არც ამჟამად მოქმედი სკ-ს არცერთი მუხლით არ არის განსაზღვრული ის გარემოება, რომ მხარეს სასარჩელო ხანდაზმულობის კანონით დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგაც, სასამართლოს მიერ სასარჩელო ხანდაზმულობის აღიარებამდე, რჩება რაიმე ვალდებულება კრედიტორის მიმართ. 1964წ. რედაქციის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 88-ე მუხლის თანახმად, მთავარი მოთხოვნის სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლასთან ერთად სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა გასულად ითვლება დამატებითი მოთხოვნისთვისაც.

კასატორი მიუთითებს, რომ სასამართლომ ფაქტობრივად შეფასების გარეშე დატოვა შპს “ა.-ის” მოთხოვნა მოპასუხისათვის კანონით განსაზღვრული პროცენტის დაკისრების თაობაზე იმ თანხის ნაწილში, რომლის მიმართაც საურავის გადახდის ანაზღაურების მოთხოვნა სარჩელში დაყენებული არ ყოფილა.

კასატორი მოითხოვს, ნაწილობრივ გაუქმდეს კოლეგიის 2003წ. 30 იანვრის გადაწყვეტილება, 2003წ. 3 თებერვლის განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდება სს “ბ.-ის” მოთხოვნა და რომლითაც სს “ბ.-ს” დამატებით დაეკისრება 97339 ლარის ანაზღაურება შპს “ა.-ის” სასარგებლოდ.

სამოტივაციო ნაწილი:

პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, მოისმინა მხარეთა განმარტებები და მივიდა დასკვნამდე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ს 394-ე მუხლის ა) ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული ან დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმის განხილვის დროს სწორად უნდა განსაზღვროს საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები, დაადგინოს იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტების არსებობა ან არარსებობა, მიუთითოს მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას, აგრეთვე, კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა.

მოცემულ გადაწყვეტილებაში მითითებულია ზოგიერთი იურიდიული მნიშვნელობის გარემოება, რომელთა არსებობა ან არარსებობა არ არის დამტკიცებული და დასაბუთებული სასამართლოს მიერ, სასამართლოს დასკვნები არ შეესაბამება მის მიერ მითითებულ საქმის გარემოებებს და დაუსაბუთებელია.

სსკ-ს 189-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, პირვანდელი და შეგებებული სარჩელის ერთად განხილვის შედეგად, სასამართლოს გამოაქვს ერთობლივი გადაწყვეტილება, გარდა 245-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

ვინაიდან, შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა მიმართულია პირვანდელი მოთხოვნის ჩასათვლელად, ან შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მთლიანად გამორიცხავს პირვანდელი სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას, სასამართლოს გადაწყვეტილება დასაბუთებული უნდა იყოს, როგორც სარჩელის ისე შეგებებული სარჩელის განხილვის თვალსაზრისით. შეგებებული სარჩელი წარმოადგენს მოპასუხის მიერ მისი ინტერესების დაცვის საპროცესო საშუალებას და მისი მიზანია სარჩელთან ერთად შეგებებული სარჩელის ერთობლივი განხილვა და გადაწყვეტა.

საკასაციო სასამართლოს არა აქვს იურიდიული საფუძველი გადაწყვეტილება დატოვოს უცვლელად, თუ იგი შეგებებული სარჩელის ნაწილში დაუსაბუთებელია და ირღვევა მოპასუხის საპროცესო დაცვის ერთ-ერთი უფლება.

საოლქო სასამართლოს კოლეგია მიუთითებს: მოპასუხე განმარტავს, რომ ის სხვა საბანკო დაწესებულებების ანგარიშებიდან გადარიცხვებს აწარმოებდა მხოლოდ იმ პერიოდში, როცა დაფარული ჰქონდა ბანკის დავალიანებები. მოპასუხის ეს განმარტებები დასტურდება საქმეში არსებული მტკიცებულებებით.

კოლეგიის მიერ მითითებული მტკიცებულებები წარმოადგენენ ამონაწერებს “ბ-ის” ანგარიშებიდან და ისინი არ ასახავენ სხვა საბანკო დაწესებულებებში “ა.-ის” მიერ განხორციელებულ საბანკო ოპერაციებს. მიუხედავად იმისა, რომ დადასტურდა “ბ-ის” მიერ მითითებული გარემოება, რომ მოსარჩელეს ანგარიშები ჰქონდა გახსნილი სხვა ბანკში და სარგებლობდა ამ ანგარიშებით, სასამართლომ არ დააკმაყოფილა ბანკის მოთხოვნა და მიიჩნია, რომ ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში მოპასუხეს ანგარიშებით არ უსარგებლია. ამასთან, კოლეგია ვერ უთითებს მტკიცებულებებს, რომელიც ამგვარი დასკვნის საფუძველს წარმოადგენს.

სსკ-ს 260-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია მხარეთა თხოვნით, ან თავისი ინიციატივით, გაასწოროს გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობანი, ან აშკარა არითმეტიკული შეცდომები.

