3კ-1142-02 11 დეკემბერი, 2002 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),
მ. წიქვაძე,
ლ. გოჩელაშვილი
დავის საგანი: ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ბინიდან გამოსახლება და თანხების გადასახდელად დაკისრება.
აღწერილობითი ნაწილი:
2001წ. 13 ივლისს ნ. მ.-მ შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ის” წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს.
მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 1999წ. 2 სექტემბერს მოპასუხესთან გააფორმა ხელშეკრულება. ხელშეკრულების შესაბამისად ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა ¹18-ში მდებარე მის სახელზე რიცხული 30000 აშშ დოლარად ღირებული ბინა ¹18 ჩააბარა მოპასუხეს, რის სანაცვლოდაც მოპასუხეს მისთვის უნდა მიეცა სამი ბინა, ერთი _ სამოთახიანი, ერთი _ ოროთახიანი და ერთიც _ ერთოთახიანი მდებარე ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩა ¹19/11-ში. ხელშეკრულება უნდა შესრულებულიყო 2000წ. ბოლოსათვის.
მან შეასრულა ხელშეკრულების პირობა, ბინა გადასცა საამშენებლო კომპანიას, რომელმაც ეს ბინა გადასცა მესამე პირს _ მ. მ.-ს.
სიტყვიერი შეთანხმების საფუძველზე მოპასუხე თვეში 100 აშშ დოლარის ოდენობით უხდიდა ბინის ქირას, მაგრამ ქირის გადახდა შეუწყვიტა 2001წ. იანვრიდან.
ხელშეკრულების შესაბამისად, თუ მოპასუხე 2000წ. ბოლომდე არ ჩააბარებდა სანაცვლო ბინებს, იგი ვალდებული იყო, პირგასამტეხლოს სახით დაებრუნებინა 30000 აშშ დოლარის ყოველთვიური 5%. მოსარჩელემ მოითხოვა მითითებული თანხის _ 30000 აშშ დოლარის ყოველთვიური 5%-ის დანამატის დაბრუნება.
2001წ. 29 ოქტომბერს ნ. მ.-მ დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს. ამჯერად მან თანამოსარჩელეებად მიუთითა ზ. და კ. ა.-ეები, ხოლო მოპასუხედ შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-თან” ერთად მ. მ.-ი.
დაზუსტებული სარჩელით მოსარჩელეებმა მოითხოვეს 1999წ. 6 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ მითითებული ხელშეკრულება მ. მ.-ისათვის ბინის მიყიდვის შესახებ მოტყუებით დაიდო, თანხა _ 10000 ლარი, რომელიც ხელშეკრულებაში იყო აღნიშნული, მას არ მიუღია. მოსარჩელეებმა ასევე მოითხოვეს ოჯახის წევრებთან ერთად მ. მ.-ის ბინიდან გამოსახლება, უკანონო მფლობელიდან ბინის გამოთხოვა და შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ისათვის” პირგასამტეხლოს სახით 36000 აშშ დოლარის დაკისრება.
მოპასუხე შპს საამშენებლო ფირმა “კ.-მ” მის მიმართ წარდგენილი სარჩელი, თანხის ანაზღაურების შესახებ არ ცნო იმ საფუძლით, რომ მათ იმ დროისათვის თანხის გადახდის ფინანსური საშუალება არ გააჩნდათ. მოპასუხე მ. მ.-მ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელესთან მის მიერ 1999წ. 6 ოქტომბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება რეალურია, ხელშეკრულებაში მითითებული თანხა გადახდილი აქვს და რაიმე კანონსაწინააღმდეგო მოქმედებებს მისი მხრიდან ადგილი არ ჰქონია.
ქ. თბილისის ვაკე _ საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ბათილად იქნა ცნობილი ნ. მ.-სა და მ. მ.-ს შორის 1999წ. 6 ოქტომბერს დადებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება, ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹18-ში მდებარე ¹18 ბინიდან გამოსახლებულ იქნა მ. მ.-ი თანმხლებ პირებთან ერთად და ბინა გადაეცა მოსარჩელეს საკუთრებაში. საამშენებლო კომპანია “კ.-ს” მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 14400 აშშ დოლარი.
რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ 1999წ. 6 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება არ შეიძლება მიჩნეულიყო ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებად, რადგან მხარეებს არ ჰქონდათ ბინის ყიდვა-გაყიდვის განზრახვა. კერძოდ, მოსარჩელემ ბინა ჩააბარა შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ს”, რის სანაცვლოდ მიიღო საგარანტიო ხელშეკრულებები, მოპასუხე მ. მ.-მ კი აღნიშნული ბინა მიიღო საამშენებლო კომპანია “კ.-ისათვის” ჩაბარებული, მისი დანგრეული ბინის სანაცვლოდ.
სასამართლომ მიიჩნია, რომ მითითებული ხელშეკრულება ბათილი იყო, ვინაიდან იგი დადებული იყო მხოლოდ მოსაჩვენებლად იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვებოდა (სკ-ს 56-ე მუხლი). სასამართლომ ხელშეკრულების ბათილობის მეორე საფუძვლად ასევე მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ ბინის რეალურ ფასსა და ხელშეკრულებაში მითითებულ ფასს შორის აშკარა შეუსაბამობა იყო.
რაიონულმა სასამართლომ სკ-ს 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე მიუთითა, რომ კეთილსინდისიერი მფლობელი, რომელმაც დაკარგა ნივთზე ფლობის უფლება მოვალეა, დაუბრუნოს ნივთი უფლებამოსილ პირს.
რაიონულმა სასამართლომ 1999წ. 2 სექტემბრის ხელშეკრულებაში ვალდებულების შეუსრულებლობის პირგასამტეხლოდ მითითებული 5% სკ-ს 364-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ჩათვალა შეუსაბამოდ, მაღალ პროცენტად და პირგასამტეხლოს პროცენტი განსაზღვრა 2%-ით.
თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 24 მაისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მ. მ.-ის სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 დეკემბრის გადაწყვეტილების პირველი პუნქტი: ნ. მ.-ს და მ. მ.-ს შორის 1999წ. 6 ოქტომბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, ამ ბინიდან თანმხლებ პირებთან ერთად მ. მ.-ის გამოსახლებისა და ბინის მოსარჩელისათვის საკუთრების უფლებით ჩაბარების შესახებ.
ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ მიიღო ახალი გადაწყვეტილება და მოსარჩელეს უარი უთხრა მითითებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძველი არ არსებობდა, ვინაიდან შესრულებასა და შესრულებისათვის გათვალისწინებული ანაზღაურებას შორის აშკარა შეუსაბამობა გამოწვეული არ იყო საბაზრო ძალაუფლების გამოყენებით, მეორე მხარის მძიმე მდგომარეობით და გამოუცდელობით. ამასთან, ხელშეკრულების მხარეებს შორის არ არსებობდა განსაკუთრებულ ნდობაზე დამყარებული ურთიერთობა.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ.მ.-ის ნებას წარმოადგენდა ბინის შეძენა. მოსარჩელემ კი ბინა გაასხვისა იმ მოსაზრებით, რომ სამაგიეროდ შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ისაგან” მიიღებდა სამ ბინას. მართალია, ამ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებას ხელი შეუწყო შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ის” მოქმედებამ, კერძოდ, მოსარჩელისთვის შეპირებამ, რომ 2000წ. ბოლოსათვის მათ ჩააბარებდა სამ ბინას, მაგრამ აღნიშნული გარემოება ვერ გახდებოდა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძველი, ვინაიდან მ. მ.-ს ნამდვილად სურდა ბინის შესყიდვა და შეიძინა კიდეც. სკ-ს 56-ე მუხლის საფუძველზე კი მოჩვენებითია გარიგება, თუ მხარეებს (ორივე მხარეს) არ სურთ, იმ შედეგის დადგომა, რაც პირდაპირი დანიშნულებიდან გამომდინარეობს.
