გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ-1032-02 8 ნოემბერი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

რ. ნადირიანი,

მ. წიქვაძე

სარჩელის საგანი: ფულადი ვალდებულების შესრულება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2000წ. 3 ოქტომბერს შპს “კ. ს. მ-მა" სს “კ-ის" წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს. მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 1997წ. 16 ოქტომბერს საქართველოს ქონების მართვის სამინისტროში გაიმართა კონკურსი სს “კ-ის" აქციათა პაკეტის 51%-ის მართვის უფლების გადაცემის თაობაზე. ამ კონკურსში მონაწილეობას ღებულობდა შპს “ბ-იც", რომლის მიმართ მოპასუხეს გააჩნდა 827000 ლარის ოდენობით დავალიანება.

კონკურსის მსვლელობის დროს შპს “ბ-მა' მოითხოვა მოპასუხისაგან აღნიშნული დავალიანების დაფარვა. ვინაიდან სს “კ-ს" არ გააჩნდა სათანადო ფინანსები, მოხდა სამმხრივი შეთანხმება სს “კ-ს", შპს “ბ-სა" და შპს “კ. ს. მ-ს" შორის. ამ შეთანხმებას მხარი დაუჭირეს საქართველოს ქონების მართვის სამინისტრომ, შპს “კ. ს. მ-ის" დამფუძნებელმა გერმანულმა ფირმამ “ბა.", საქართველოს საპრეზიდენტო ფონდმა და “ბ-ის" დამფუძნებელი ფირმის წარმომადგენელმა.

აღნიშნული სამმხრივი შეთანხმება წერილობით გაფორმდა 1997წ. 16 ოქტომბერს. ამ შეთანხმების საფუძველზე შპს “კ. ს. მ-მა" შპს “ბ-ისაგან" გამოისყიდა ვალდებულებები, რაშიც შპს “ბა." შპს “ბ-ს" გადაუხადა 500000 აშშ დოლარი, რის შემდეგაც სს “კ-ს" ყველა ძველი ვალი უნდა გადაეხადა შპს “კ. ს. მ-ისათვის". კერძოდ, სს “კ-ს" შპს “კ. ს. მ-ისათვის" უნდა დაებუნებინა 500000 დოლარის ეკვივალენტი ლარი და 0,5 პროცენტი პირგასამტეხლო ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. აღნიშნული საფუძვლით მოსარჩელემ მოითხოვა 500000 აშშ დოლარისა და 4445125 ლარის გადახდა.

მესამე პირმა შპს “ბრ-მა" დავის საგანზე განაცხადა დამოუკიდებელი მოთხოვნა. მოთხოვნის საფუძვლად მიუთითა, რომ ძირითადი მოსარჩელის სარჩელი მოპასუხის მიმართ ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ სს “ბ-მა" 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულებით შპს “კ. ს. მ-ს" დაუთმო მოთხოვნა მოპასუხის მიმართ 827000 ლარზე, ხოლო იმის გამო, რომ სს “ბ-ის" სასარგებლოდ თანხა გადახდილ იქნა შპს “ბრ-ის" მიერ, საპასუხო შესრულების სახით 1997წ. 14 ნოემბრის შეთანხმების საფუძველზე, შპს “ბრ-ს" დაუთმო ის უფლება, რაც მან მიიღო შპს “კ-ის" მიმართ. მესამე პირმა მოითხოვა მოპასუხისათვის 3755500 აშშ დოლარის დაკისრება.

მოპასუხემ მის მიმართ წარდგენილი სარჩელები არ ცნო და მიუთითა, რომ მესამე პირის მოთხოვნა არის ხანდაზმული, ხოლო ძირითადი მოსარჩელის მოთხოვნა არის უსაფუძვლო, რადგან მან 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულების საფუძველზე მიღებული მოთხოვნის უფლება სს “კ-ის" მიმართ, 1997წ. 14 ნოემბრის შეთანხმებით დაუთმო შპს “ბრ-ს".

საოლქო სასამართლო კოლეგიამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1996წ. 5 ივლისს სს “კ-სა" და შპს “ბ-ს" შორის დაიდო ხელშეკრულება თანამშრომლობის შესახებ. ამ ხელშეკრულებით “ბ-ის" ვალდებულება განისაზღვრა სს “კ-ისათვის" ფინანსური დახმარების გაწევა 350000 ლარის ოდენობით. “კ-ს" კი როგორც ძირითადი ვალი _ 350000 ლარი და პროცენტი 103000 ლარი “ბ-ისათვის" უნდა დაებრუნებინა 1996წ. 20 ოქტომბრამდე ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა პირგასამტეხლო _ 0,5% დაუბრუნებელი თანხიდან ყოველი გადაცილებული დღისათვის.

