¹3კ-527-03 13 ივნისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

რ. ნადირიანი,

მ. წიქვაძე

სარჩელის საგანი: ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

ა. თ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში და მოითხოვა შპს “კ-სა” და შპს “მ-ს” შორის 2000წ. 20 სექტემბერს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელე მოთხოვნის საფუძვლად მიუთითებდა, რომ სადავო ხელშეკრულების ორივე მხარეს ხელს აწერს ერთი და იგივე პირი ა. თ-ი. მოსარჩელის მოსაზრებით სახეზეა სკ-ს 114-ე მუხლით განსაზღვრული გარემოება – გარიგების დადება საკუთარ თავთან. აღნიშნული ნორმის მიხედვით ა. თ-ის მიერ გამოვლენილი ნების ნამდვილობისათვის აუცილებელი იყო შესაბამისი თანხმობა, რომლითაც მას მიეცემოდა უფლება წარმოედგინა ხელშეკრულების ხელმომწერი ორივე მხარე, რაც არ არსებობს.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 2000წ. 20 სექტემბრის ხელშეკრულება დადებულია მოსაჩვენებლად იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს. კერძოდ, შპს “კ-ის” მიმართ შპს “ა-ს” გაუჩნდა 429000 აშშ დოლარის მოთხოვნა, რომელიც მან შეიძინა ხელშეკრულების საფუძველზე. ვალდებულების არსებობის საფუძველი იყო სესხის ხელშეკრულება. სესხის გაცემა განაპირობა იმ გარემოებამ, რომ შპს “მ-ს” საკუთრებაში აქვს ....... მდებარე ნაკვეთი და მასზე მდგარი შენობა-ნაგებობები 1239560 აშშ დოლარის ღირებულებით. კრედიტორის ვარაუდით მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება შესაძლებელი გახდებოდა აღნიშნული ქონების რეალიზაციის გზით.

მოსარჩელის განმარტებით შპს “მ-მა” ვალდებულებებისათვის თავის არიდების მიზნით ფიქტიური ხელშეკრულებით “გაასხვისა” აღნიშნული უძრავი ქონება სამჯერ ნაკლებ ფასად – 485747 აშშ დოლარად. ხელშეკრულების ნამდვილი მიზანი იქიდანაც ვლინდება, რომ შპს “მ-ის” პარტნიორია “კ-ი”.

მოსარჩელე მიუთითებდა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 21 თებერვლის განჩინებაზე, რომლითაც ყადაღა დაედო შპს “მ-ის” ქონებას. ამ განჩინებაზე შეტანილ კერძო საჩივარში მოპასუხე მიუთითებდა, რომ მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობები მას ეკუთვნოდა. წინა პერიოდის (20.09.2000) ხელშეკრულება მოპასუხემ გამოაჩინა მას შემდეგ, რაც მის მიმართ გაიხსნა გაკოტრების საქმის წარმოება. ნასყიდობის ხელშეკრულება გატარდა მცხეთის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოში. აღნიშნული გარიგების გაფორმების შემდეგ შპს “მ-ი” კვლავ განაგრძობდა თბილისი, დ.აღმაშენებლის ხეივანის მე-14 კმ-ზე მდებარე ქონების გამოყენებას, როგორც საკუთარს.

სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ მიუთითა სკ-ს 56-ე და 114-ე მუხლებზე.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განაცხადა, რომ უძრავი ქონების ნაყიდობის ხელშეკრულების დადების მიზანი იყო შპს “მ-ის” ვალდებულებების სიმრავლე შპს “კ-ის” მიმართ და არა ქონების გადამალვა. მოპასუხის განმარტებით სინამდვილეს არ შეესაბამება ის გარემოება, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება მოგვიანებით იქნა გაფორმებული მიწის მართვის რაონულ სამმართველოში და მისი მყიდველზე აღრიცხვა განხორციელდა ადრინდელი რიცხვით. ამას ადასტურებს “თ-ი” ბანკის მეშვეობით ქონების გადაცემისათვის გადახდილი 2%-იანი გადასახადის თარიღი, კერძოდ 2000წ. 5 ოქტომბერი. არამართებულია ასევე სკ-ს 114-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმების გამოყენება 2000წ. 20 სექტემბრის ხელშეკრულების მიმართ, რადგან ხელშეკრულებას ხელს აწერს ორი სხვადასხვა იურიდიული პირი, სადაც ორივე იურიდიული პირის დირექტორად იყო ერთი და იგივე პიროვნება ა.თ-ი, რაც დასაშვებია ფირმის პარტნიორთა თანხმობიდან გამომდინარე “მეწარმეთა შესახებ” კანონით.

საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიამ დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები.:

სადავო 2000წ. 20 სექტემბრის ხელშეკრულება არის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ძალითაც შპს “კ-მა” შეიძინა შპს “მ-ისაგან” მცხეთის რაიონში ........ მდებარე მიწის ფართობი 76400,00 კვ.მეტრის ოდენობით მასზე მდგარი შენობა-ნაგებობებით. ხელშეკრულებას ორივე იურიდიული პირის სახელით ხელს აწერს დირექტორი ა. თ-ი.

2000წ. 5 ოქტომბერს მყიდველმა “კ-მა” საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად გადაიხადა მიღებული ქონების გადასახადი და იმავე წლის 6 ოქტომბერს ქონება აღრიცხა თავის სახელზე მიწის მართვის სამმართველოში.

ქონების შემძენმა სკ-ს 183-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ქონების შემძენმა ნოტარიულად დამოწმების შემდეგ ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გაატარა რეგისტრაციაში საჯარო რეესტრის ფუნქციებით აღჭურვილ მიწის მართვის რაიონულ სამმართველოში, რის შედეგადაც შეიძინა საკუთრების უფლება ხელშეკრულებაში მითითებულ ქონებაზე.

სასამართლო კოლეგიამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მხარეებმა ხელშეკრულება შეადგინეს მოგვიანებით და არა მასზე მითითებულ დღეს. კოლეგიამ სარწმუნოდ მიიჩნია მოწმის განმარტება ხელშეკრულების დადების თარიღთან დაკავშირებით და ქონების გადაცემისათვის გადასახადის დეკლარაციისა და ქონების გადასახადის გადახდის დამადასტურებელ საგადასახადო დავალებასთან ერთად მისი შეფასების შედეგად დაასკვნა, რომ სადავო გარიგება დადებულია 2000წ. 20 სექტემბერს. სასამართლო კოლეგიის მოსაზრებით მხარეებს არ შეეძლოთ წინასწარ ევარაუდათ, რომ 2001წ. 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე გახდებოდა მათი კრედიტორი, რის გამოც უნდა გამოირიცხოს აღნიშნული გარიგების კრედიტორის საზიანოდ დადების ფაქტი, რადგან კრედიტორისათვის ზიანის მიყენების განზრახვა იმაზე ადრე არ შეიძლება წარმოიშვას, ვიდრე თავად, კრედიტორი გაჩნდება სამოქალაქო სამართლებრივ ურთიერთობაში.

სასამართლო კოლეგიამ გაიზიარა მოსარჩელის შეფასება იმის თაობაზე, რომ 2000წ. 20 სექტემბრის ხელშეკრულება არის საკუთარ თავთან დადებული ხელშეკრულება. კოლეგიამ მიიჩნია, რომ სკ-ს 114-ე მუხლის მოთხოვნები ვრცელდება იურიდიული პირის წარმომადგენლებზეც, იურიდიული პირის წარმომადგენელი არ შეიძლება ხელშეკრულების ორივე მხარეს განასახიერებდეს, თუ არ არსებობს შესაბამისი თანხმობა. კოლეგიამ მიიჩნია ასევე, რომ თუკი წარმოდგენილი მხარეები მოიწონებენ გარიგებას, იგი ნამდვილად მიიჩნევა მისი დადების მომენტიდან. კოლეგიამ დადგენილად ცნო, რომ მოპასუხეებს არ გაუხდიათ სადავოდ გარიგების შინაარსი, პირიქით იგი მოწონებულ იქნა და 2000წ. 6 ოქტომბრიდან მყიდველის სახელზე აღრიცხულია საჯარო რეესტრში.

