¹3კ-532 11 ივნისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. წიქვაძე,

ლ. გოჩელაშვილი

დავის საგანი: მემკვიდრის პარტნიორად მიღება და საზოგადოების წესდებაში ცვლილების შეტანა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 13 მარტს თ. ჯ-მა სარჩელით მიმართა შპს “ც-ას” წინააღმდეგ ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩელემ მიუთითა,M რომ მისი მეუღლე ჯ. ბ-ი, რომელიც 1997წ. 30 ოქტომბერს გარდაიცვალა, იყო შპს “ც-ას” საწესდებო კაპიტალის 10%-ის მფლობელი პარტნიორი.

2001წ. 8 იანვარს სანოტარო წესით მიიღო მემკვიდრეობის მოწმობა გარდაცვლილი მეუღლის ქონებაზე, კერძოდ შპს “ც-აში” მეუღლის 10%-იან წილზე.

მიუხედავად ამისა შპს “ც-ას” დირექტორმა საზოგადოების წესდებაში ცვლილება არ შეიტანა და იგი არ მიიღო პარტნიორად.

მოსარჩელემ მოითხოვა შპს “ც-ას” წესდებასა და სამეწარმეო რეესტრში ცვლილების შეტანა და გარდაცვლილი მეუღლის წილის მის სახელზე რეგისტრაცია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში მიუთითა, რომ თ. ჯ-ის მოთხოვნა გარდაცვლილი მეუღლის ნაცვლად პარტნიორად მიღების თაობაზე საზოგადოების პარტნიორთა 2002წ. 2 მარტის კრების მიერ არ დაკმაყოფილდა. საზოგადოების პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა კანონით დადგენილ ორ თვიან ვადაში, ამიტომ მას სარჩელზე უარი უნდა ეთქვას სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002წ. 11 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. შპს “ც-ას” დაევალა თ. ჯ-ის პარტნიორად მიღება 10%-იან წილზე, მისი მეუღლის ჯ. ბ-ის ნაცვლად და საზოგადოების წესდებასა და სამეწარმეო რეესტრში შესაბამისი ცვლილების განხორციელება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 19 დეკემბრის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა შპს “ც-ას” დირექტორის სააპელაციო საჩივარი და უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ ჯ. ბ-ის წილი შპს “ც-ას” საწესდებო კაპიტალში შეადგენდა 10%-ს. მისი გარდაცვალების შემდეგ მის წილ ქონებაზე მემკვიდრედ ცნობილ იქნა თ. ჯ-ი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46-ე მუხლის შესაბამისად პარტნიორს შეუძლია წილის გასხვისება და მემკვიდრეობით გადაცემა, ანუ წილი გადადის მემკვიდრეობით, რაც იმას გულისხმობს, რომ პარტნიორის გარდაცვალებისას მისი წილი შედის სამკვიდრო მასაში და შპს-ში პარტნიორობა გადადის მემკვიდრეზე ისეთივე მოცულობითა და ოდენობით, როგორიც სამკვიდროს დამტოვებელს ჰქონდა სამკვიდროს გახსნისას. მემკვიდრეზე წილის გადასვლის საკითხს არეგულირებს მემკვიდრეობითი სამართალი, ამიტომ “მეწარმეთა შესახებ” კანონით პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილების გასაჩივრების ორ თვიანი ვადა თ. ჯ-ზე ვერ გავრცელდებოდა, რადგან თ. ჯ-ი საზოგადოებაში მემკვიდრეობით იკავებდა ადგილს.

2003წ. 4 მარტს შპს “ც-ას” დირექტორმა საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

კასატორმა მოითხოვა მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება შემდეგი საფუძვლით:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება დაუსაბუთებელია, რაც იმაში გამოიხატება, რომ განჩინების სამოტივაციო ნაწილის ერთ-ერთ აბზაცში სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო საჩივრის დაუკმაყოფილებლად დატოვებას საფუძვლად დაედო “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46-ე მუხლი, ხოლო მომდევნო აბზაცში სასამართლო მიუთითებს, რომ მემკვიდრეზე წილის გადასვლის საკითხს არეგულირებს არა მეწარმეთა შესახებ კანონი, არამედ – მემკვიდრეობითი სამართალი;

სააპელაციო სასამართლოს დარღვეული აქვს სსკ-ს 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნა, რაც იმაში გამოიხატა, რომ განჩინების სამოტივაციო ნაწილში არ არის მითითებული სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა;