აშკარა არითმეტიკულ შეცდომაში იგულისხმება აშკარა შეცდომები, რომელიც სასამართლომ დაუშვა მიმატების, გამოკლების, გაყოფის, გამრავლების ან სხვა ამგვარი მოქმედების განხორციელების დროს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 3 თებერვლის განჩინებაში მითითებულია, რომ სასამართლო კოლეგიამ 2003წ. 30 იანვრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში დაუშვა აშკარა არითმეტიკული შეცდომა, როცა შპს “ა.-ს” სს “ბ.-ის” სასარგებლოდ დააკისრა 405000 აშშ დოლარის გადახდა, ვინაიდან სასამართლომ სს “ბ.-ის” შეგებებული სარჩელის მოთხოვნიდან საფუძვლიანად ცნო მხოლოდ ერთი მოთხოვნა, ჯარიმის 270000 აშშ დოლარის 50%-ის თაობაზე, რაც შეადგენს 135000 აშშ დოლარს. კოლეგიის აღნიშნული განჩინება დაუსაბუთებელია. კოლეგია არ მიუთითებს, რომელი არითმეტიკული მოქმედების შედეგად დაუშვა მან შეცდომა, გამრავლებისას, მიმატებისას, გაყოფისას თუ გამოკლებისას, ან სხვა რომელ არითმეტიკულ შეცდომას ჰქონდა ადგილი გადაწყვეტილების მიღებისას.

საკასაციო პალატა მიდის დასკვნამდე, რომ მითითებული განჩინებით კოლეგიამ არითმეტიკული შეცდომა კი არ გაასწორა, არამედ მიღებულ გადაწყვეტილებაში შეიტანა ცვლილება. მის მიერ სარეზოლუციო ნაწილით დაკისრებული 405000 აშშ დოლარი წარმოადგენს შეგებებული სარჩელის ავტორის ორი მოთხოვნის შედეგს: 270000 აშშ დოლარი არის

9000000 აშშ დოლარის 3%. 135000 აშშ დოლარი არის 270000 აშშ დოლარის 50%.

სარეზოლუციო ნაწილით კოლეგიამ ორივე მოთხოვნა დააკმაყოფილა, ხოლო დასაბუთებულ ნაწილში დაკმაყოფილებულია მხოლოდ ერთი მოთხოვნა. არითმეტიკული შეცდომების გასწორების შესახებ განჩინებაში კოლეგია არ მიუთითებს, თუ როგორ დაემთხვა მის მიერ არითმეტიკული შეცდომის შედეგად მიღებული ციფრი, შეგებებული სარჩელის ავტორის მიერ მოთხოვნილი თანხების ოდენობას.A

აღნიშნულით საოლქო სასამართლოს კოლეგიამ დაარღვია სსკ-ს პირველი მუხლის პირველი ნაწილით განმტკიცებული პრინციპი: საქართველოს საერთო სასამართლოები სამოქალაქო საქმეებს განიხილავენ ამ კოდექსით დადგენილი წესების მიხედვით.

საოლქო სასამართლოს კოლეგიამ მოცემულ საქმეზე მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება შეცვალა საპროცესო ნორმების აშკარა დარღვევით.

აღნიშნულის გამო პალატა თვლის, რომ კოლეგიის გადაწყვეტილება მითითებულ ნაწილში აშკარად დაუსაბუთებელია და მისი იურიდიული საფუძვლების შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო პალატას, გადაწყვეტილების მოცემულ ნაწილთან დაკავშირებით, საფუძვლიანად მიაჩნია შპს “ა.-ის” საკასაციო საჩივრის მითითება, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ.) 88-ე მუხლის თანახმად, მთავარი მოთხოვნის სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლასთან ერთად, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა გასულად ითვლება დამატებითი მოთხოვნისთვისაც (პირგასამტეხლო და სხვა).

დაუსაბუთებელია კოლეგიის მოსაზრება, რომ ბანკს შეეძლო საგარანტიო მომსახურების საზღაური მოეთხოვა გარანტიის შესახებ ხელშეკრულების დადებიდან მხოლოდ ერთი წლის განმავლობაში, ვინაიდან ხელშეკრულების დადების თარიღი კი არ არის სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისი, არამედ ის დღე, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევა (სამოქალაქო სამართლის კოდექსის მე-80 მუხლი).

მოცემულ ნაწილში კოლეგია, ასევე, არ მიუთითებს მოთხოვნის წარმოშობის იურიდიულ საფუძველს. არ არის დადგენილი საგარანტიო მომსახურება შეწყდა თუ ახლაც გრძელდება და შესაბამისად რა უფლებები აქვთ მხარეებს მოცემულ შემთხვევაში.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სწორია კოლეგიის მოსაზრება, რომ სკ-ს 861-ე მუხლის შესაბამისად, საკრედიტო დაწესებულება ვალდებულია ანგარიშიდან ფულადი სახსრების ჩამოწერა აწარმოოს მისი მფლობელის ნებართვის ან მითითების საფუძველზე.

ანგარიშის მფლობელის ნებართვა ფულადი სახსრების ჩამოჭრაზე შეიძლება განსაზღვრული იყოს მხარეთა შორის არსებულ ხელშეკრულებაში.