დანარჩენ ნაწილში რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.
2002წ. 4 ივლისს ნ. მ.-მ, ზ. და კ. ა.-ებმა საკასაციო საჩივრით მიმართეს საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.
კასატორებმა მოითხოვეს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სარჩელის იმდაგვარად დაკმაყოფილება, როგორც ეს დააკმაყოფილა რაიონულმა სასამართლომ შემდეგი საფუძვლით:
მათ მიაჩნიათ, რომ მ.მ.-თან დადებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილია. იგი დადებული იყო მხოლოდ მოსაჩვენებლად იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყოლოდა.
გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სკ-ს 55-ე და 56-ე მუხლები და ამავე კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად დაებრუნებინა მისთვის ბინა.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა განმარტებანი და მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება ნაწილობრივ უნდა გაუქმდეს და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:
კასატორი მიუთითებს, რომ მოცემული დავის გადასაწყვეტად სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სკ-ს 55-ე და 56-ე მუხლები და სკ-ს 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად მოსარჩელეს, როგორც კეთილსინდისიერ მფლობელს, უნდა დაუბრუნდეს სადავო ბინა.
სკ-ს 55-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად გარიგება შეიძლება ბათილად ჩაითვალოს, თუ გარიგებით განსაზღვრულ შესრულებასა და შესრულებისათვის გათვალისწინებულ ანაზღაურებას შორის აშკარა შეუსაბამობაა და გარიგება დაიდო მხოლოდ იმის წყალობით, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთმა მხარემ ბოროტად გამოიყენა თავისი საბაზრო ძალაუფლება ან ისარგებლა ხელშეკრულების მეორე მხარის მძიმე მდგომარეობით ან გამოუცდელობით (გულუბრყვილობით).
მოცემულ შემთხვევაში სადავო ხელშეკრულება არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს გარიგებით განსაზღვრულ შესრულებასა და შესრულებისათვის გათვალისწინებულ ანაზღაურებას შორის აშკარად შეუსაბამო ხელშეკრულებად. საქმის მასალებით დადგინდა, რომ მოსარჩელემ მითითებული ბინა დაუთმო შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ს” იმ პირობით, რომ იგი ამ ბინის სანაცვლოდ მიიღებდა სამ ბინას: ერთ _ ერთოთახიანს, ერთ _ ოროთახიანს და ერთ _ სამოთახიან ბინას. სადავო ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულებაც მოსარჩელემ მ. მ.-თან იმიტომ გააფორმა, რომ ამ ბინის სანაცვლოდ იგი ღებულობდა ზემოაღნიშნულ სამ ბინას. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გარიგებით განსაზღვრულ შესრულებასა და შესრულებისათვის გათვალისწინებულ ანაზღაურებას შორის აშკარა შეუსაბამობა არ არსებობს.
საკასაციო სასამართლოს ასევე მიაჩნია, რომ მოცემული ხელშეკრულება არ დადებულა ერთ-ერთი მხარის საბაზრო ძალაუფლების ბოროტად გამოყენებით. ხელშეკრულების მეორე მხარეს წარმოადგენს მ. მ.-ი, რომელიც მოქალაქეა (ფიზიკური პირია) და არანაირი საბაზრო ძალაუფლება არ გააჩნია. საქმის მასალებიდან არც ის ჩანს, რომ ხელშეკრულების პირველი მხარეს _ მოსარჩელეს _ ხელშეკრულების დადების დროს მძიმე მდგომარეობა ჰქონდა, ან გამოუცდელი იყო, ასეთ გარემოებებზე კასატორი ვერ მიუთითებს.
