¹ბს-202-192(კ-06) 3 ოქტომბერი, 2006

ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: უკანონოდ დაქვითული თანხის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

ა. ბ-ემ 2003წ. 28 მაისს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღრიცხვა-ანგარიშგების სამმართველოს წინააღმდეგ და მოპასუხის მიერ მისი შრომის ანაზღაურების არასწორი დაბეგვრით მიყენებული ქონებრივი და მორალური ზიანის ანაზღაურება მოითხოვა.

მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

1997 წლიდან თბილისის უნივერსიტეტის ბუღალტერია შრომის ანაზღაურებას უქვითავს საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის მე-4 ქვეპუნქტის საფუძველზე, უთვლის რა სალექციო-სემინარულ სამუშაოს და ......... ფაკულტეტზე 0,5 განაკვეთზე მუშაობას შეთავსებად შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლის უხეში დარღვევით. 1997 წლიდან 2002-2003 სასწავლო წლამდე იგი ......... ფაკულტეტის სამეწარმეო სამართლის კათედრის გამგე იყო და სასწავლო პროცესის წარმართვის პარალალურად პედაგოგიურ საქმიანობას _ ლექციების წაკითხვასა და სემინარულ-პრაქტიკულ მუშაობას ეწეოდა. უნივერსიტეტის წესდების 52-ე მუხლის საფუძველზე პროფესორ-მასწავლებლებსა და მეცნიერ-მუშაკებს ჰქონდათ შიდასაუნივერსიტეტო შეთავსების უფლება და ეს, მოსარჩელის მოსაზრებით, არ იძლეოდა საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის მე-4 პუნქტის თვითნებურად გამოყენების საფუძველს. შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლის თანახმად, შეთავსებად განიხილებოდა შემთხვევა, როდესაც მუშაკი თავის ძირითად სამუშაოსთან ერთად ასრულებდა დამატებით სამუშაოს სხვა პროფესიის (თანამდებობის) მიხედვით ან დროებით არმყოფი მუშაკის მოვალეობებს, რისთვისაც ეძლეოდა ხელფასის დანამატი და ეს შეთავსებითი სარგო იბეგრებოდა საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე ამავე კოდექსის 42-ე მუხლით დაწესებული მაღალი ტარიფით _ 20%. იგი, პირველ ყოვლისა, იყო პედაგოგი სამეცნიერო ხარისხითა და წოდებით და მხოლოდ ამიტომ _ კათედრის გამგე, არ ჰქონდა სხვა პროფესია და თანამდებობა. რაც შეეხებოდა ......... ფაკულტეტზე 0,5 განაკვეთზე მუშაობას, ესეც არ თავსდებოდა შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლის შინაარსში, რადგან უნივერსიტეტის წესდებით შიდასაუნივერსიტეტო შეთავსება დაშვებული იყო. უნივერსიტეტი ყოველ სასწავლო წელს პედაგოგთან დებდა ხელშეკრულებას, რომელშიც შრომის ანაზღაურებიდან დაქვითვების ტარიფებისა და შეთავსებათა შესახებ აღნიშნული არ იყო.

2003წ. 2 სექტემბერს მოსარჩელემ სასარჩელო მოთხოვნა შეამცირა მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში, ქონებრივი ზიანი კი 3337 ლარის ოდენობით განსაზღვრა.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2003წ. 7 ოქტომბრის განჩინებით საქმეზე დაინიშნა საბუღალტრო ექსპერტიზა და ექსპერტის დასკვნის მიღებამდე საქმის წარმოება შეჩერდა.

იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის ექსპერტ ვ. გ-ის 2004წ. 20 იანვრის ¹1289/17 დასკვნით დადგინდა, რომ ი. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ............ კათედრის პროფესორ ა. ბ-ის საშემოსავლო გადასახადის დაქვითვა 1999წ. 1 სექტემბრიდან 2003წ. 1 დეკემბრამდე ........ ფაკულტეტზე და ........ ფაკულტეტზე მუშაობისას 5965,79 ლარი უნდა ყოფილიყო, ფაქტიურად დაქვითული იყო 5910,95 ლარი, ე.ი 54,81 ლარით ნაკლები.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004წ. 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

რაიონული სასამართლომ გადაწყვეტილება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებსა და სამართლებრივ საფუძვლებს დაემყარა:

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის წესდების 48-ე მუხლის თანახმად, უნივერსიტეტის პროფესორ-მასწავლებლებსა და მეცნიერ-თანამშრომლებს ჰქონდათ შეთავსების უფლება, ხოლო შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლის თანახმად, იმ მუშაკებს, რომლებიც ერთსა და იმავე საწარმოში, დაწესებულებასა და ორგანიზაციაში შრომის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ძირითად სამუშაოსთან ერთად ასრულებენ დამატებით სამუშაოს სხვა ძირითადი (თანამდებობის) მიხედვით, ეძლევა ხელფასის დანამატი პროფესიის (თანამდებობის) შეთავსებისათვის. ხელფასის დანამატის ოდენობას მხარეთა შეთანხმებით ადგენდა საწარმოს, დაწესებულების, ორგანიზაციის ადმინისტრაცია. სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, არაძირითად სამუშაო ადგილზე მიღებული შემოსავლიდან დამქირავებელი აკავებდა საშემოსავლო გადასახადს ამ კოდექსის 42-ე მუხლით განსაზღვრული უმაღლესი განაკვეთით. «საშემოსავლო გადასახადის გამოანგარიშებისა და გადახდის წესის შესახებ» ინსტრუქციის მე-7 მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად საშემოსავლო გადასახადი გამოანგარიშდებოდა ყოველთვიურად შემოსავლის ნაზარდი ჯამიდან ლარებში, ამასთან, მოხდება წინა თვეებში დაკავებული გადასახადის თანხების ჩათვლა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის აზრი, რომ საშემოსავლო გადასახადის დაკავება არ უნდა მომხდარიყო «ნაზარდი ჯამის» მიხედვით და საშემოსავლო გადასახადის არასწორი დაქვითვით მას მიადგა ზიანი 3337 ლარის ოდენობით. სასამართლოს მითითებით, 2004წ. 20 იანვრის ¹1289/17 საბუღალტრო ექსპერტის დასკვნის მიხედვით, ა. ბ-ეს უნდა დაქვითოდა საშემოსავლო გადასახადი 5965,76 ლარის ოდენობით, ფაქტობრივად კი დაქვითული იყო 5910,95 ლარი, ე.ი 54,812 ლარით ნაკლები.

რაიონული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ბ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

აპელანტის მითითებით, სასამართლოს მოტივაცია ემყარებოდა ექსპერტის არასწორ დასკვნას. ამასთან, ექსპერტის დასკვნა და მასთან დაკავშირებით მიცემული ექსპერტის ჩვენება წინააღმდეგობრივი და ურთიერთგამომრიცხავი იყო. სარჩელით იგი არ დაობდა «ნაზარდი ჯამით» საშემოსავლო გადასახადის დაქვითვას, ამაზე ერთი ფრაზაც არ ჰქონდა სარჩელში. ფაქტობრივად, «ნაზარდი ჯამით» მას საშემოსავლო გადასახადს უკავებდნენ, როგორც კათედრის გამგეს, წ. იანვარ-მაისის თვეებში და შემდეგ დეკემბრის ჩათვლით დაუბეგრავი მინიმუმის 9 ლარის გამოკლებით ყოველ თვეში 20%-ს; ..........-ისა და .......... ფაკულტეტებზე პედაგოგიურ საქმიანობას შეთავსებად უთვლიდნენ და კანონსაწინააღმდეგოდ უკავებდნენ ყოველი დარიცხული ხელფასიდან 20%-ს, მაშინ როდესაც კათედრის გამგე იყო იმავდროულად პედაგოგი და პედაგოგიური საქმიანობა, ლექციების წაკითხვა, პროფესორისათვის შეთავსება და არაძირითადი სამუშაო ვერ იქნებოდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 26 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით საქმეზე მოწვეულ იქნასპეციალისტი ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტიდან.