სასამართლომ უგულებელყო ის გარემოება, რომ შპს-ს პარტნიორთა კრებამ მოსარჩელეს უარი უთხრა პარტნიორად მიღებაზე, რაც არ გასაჩივრებულა კანონით დადგენილ ვადაში. “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 15.2 მუხლის შესაბამისად კი, მისი გასაჩივრება 2 თვის შემდეგ დაუშვებელია. ამავე კანონის 47.2 მუხლის შესაბამისად, საზოგადოების წესდების შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებით. ამიტომ, მისი მოსაზრებით, დავის საგანი სასამართლოში საქმის წარმოებისას უკვე განხილული და გადაწყვეტილი იყო, ანუ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა;

არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ შპს-ში წევრობა გადადის მემკვიდრეზე. მართალია, წესდება არ შეიძლება კრძალავდეს წილის მემკვიდრეობას, მაგრამ წესდება შეიძლება აწესრიგებდეს მემკვიდრეების პარტნიორად მიღების საკითხს. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ წილის მემკვიდრეობა და მემკვიდრის პარტნიორად მიღების საკითხი ერთმანეთისაგან ვერ განასხვავა და არასწორად განმარტა კანონი;

სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო შპს-ს წესდების მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტი, რომლის შესაბამისადაც, პარტნიორის გარდაცვალების შემდეგ ქონებრივი და სამართლებრივი მემკვიდრეობა სხვა პარტნიორების თანხმობის შემდეგ გადადის მის სამართლებრივ მემკვიდრეზე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა განმარტებანი და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

არასწორია კასატორის მითითება სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლად მიჩნევის თაობაზე.

მართალია, სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების ერთ ნაწილში მიუთითებს, რომ სააპელაციო საჩივრის დაუკმაყოფილებლობას საფუძვლად დაედო “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46-ე მუხლი, ხოლო მომდევნო აბზაცში აღნიშნავს, რომ მემკვიდრეზე წილის გადასვლის საკითხს არეგულირებს არა “მეწარმეთა შესახებ” კანონი, არამედ – მემკვიდრეობითი სამართალი, მაგრამ საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება არ მიუთითებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, მართლაც დაუდო საფუძვლად “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46.1 მუხლი და სწორად მიუთითა, რომ პარტნიორის გარდაცვალებისას მის მემკვიდრეზე გადადის შპს-ში წევრობა ისეთივე მოცულობით და ოდენობით, როგორიც სამკვიდროს დამტოვებელს ჰქონდა სამკვიდროს გახსნისას.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე სწორად მიუთითა, რომ მემკვიდრეზე წილის გადასვლის საკითხს არეგულირებს მემკვიდრეობითი სამართალი.

მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემთხვევაში მისი წილი გადადის მემკვიდრეზე. მემკვიდრე სკ-ს 1310-ე მუხლის საფუძველზე ვერც კანონით და ვერც ანდერძით სამკვიდროს ვერ მიიღებს, თუ იგი უღირსი მემკვიდრეა, მაგრამ გარემოებები, რომლებიც უღირსი მემკვიდრისათვის მემკვიდრეობის უფლების ჩამორთმევის საფუძველს წარმოადგენს, დადგენილი უნდა იქნეს სასამართლოს მიერ იმ პირის სარჩელით, რომლისთვისაც მემკვიდრეობის უფლების ჩამორთმევა უღირსი მემკვიდრისათვის განსაზღვრულ ქონებრივ შედეგს იწვევს (სკ-ს 1312-ე მუხლი). სხვა შემთხვევაში კანონისმიერი მემკვიდრე ყოველთვის მიიღებს სამკვიდროს, თუნდაც მამკვიდრებელმა სამკვიდრო ანდერძით სხვა პირს დაუტოვოს. სკ-ს 1371-ე მუხლის შესაბამისად მამკვიდრებლის შვილებს, მშობლებს და მეუღლეს, ანდერძის შინაარსის მიუხედავად, ეკუთვნით სავალდებულო წილი, რომელიც უნდა იყოს იმ წილის ნახევარი, რაც თითოეულ მათგანს კანონით მემკვიდრეობის დროს ერგებოდა (სავალდებულო წილი).