სკ-ს 55-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია ერთი მხარის მიერ მეორეზე გავლენის ბოროტად გამოყენებით, როცა მათი ურთიერთობა დაფუძნებულია განსაკუთრებულ ნდობაზე.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ასეთს არა აქვს ადგილი, ვინაიდან ხელშეკრულების დამდებ მხარეებს შორის რაიმე განსაკუთრებულ ნდობაზე დაფუძნებული ურთიერთობა არ არსებობდა და გამორიცხული იყო ერთი მხარის მიერ მეორეზე გავლენის ბოროტად გამოყენება.
სკ-ს 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მართალია, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება), მაგრამ ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, თუ მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით მხარეებს სურთ სხვა გარიგების დაფარვა, მაშინ გამოიყენება დაფარული გარიგების მიმართ მოქმედი წესები (თვალთმაქცური გარიგება).
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმე გვაქვს მოჩვენებით და თვალთმაქცურ გარიგებასთან. კერძოდ, ნასყიდობის ხელშეკრულებით დაფარულია გაცვლის გარიგება _ ნ. მ.-ს სურდა თავისი ბინის სანაცვლოდ მიეღო შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ისაგან” სამი ბინა, ამავე საზოგადოებისაგან კი ბინის მიღების უფლება გააჩნდა მ. მ.-ს, მანვე ამ ბინის მიღების უფლება დაუთმო ნ. მ.-ს, ნ. მ.-მ კი მიიღო თავისი ბინის დათმობის სანაცვლოდ შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ისაგან” სამი ბინის მიღების უფლება, ანუ ნასყიდობის ხელშეკრულებით დაიფარა მხარეებს შორის ფაქტობრივად არსებული გაცვლის ხელშეკრულება.
სკ-ს 521-ე მუხლის შესაბამისად გაცვლის ხელშეკრულებით მხარეებს ეკისრებათ ქონებაზე საკუთრების უფლების ურთიერთგადაცემა. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად გაცვლის ხელშეკრულების ყოველი მხარე ითვლება იმ ქონების გამყიდველად, რასაც ცვლის, და იმის მყიდველად, რასაც სანაცვლოდ იღებს.
მოცემულ შემთხვევაში მ. მ.-მ გაყიდა თავისი უფლება შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-იდან” ბინის მიღების შესახებ, ეს უფლება შეიძინა ნ. მ.-მ, ხოლო ნ. მ.-მ გაყიდა თავისი ბინა ¹18, მდებარე ქ. თბილისში ...-ის ქუჩის მე-18 კორპუსში, რომლის სანაცვლოდ შეიძინა შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-იდან” მ. მ.-ის ნაცვლად ბინის შეძენის უფლება.
ვინაიდან სკ-ს 147-ე მუხლის საფუძველზე ქონება არის ყველა ნივთი და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე, რომელთა ფლობა სარგებლობა და განკარგვა შეუძლია ფიზიკურ და იურიდიულ პირს და რომელთა შეძენაც შეიძლება შეუზღუდავად, თუ კი ეს აკრძალული არ არის ან არ ეწინააღმდეგება ზნეობრივ ნორმებს, ამასთან, ამავე კოდექსის 152-ე მუხლის შესაბამისად არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე არის ის მოთხოვნები და უფლებები, რომლებიც შეიძლება გადაეცეს სხვა პირებს, ამ პრინციპიდან გამომდინარე, მოცემულ შემთხვევაში მ. მ.-ს გააჩნდა შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ისაგან” ბინის შეძენის უფლება. ეს უფლება მან სადავო ბინის სანაცვლოდ გადასცა ნ. მ.-ს. ამ უკანასკნელმა აღნიშნული უფლების, ანუ შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ისაგან” სამი ბინის მიღების სანაცვლოდ ბინა გადასცა მ. მ.-ს, ანუ მოხდა მითხოვნის უფლების ბინაზე გაცვლა.
სკ-ს 523-ე მუხლის შესაბამისად გაცვლის ხელშეკრულების მიმართ გამოიყენება ნასყიდობის შესაბამისი წესი.
სკ-ს 477-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი. ხოლო ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მყიდველი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ნაყიდი ქონება.