შპს “ბ-მა" 1996წ. 5 ივლისის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შეასრულა, ხოლო სს “კ-ის" მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში შპს “ბ-ისათვის" ვალი დაბრუნებული არ იქნა, რის გამოც მისმა დავალიანებამ 1997წ. 17 თებერვლისათვის შეადგინა 727065 ლარი.

1997წ. 18 თებერვალს გაფორმდა გირავნობის ხელშეკრულება შპს “ბ-სა" და სს “კ-ს" შორის, რომლის შესაბამისად გირაოში ჩაიდო სს “კ-ის" ქონება. ამ ხელშეკრულებით 1996წ. 5 ივლისის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, დასაბრუნებელმა ვალმა ამ პერიოდისათვის შეადგინა 727 065 ლარი, რომლის გადახდა უნდა მომხდარიყო 1997წ. 18 მარტამდე.

1997წ. 16 ოქტომბერს საქართველოს ქონების მართვის სამინისტროში გაიმართა კონკურსი სს “კ-ის" აქციათა პაკეტის 51%-ის მართვის უფლების მოპოვების თაობაზე. კონკურსის ოფიციალურ დოკუმენტში “სს “კ-ის" ვალი შპს “ბ-ის" მიმართ დაფიქსირდა 827000 ლარის ოდენობით. კონკურსის დღეს გაფორმებულ იქნა ოქმი სს “კ-ის" სავალო ვალდებულებების სამართალმონაცვლის შესახებ მიღწეული შეთანხმების თაობაზე". ოქმის საფუძველზე შეთანხმება მოხდა შპს “კ. ს. მ-ს", შპს “ბ-სა" და სს “კ-ს" შორის: შპს “კ. ს. მ-ის" მიერ სს “კ-ის" საფინანსო ვალდებულებების, მათ შორი,ს 827000 ლარის გამოსყიდვისა და 1996წ. 5 ივლისის ხელშეკრულებაში შპს “კ. ს. მ-ის" სამართალმონაცვლეობის შესახებ.

1997წ. 16 ოქტომბრის საოქმო შეთანხმების საფუძველზე შპს “ბ-მა" შპს “კ. ს. მ-ის" სასარგებლოდ დათმო “კ-ის" საფინანსო ვალდებულებები, გამომდინარე 1996წ. 5 ივლისის ხელშეკრულებიდან, შესაბამისად უნდა მიეღო 500000 აშშ დოლარი იმ ვადაში და პროცედურით, რაც განისაზღვრა 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულებაში.

ამ ხელშკერულებით შპს “კ. ს. მ-მა" იკისრა ვალდებულება 1997წ. 15 ნომემბრამდე შპს “ბ-ისათვის" გადაეხადა გადარიცხვის გზით 350 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი, ხოლო 150000 აშშ დოლარი გადარიცხული უნდა ყოფილიყო 1997წ. 15 ნოემბრიდან ტოლი თანხებით, თითოეული 37500 აშშ დოლარის ოდენობით ყოველ სამ თვეში ერთხელ.

ხელშეკრულების 2.3 პუნქტით შპს “კ. ს. მ-ის" საფინანსო ვალდებულება 500000 აშშ დოლარის თაობაზე შპს “ბ-ის" მიმართ გადაიხდება ფირმების “ჰ-ისა" და ბრ-ის" მიერ.

საქმის მასალებისა და მხარეთა განმარტების საფუძველზე სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ ფირმა “ბრ-მა" 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშკერულების 2.3 პუნქტით ნაკისრი ვალდებულება 500000 აშშ დოლარის გადარიცხვის თაობაზე შეასრულა ამ ხელშეკრულებით დადგენილ ვადებში, კერძოდ, მის მიერ 350000 აშშ დოლარი შპს “ბ-ის" ანგარიშზე გადარიცხულ იქნა 1997წ. 13 ნოემბერს, ხოლო 150000 აშშ დოლარი 1998წ. 3 ივლისს.