დაუსაბუთებელია კოლეგიის მითითება, რომ ხელშეკრულების არც ერთი პუნქტის, მათ შორის არც 2.3.4 პუნქტის შინაარსი, მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა, მაშინ, როდესაც მოპასუხე მიუთითებდა, რომ მან მოსარჩელის საბანკო ანგარიშიდან თანხების ჩამოჭრა განახორციელა საბანკო ოპერაციების წარმოების შესახებ 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულების 2.3.4 მუხლის საფუძველზე და მას მიაჩნდა, რომ ამ ნორმის საფუძველზე ჰქონდა აღნიშნული მოქმედების განხორციელების უფლება. საოლქო სასამართლოს კოლეგიას მიაჩნია, რომ მოპასუხის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ საბანკო ანგარიშებიდან თანხის ჩამოჭრის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს საბანკო მომსახურების შესახებ 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულების ნორმები, რომლის თანახმადაც ბანკს უფლება აქვს ხელშეკრულების 2.3.3 პუნქტის დარღვევის შემთხვევაში უაქცეპტო წესით ჩამოეწერა თანხა სხვა საბანკო დაწესებულებებში გახსნილი კლიენტის კუთვნილი ანგარიშებიდან, უსაფუძვლოა, თვით სს “ბ.-ში” არსებული კლიენტის ანგარიშებიდან თანხის უაქცეპტო წესით ჩამოწერა ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული არ არის. სასამართლო კოლეგიამ მოცემულ შემთხვევაში არ განმარტა მხარეთა ნება, რა მიზანს ემსახურებოდა აღნიშნული ნორმისა და სანქციის შემოღება და თუ სხვა საბანკო დაწესებულებებიდან თანხის ჩამოჭრის უფლება ჰქონდა ბანკს, რატომ არ შეეძლო ჩამოეჭრა თანხა მის დაწესებულებაში არსებული ანგარიშებიდან.

დაუსაბუთებელია საოლქო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ბანკისათვის ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 0,5 %-ის დაკისრების ნაწილში.

კოლეგია მიუთითებს, რომ ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 1999წ. ¹222 ბრძანებით დამტკიცებული უნაღდო ანგარიშსწორების წესების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, დავალება შესასრულებლად მიიღება მხოლოდ გადამხდელის ანგარიშზე შესაბამისი სახსრების არსებობის შემთხვევაში. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მიუხედავად იმისა, რომ საბანკო საგადასახადო დავალებაში მითითებულ ანგარიშზე თანხა არ იყო, სხვა საბანკო ანგარიშებიდან თანხების კონვერტაციის გზით, ბანკი ვალდებული იყო შეესრულებინა საგადასახადო დავალება და ამის საფუძვლად მიუთითა საბანკო მომსახურების შესახებ ხელშეკრულება და ხანგრძლივი საბანკო ურთიერთობა, თუმცა ხელშეკრულებაში აღნიშნულის შესახებ არაფერია ნათქვამი და არც ხანგრძლივი საბანკო ურთიერთობის იურიდიულ მნიშვნელობაზე მიუთითებია სასამართლოს.

კოლეგიამ ასევე არ გაითვალისწინა და არ მისცა შეფასება იმ გარემოებას, რომ საგარანტიო წერილი, როგორც ბანკის წინაშე არსებული ვალდებულება, პირდაპირაა აღნიშნული საბანკო ოპერაციათა წარმოების შესახებ ხელშეკრულებაში. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ უნდა დადგინდეს მხარეთა ნება საბანკო ოპერაციათა წარმოების შესახებ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე.

სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების მიღება სასამართლოს მიერ სსკ-ს 191-ე მუხლის თანახმად, ხდება იმ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს ისეთი გარემოებები, რომელთა გამოც უზრუნველყოფის ღონისძიებათა მიუღებლობა გააძნელებს ან შეუძლებელს გახდის გადაწყვეტილების აღსრულებას.

სარჩელის უზრუნველყოფის გაუქმების იურიდიული საფუძველი შეიძლება იყოს ასეთი გარემოებების მოსპობა. ბანკი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმება. შესაბამისად, მისი მოთხოვნა ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას, საოლქო სასამართლოს კოლეგიამ მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვით უნდა დაადგინოს იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტები, რა შინაარსის ვალდებულებითი ურთიერთობები არსებობდა მხარეთა შორის, როგორც საგარანტიო მომსახურების გაწევისას, ასევე საბანკო ოპერაციების წარმოების შესახებ 2000წ. 5 იანვრის ხელშეკრულების საფუძველზე; მხარეთა მიერ დაირღვა თუ არა ვალდებულებები; არსებობს თუ არა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება ხომ არ გამორიცხავს პირვანდელი სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. Mმხოლოდ აღნიშნული საკითხების გარკვევის შედეგად უნდა გადაწყდეს ვადაგადაცილების გამო კანონით განსაზღვრული პროცენტის მოპასუხისათვის დაკისრების ან ამ მოთხოვნაზე უარის თქმის საკითხი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მოცემულ საქმეზე გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 30 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე კოლეგიას.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.