ვინაიდან გაცვლის ხელშეკრულებით მხარეებს ეკისრებათ ქონებაზე საკუთრების უფლების ურთიერთგადაცემა და ყოველი მხარე ითვლება იმ ქონების გამყიდველად, რასაც ცვლის და იმის მყიდველად რასაც სანაცვლოდ იღებს, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ხელშეკრულებით ნ. მ.-მ გაყიდა ბინა, რის სანაცვლოდაც მ. მ.-ისაგან იყიდა ამ უკანასკნელის უფლება შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-იდან” სამი ბინის გადაცემის თაობაზე, ხოლო მ. მ.-მ გაყიდა ამავე კომპანიიდან ბინის მიღების უფლება და მისი გაყიდვით შეისყიდა ნ. მ.-ის ბინა.
აქედან გამომდინარე, პალატას მიაჩნია, რომ მხარეებს დაცული აქვთ ნასყიდობის ხელშეკრულების პრინციპი საქონელზე საკუთრების უფლების გადაცემის და მისი საფასურის გადახდის შესახებ. მ. მ.-ის მიერ გადაცემულია ბინის საფასური, შპს საამშენებლო კომპანია “კ.-ისაგან” ბინის შეძენის უფლება. ეს უფლება მიღებული აქვს ნ. მ.-ს, ხოლო მ.მ.-ს ამ უფლების სანაცვლოდ მიღებული აქვს ნ. მ.-ის ბინა.
აქედან გამომდინარე სწორია კასატორის მოთხოვნა იმ ნაწილში, რომ სააპელაციო სასამართლოს დავის გადაწყვეტის დროს უნდა გამოეყენებინა სკ-ს 56-ე მუხლი. მაგრამ ეს ხელშეკრულება ბათილად მაინც ვერ იქნებოდა ცნობილი, ვინაიდან ამ მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე ამ ხელშეკრულების მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო დაფარული გარიგების მიმართ მოქმედი წესები. კერძოდ, ეს ხელშეკრულება სააპელაციო სასამართლოს გაცვლის ხელშეკრულებად უნდა მიეჩნია და გამოეყენებინა გაცვლის წესები.
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას სკ-ს 163-ე მუხლის გამოყენების აუცილებლობის შესახებ.
აღნიშნული მუხლი არეგულირებს არაუფლებამოსილი კეთილსინდისიერი მფლობელის მოვალეობებს. ამ ნორმის გამოყენება დაუშვებელია ნ.მ.-ისა და მ.მ.-ის ურთიერთობასთან მიმართებაში, ვინაიდან ხელშეკრულების დადების დროს ისინი ქონების მიმართ, რომელზეც დადეს გარიგება, არაუფლებამოსილი პირები არასდროს ყოფილან.
სსკ-ს 411-ე მუხლის შესაბამისად საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ საქმის გარემოებები საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.
საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე აქვს დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებების დამატებით გამოკვლევა, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ მის მიერ დადგენილ გარემოებებს არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება, რომლის შესრულებაც საკასაციო სასამართლოს შეუძლია საქმის ხელახლა განხილვისათვის დაბრუნების გარეშეც.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ს 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :
გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002წ. 24 მაისის გადაწყვეტილების მეორე პუნქტი თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 დეკემბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის პირველი პუნქტის გაუქმების ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისში, ...-ის ქუჩის, ¹18-ე კორპუსში მდებარე ¹18 ბინაზე ნ. მ.-სა და მ. მ.-ს შორის 1999წ. 6 ოქტომბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, ამ ბინიდან მ. მ.-ის თანმხლებ პირებთან ერთად გამოსახლების, მითითებული ბინის საკუთრებაში გადაცემისა და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.
ამ ნაწილში მიღებული იქნეს ახალი გადაწყვეტილება: ნ. მ.-ის, ზ. და კ. ა.-ეების სარჩელი 1999წ. 6 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და სადავო ბინიდან თანმხლებ პირებთან ერთად მ. მ.-ის გამოსახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.
დანარჩენ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.
გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
