ბს-188-178(კ-06) 18 ივლისი 2006 წ.‚ ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლ. ლაზარაშვილი,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

კ. ხ-ემ სარჩელი აღძრა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხის შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ, რომლითაც მოითხოვა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და მოპასუხისათვის მიუღებელი ხელფასის 1111.63 ლარის, ფორმის ღირებულების 1260 ლარის, კომპენსაციის 415.92 ლარის დაკისრება და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

საქმის გარემოებები:

კ. ხ-ე 1992 წლიდან მუშაობდა ......... შინაგან საქმეთა რაიონული განყოფილებაში სხვადასხვა თანამდებობაზე, 2000წ. 27 აგვისტოდან ........ საგამოძიებო განყოფილებაში გამომძიებლად. 2004წ. 10 ივლისს შინაგან საქმეთა მინისტრის ¹356 ბრაძანებით იგი გადაყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში, ხოლო 2004წ. 27 ნოემბრეს ¹1899 პ/შ ბრძანებით «შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 67-ე მუხლის «ვ” პუნქტის შესაბამისად დათხოვნილ იქნა თანამდებობიდან.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ იგი უკანონოდ იქნა გათავისუფლებული თანამდებობიდან, ვინაიდან «საჯარო სამსახურის შესახებ კანონის” 96-ე მუხლის მე-2 ნაწლის თანახმად‚ დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად, ამავე კანონის 97-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი მოხელე შეიძლება გათავისუფლდეს თანამდებობიდან შტატების შემცირებისას ან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელის თანამდებობზე აღდგენისას. ამავე კანონის 97.2 მუხლის თანახმად‚ მოხელე არ შეიძლება დაითხოვონ სამსახურიდან, თუ იგი თანახმაა‚ დაინიშნოს სხვა თანამდებობაზე, მოსარჩელისათვის კი მოპასუხეს არ შეუთავაზებია სხვა თანანმდებობზე გადაყვანა.

კ. ხ-ემ მოპასუხისაგან ასევე მოითხოვა, მის მიმართ არსებული სახელფასო დავალიანების _ 1111.63 ლარის ანაზღაურება, ასევე, «პოლიციის შესახებ» კანონის 32-ე მუხლის თანახმად‚ შინაგან საქმეთა სამინისტროში მუშაობის მთელი პერიოდის განმავლობაში ფორმის ტანსაცმლის ღირებულების _ 1260 ლარის ანაზღაურება, რასაც მუშაობის მთელი პერიოდის განმავლობაში თავისი სახსრებით იძენდა, «შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 57-ე მუხლის თანახმად‚ საკუთარის სატრანსპორტო საშუალების სამსახურებრივი დანიშნულებით გამოყენებისათვის კომპენსაცია და «საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 109-ე მუხლის შესაბამისად სამსახურიდან გათავისუფლებისათვის კომპენსაცია 415,92 ლარის ოდენობით.

რაიონულ სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში მოპასუხე _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ არ ცნო სარჩელი უსაფუძვლობის გამო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივით:

შინაგან საქმეთა საგამოძიებო დეპარტამენტის მიერ 2004წ. პირველი იანვრიდან 2004წ. პირველ დეკემბრამდე ჩატარებული _ კ. ხ-ის მუშაობის საკონტროლო-სარევიზიო შემოწმების შედეგად გამოვლინდა დარღვევები, რაც მისი გათავისუფლების საფუძველი გახდა. «საჯარო სამსახურის შესახებ კანონის” 109-ე მუხლის თანახმად‚ მოსარჩელეს კომპენსაციის სახით ეკუთვნოდა მხოლოდ ორი თვის თანამდებობრივი სარგო, ხოლო ფორმის ტანსაცმლისა და პირადი მანქანის სამსახურებრივი გამოყენებისათვის დახარჯული თანხის ანაზღაურებას საქართველოს თძშთუ ფინანსური მდგომარეობის გამო გამომდინარე ბიუჯეტი არ ითვალისწინებდა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 21 მარტის გადაწყვეტილებით კ. ხ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: მოსარჩელეს უარი ეთქვა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ¹356 და ¹1899 პ/შ ბრძანებების ბათილად ცნობის, ფორმის ტანსაცმლისა და პირადი მანქანის სამსახურეობრივი გამოყენებისათვის კომპენსაციის გადახდის ნაწილში; შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების _ 1111.63 ლარის გადახდა, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

