გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ-1285-01 28 ივნისი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. ხიმშიაშვილი (თავმჯდომარე),

ქ. გაბელაია, თ. კობახიძე

დავის საგანი: ბინიდან გამოსახლება, თანხის დაკისრება, ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

1999წ. 29 იანვარს დ. ლ-ძესა და პ. ქ-ავას შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ქ.თბილისში, ... მდებარე ბინა აღირიცხა პ. ქ-ავას სახელზე. ამ უკანასკნელისაგან 1999წ. 8 მარტს აღნიშნული ბინა შეიძინა ჯ. ხ-ძემ და ბინა აღირიცხა მის სახელზე.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 14 ივლისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ჯ. ხ-ძის სარჩელი: დ., გ. და ც. ლ-ძეები გამოსახლებულ იქნენ თბილისში, ... მდებარე ¹34 ბინიდან.

ჯ. ხ-ძემ 2000წ. 26 იანვარს კვლავ მიმართა სარჩელით სასამართლოს და განაცხადა, რომ სასამართლოს 1999წ. 14 ივლისის გადაწყვეტილება ვერ აღსრულდა, რადგან გადაწყვეტილების მიხედვით სააღსრულებო ფურცელში შეტანილია ოჯახის სამი წევრი, დანარჩენ წევრებზე კი გამოსახლების შესახებ გამოტანილ გადაწყვეტილებაში არ არის მითითებული. აღნიშნულის გამო ჯ. ხ-ძემ მოითხოვა გ., ნ. ლ-ძეების და ე. კ-შვილის ბინიდან გამოსახლება, რადგან იგი, როგორც ბინის მესაკუთრე, ერთ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ვერ ახორციელებს მესაკუთრის უფლებებს, ასევე მოითხოვა მოპასუხეებისათვის ბინის ქირის სახით 6000 აშშ დოლარის დაკისრება.

2000წ. 24 ოქტომბერს გ., ნ. ლ-ძეებმა და მ. კ-შვილმა მიმართეს ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვეს 1999წ. 29 იანვარს ქ-ავას და ლ-ძეს შორის დადებული ხელშეკრულების გაუქმება, შემდეგი საფუძვლით. მათ ძმისთვის, დ. ლ-ძისთვის, არ მიუციათ თანხმობა ბინის თავიანთი წილის გაყიდვაზე, რაც აუცილებელი იყო სანოტარო მოქმედების ინსტრუქციის მე-3 თავის 39-ე მუხლის მიხედვით.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000წ. 15 ნოემბრის განჩინებით ერთ წარმოებად იქნა გაერთიანებული სამოქალაქო საქმეები ჯ. ხ-ძის სარჩელის გამო გ. და ნ. ლ-ძეების, მ. კ-შვილების ბინიდან გამოსახლების თაობაზე და გ., ნ. ლ-ძეების, ე. და მ. კ-შვილის სარჩელის გამო დ. ლ-ძის მიმართ ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით ჯ. ხ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. გ. და ნ. ლ-ძეები მათთან ერთად მცხოვრებ პირებთან ერთად გამოსახლდნენ ქ.თბილისში, ... მდებარე ბინიდან, ჯ. ხ-ძეს უარი ეთქვა მოპასუხე გ. და ნ. ლ-ძეებისათვის 6000 აშშ დოლარის დაკისრებაზე. ამავე გადაწყვეტილებით ნ. და გ. ლ-ძეს, მ. და ე. კ-შვილებს უარი ეთქვათ დ. ლ-ძესა და პ. ქ-ავას შორის 1999წ. 29 იანვარს დადებული სადავო ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილება გამოიტანა შემდეგი საფუძვლით: დადგენილად მიიჩნია, რომ ჯ. ხ-ძემ კანონით დადგენილი წესით შეიძინა ბინა და იგი როგორც ბინის კანონიერი მესაკუთრე იზღუდება. აქედან გამომდინარე, მისი სარჩელი ამ ნაწილში დაკმაყოფილდა.