2005წ. 19 დეკემბრის სასამართლო სხდომაზე წარმოდგენილი იქნა ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თბილისის საგადასახადო ინსპექცის სპეციალისტების დასკვნა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 20 იანვრის განჩინებით ა. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004წ. 17 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის მოტივი თსუ .......... ფაკულტეტზე მისი პედაგოგიური საქმიანობის შეთავსებად მიუჩნევლობის შესახებ. სასამართლოს განმარტებით, შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლი, რომელსაც იშველიებდა აპელანტი, არ იძლეოდა მსგავსი დასკვნის გაკეთების შესაძლებლობას. ამ ნორმის თანახმად, შეთავსებად არ მიიჩნეოდა ძირითად სამუშაოს გარდა დამატებით შესრულებული სამუშაო, რომლის საფუძველსაც ახალი შრომის ხელშეკრულება არ წარმოადგენდა. ა. ბ-ე კი თსუ ........ ფაკულტეტზე პედაგოგიურ საქმიანობას დამოუკიდებელი სამართლებრივი საფუძვლის, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და მას შორის გაფორმებული კონტრაქტის საფუძველზე ეწეოდა. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია ზემოაღნიშნული საქმიანობის, როგორც არაძირითადი საქმიანობისთვის აპელანტის მიერ მიღებული შრომის საზღაურის დაბეგვრა საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის მე-4 ნაწილით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ე.წ «ნაზარდი ჯამის» მეთოდის დაუშვებლობის შესახებ. სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეზე ჩატარებული საბუღალტრო ექსპერტიზის დასკვნით არსებითად სწორად იქნა მიჩნეული უნივერსიტეტის .......... კათედრის პროფესორ ა. ბ-ის საშემოსავლო გადასახადის დაქვითვა 1999წ. 1 სექტემბრიდან 2003წ. 1 დეკემბრამდე .........-ისა და ......... ფაკულტეტზე საქმიანობისას, რაც სააპელაციო განხილვისას მოწვეულმა სპეციალისტებმაც დაადასტურეს.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ა. ბ-ემ და მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, მისი სარჩელის ძირითადი მოტივია ის, რომ მოპასუხე კათედრის გამგის მოვალეობის შესრულებას ძირითად საქმიანობად, ლექცია-სემინარებსა და სტუდენტებთან მუშაობას კი შეთავსებად უთვლიდა და დარიცხული ხელფასიდან ამ საბაბით მაღალი ტარიფით უქვითავდა, მაშინ როდესაც შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლით შეთავსება სულ სხვაა და ასეთი შეთავსებისას ადმინისტრაცია შემთავსებელთან შეთანხმებით უხდის დაქირავებულს ანაზღაურების დანამატს, შესაბამისად, კასატორის აზრით, ახალი ხელშეკრულება აქ მოსატანი არ იყო, რადგან უნივერსიტეტში 22 ფაკულტეტი იყო და ერთი პედაგოგი სხვადასხვა ფაკულტეტზე მუშაობდა, ეს კი შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლით განსაზღვრულ შეთავსებას არ წარმოადგენდა. კასატორისათვის გაუგებარი იყო, რა «ახალ ხელშეკრულებას» გულისხმობდა განჩინება, როცა უნივერსიტეტში პროფესორ-მასწავლებლები, დაწყებული დეკანიდან, დასაქმებული იყვნენ ხელშეკრულებით.