აქედან გამომდინარე შპს “ც-ას” პარტნიორ ჯ. ბ-ს თავისი წილი ანდერძით სხვა პირისათვისაც რომ გადაეცა, მისი მეუღლე – მოსარჩელე, სავალდებულო წილს მაინც მიიღებდა სამკვიდროდან.

პარტნიორის გარდაცვალებისას მისი წილი საზოგადოებაში ყოველგვარი წინაპირობის გარეშე და მისი სრული უფლებებითა და მოვალეობებით, მათ შორის გაჭიანურებული შესატანის შეტანის ვალდებულება, გადადის მემკვიდრეზე ან მათი სიმრავლისას – მემკვიდრეებზე, იქნებიან ისინი კანონისმიერი თუ ანდერძისმიერი მემკვიდრეები. წილის მემკვიდრეობა არ შეიძლება გამოირიცხოს საზოგადოების წესდებით და არც შეიცვალოს, როგორც ე.წ. “მემკვიდრეობის განსაკუთრებული რიგითობით” სამკვიდროს გვერდის ავლის, ისე პარტნიორის გარდაცვალების შემთხვევაში საზოგადოების მიერ მისი წილის ავტომატური ამოღების გზით.

მემკვიდრე ან მემკვიდრეთა ჯგუფი მამკვიდრებლის გარდაცვალებისას უშუალოდ ხდება პარტნიორი.

მემკვიდრეთა სიმრავლისას მოქმედებს უფლებათა ერთობლივი განხორციელების პრინციპი, თუ საზოგადოების წესდებაში ამის თაობაზე არაფერია მითითებული.

მემკვიდრეთა სიმრავლისას გახდება თუ არა ყველა მემკვიდრე საზოგადოების პარტნიორი, შეიძლება განისაზღვროს წესდებით. წესდებაში ზუსტად უნდა იყოს განსაზღვრული გარდაცვლილი პარტნიორის მემკვიდრეების პარტნიორად მიღების პირობები. წინასწარვე ნათლად და ცალსახად უნდა იყოს ჩამოყალიბებული გარდაცვლილი პარტნიორის ნება მისი მემკვიდრეების პარტნიორად მიღების თაობაზე. წესდება მკაფიოდ უნდა გამოხატავდეს სამკვიდროს გახსნის შემდეგ მამკვიდრებლის ნებას მემკვიდრეების პარტნიორობის თაობაზე. წესდებაში შეიძლება იყოს ისეთი განსაზღვრებები, რომ მხოლოდ გარკვეული მემკვიდრეები (განსაკუთრებული კვალიფიკაციის), ან მხოლოდ ერთი მემკვიდრე შეიძლება გახდეს პარტნიორი. მემკვიდრეთა სიმრავლის შემთხვევაში შესაძლებელია წესდებამ დააწესოს ისიც, რომ მემკვიდრეებმა ერთ-ერთ მემკვიდრეს გადასცენ მინდობილობა, რათა მან აღასრულოს პარტნიორის უფლებები (ასეთ შემთხვევაში ზოგიერთი მემკვიდრე წილზე შეიძენს ვალდებულებით სამართლებრივ უფლებას, ანუ წილისაგან მიიღებს მხოლოდ სარგებელს, ზოგი კი – სანივთო სამართლებრივს, გახდება მისი მესაკუთრე, ექნება მისი მართვის და განკარგვის უფლება).

დაუშვებელია წესდებაში წილის და პარტნიორობის საკითხთან დაკავშირებით ისეთი განსაზღვრებების არსებობა, რომელიც არ გამომდინარეობს მამკვიდრებლის ნებიდან ან ეწინააღმდეგება კანონს.

მაგალითად, დაუშვებელია, წესდებაში მიეთითოს, რომ პარტნიორის გარდაცვალების შემდეგ საზოგადოებაში მისი დანაშთი წილის და მემკვიდრეების პარტნიორად მიღების საკითხი გადაწყდეს დანარჩენი პარტნიორების შეხედულებისამებრ, საზოგადოებაში წილის და პარტნიორობის მემკვიდრეობით გადაცემის საკითხი პარტნიორს თავის სიცოცხლეშივე უნდა ჰქონდეს ჩამოყალიბებული და ეს საკითხი არ უნდა იყოს სხვა პირთა, თუნდაც დანარჩენ პარტნიორთა გადასაწყვეტი, მხედველობაშია ის გარემოება, როცა საზოგადოების წესდება პარტნიორის გარდაცვალებისას მისი წილის და საზოგადოების წევრობის თაობაზე დათქმას შეიცავს).