სასამართლო კოლეგიამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სადავო ხელშეკრულება მოჩვენებითი გარიგებაა. კოლეგიამ მიიჩნია, რომ სადავო ხელშეკრულებით მიღწეული იყო უმთავრესი მიზანი – შპს “კ-ის” წინაშე შპს “მ-ის” ფულადი ვალდებულებების შესრულება. კოლეგიამ ასევე აღნიშნა, რომ უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების იურიდიული შედეგი მდგომარეობს იმაში, რომ ქონება შემძენის სახელზე რეგისტრაციაში გატარდეს საჯარო რეესტრში. არამესაკუთრის მიერ ქონების ფაქტობრივი ფლობა არ შეიძლება შეფასდეს უძრავი ქონების ნასყიდობის გარიგების იურიდიულ უშედეგობად. აქედან გამომდინარე სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ სკ-ს 56-ე მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული უმთავრესი გარემოება უძრავი ქონების ნასყიდობის სადავო გარიგების მოჩვენებითად მიჩნევისათვის არ არსებობს.

აღნიშნული საფუძვლებით თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2000წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილებით ა. თ-ის სარჩელს მოპასუხეებს შორის დადებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

ეს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. თ-ემ, რომელიც მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას.

კასატორი თვლის, რომ სასამართლომ კრედიტორული დავალიანების წარმოშობის თარიღი მცდარად განსაზღვრა და სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ “კრედიტორისათვის ზიანის მიყენების განზრახვა იმაზე ადრე არ შეიძლება წარმოიშვას, ვიდრე კრედიტორი გაჩნდება სამოქალაქო სამართლებრივ ურთიერთობაში” შეუსაბამისობაშია ფაქტობრივ გარემოებებთან. კრედიტორი არ გამოჩენილა სასამართლოს გადაწყვეტილების შედეგად, სასამართლომ გადაწყვეტილებით დაადგინა მისი მოთხოვნის საფუძვლიანობა, რაც წარმოიშვა მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებით, რომელიც თავის მხრივ წინ უსწრებს გადაწყვეტილებას.

კასატორის მოსაზრებით სასამართლომ არასწორად განმარტა სკ-ს 114-ე მუხლი; არ გამოიყენა ამავე კოდექსის 59-ე, 106-ე და 115-ე მუხლები, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა. კასატორის აზრით შეცილების უფლება აქვთ არა მარტო ხელშეკრულების მხარეებს, არამედ დაინტერესებულ პირებსაც.

კასატორი თვლის, რომ საწესდებო კაპიტალში შემავალი ქონება გასხვისებული იქნა არა მისი საბალანსო ღირებულებით, არამედ ნახევარ ფასში, რაც ადასტურებს გარიგების დადების მიზანს – კრედიტორებისათვის ზიანის მიყენების სურვილი. გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ მოვალემ საწესდებო კაპიტალის შემცირების რეგისტრაცია არ მოახდინა. მყიდველი ნაყიდ ქონებას არ დაუფლებია, ხოლო გამყიდველი, რომელსაც ნასყიდობით გათვალისწინებული თანხის მიღების ნაცვლად ვალი ჩამოეწერა, ადასტურებს რომ მხარეთა გარიგების მიზანი არ ყოფილა ნასყიდობა. აღნიშნული გარემოებები სათანადოდ არ შეფასდა სასამართლოს მიერ. არ არის გამოკვლეული ასევე გარიგების მონაწილე მხარეთა შორის ვალის არსებობის ფაქტი და აგრეთვე ის გარემოება, რომ შედარების აქტზე ორივე მხრიდან ხელს აწერს ა. თ-ი.