ნ., გ. ლ-ძეებმა, ე. კ-შვილმა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 21 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001წ. 20 ნოემბრის განჩინებით ნ., გ. ლ-ძეების და ე. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 21 თებერვლის გადაწყვეტილება 1999წ. 29 იანვარს დ. ლ-ძესა და პ. ქ-ავას შორის დადებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში. ამ ნაწილში საქმე გამოიყო ცალკე წარმოებად და ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე რაიონულ სასამართლოს. დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილება გამოიტანა შემდეგი საფუძვლით:

დადგენილად მიიჩნია, რომ ჯ. ხ-ძის მიერ შესყიდვისას აღნიშნული ბინის მესაკუთრედ რეგისტრირებული იყო პ. ქ-ავა; ჯ. ხ-ძემ ბინა შეიძინა კანონით დადგენილი წესით და სკ-ს 185-ე მუხლის თანახმად გადაწყვიტა დავა ნ., გ. ლ-ძეების და ე. კ-შვილის ბინიდან გამოსახლების შესახებ. რაც შეეხება გ., ნ. ლ-ძეების, ე. და მ. კ-შვილების სარჩელს დ. ლ-ძესა და პ. ქ-ავას შორის 1999წ. 29 იანვარს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სააპელაციო საჩივარი ამ ნაწილში დასაკმაყოფილებელია, რადგან რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებაში საერთოდ არ არის მსჯელობა, თუ რატომ არ იქნა დაკმაყოფილებული მოსარჩელეთა აღნიშნული მოთხოვნა, რის გამოც ამ ნაწილში გადაწყვეტილების შეფასება შეუძლებლად მიიჩნია.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001წ. 20 ნოემბრის განჩინებაზე საკასაციო საივარი შეიტანეს ნ., გ. ლ-ძეებმა, ე. კ-შვილმა და მოითხოვეს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების გამოტანა შემდეგ გარემოებათა გამო: საოლქო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს გაირკვა შემდეგი: ჯ. ხ-ძემ იცოდა, რომ ბინა დ. ლ-ძის საკუთრება იყო, ხელშეკრულება ბინის ნასყიდობის შესახებ კი დადო პ. ქ-ავასთან, რომელიც არ იყო ბინის მესაკუთრე. სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა აღნიშნული გარემოება და მათი სარჩელი არ უნდა დაეკმაყოფილებინა.

სამოტივაციო ნაწილი:

პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივრის მოტივები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფძვლოა, იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელე ჯ. ხ-ძემ 1999წ. 8 მარტს სადავო ბინა შეიძინა პ. ქ-ავასაგან. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ხელშეკრულების დადების დროს პ. ქ-ავა ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში რეგისტრირებული იყო სადავო ბინის მესაკუთრედ. 1999წ. 8 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ ბინა საჯარო რეესტრში აღირიცხა ჯ. ხ-ძის სახელზე და დღეისათვის იგი სადავო ბინის მესაკუთრეა. აქედან გამომდინარე, პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად დააკმაყოფილა ჯ. ხ-ძის სარჩელი მოპასუხეთა ბინიდან გამოსახლების შესახებ, რადგან სკ-ს 172-ე მუხლის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება ხ-ძის არაკეთილსინდისიერ შემძენად ცნობის შესახებ, რადგან ხ-ძის მიერ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს ბინა რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტრში გამსხვისებელ ქ-ავაზე. სკ-ს 185-ე მუხლის თანახმად გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემხთვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. მოცემულ შემთხვევაში რაიმე მტკიცება იმისა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე, საქმეში არ მოიპოვება.

პალატა ასევე თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება გ., ნ. ლ-ძეების და ე. კ-შვილის სარჩელის – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში სწორად გააუქმა და საქმე სწორად დაუბრუნა განსახილველად რაიონულ სასამართლოს, რადგან რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში საერთოდ არ არის მსჯელობა აღნიშნულ სარჩელზე, რაც სსკ-ს 394-ე მუხლის “ე” პუნქტის და 385-ე მუხლის I ნაწილის “ა” პუნქტის თანახმად გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს.

პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს კანონის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინება უცვლელად უნდა დარჩეს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ., ნ. და ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელი დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001წ. 20 ნოემბრის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.