¹ 3კ-571-03 18 ივლისი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. წიქვაძე,

რ. ნადირიანი

დავის საგანი: მრავალბინიანი სახლის ეზოში არსებული ავტოფარეხის აღება.

აღწერილობითი ნაწილი:

ე. მ.-მ სარჩელი აღძრა ლ. ხ.-ის მიმართ დამოითხოვა მისი საცხოვრებელი ბინის ფანჯარასთან მდებარე ლ. ხ.-ის ავტოფარეხის აღება, რადგან ნიავის დროს ავტოფარეხის რკინების ხმაური შემოდის სახლში, რაც მოქმედებს მისი ინვალიდი შვილის ნერვულ სისტემაზე.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001წ. 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. ლ.ხ.-მ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გადაწყვეტილება და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი მოტივებით:

მოსარჩელემ თ. ა.-საგან 1998 წელს შეიძინა ბინა მდებარე თბილისში, ... მისთვის ცნობილი იყო, რომ ამ საცხოვრებელი ბინის წინ მდებარე აფტოფარეხი თ.ა.-მა მიჰყიდა ე.კ.-ს, რომლისგანაც ბინა შეიძინა ლ.ხ.-მა. მ.მ.-ს სამი წლის მანძილზე არავითარი პრეტენზია არ გამოუთქვამს, მიუხედავად იმისა, რომ მან იცოდა გარაჟის არსებობის შესახებ. მან შეიძინა ნაკლის მქონე ნივთი და სკ-ს 494-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით მან დაკარგა მოთხოვნის წარდგენის უფლება. სკ-ს 174-ე და 175-ე მუხლების თანახმად, მეზობლები ვალდებულნი არიან პატივი სცენ ერთმანეთს და ითმინონ მეზობელი ნაკვეთიდან მომდინარე ზემოქმედებანი.

სააპელაციო სასამართლომ საჩივარი არ დააკმაყოფილა.

პალატა მიუთითებს, რომ ეზო, სადაც მოთავსებულია ავტოფარეხი წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას. ავტოფარეხი, როგორც მოპასუხის საკუთრება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული არ არის. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, რომ სასამართლოს სკ-ს 174-ე, 175-ე მუხლების გამოყენებით სარჩელზე უარი უნდა ეთქვა, რადგან სადავო ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს არა სამეზობლო სამართლის ნორმებით, არამედ მრავალბინიან სახლებში ბინის საკუთრების ურთიერთობების მომწესრიგებელი ნორმებით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ხ.-მ. კასატორი უთითებს, რომ სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ დანიშნა ექსპერტიზა იმის გასარკვევად, რეალურად ეშლებოდა თუ არა ხელი მოსარჩელეს საერთო საკუთრებით სარგებლობაში.

კასატორი მოითხოვს, გაზიარებულ იქნეს მისი მოთხოვნა ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ, გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სააპელაციო პალატის 2003წ. 4 თებერვლის განჩინება და საქმეზე გამოტანილ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

სამოტივაციო ნაწილი:

პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, მოისმინა მხარეთა განმარტებები და მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სკ-ს 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად ბინის ყოველ მესაკუთრეს აქვს საერთო საკუთრებით სარგებლობის უფლება.

სკ-ს 208-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად ბინის საკუთრება და არასაცხოვრებლი სახლის საკუთრება მიიჩნევა ინდივიდუალურ საკუთრებად.

მართალია, სკ-ს 208-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად მანქანის დასაყენებული ადგილები ითვლება იზოლირებულად, თუკი მათი საზღვრები გამოკვეთილია ხანგრძლივი დროის მანძილზე გამოყენების შედეგად, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე არ წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის მობინადრეს, ამასთან, მას არა აქვს იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ კანონმდებლობით დადგენილი წესით უფლებამოსილი პირისაგან შეიძინა გარაჟი, უძრავი ნივთი.

მოსარჩელე, როგორც მრავალბინიანი სახლის მკვიდრი, რომელსაც აქვს საერთო საკუთრებით სარგებლობის უფლება, უფლებამოსილია მოითხოვოს საერთო სარგებლობის ფართით არაუფლებამოსილი პირის მიერ სარგებლობის აღკვეთა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ლ. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

მოცემულ საქმეზე უცვლელი დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003წ. 4 თებერვლის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.