1997წ. 14 ნოემბერს დაიდო შეთანხმება შპს “კ. ს. მ-სა" და ფირმა “ბრ-ს" შორის, რომლითაც შპს “კავკასისს სამშენებლო მასალებმა" სანაცვლოდ შესრულების სახით 1996წ. 5 ივლისის ხელშეკრულებით განსაზღვრული მოთხოვნა თანმხლები მოთხოვნების ჩათვლით სს “კ-ის" მიმართ გადასცა ფირმა “ბრ-ს". აღნიშნულიდან გამომდინარე, კოლეგიამ მიიჩნია, რომ 1997წ. 14 ნოემბრიდან მოთხოვნის მფლობელი გახდა ფირმა “ბრ-ი"

კოლეგიის აღნიშნული დასკვნა ემყარება შემდეგ გარემობებეს: 1997წ. 16 ოქტომბრის ოქმის მე-3 და მე-4 პუნქტებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ სს “კ-ის" ვალდებულებებზე კრედიტორის _ შპს “ბ-ის" სამართლამონაცვლე არის “კ. ს. მ-ი". ამ ოქმის ძალაში შესვლის წესი განისაზღვრა 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულებით, რომლის განუყოფელ ნაწილსაც ეს ოქმი წარმოადგენს. ხელშეკრულების მე-4 პუნქტის მიხედვით ოქმი ოფიციალურად ძალაში შედის ამ ხელშეკრულების მე-2 პუნქტის შესრულების მომენტიდან, ხოლო მე-5 პუნქტით, სამართალმონაცვლეობა დადგება ამ ხელშეკრულების 1.1. და 2 პუნქტების შესრულების შედეგად. ამ პუნქტების დებულებები მდგომარეობს იმაში, რომ შპს “ბ-ი" ხსნის თავის კანდიდატურას საქართველოს ქონების მართვის სამინისტროს კონკურსიდან სს “კ-ის" აქციათა პაკეტის 51%-ის მართვაში გადაცემის შესახებ და შპს “კ. ს. მ-ი" იმარჯვებს კონკურსში და ამასთან ერთად სს “კ-ის" საფინანსო და იურიდიული აუდიტორის შემოწმების შედეგები მისთვის მისაღებია.

სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულების 1.1. და 2 პუნქტის დებულებები შესრულებულ იქნა; შპს “ბ-მა" მოხსნა თავისი კანდიდატურა კონკურსიდან და კონკურსში გაიმარჯვა შპს “კ. ს. მ-მა". ვინაიდან 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულების მიხედვით, ოქმის ძალაში შესვლა დამოკიდებელი იყო მოსარჩელის კონკურსში გამარჯვებაზე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ კრედიტორი გახდა მოსარჩელე 1997წ. 16 ოქტომბრიდან. ხელშეკრულების მე-5 პუნქტიდან გამომდინარე კრედიტორად გახდომის შემდეგ მას წარმოეშობოდა შპს “ბ-ისადმი" 500000 აშშ დოლარის გადახდის ვალდებულება. აღნიშნული ვალდებულება შესრულებულ იქნა ფირმა “ბრ-ის" მიერ, ხოლო სანაცვლო შესრულების სახით მოსარჩელემ ფირმა “ბრ-ს" დაუთმო მოთხოვნა სს “კ-ის" მიმართ 1996წ. 5 ივლისის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ მოთხოვნებზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საოლქო სასამართლო კოლეგიამ შპს “კ. ს. მ-ის სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

სასამართლო კოლეგიამ არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ 1998წ. 14 ნოემბრის შეთანხმებას არ უნდა მიენიჭოს მტკიცებულებითი მნიშვნელობა, რადგან ის სასამართლოში წარმოდგენილია ასლის სახით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ შეთანხმებას მტკიცებულებით მნიშვნელობას ანიჭებს ის გარემოება, რომ ასლი საქმეში წარმოდგენილია სათანადოდ ლეგალიზებული ფორმით.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ 1997წ. 14 ნოემბრის შეთანხმება არ არის ნამდვილი, რადგან მას “მეწარმეთა შესახებ" კანონის 47-ე მუხლის შესაბამისად არ ახლავს პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება დირექტორისათვის ამგვარი შეთანხმების დადებაზე თანხმობის შესახებ. სასამართლომ მეწარმეთა შესახებ" კანონის მე-9 და 47.3 მუხლების გამოყენებით მიიჩნია, რომ დირექტორის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება არ შეიძლება შეიზღუდოს და თუ გარიგების დადებით ზიანი მიადგება საზოგადოებას, მაშინ დადგება დირექტორის პასუხისმგებლობის საკითხი.