კასტორი არ ეთანხმებოდა გადაწყვეტილების მითითებას იმაზე, რომ, თურმე, იგი უნივერსიტეტთან დადებული კონტრაქტის საფუძველზე მუშაობდა და ამიტომ მისი ხელფასიდან საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დაქვითვა მართებულია. იმ დროს, როცა ის უნივერსიტეტში მუშაობდა, რექტორისა და პრორექტორების გარდა თითოეული პერსონა კონტრაქტით მუშაობდა. ეს, კასატორის მოსაზრებით, თავისთავად სხვა არაფერი იყო, თუ არა შრომითი საქმიანობის სამართლებრივი საფუძველი, მაგრამ არა საფუძველი საგადასახადო კოდექსის 88-ე მუხლის მე-4 ნაწილით საშემოსავლო გადასახადით დაქვითვისათვის. განჩინების ამ მოტივაციიდან გამომდინარე, კასატორის აზრით, შესაძლებელი იქნებოდა, მის ძირითად საქმიანობად ...... ფაკულტეტზე მუშაობა ჩაეთვალათ და ......... ფაკულტეტზე 0.5 საშტატო განრიგით მუშაობა _ არაძირითადად. ა. ბ-ის მითითებით, მას ......... ფაკულტეტის სტრუქტურაში შესვლიდან, 1997 წლიდან, ამ ფაკულტეტის პროფესორს, უქვითავდნენ დარიცხული ხელფასიდან 20%-ს და უნდა დაექვითათ 20% საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლის მე-4 ტარიფით. შემდეგ 2001 წლიდან კათედრის გამგის თანამდებობაზე ზღვრული ხელფასიდან საშემოსავლო გადასახადს უქვითავდნენ ე.წ. «ნაზარდი ჯამით» საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლის 1-ლი ტარიფით, რადგან მისი ზღვრული ხელფასი 200 ლარს არ აღემატებოდა.

კასატორმა აღნიშნა, რომ მან სასამართლოს წარუდგინა 2005წ. 28 ოქტომბრისა და 27 დეკემბრის შუამდგომლობები, რომელიც სასამართლომ არც განიხილა და თავისი მოტივაცია დაამყარა დაუსაბუთებელ საბუღალტრო ექსპერტიზის დასკვნას და სპეციალისტების მიერ ამ დასკვნის დადასტურებას. სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 25 მარტის ზეპირი მოსმენის სხდომაზე გაირკვა, რომ ექსპერტს დასკვნაში მისი შემოსავლები გამოუანგარიშებია და «ნაზარდი ჯამით» დაუდგენია, რომ ა. ბ-ემ მეტი ფული მიიღო, ვიდრე ეკუთვნოდა. აპელანტმა სასამართლოს წარუდგინა მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლიდან 1998წ. 30 სექტემბრიდან სიტყვა «ერთობლივი» ამოღებული იყო, ხოლო ექსპერტმა ჩვენებაში მიუთითა, რომ ამის შესახებ არაფერი იცოდა. სააპელაციო პალატამ დანიშნა დამატებითი ექსპერტიზა, მაგრამ შემდეგ არაფერი იღონა საქმის კანონიერად წარმოებისათვის და პროცესზე განხილვის გარეშე გადაწყვიტა სპეციალისტების მოწვევა. საბოლოოდ, განჩინება დაემყარა 2004წ. 20 იანვრის საექსპერტო დასკვნას, რაც, კასატორის აზრით, არასწორი იყო, რადგან სააპელაციო სასამართლომ თავად დანიშნა დამატებითი ექსპერტიზა განსაკუთრებული მნიშვნელობის მქონე საფუძვლით. ა. ბ-ის მითითებით, საექსპერტო დაწესებულებამ მოითხოვა დოკუმენტების დედნები, ე.ი ქსეროასლით გაკეთებული დასკვნა სარწმუნო არ შეიძლება იყოს, მით უმეტეს, ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც არ არის დაფუძნებული მოქმედ კანონზე.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლი, შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლი. არ გაითვალისწინა შუამდგომლობა ე.წ. «ნაზარდი ჯამის» შესახებ, კერძოდ, იმ დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსით «ნაზარდი ჯამით» გაანგარიშების წესი სრულად არ ეხებოდა ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადის დაბეგვრას. ეს მეთოდი და ერთობლივი შემოსავალი ეხებოდა მხოლოდ ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავალს და სოციალურ გადასახადს. ამის მომწესრიგებელი ნორმები, მიუხედავად აპელანტის არაერთგზისი მოთხოვნისა, არცერთ სხდომაზე არ განხილულა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, მხარეთა მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2006წ. 20 იანვრის განჩინება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებების სამართლებრივი შეფასების სისწორეს, ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანას.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას სააპელაციო სასამართლოს მიერ საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლისა და შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლის არასწორად განმარტების თაობაზე.