საზოგადოების წესდება პარტნიორის გარდაცვალების შემთხვევაში წილის და პარტნიორად მიღების საკითხთან დაკავშირებით შეიძლება განსაზღვრულ პირობებს აყალიბებდეს ერთი მემკვიდრის არსებობის შემთხვევაშიც. შეიძლება ზღუდავდეს მისთვის წილის, თუ საზოგადოებაში პარტნიორად მიღების საკითხს, მაგრამ ეს შეზღუდვა როგორც ზემოთ აღინიშნა უნდა გამომდინარეობდეს მამკვიდრებლის ნებიდან. არ უნდა წყდებოდეს მისი ნების გარეშე და უნდა შეესაბამებოდეს კანონს.

მაგალითად წესდებაში დაუშვებელია მითითება, რომ გარდაცვლილი პარტნიორის წილი მიიღოს მხოლოდ ანდერძისმიერმა მემკვიდრემ და მხოლოდ იგი გახდეს საზოგადოების წევრი, ვინაიდან კანონის შესაბამისად ანდერძისმიერი მემკვიდრეობის არსებობის შემთხვევაში სამკვიდროდან სავალდებულო წილის მიღების უფლება გააჩნიათ კანონისმიერ მემკვიდრეებსაც (თუ იგი სათანადოდ დადგენილი წესით უღირს მემკვიდრედ არ არის ცნობილი) და მათაც გააჩნიათ პრეტენზია საზოგადოებაში პარტნიორობის თაობაზე.

ასევე დაუშვებელია იმის მითითებაც, რომ ერთი მემკვიდრის არსებობის შემთხვევაშიც კი მამკვიდრებლის გარდაცვალებისას მასზე წილის მემკვიდრეობით გადაცემის და საზოგადოებაში პარტნიორად მიღების საკითხი გადაწყვიტოს საამისოდ არაუფლებამოსილმა პირებმა, სხვა მესამე პირებმა ან საზოგადოების დანარჩენმა პარტნიორებმა.

ერთი მემკვიდრის არსებობის შემთხვევაში, მაგალითად თუ ეს მემკვიდრე მცირეწლოვანი ან არასრულწლოვანია, ანდა ალკოჰოლიკი ან არ არის ჯანმრთელი (ქმედუუნარობა და შეზღუდული ქმედუნარიანობა) საზოგადოების წესდება ასეთი მემკვიდრის მიმართ შეიძლება ითვალისწინებდეს წილთან დაკავშირებით ვალდებულებით სამართლებრივი უფლების და არა სანივთო სამართლებრივი უფლების გადაცემას. ასეთ შემთხვევაში წესდებამ შეიძლება პირდაპირ განსაზღვროს, თუ ვინ შეიძლება და რა დრომდე გახდეს წილის მესაკუთრე, ვინ უნდა მართოს და რა დრომდე წილი (წარმომადგენლობა, მეურვეობა).

როგორც ზემოთ აღინიშნა პარტნიორის გარდაცვალებისას მისი წილი შედის სამკვიდრო მასაში და გადადის მემკვიდრეზე, თუ წესდება კანონით გათვალისწინებულ რაიმე შეზღუდვას არ ითვალისწინებს. მოცემულ შემთხვევაში მამკვიდრებლის წილი კანონით დადგენილი წესის შესაბამისად მიიღო რა მხოლოდ მოსარჩელემ იმავდროულად იგი გახდა საზოგადოების პარტნიორი, ვინაიდან საზოგადოებაში წილის შეძენა იმავდროულად ნიშნავს საზოგადოების პარტნიორად გახდომას. ყოველი ახალი პარტნიორის რეგისტრაცია სამეწარმეო რეესტრში აუცილებელია. (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 21 მაისის ¹3კ/530-02 გადაწყვეტილება* შპს “ა-ისა” და შპს “ტ-ის” საქმეზე).

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოსარჩელე გახდა რა საზოგადოებაში გარდაცვლილი მეუღლის წილის კანონისმიერი მესაკუთრე, სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელეზე იგივე მოცულობით სწორად ჩათვალა გადასულად შპს-ში პარტნიორობა.