ვ. ხ-ე 2004წ. 10 ივლისის შინაგან საქმეთა მინისტრის ¹356 ბრძანების საფუძველზე გადაყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში და 2004წ. 27 ნოემბერს ¹1899 პ/შ ბრძანებით შტატების შემცირების გამო «შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ» დებულების 67-ე მუხლის «ვ» პუნქტის შესაბამისად გათავისუფლებულდა თანამდებობიდან.

სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელე კანონიერად გათავისუფლდა თანამდებობიდან, კერძოდ «შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის წესის გავლის შესახებ» დებულება წარმოადგენდა სპეციალურ ნორმატიულ აქტს, რომლის მიხედვით‚ მოპასუხე უფლებამოსილი იყო გაეთავისუფლებინა მოხელე სამსახურიდან სხვა თანამდებობის შეთავაზების გარეშე. რადგან ზემოაღნიშნული დებულება წარმოადგენდა სპეციალურ ნორმატიულ აქტს აღნიშნული ურთიერთობის დასარეგულირებლად, ხოლო სადავო სამართალურთიერთობაში «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის გამოყენება, რაიონული სასამართლოს დასკვნით, უსაფუძვლო და დაუშვებელი იყო.

სასამართლომ უსაფუძვლობისა და შესაბამისი მტკიცებულების არ არსებობის გამო, ასევე არ დააკმაყოფილა კ. ხ-ის მოთხოვნა ფორმის ტანსაცმლის, მანქანის ხარჯებისა და სარგოს ანაზღაურების ნაწილში, ხოლო, სახელფასო დავალიანების არსებობა შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიერ დადასტურებულ იქნა 2004წ. 17 აგვისტოს ¹1/1302 ცნობით და მასზე დართული უწყისით, შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა 1111,63 ლარის ანაზღაურების შესახებ დაკმაყოფილდა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ. ხ-ემ, რომლითაც მოითხოვა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

2004წ. 10 ივლისის შინაგან საქმეთა მინისტრის ¹356 ბრძანებით აპელანტი გადაიყვანეს კადრების განკარგულებაში, ნაცვლად სხვა თანამდებობის შეთავაზებისა, 2004წ. 27 ნოემბერს გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რითაც შინაგან საქმეთა სამინისტრომ უხეშად დაარღვია «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის 96-ე და 97.2 მუხლების მოთხოვნები. აპელანტის მოსაზრებით რაიონულმა სასამართლომ მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება, რადგან საფუძვლიანად ჩათვალა აპელანტის გათავისუფლება «შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის შესახებ” დებულების 67-ე «ვ” პუნქტის შესაბამისად. აღნიშნული მოსაზრება ეწინააღმდეგება «ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის მოთხოვნებს, რადგან კანონს უპირატესი იურიდიული ძალა გააჩნია არასაკანონმდებლო აქტებთან შედარებით, შესაბამისად, «საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 96-ე მუხლის თანახმად რეორგანიზაცია არ წარმოადგენდა მოხელის გათავისუფლების საფუძველს, ხოლო 97.2 მუხლის მიხედვით სამინისტროს მისთვის უნდა შეეთავაზებინა სხვა თანამდებობაზე გადასვლა, რაც არ მომხდარა. ასევე, სასამართლომ არ გამოიკვლია, თუ გამომძიებლის რამდენი საშტატო ერთეული არსებობდა ....... საგამოძიებო ორგანოებში და მიღებულ იქნა თუ არა გარეშე პირები. აპელანტმა ასევე მიუთითა, რომ «შრომის კანონთა კოდექსის» 36-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა», «ბ» და «გ» პუნქტების თანახმად‚ მას გააჩნდა სამსახურში უპირატესი დარჩენის უფლება, რაც ასევე არ იქნა გათვალისწინებული სამინისტროს მიერ/იხ. ს.ფ. 86-87/.