მესამე პირის ფირმა “ბრ-ის" სარჩელთან დაკავშირებით სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულებით მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად განისაზრღვრა 1998წ. 16 ნოემბერი. ფირმა “ბრ-მა" სარჩელი აღძრა 2002წ. 28 მაისს. იმ საფუძვლით, რომ ხელშეკრულებაში პირთა შეცვლა არ იწვევს ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტას, სასამართლომ მესამე პირის სარჩელი მიიჩნია ხანდაზმულად.

მესამე პირის სარჩელი სასამართლომ მიიჩნია ასევე უსაფუძვლოდ, რადგან 2000წ. 25 ნოემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე ფირმა “ბრ-მა"'1996წ. 5 ივლისის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ფულად ვალდებულებებზე მოთხოვნა სს “კ-ის" მიმართ გადასცა თვითონ სს “კ-ს". სს “კ-ის" მიერ ამ ხელშეკრულების საფუძველზე თბილისის საოლქო სასამართლოში აღძრულ შეგებებულ სარჩელს 2001წ. 23 აპრილის გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე ხანდაზმულობაზე ვადის გასვლის გამო.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 18 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს “კ. ს. მ-ის"'სარჩელს სს “კ-ის" მიმართ ფულადი ვალდებულებების შესრულების შესახებ უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე; უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ასევე შპს “ბრ-ის" სარჩელს.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “კ. ს. მ-მა", რომლებიც მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას შემდეგი საფუძვლებით.

კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ემყარება მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ გამოკვლევას და საოლქო სასამართლოს კოლეგიის მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები არ გამომდინარეობენ საქმის მასალებიდან, რაც წარმოადგენს “ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა შესახებ" ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლით უზრუნველყოფილი სამართლიანი სასამართლოს უფლების ხელყოფას.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის გარემოება, რომ იგი მოპასუხის მიმართ კრედიტორი გახდა და მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 1997წ. 16 ოქტომბრიდან, სინამდვილეში მას მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 1998წ. 3 ივლისს.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ დოკუმენტის ასლს მტკიცებულებითი მნიშვნელობა მიანიჭა ისე, რომ წარმოდგენილი დოკუმენტი არ განიხილა სრულად და ობიექტურად, რითაც დაარღვია სკ-ს 105-ე მუხლის მოთხოვნები.

კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ დაარღვია ასევე სსკ-ის 106-ე მუხლის მოთხოვნები. კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 23 აპრილის გადაწყვეტილებით, ასევე უზენაესი სასამართლოს 2001წ. 3 ოქტომბრის განჩინებით დადგენილია, რომ მათ მოთხოვნის უფლება წარმოეშვათ 1998წ. 3 ივლისიდან. აქედან გამომდინარე, კასატორის მოსაზრებით, 1997წ. 14 ნოემბრის შეთანხმების საფუძველზე ფირმა “ბრ-ისათვის" დათმობილი მოთხოვნა არ არის ნამდვილი, რადგან ასეთი მოთხოვნა ამ პერიოდისათვის “კ-ის" მიმართ მას არ გააჩნდა და ის წარმოეშვა მხოლოდ “ბ-ისათვის" 500000 აშშ დოლარის გადარიცხვის შემდეგ.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, მოისმინა მხარეთა განმარტებები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ს 135-ე მუხლის თანახმად, წერილობითი მტკიცებულება, როგორც წესი წარდგენილ უნდა იქნეს დედნის სახით. საბუთის ასლისათვის მტკიცებულებითი მნიშვნელობის მინიჭება დამოკიდებულია სასამართლოს შეხედულებაზე.

სსკ-ს 105-ე მუხლის თანახმად სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლოს სხდომაზე მათი ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომელიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.

სასამართლო კოლეგია გადაწყვეტილებაში მიუთითებს, რომ 1997წ. 14 ნოემბრის შეთანხმების ასლი საქმეში წარმოდგენილია სათანადოდ ლეგალიზებული ფორმით, რაც ამ შეთანხმებას ანიჭებს მტკიცებულებით მნიშვნელობას.

ლეგალიზაციისას დგინდება და დასტურდება დოკუმენტებსა და აქტებზე ხელმოწერათა ნამდვილობა და მათი შესაბამისობა იმ სახელმწიფოს კანონებთან, რომლის ტერიტორიაზეც ისინი შედგენილ იქნენ.