საქმეზე ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილია კასატორისათვის დაბეგრილი საშემოსავლო გადასახადის გამოანგარიშების სისწორე. აღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნა გაზიარებულია საქმეზე მოწვეული სპეციალისტების მიერაც. კასატორი ექსპერტიზის დასკვნის გასაბათილებლად მიუთითებს მხოლოდ იმ გარემოებაზე, რომ ექსპერტის მიერ დასკვნის შედგენისას არ იქნა გათვალისწინებული საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლში შეტანილი ცვლილება, რომლითაც ამ მუხლიდან ამოღებულ იქნა სიტყვა «ერთობლივი». იმავდროულად, კასატორი ვერ ასაბუთებს, რომ ამ ცვლილების გათვალისწინება გავლენას მოახდენდა მისი დასაბეგრი საშემოსავლო გადასახადის გამოანგარიშებაზე და ამ გამოანგარიშების შედეგი იქნებოდა სხვაგვარი.

1997წ. 13 ივნისის საგადასახადო კოდექსში საქართველოს 1997წ. 18 სექტემბრის კანონით ცვლილებების შეტანამდე ამ კოდექსის 42-ე მუხლის თანახმად ფიზიკური პირის დასაბეგრი შემოსავალის დაბეგვრა გათვალისწინებული იყო იმისდა მიხედვით, თუ რამდენს შეადგენდა ერთობლივი დასაბეგრი შემოსავლის ოდენობა კალენდარული წლის განმავლობაში. აღნიშნული ცვლილებების შემდეგ კი დაბეგვრისათვის გათვალისწინებულ იქნა დასაბეგრი შემოსავლის ოდენობა კალენდარული წლის განმავლობაში. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მიერ აღნიშნული ცვლილების შეტანის შემდეგ საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლის განმარტებას იმგვარად, რომ აღნიშნული არ გულისხმობდა მის მიერ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სხვადასხვა ფაკულტეტზე მიღებული შემოსავლების საერთო ოდენობიდან საშემოსავლო გადასახადის გამოანგარიშებას. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-18 ნაწილის გათვალისწინებით მოცემულ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლის შესაბამისად კასატორის დასაბეგრი შემოსავალის ოდენობა მოიცავდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში როგორც .........., ისე .......... ფაკულტეტებზე მიღებულ შემოსავლებს და საშემოსავლო გადასახადი უნდა გამოანგარიშებულიყო ერთობლივად აღებული ამ შემოსავლებიდან, როგორც ამას ფაქტობრივად ჰქონდა ადგილი.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას აღნიშნული გადასახადით დაბეგვრისას შრომის კანონთა კოდექსის 85-ე მუხლის გამოყენების თაობაზე. საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვის წესს ადგენს საგადასახადო კანონმდებლობა, ხოლო შრომის კანონთა კოდექსი, საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, არ წარმოადგენს ასეთ კანონმდებლობას. შრომის კანონთა კოდექსის აღნიშნული 85-ე მუხლი ადგენს ერთსა და იმავე საწარმოში მომუშავე მუშაკის უფლებას მის მიერ ძირითად სამუშაოსთან ერთად დამატებითი სამუშაოს შესრულებისას შესაბამისი ანაზღაურების მიღების თაობაზე და მას საგადასახადო კოდექსით დადგენილ საშემოსავლო გადასახადის გამოანგარიშების წესთან შეხება არა აქვს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი საკითხი და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გადაწყვეტილების გაუქმების საპროცესო საფუძველი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსკ-ის 410-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ აკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს და უცვლელად ტოვებს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებას.

კასატორი «სახელმწიფო ბაჟის შესახებ» კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის «ა» ქვეპუნქტის შესაბამისად გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2006წ. 20 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.