ვ. ხ-ემ საქმის სააპელაციო წესით განხილვის სტადიაზე შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა და საბოლოოდ მოითხოვა შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004წ. 10 ივლისის ¹356 და 2004წ. 27 ნოემბრის ¹1899 პ/შ ბრძანებების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურება, უარი თქვა ფორმის ტანსაცმლისა და პირადი მანქანის სარგებლობისათვის კომპენსაციის დაკისრებაზე.

სააპელაციო საჩივარზე შინაგან საქმეთა სამინისტრომ წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც არ ცნო სააპელაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 20 დეკემბრის განჩინებით კ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, შესაბამისად უცვლელად დარჩა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004წ. 10 ივლისის ¹356 ბრძანებით დამტკიცდა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტისა და მასზე დაქვემდებარებული საქალაქო და რაიონული საგამოძიებო დანაყოფების სტრუქტურა და საშტატო განრიგი, ამავე ბრძანების მე-3 ნაწილის თანახმად‚ საგამოძიებო დანაყოფების რიგითი და ოფიცერთა პირადი შემადგენლობა გათავისუფლდა თანამდებობიდან და გადაყვანილ იქნენ კადრების განკარგულებაში. 2004წ. 27 ნოემბრის ¹1899 პ/შ ბრძანებით აპელანტი დათხოვნილ იქნა სამხედრო ძალების თადარიგში «შს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ» დებულების 67-ე მუხლის «ვ» პუნქტის შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ კ. ხ-ე კანონიერად იქნა გადაყვანილი კადრების განკარგულებაში, სადაც იგი კანონის თანახმად ირიცხებოდა 4 თვის განმავლობაში. ვადის გასვლის შემდგომ შტატების შემცირებისა და აპელანტის სამსახურში გამოყენების შეუძლებლობის გამო გათავისუფლებულდა თანამდებობიდან «შინაგან საქმეთა სამინისტროს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ» დებულების 67-ე მუხლის «ვ» პუნქტის შესაბამისად. «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის მე-11 მუხლის მე-2 ნაწილის «დ» პუნქტის თანახმად‚ პოლიციის თანამშრომლებზე «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონი ვრცელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს კონსტიტუციით, სპეციალური კანონით ან საფუძველზე თუ სხვა რამ არ არის დადგენილი. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, აღნიშნული ურთიერთობა წესრიგდება სპეციალური დებულებით და «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის გამოყენება დაუშვებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ სსსკ-ის 378-ე და 272-ე მუხლების თანახმად, აპელანტის მოთხოვნის საფუძველზე, შეწყვიტა საქმის წარმოება ფორმის ტანსაცმლის ღირებულებისა და მიუღებელის კომპენსაციის ნაწილში.

სააპელციო სასამართლოს გააწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩვრა კ. ხ-ემ, რომლითაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

კასაციის მოტივი:

სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას არ გამოიკვლია და არ დაადგინა შინაგან საქმეთა სამინისტროში განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად .......... საგამოძიებო ორგანოში რამდენი ერთეულით შემცირდა გამომძიებლის შტატი, ასევე, არ ყოფილა დადგენილი შინაგან საქმეთა ორგანოებში ორგანიზაციულ საშტატო ღონისძიებათა განხორციელების შედეგად რამდენი გამომძიებელი გათავისუფლდა. რეფორმის ჩატარებამდე ......... საგამოძიებო ორგანოში იყო 4 გამომძიებლის შტატი, რეორგანიზაციის შემდგომ შემცირდა 3 ერთეულამდე. თუმცა ......... საგამოძიებო ორგანოდან დათხოვეს ორი პირი _ კასატორი კ. ხ-ე და რ. დ-ი. რ. დ-ი გათავისუფლდა ასაკის გამო, ხოლო კასატორი უსაფუძვლოდ იქნა დათხოვნილი თანამდებობიდან და მის თანამდებობაზე დანიშნულ იქნა სხვა პირი ქ. თბილისის საგამოძიებო ორგანოდან.

სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის 96-ე და 97.2 მუხლით კ. ხ-ის უფლება ჰქონდა დარჩენილიყო თანამდებობაზე. 97.2 მუხლის თანახმად მოპასუხეს მისთვის უნდა შეეთავაზებინა სხვა თანამდებობა აღნიშნულ სამსახურში, რაც არ განხორციელებულა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წკლის 10 ივლისის ¹356 და 2004წ. 27 ნოემბრის ¹1899 პ/შ ბრძანებების (მისი დათხოვნის ნაწილში) ბათლად ცნობა, შინაგან საქმეთა სამინისტროს შემადგენლობაში კადრების განკარგულებაში გადაყვანამდე დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურება.

საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ შეპასუხებაში შინაგან საქმეთა სამნისტრომ არ ცნო კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მის დაკმაყოფილევაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის გამო და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2006წ. 26 ივნისის განჩინებით კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული კოდექსის 34.3 «გ» პუნქტის შესაბამისად /პროცესუალური კასაცია/.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შესაბამისად, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2005წ. 20 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეგზავნოს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსსკ-ის 393-ე და 394. «ე» მუხლების მოთხოვნები, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორი შეფასება არ მიეცა საქმის მასალებს, საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილია არასრულად, სწორად არ იქნა საქმის მასალები გამოკვლეული და დადგენილი ფაქტები. სადავო სამართალურთიერთობას სწორად არ შეეფარდა კანონის ნორმები.

სსსკ-ის 407.2. მუხლის შესაბამისად, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

საკასაციო სასამართლოს მიიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია, რამდენადაც სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა დავის საგანზე, კერძოდ სააპელაციო სასამართლომ ისე გამოიტანა დასკვნა კ. ხ-ის სარჩელის დაუკმაყოფილებლობის თაობაზე, რომ შეფასება არ მისცა დავის საგანს საქართველოს შს სამინისტროს 2004წ. 10 ივლისის ბრძანებას, რომლის თანახმად საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტისა და დაქვემდებარებული საქალაქო და რაიონული საგამოძიებო დანაყოფების რიგითი და ოფიცერთა პირადი შემადგენლობა გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში. მითითებული ბრძანების თაობაზე არ არსებობს სასამართლო დასკვნა და გადაწყვეტილება, რის გამოც ამ ნაწილში გადაწყვეტილება გამოტანილია სსსკ-ის 394 «ე» მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით.