აღიარებული საერთაშორისო პრაქტიკის თანახმად ლეგალიზაციას ექვემდებარებიან სამოქალაქო მდგომარეობის აქტები, განათლების დოკუმენტი, სახელმწიფო ორგანოების და სახელმწიფო მოხელეებისა და იურიდიული პირების მიერ გაცემული დოკუმენტები; ადმინისტრაციული დოკუმენტები და სანოტარო აქტები, მათ შორის ფიზიკური პირების მიერ ხელმოწერილი დოკუმენეტები, რომლებიც ნოტარიულადაა დამოწმებული. ლეგალიზაციის დროს დოკუმენტების შინაარსზე დიპლომატური წარმომადგენლები და საკონსულო დაწესებულებები პასუხს არ აგებენ.

მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის შეთანხმება არ მიეკუთვნება ისეთი სახის იურიდიულ დოკუმენტს, რომელიც ექვემდებარება ლეგალიზაციას. მართალია, შესაძლებელია პირთა ხელმოწერების ნამდვილობის დადასტურება, მაგრამ ასეთ შემთხვევაში დოკუმენტი უნდა იყოს ნოტარიულად დამოწმებული და გაფორმებილი უნდა იყოს იურიდიული დოკუმენტებისათვის წაყენებული მოთხოვნების შესაბამისად. საქმეში წარმოდგენული შეთანხმება არ არის ნოტარიულად დამოწმებული და არც ლეგალიზებული, ე.ი. არ არის დადასტურებული შეთანხმებაზე პირთა ხელმოწერების ნამდვილობა. დამოწმებულია მხოლოდ თარჯიმნის ხელმოწერის ნამდვილობა, რაც შეთანხმების ასლს მტკიცებულებით მნიშვნელობას ვერ მიანიჭებს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლო კოლეგიის დასკვნა იმის შესახებ, რომ შეთანხმება წარმოდგენილია ლეგალიზებული ფორმით საქმის მასალებიდან არ გამომდინარეობს.

სსკ-ს 137-ე მუხლის თანახმად მხარეს უფლება აქვს განაცხადოს, რომ წარდგენილი საბუთი ყალბია. მხარეს, რომლის მიერაც იყო წარდგენილი ასეთი საბუთი, ვალდებულია დაამტკიცოს ამ საბუთის ნამდვილობა.

ვინაიდან მოსარჩელე აცხადებდა, რომ 1998წ. 14 ნოემბრის შეთანხმება არ არის ნამდვილი, მოპასუხეს უნდა დაემტკიცებინა, რომ შეთანხმება არის ნამდვილი. სასამართლომ მოპასუხის მიერ მითითებული შეთანხმების ასლი, რომლის ნამდვილობაც დადასტურებული არ არის, მიიჩნია სარჩელზე უარის თქმის ერთადერთ საფუძვლად.

აღნიშნულის გამო საკასაციო პალატა თვლის, რომ კოლეგიის გადაწყვეტილება არის სსკ-ს 105-ე, 135-ე და 137-ე მუხლების დარღვევით მიღებული. პალატა თვლის, რომ მითითებული საპროცესო ნორმების დარღვევა წარმოადგენს არსებით დარღვევას, რასაც ზეგავლენა შეუძლია მოახდინოს საქმეზე სწორი გადაწყვეტილების მიღებაზე, სსკ-ს 393-ე, მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად ამგვარი დარღვევა გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს.

პალატა თვლის, რომ საბუთის ასლი, როგორც მტკიცებულება განხილულ და შესწავლილ უნდა იყოს საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 1997წ. 14 ნოემბრის შეთანხმება ნამდვილი არ არის, რადგან მას მოთხოვნის უფლება ამ პერიოდისათვის არ გააჩნდა და ის წარმოეშვა მხოლოდ “ბ-ისთვის" 500000 აშშ დოლარის გადარიცხვის შემდეგ 1998წ. 3 ივლისიდან. სასამართლომ ამ თვალსაზრისით სათანადოდ არ გამოიკვლია 1997წ. 16 ოქტომბრის ხელშეკრულების 2, 2.1., 2.2 და მე-5 პუნქტებით.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნულ გარემოებათა გამო, სსკ-ს 412-ე მუხლის საფუძველზე საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 18 ივნისის გადაწყვეტილება შპს “კ. ს. მ-ის" სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელი.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.