კასატორის მოსაზრებით სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ მიიჩნია სადავო ხელშეკრულება მოჩვენებით გარიგებად. კასატორის აზრით იურიდიული შედეგის დაკავშირება მხოლოდ საჯარო რეესტრის სისწორეზე არასწორია. ნასყიდობის ხელშეკრულებით მყიდველზე გადადის საკუთრების უფლება, რაც მოიცავს მისი ფლობის, სარგებლობისა და განკარგვის უფლებას. მოცემულ შემთხვევაში კი ხელშეკრულების დადებისას მყიდველის მიზანი არ ყოფილა ქონების რეალურად დაუფლება და მისგან სარგებლის მიღება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, მოისმინა მხარეთა განმარტებები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ს 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ საქმის გარემოებები საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

მოცემულ საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ 2000წ. 1 სექტემბერს შპს “ა-სა” და შპს “მ-ს” შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება. 2001წ. 27 თებერვალს შპს “ა-მა” მოთხოვნის უფლება დაუთმო ა. თ-ეს. მოვალემ ვალდებულება არ შეასრულა, რის გამოც ა. თ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში. 2001წ. 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და შპს “მ-ს” დაეკისრა ვალის გადახდა.

დადგენილია, რომ შპს “მ-ის” 100% წილის მფლობელია შპს “კ-ი”. 2000წ. 20 სექტემბერს მოპასუხეებს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ძალით შპს “კ-მა” შეიძინა შპს “მ-ისაგან” მცხეთის რაიონში, ....... მდებარე მიწის ფართობი 76400,00 კვ.მეტრის ოდენობით მასზე მდგარი შენობა ნაგებობებით 485747 აშშ დოლარად.

დადგენილია, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებას ორივე იურიდიული პირის სახელით ხელს აწერს დირექტორი ა. თ-ი, რომლის განმარტებით “მ-ე (დამფუძნებელი) ამბობდა, რომ ქონება უნდა გადაცემოდა “კ-ს” იმის გამო, რომ კრედიტორებს არ წაეღოთ იგი”.

დადგენილია ასევე, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებიდან ათ დღეში შპს “კ-ს” და შპს “მ-ს” შორის გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს “კ-მა” გადასცა შპს “მ-ს” ....... მდებარე შენობა-ნაგებობები ოფისისათვის, სერვისული მომსახურებისა და ავტომანქანების რეალიზაციისათვის. იჯარის ხელშეკრულებას ორივე მხრიდან ასევე ხელს აწერს ერთი და იგივე პირი ა. თ-ი.

საკასაციო პალატა ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ საოლქო სასამართლოს კოლეგიამ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს არ მისცა სწორი სამართებრივი შეფასება და მოცემულ საქმეზე მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

სკ-ს 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება).

მოჩვენებითი გარიგების დროს მხარეთა შეთანხმება მოკლებულია ნამდვილობას და იგი კანონსაწინააღმდეგო მიზნების მისაღწევად ან დასაფარავად გამოიყენება. იმ მიზნით, რომ კრედიტორების დაკმაყოფილებას გაექცეს, მოვალე ვითომ ყიდის ან ჩუქნის ქონებას. სინამდვილეში არავითარი ნასყიდობა ან ჩუქება არ არის. მოჩვენებითი გარიგების შემთხვევაში შეიძლება დაისვას მესამე პირთა ინტერესების დაცვის საკითხი. მოჩვენებითი გარიგების დროს მოსაჩვენებლად იქცევა ამ გარიგების მონაწილე ნების გამოვლენის ყველა სუბიექტი.

მოცემულ შემთხვევაში სადავო გარიგება მონაწილე ორივე სუბიექტის სახელით დადებულია ა. თ-ის მიერ, რომელიც ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ შპს “მ-ის” ქონება მის დამფუძნებელს “კ-ს” გადაეცა იმ მიზნით, რომ კრედიტორებს არ წაეღოთ ქონება.