არასწორია კასატორის მითითება იმის შესახებ, რომ სასამართლომ თითქოს არ გამოიკვლია შპს-ს წესდების 9.2 მუხლი. მართალია, წესდების მითითებული მუხლის შესაბამისად ქონებრივი და სამართლებრივი მემკვიდრეობა სხვა პარტნიორების თანხმობის შემდეგ გადადის მის სამართლებრივ მემკვიდრეზე, მაგრამ კანონის შესაბამისად წესდებას არ შეუძლია აკრძალოს წილის მემკვიდრეობითობა. როგორც ზემოთ აღინიშნა მას შეუძლია მხოლოდ მოაწესრიგოს მემკვიდრეების პარტნიორად მიღების საკითხი. ამასთან უნდა აღინიშნოს, რომ მემკვიდრეების პარტნიორად მიღების საკითხის მოწესრიგება ფართო ცნებაა. მასში შეიძლება მოიაზრებოდეს შპს-ში მამკვიდრებლის ფუნქციის შესრულების უფლება მანამ, სანამ მემკვიდრეობა მასზე ოფიციალურად გაფორმდება და ა.შ. მაგრამ არა ის, რომ წილის მესაკუთრე არ იქნეს პარტნიორად მიღებული პარტნიორთა თანხმობის გარეშე. შპს “ც-ას” წესდების 9.2 მუხლის მოთხოვნები (თუ ქონებრივ მემკვიდრეობაში წილი იგულისხმება, ხოლო სამართლებრივ მემკვიდრეობაში – პარტნიორობა) ეწინააღმდეგება, როგორც სამოქალაქო კოდექსის, ისე “მეწარმეთა შესახებ” კანონის მოთხოვნებს, ვინაიდან წესდებას არ შეუძლია აკრძალოს წილის, შპს-ში წევრობის მემკვიდრეობითობა, ვინაიდან პარტნიორის გარდაცვალებისას მის მემკვიდრეზე გადადის შპს-ში წევრობა ისეთივე მოცულობით და ოდენობით, როგორიც სამკვიდროს დამტოვებელს ჰქონდა სამკვიდროს გახსნისას.

არასწორია კასატორის მითითება სააპელაციო სასამართლოს მიერ სსკ-ს 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნის დარღვევის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში სრულყოფილადაა მითითებული სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა.

მოცემული დავის გადაწყვეტის დროს მნიშვნელობა არა აქვს იმ გარემოებას, რომ პარტნიორთა კრებამ მოსარჩელეს უარი უთხრა საზოგადოებაში პარტნიორად მიღებაზე და ამ უკანასკნელს პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია კანონით დადგენილ ვადაში.

მოსარჩელეს პარტნიორთა კრებამ პარტნიორად მიღებაზე უარი უთხრა 2002წ. 9 მარტს, მან კი სარჩელი შეიტანა 2002წ. 13 მარტს.

მოცემულ შემთხვევაში არ შეიძლება სარჩელის შეტანა არ გაიგივდეს პარტნიორთა კრების ოქმის გასაჩივრებასთან, რადგანაც ორივე შემთხვევაში მოსარჩელის მოთხოვნა შეეხება შპს-ში პარტნიორად მიღებას.

მართალია, “მეწარმეთა შესახებ კანონის” 15.2 მუხლის შესაბამისად, დაუშვებელია პარტნიორთა კრების, საერთო კრების, აგრეთვე, სამეთვალყურეო საბჭოს გადაწყვეტილებათა გასაჩივრება კრების ოქმის შედგენიდან ორი თვის გასვლის შემდეგ, მაგრამ ამავე კანონის 15.1 მუხლის შესაბამისად, პრეტენზიების ხანდაზმულობის ვადა არის ხუთი წელი მათი წარმოშობიდან, საზოგადოების ლიკვიდაციიდან ან პარტნიორის გასვლიდან, თუ კანონი სხვა რამეს არ განსაზღვრავს.

მოცემულ შემთხვევაში დავა შეეხება პარტნიორის გასვლას. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეს 5წ. ვადაში ჰქონდა უფლება სადავო საკითხების გადაწყვეტისათვის მიემართა სასამართლოსთვის სარჩელის წარდგენის გზით.

ზემოთ აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს საკასაციო საჩივარში მითითებული კანონის დარღვევა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს “ც-ას” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 19 დეკემბრის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

* ix. susg 2002, # 8, samoq., gv. 1307-1323.