საკასაციო სასამართლო «საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 127.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ მოხელეს უფლება აქვს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ერთი თვის განმავლობაში გაასაჩივროს სასამართლოში სამსახურებრივ საკითხებზე გამოცემული ბრძანება განკარგულება, გადაწყვეტილება ან მოქმედება, ხოლო 24.06.05წ. კანონით შეტანილი ცვლილების მიხედვით, ამავე მუხლის 2^I ნაწილის თანახმად ზემოაღნიშნული სამართლებრივი აქტების გასაჩივრების ხანდაზმულობის ვადის ათვლას კანონმდებელი უკავშირებს კანონმდებლობით დადგენილი წესით აქტის გადაცემას. ის გარემოება, რომ სადავო ბრძანება 24.06.05წ. კანონით «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონში ცვლილებების შეტანამდე იქნა გამოცემული, არ ადასტურებს ადმინისტრაციული აქტის ხანდაზმულობის ერთთვიანი ვადის გაცდენას, ვინაიდან უდავოა, რომ აქტის გასაჩივრებისათვის პირისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო გათავისუფლების მოტივები, აქტის გამოცემის სამართლებრივი საფუძველი, წინააღმდეგ შემთხვევაში მოსამსახურე მოკლებულია შესაძლებლობას გაასაჩივროს აქტი.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1. «დ» ქვეპუნქტის საფუძველზე განმარტავს, რომ სამსახურებრუივ საკითხებზე გამოცემული ბრძანება ფორმალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რომლის საფუძველზეც წყდება ან წარმოიშობა შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა ადმინისტრაციასა და მუშაკს შორის. ამასთან, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3. მუხლის თანახმად, სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან ერთი თვის ვადაში.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ დაინტერესებული პირისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს მისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას, თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის დადგენილი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ უნდა იმსჯელოს დავის საგანზე კ. ხ-ის კადრების განკარგულებაში გადაყვანის თაობაზე განკარგულებაზე და გამოიკვლიოს თუ როდის გახდა ცნობილი კ. ხ-თვის სადავო ბრძანების (კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ) არსებობის თაობაზე, კერძოდ როდის გადაეცა ამ უკანასკნელს სადავო ბრძანება, ამასთან, სასამართლომ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადგენის შემდეგ უნდა გამოიკვლიოს დაცულია თუ არა კ. ხ-ის მიერ სადავო ბრძანების (კ. ხ-ის კადრების განკარგულებაში გადაყვანის თაობაზე) გასაჩივრებისათვის კანონმდებლობით დადგენილი ერთთვიანი ვადა.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ სადავო საკითხის გადაწყვეტის დროს არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნები.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ «საჯარო სამსახურის შესახებ» კანონის მე-11 მუხლის თანახმად აღნიშნული კანონის მოქმედება პოლიციის თანამშრომლებზე ვრცელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სპეციალური ნორმები არ ეწინააღმდეგება კანონს. სადავო ბრძანების გამოცემის დროს მოქმედი «პოლიციის შესახებ» კანონის 22-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ზ» პუნქტის თანახმად კი პოლიციის თანამშრომლის სამსახურიდან დათხოვნის საფუძვლად ითვალისწინებდა შტატების შემცირებას.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომ საქართველოს შს სამინისტროს .......... საგამოძიებო განყოფილებაში, სადაც გათავისუფლებამდე მუშაობდა კასატორი, შინაგან საქმეთა მინისტრის ბრძანებით შტატების შემცირებას ჰქონდა ადგილი, გადაწყვეტილებაში შესაბამისი მტკიცებულებებით ფაქტის დაუსაბუთებლობის გამო და აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასაციის მოტივს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე, ჰქონდა თუ არა ........ რაიონის საგამოძიებო განყოფილებაში შტატების შემცირებას ადგილი, რამდენადაც სრულიად გაურკვეველია‚ თუ რის საფუძველზე მიიჩნია სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება, რა მტკიცებულებებით ხელმძღვანელობდა აღნიშნული დასკვნის გამოტანისას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ საქართველოს შს მინისტრის 2004წ. 10 ივლისის ბრძანებით დამტკიცდა სამინისტროს საგამოძიებო დეპოარტამენტისა და დაქვემდებარებული საქალაქო და რაიონული საგამოძიებო დანაყოფების სტრუქტურა და საშტატო განრიგი, ხოლო ამავე ბრძანების მე-3 პუნქტის თანახმად, სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტისა და დაქვემდებარებული საქალაქო და რაიონული საგამოძიებო დანაყოფების რიგითი და ოფიცერთა პირადი შემადგენლობა გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში არ წარმოადგენს საფუძველს იმ ფაქტობრივი გარემოების დადგენისათვის, რომ ........... რაიონის საგამოძიებო განყოფილებაში, სადაც გათავისუფლებამდე მუშაობდა კასატორი რეალურად ეშმცირდა შტატები. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების (შტატების შემცირების შესახებ) დადგენის შესახებ სსსკ-ის 105-ე მუხლის საფუძველზე უნდა გამოიტანოს დასკვნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების არსებობის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ პოლიციის შესახებ კანონის 21.1. მუხლის თანახმად პოლიციაში სამსახურის გავლის წესი განისაზღვრება შინაგან საქმეთა სამინისტროს ნორმატიული აქტებით. საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოების სისტემაში რიგით და ოფიცერთა შემადგენლობის მიერ სამსახურის გავლის წესს, მათ უფლებებს და მოვალეობებს განსაზღვრავს საქართველოს პრეზიდენტის 1997წ. 17 მარტის ბრძანებით დამტკიცებული «საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ» დებულება, რომლის 67-ე მუხლის «ვ» ქვეპუნქტის მიხედვით ოფიცერთა შემადგენლობის პირები შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან შეიძლება დაითხოვონ სამხედრო ძალების თადარიგში შტატების შემცირებით.