საქმეში არსებული თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 21 თებერვლისა და 4 აპრილის განჩინებებით შპს “მ-ის” სადავო ქონებას დაედო ყადაღა. შპს “მ-მა” 2001წ. 21 თებერვლის განჩინება გაასაჩივრა კერძო საჩივრით აღნიშნულ კერძო საჩივარში “მ-ი” არ მიუთითებს 2000წ. 20 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე, არამედ ადასტურებს, რომ სადავო ქონება მისი საკუთრებაა და უარყოფს ამ ქონების გასხვისების განზრახვას.

აღნიშნული გარემოებები მიუთითებს სადავო გარიგების მონაწილე სუბიექტების ნების გამოვლენის მოჩვენებით ხასიათზე. გარიგების მოჩვენებით ხასიათზე მიუთითებს ასევე ის გარემოება, რომ სადავო ქონება შეფასებულია 1239560 აშშ დოლარად, ხოლო ნასყიდობის ხელშეკრულებით მისი ღირებულება განსაზღვრულია 485747 აშშ დოლარად ე.ი. დაახლოებით სამჯერ ნაკლებ ფასად.

მოპასუხეების განმარტებით სადავო ხელშეკრულებას საფუძვლად დაედო ის გარემოება, რომ “მ-ს” გააჩნდა “კ-ის” ვალი, მოხდა მოთხოვნის გაქვითვა, ამასთან მხარეებს შორის არსებობდა პარტნიორული ურთიერთობა და შესაძლებელი იყო ქონება სიმბოლურ ფასშიც გადასცემოდა.

აღნიშნულ მოსაზრებას საკასაციო პალატა არ იზიარებს, რადგან საქმის მასალებში არ მოიპოვება ვალის წარმოშობის შესახებ რაიმე მტკიცებულება. ამასთან, იმ დროს როცა “მ-ს” გააჩნდა დიდი ოდენობით კრედიტორული დავალიანებები, პარტიორისათვის ქონების გადაცემა სიმბოლურ თანხაში ასევე მიუთითებს გარიგების მოჩვენებით ხასიათზე. გასათვალისწინებელია ასევე ის გარემოება, რომ გაყიდულ ქონებას ფაქტობრივად ფლობს გამყიდველი, იგი მყიდველს არ გადასცემია.

სასამართლო კოლეგიის დასკვნა იმის შესახებ, რომ მოსარჩელე კრედიტორი გახდა 2001წ. 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ხოლო სადავო გარიგება დაიდო 2000წ. 20 სექტემბერს და აქედან გამომდინარე უნდა გამოირიცხოს კრედიტორის საზიანოდ გარიგების დადების ფაქტი, რადგან კრედიტორისათვის ზიანის მიყენების განზრახვა იმაზე ადრე არ შეიძლება წარმოიშვას, ვიდრე კრედიტორი გაჩნდება სამოქალაქო სამართლებრივ ურთიერთობაში, საკასაციო პალატა არ ეთანხმება, ვინაიდან სკ-ს 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში შპს “მ-ის” ვალდებულება წარმოიშვა 2000წ. 1 სექტემბრის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ხოლო სადავო ქონება გაიყიდა იმავეწ. 20 სექტემბერს ე.ი. ვალდებულების წარმოშობის შემდეგ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ 2000წ. 20 სექტემბრის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულია მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს. იგი დადებულია იმ მიზნით, რომ მოვალემ თავი აარიდოს კრედიტორების დაკმაყოფილებას, რის გამოც იგი ბათილ გარიგებად უნდა ჩაითვალოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

ა. თ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 29 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება.

ა. თ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს. ბათილად იქნეს ცნობილი შპს “მ-სა” და შპს “კ-ს” შორის 2000წ. 20 სექტემბერს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება.

გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.