საკასაციო სასამართლო «საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ» დებულების მე-12 მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ შინაგან საქმეთა ორგანოებში ორგანიზაციულ, საშტატო ღონისძიებათა განხორციელებისას, შინაგან საქმეთა მინისტრის ბრძანებით შტატგარეშე დარჩენილი თანამშრომელი ირიცხება კადრების განკარგულებაში არა უმეტეს 4 თვით, 2 თვის მთლიანი ხელფასის შენარჩუნებით, ხოლო მომდევნო 2 თვის განმავლობაში მას მიეცემა სპეციალური წოდების, ნამსახურობის პროცენტული დანამატი და სასურსათო ულუფის კომპენსაცია. აღნიშნული ვადის გასვლამდე უნდა გადაწყდეს თანამშრომლის შრომითი მოწყობის საკითხი. მითითებულ ნორმაში კანონმდებელი გულისხმობს მოხელის სხვა თანამდებობაზე გადაყვანას ან სამსახურიდან გათავისუფლებას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში საქმე საჭიროებს დამატებით გამოკვლევას, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოებები და გამოარკვიოს, თუ რამდენი საშტატო ერთეული შენარჩუნდა შტატების შემცირების შემდეგ ........ რაიონის საგამოძიებო განყოფილებაში‚ სადაც გათავისუფლებამდე მუშაობდა კასატორი, ამასთან, დაინიშნენ თუ არა ამ საშტატო ერთეულზე სხვა პირები და იმ შემთხვევაში, თუ შტატების დაკომპლექტება მოხდა არსებული თანამშრომლების ბაზაზე, დაცულია თუ არა ადმინისტრაციის მიერ «შრომის კანონთა კოდექსის” 36-ე მუხლის მოთხოვნები, რომლებიც განსაზღვრავენ სამუშაოზე დარჩენის უპირატეს უფლებას და «საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 96.3 მუხლის დებულებები, რომლებიც, დაწესებულების რეორგანიზაციისას, რომელსაც თან სდევს შტატების შემცირება, დაწესებულების ხელმძღვანელს ანიჭებს ატესტაციის შედეგების გათვალისწინებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სსსკ-ის 411-ე მუხლის თანახმად შეუძლებელია საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღება, რამდენადაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას არ იქნა დადგენილი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, რის გამოც მოცემული საქმე ექვემდებარება ხელახლა განხილვას. სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე უნდა გამოიკვლიოს მითითებული გარემოებები ობიექტური და კანონიერი გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.4. მუხლის შესაბამისად, სასამართლო ხარჯები უნდა გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა ადინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, სსკ-ის 53-ე, 372-ე, 390-ე, 393-ე, 399-ე, 408.3, 411-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005წ. 20 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯები უნდა გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება;