საქმე # 010141318700066152

საქართველოს უზენაესი სასამართლო
განჩინება
საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად
ცნობის შესახებ

საქმე №542აპ-18 ქ. თბილისი
ლ. ზ. 542აპ-18 30 მაისი, 2024 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ლალი ფაფიაშვილი (თავმჯდომარე),
შალვა თადუმაძე, ნინო სანდოძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა მსჯავრდებულ ზ. ლ–ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ი. ბ–სა და ვ. კ–ს საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 2 ივლისის განაჩენზე.

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. საბრალდებო დასკვნით ზ. ლ–ს, - დაბადებულს 19.. წელს, - ბრალი დაედო საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის (შემდეგში - საქართველოს სსკ-ის) 220-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში(2006 წლამდე მოქმედი რედაქცია), რაც გამოიხატა შემდეგში:

შპს ,,....ი“ (ს/კ .........) დაფუძნდა 1995 წლის 16 აგვისტოს პარტნიორების - სს ,,”........სა“(50%) და “........ს(50%) მიერ. სს ,,”........ს“ აქციათა 100%-ის მესაკუთრე ამ დროისათვის იყო საქართველოს ქონების მართვის სამინისტრო.

1998 წლის 22 ოქტომბერს შპს ,, ....სა“ და კორპორაცია „ს.. ქ–ს“ კომპანია ,,.........ს“ შორის, შესაბამისად - აღმასრულებელი დირექტორის - გ. მ–სა და დირექტორ ჯ. დ. პ–სის ხელმოწერით, დაიდო ხელშეკრულება შპს ,,....სათვის“ ნატრიუმის ციანმარილის მიწოდების თაობაზე. ხელშეკრულებით 1 ტონა ციანმარილის ღირებულებად განისაზღვრა 1 400 აშშ დოლარი, ხოლო დანარჩენი სახელშეკრულებო პირობები ითვალისწინებდა: საზღვარგარეთ წარმოებული ნატრიუმის ციანიდის წარმოების ტექნოლოგიური პროცესის აუცილებელ შემოწმებას, რათა მიწოდებული ნატრიუმის ციანიდის ხარისხი სრულ შესაბამისობაში ყოფილიყო ხარისხის სერტიფიკატთან; ნატრიუმის ციანიდის შპს ,,....ის“ ადგილსამყოფლამდე ტრანსპორტირების ღირებულებისა და დაზღვევის ხარჯების უზრუნველყოფას; საკუთარი რისკითა და სახსრებით ნატრიუმის ციანიდის მუდმივი მარაგის შექმნასა და შპს ,,....იტის“ შეუფერხებელი ფუნქციონირებისათვის სამი თვის განმავლობაში - საორიენტაციოდ 360 ტონით უზრუნველყოფას; რეაგენტების ხარჯვის რეჟიმის შემუშავებას; ნატრიუმის ციანიდის შენახვისა და მოხმარების მეთოდიკაზე მუდმივი მონიტორინგის განხორციელებას; ს–ს ფარგლებს გარეთ და შიგნით შპს ,,....იტისათვის“ ყველა აუცილებელი ლიცენზიის მიღების უზრუნველყოფას, რომელიც აუცილებელია ნატრიუმის ციანიდის შესყიდვის, ტრანსპორტირებისა და გამოყენებისათვის; ციანიდის მიუწოდებლობის შემთხვევაში შპს ,,......ისათვის“ მიღებული ზარალის ანაზღაურებას; ციანმარილის მოხმარების შემდეგ დარჩენილი ტარის უტილიზაციასა და სხვა პირობებს, რომლებიც შეუფერხებლად სრულდებოდა მოქმედების ორი წლის განმავლობაში - 2000 წლის სექტემბრამდე.

2000 წლის 10 მარტიდან ზ. ლ–ე იყო შპს ,,....ს“ დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე და ,,მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 49-ე მუხლის შესაბამისად, ეკისრებოდა საზოგადოების ხელმძღვანელობა და წარმომადგენლობა. ზ. ლ–მ ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე, შპს ,,........ს“ ინტერესების საწინააღმდეგოდ, შეწყვიტა ზემოაღნიშნული ხელშეკრულება კომპანია ,,........თან“ და 2000 წლის 22 სექტემბერს დადო ახალი ხელშეკრულება შპს ,,ი–თან“, ამ უკანასკნელისათვის გამორჩენის მიღების მიზნით. ახალი ხელშეკრულება დაიდო შპს ,,....სათვის“ წამგებიანი ფორმით, რადგან ხელშეკრულების პირობები არ ითვალისწინებდა ციანმარილის მოწოდებასთან დაკავშირებით, მტკიცე გარანტიებისა და საწარმოს ფუნქციონირებისათვის საჭირო ციანმარილის მარაგის შექმნას.

მართალია, ახალი ხელშეკრულებით ციანმარილის ერთი ტონის ღირებულება იყო 1220 აშშ დოლარი, ნაცვლად წინა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 1400 აშშ დოლარისა, მაგრამ ახალ ფასში შედიოდა მხოლოდ ციანმარილის ღირებულება. მასში არ იყო გათვალისწინებული ციანმარილის 100%-ანი ხსნადობა, მისი ტრანსპორტირება, სამთვიანი მარაგის შექმნა და სხვა, რომლის ხარჯები ჯამურად გამოდიოდა 1400 აშშ დოლარზე მეტი.

შპს ,,....მა“ თავის საწინააღმდეგოდ უგულებელყო ახალი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესაძლებლობა და თავისი საწარმოო პროცესების განხორციელებისათვის არ მოიმარაგა საჭირო, ძირითადი ნედლეული - ციანმარილი. კერძოდ, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 1800 ტონა ციანმარილის მაგიერ მოითხოვა და შეისყიდა მხოლოდ 251,37 ტონა.

შპს ,,.......ის“ მიერ ხელშეკრულების წამგებიანი ფორმით დადებამ და საწარმოს არაჯეროვანმა მართვამ გამოიწვია ამ საწარმოსათვის ციანმარილის მიუწოდებლობა და შედეგად, ტექნოლოგიის უწყვეტი ციკლის შეჩერება. ამ ვითარებით შპს ,,....მა“ შემოსავლების სახით იზარალა 8,7 მლნ აშშ დოლარი - 18 705 000 ლარი, ხოლო სახელმწიფო ბიუჯეტმა გადასახადის სახით 1,7 მლნ აშშ დოლარი - 3 655 000 ლარი. საგულისხმოა, რომ შპს ,,........სა“ და შპს ,,ი–ს“ შორის 2000 წლის 22 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულებით ამ უკანასკნელმა შემოსავლის სახით მიიღო 519,704 ლარი.

2. ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 16 ივნისის განაჩენით:

2.1. ზ. ლ–ე ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 220-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში(2006 წლამდე მოქმედი რედაქცია) და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა - 2 წლით. „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2012 წლის 28 დეკემბრის კანონის მე-3 მუხლის თანახმად, ზ. ლ–სე გათავისუფლდა დანიშნული სასჯელისაგან;

2.2. სრულად დაკმაყოფილდა საქართველოს სახელმწიფოს სამოქალაქო სარჩელი ზ. ლ–ს მიმართ და ზ. ლ–ს დაეკისრა 1, 700 000 აშშ დოლარის (3 655 000 ლარის) გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ;

2.3. ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შპს “R–D-ის” სამოქალაქო სარჩელი ზ. ლ–ს მიმართ და ზ. ლ–ს დაეკისრა 7 000 000 აშშ დოლარის (15 050 000 ლარის) გადახდა შპს “R–D-ის” სასარგებლოდ.

3. აღნიშნული განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მსჯავრდებულმა ზ. ლ–მ და მისმა ინტერესების დამცველმა ადვოკატებმა - ი. ბ–მა და ვ. კ–მ, რომლებმაც სააპელაციო საჩივრით მოითხოვეს: ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 16 ივნისის გამამტყუნებელი განაჩენის გაუქმება, მსჯავრდებულ ზ. ლ–ს გამართლება; სახელმწიფოსა და შპს “R–d-ის“ სამოქალაქო სარჩელების არდაკმაყოფილება; ბოლნისის რაიონული სასამართლოის 2016 წლის 14 დეკემბრის საოქმო განჩინების გაუქმება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა დაცვის მხარის შუამდგომლობა საქმეში არსებული მტკიცებულებების - შპს „....ის“ ........ ფაბრიკის არასწორად ექსპლუატაციის გამო საწარმოსა და სახელმწიფო ბიუჯეტისადმი მიყენებული ზარალის შესახებ დასკვნის(ავტორი - რ. კ–ი) დაუშვებელ მტკიცებულებად ცნობის შესახებ.

3.1. ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 6 ნოემბრის დადგენილებით მსჯავრდებულ ზ. ლ–ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ი. ბ–სა და ვ. კ–ს შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და აღდგა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 16 ივნისის განაჩენის სააპელაციო გასაჩივრების ვადა.

3.2. დაცვის მხარის სააპელაციო საჩივარზე შესაგებელი წარადგინა პროკურორმა ზაზა სუხიშვილმა, რომელმაც მოითხოვა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 16 ივნისის განაჩენის უცვლელად დატოვება.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 2 ივლისის განაჩენით ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 16 ივნისის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 20 მაისის განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მსჯავრდებულ ზ. ლ–ს ინტერესების დამცველმა ადვოკატებმა - ი. ბ–მა და ვ. კ–მ, რომლებიც საკასაციო საჩივრით ითხოვენ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 2 ივლისის გამამტყუნებელი განაჩენის გაუქმებას ზ. ლ–ს მიმართ და სისხლის სამართლის საქმის შეწყვეტას; სახელმწიფოსა და შპს “R–d-ის“ სამოქალაქო სარჩელების არდაკმაყოფილებას. საჩივარს ერთვის ზ. ლ–ს ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 2 ივლისის გამამტყუნებელი განაჩენის გასაჩივრების თაობაზე.

5.1. დაცვის მხარის საკასაციო საჩივარზე წარმოდგენილია პროკურორ ლეონტი ადეიშვილის შესაგებელი, რომლითაც მოთხოვნილია დაცვის მხარის საკასაციო საჩივრის არდაკმაყოფილება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 2 ივლისის განაჩენის უცვლელად დატოვება.

6. საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები და მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სსსკ-ის 547-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნებს, კერძოდ:

ა) საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) გადაწყვეტილება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ) თბილისის სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს ისეთი მნიშვნელოვანი სამართლებრივი ან საპროცესო დარღვევებით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა განხილვის შედეგზე.

7. სასამართლო ითვალისწინებს, რომ მსჯავრდებულ ზ. ლ–ს მიერ საქართველოს სსკ-ის 220-ე მუხლით(2006 წლამდე მოქმედი რედაქცია) გათვალისწინებული დანაშაულის - საწარმოში ხელმძღვანელობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების გამოყენება ამ ორგანიზაციის ინტერესის საწინააღმდეგოდ, სხვისთვის გამორჩენის მიღების მიზნით, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია - ჩადენის ფაქტი დადასტურებულია საქმეში არსებული მტკიცებულებებით, კერძოდ: მოწმეების - გ. ტ–ს, ი. ე–ს, თ. ს–ს, გ. მ–ს, ლ. ხ–ს, ი. კ–ს, ვ. მ–ს, გ. გ–ს, მ. ს–ს, ჯ. კ–ს(სასამართლო სხდომაზე გამოქვეყნდა) ჩვენებებით, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის 2004 წლის 29 იანვრის საფინანსო-ეკონომიკური ექსპერტიზის დასკვნით, ექსპერტ - ა. გ–ს ჩვენებით, რ. კ–ს 2004 წლის 23 იანვრის დასკვნითა და სასამართლოში მიცემული ჩვენებით, ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 29 სექტემბრის განაჩენით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს რევიზიისა და კონტროლის სპეციალისტთა სამსახურის უფროსი სპეციალისტის - შ. დ–ს 2004 წლის 29 აპრილის შპს „ი–ის“ შემოსავლების აქტისა და მოცემული აქტის შემდგენელ შ. დ–ს ჩვენებითა და საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებების ერთობლიობით.

8. დადგენილია და მხარეთა შორის სადავო საკითხს არ წარმოადგენს, რომ 2000 წლის 10 მარტიდან ზ. ლ–ე იყო შპს „....ის“ დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე და „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 49-ე მუხლით ეკისრებოდა საზოგადოების ხელმძღვანელობა და წარმომადგენლობა.

9. სასამართლო არ იზიარებს დაცვის მხარის მსჯელობას, რომ მოწმეები - გ. ტ–ე, თ. ს–ე, ლ. ხ–ი, ისევე როგორც ჯ. კ–ი და ი. ე–ე არ ადასტურებენ, რომ შპს „....სა“ და შპს „ჯ–ემ ....ს“ შორის 1998 წლის 22 ოქტომბერს დადებული ხელშეკრულება არამართლზომიერად შეწყვიტა ზ. ლ–მ და აღნიშნული ხელშეკრულების პირობები უკეთესი იყო შპს „....სა“ და შპს „ი–ს“ შორის 2000 წლის 22 სექტემბერს დადებულ ხელშეკრულების პირობებზე, ვინაიდან აღნიშნული არ დასტურდება მოწმეთა მიერ სასამართლოში მიცემული ჩვენებებით.

10. მოწმე გ. ტ–სის(შპს,,....ის“ დირექტორი ტექნიკურ საკითხებში) ჩვენებით დგინდება, რომ 1998 წლის 22 ოქტომბრის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში საჭიროების შემთხვევაში წარმოება რომ არ გაჩერებულიყო, მათ შეეძლოთ წინასწარი გადახდის გარეშე სს „ა–დან“ წამოეღოთ ნატრიუმის ციანიდი და პროდუქციის თანხა გადაეხადათ შემდეგ, ისიც არა პროდუქციის 100% წონაში, არამედ ხსნადობის გათვალისწინებით - 100% პროდუქციაში წარმოებისათვის ვარგის აქტიურ ნივთიერებაში, უსარგებლო მინარევის წონის გაუთვალისწინებლად. ახალი ხელშეკრულების დადების შემდეგ საწარმოში შემოიტანეს ძალიან ცოტა - 100 ტონამდე ნატრიუმის ციანიდი, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 1800 ტონის ნაცვლად. შედეგად, ციანიდის არქონის გამო საწარმო გაჩერდა ორ თვეზე მეტი ხნით. ახალი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული არ იყო 100%-იანი ხსნადობის საკითხი და პროდუქციის ღირებულება აქტიურ ნივთიერებასთან ერთად მოიცავდა უსარგებლო მინარევსაც. შპს „ი–მა“ ვერ მიაწოდა ციანიდი ....იტს და საწყობები ცარიელი იყო. 1998 წლის ხელშეკრულების გაუქმების შემდეგ შპს „....ის“ ფინანსისტებმა და ბუღალტრებმა დაითვალეს ზარალი, რაც საწარმოს მიადგა ორთვიანი გაჩერების პერიოდში, რომელმაც შეადგინა 4,5 მილიონი აშშ დოლარი, ხოლო ძველი ხელშეკრულების დროს ასეთი პრობლემა არ ჰქონიათ და თანხის გადაუხდელადაც იღებდნენ პროდუქციას სს „ა–დან“ . გ. ტ–მ დაადასტურა, რომ 1998 წლის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში საწარმოში სამთვიანი მარაგი ყოველთვის იყო და რომ მოაკლდებოდა, ისევ ივსებოდა.

11. პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული თ. ს–ს(იურისტი) ჩვენებით დადგენილია, რომ ჯ. დ. პ–მა ხელშეკრულება გააფორმა ,,....თან“. მას სთხოვეს შეემოწმებინა, დადებული ხელშეკრულება ხომ არ ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს კანონმდებლობას. გ. მ–ს მოთხოვნით მათ ხელშეკრულებაში შეიტანეს დაზუსტება, რომლის მიხედვითაც, თანხას იხდიდნენ მხოლოდ სუფთა ციანმარილებზე, რაც ფასის 15%-იანი ეკონომია იყო. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე საწარმო მუშაობდა რამდენიმე წლის განმავლობაში, ხოლო შემდეგ მოხდა გაუგებრობები. გ. მ–ს ადვოკატისაგან მისთვის ცნობილი გახდა, რომ საწარმომ მუშაობა შეწყვიტა, რამაც გამოიწვია უწყვეტი ციკლის დარღვევა და დიდი რაოდენობის ოქროს დაკარგვა. მოწმემ დაადასტურა, რომ მისთვის ამ ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში ცნობილი არ არის, რომ შეფერხებულიყო ციანმარილების მიწოდება.

12. მოწმე ლ. ხ–ს (კომპანიების „..........ის“ და ,,ე–ნ რ–ის“ წარმომადგენელი ს–ში) ჩვენებით დადგენილია, რომ მათი კომპანია ციანიდს აწვდიდა შპს ,,....ს“. დეტალურად მისთვის შპს ,,....სა“ და ..........ს“ შორის დადებული ხელშეკრულების პირობები უცნობია(რადგან თავად ბიზნესსაკითხებში არ მონაწილეობდა და მის ფუნქციებში შედიოდა კურიერული მომსახურების გაწევა, შეხვედრების ორგანიზება, ასევე მას კომპანიისაგან ჰქონდა მინდობილობა და საჭიროების შემთხვევაში ახდენდა თანხების გამოტანას), თუმცა ახსოვს, რომ ერთ-ერთ პირობას წარმოადგენდა სამთვიანი მარაგის არსებობა. აღნიშნული ფაქტი მას დაამახსოვრდა, რადგან უცხოელი პარტნიორების მხრიდან მკაცრი რეაგირება მოჰყვა, როდესაც რამდენჯერმე მათთვის ცნობილი გახდა, რომ მარაგი არ იყო საკმარისი და თავად მოუხდა გარკვეული სამუშაოს გაწევა აღნიშნული მარაგის შესავსებად. მოწმემ ასევე დაადასტურა, რომ როდესაც შპს ,,....ში“ ხელმძღვანელობა შეიცვალა, მათ უარი თქვეს ციანმარილის მოწოდებაზე. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით შეხვედრა შედგა .....სში. შეხვედრის თემა იყო ციანმარილის მოწოდების გაგრძელება. შეხვედრა შედგა დაახლეობით 2000 წლის სექტემბერში. შეხვედრის დასრულების შემდეგ ჯ. კ–გან მისთვის ცნობილი გახდა, რომ ციანმარილის მიწოდების აღდგენის სანაცვლოდ მხარე მოითხოვდა დამატებით პირობებს. ხელშეკრულების პირობები იყო იგივე და მოთხოვნა შეეხებოდა მატერიალურ სიკეთეს. ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი იყო მათი კომპანიის ჩანაცვლება სხვა კომპანიით, რომელსაც ნათესაური კავშირი ჰქონდა შპს ,,....ის“ ხელმძღვანელობასთან.

13. პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოქვეყნებული ჯ. კ–ს(კორპორაცია „ს–ნ ქ–ს“ წარმომადგენლი) ჩვენებით დადგენილია, რომ 1998 წლის 22 ოქტომბერს დაიდო ხელშეკრულება, რომელშიც შპს „....ის“ მაშინდელი დირექტორის გ. მ–ს მოთხოვნით შეიტანეს ციანიდის 100%-იანი ხსნადობის პირობა, რაც წინა ხელშეკრულებაში არ იყო გათვალისწინებული. კომპანია „ს–ნ ქ–ი“ ამ პირობას დათანხმდა, რადგან დაინტერესებული იყო კომერციული მიზნებითა და საიმედო ფუნქციონირებით. 1998 წლის იანვარში სს „ა–ს“ დირექტორად დაინიშნა გ. გ–ე, რომელმაც გამოასწორა მდგომარეობა და ერთობლივი ძალისხმევით ამუშავდა უწყვეტი ტექნოლოგიური ციკლი სს „ა–სსა“ და შპს „....ში“, რაც გაგრძელდა 2000 წლის სექტემბრამდე. 1998 წლის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში შპს „....იტის“ ნატრიუმის ციანიდით მომარაგება ხდებოდა ყოველთვის შეუფერხებლად და დროულად, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობებისა და ხარისხის დაცვით. შპს „....ი“ მათ კომპანიას უხდიდა მიწოდებული და მათ მიერ მოხმარებული ციანიდის საფასურს მოხმარებიდან 45 დღის შემდეგ, სამთვიანი მარაგის შექმნის პირობით. მხარეებს შორის არსებული ხელშეკრულების გასაგრძელებლად გამართულ შეხვედრაზე ჯ. კ–მა ზ. ლ–ს უთხრა, რომ კომპანია „ს–ნ ქ–სა“ და მათ ჯგუფს ჰქონდათ სურვილი და საშუალება, რომ გაეგრძელებინათ შპს „....ის“ უზრუნველყოფა ციანმარილითა და კაუსტიკური სოდით, რასაც წარმატებით ასრულებდნენ წლების განმავლობაში. ზ. ლ–მ მას განუცხადა, რომ ხელშეკრულების მოქმედების გაგრძელება მხოლოდ გარკვეული პირობით მიაჩნდა შესაძლებლად, თუ ის პირადად მათი კომპანიისაგან მიიღებდა საზღაურს თითო ტონა მიწოდებულ ციანმარილზე, კერძოდ, პროდუქციის ღირებულების გადახდის შემდეგ მათ თანხის ნაწილი ნაღდი სახით უკან უნდა დაებრუნებინათ ზ. ლ–სათვის. კომპანია „ს–ნ ქ–ს“ აღმასრულებელ ხელმძღვანელ ჯ. პ–თან შეხვედრის შემდგომ ამ თემაზე საუბრისას მიიღეს საბოლოო უარყოფითი გადაწყვეტილება, რაც ტელეფონით აცნობა ზ. ლ–ს. ამის შემდეგ ზ. ლ–ე და მისი თანამშრომლები სრულ იგნორირებას უკეთებდნენ კომპანია „ს. ქ-ს“ წარმომადგენლებს.

14. პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული ი. ე–სის(შპს „....ის“ მთავარი ბუღალტერი 1998-2000 წლებში) ჩვენებით დადგენილია, რომ მისი შპს ,,....ში“ მუშაობის პერიოდში კომპანია ..........ი“ აწვდიდა შპს ,,....ის“ ციანმარილს. ციანმარილის მიწოდებისას საწარმოს შეფერხება არ ჰქონია. მოწოდება, რომც შეფერხებულიყო, მოწმის განმარტებით, არსებობდა ციანმარილის მარაგი, რომელიც უზრუნველყოფდა საწარმოს შეუფერხებლად მუშაობას.

15. მოწმეების - გ. ტ–ს, თ. ს–სის, ჯ. კ–სა და ი. ე–სის ჩვენებების ანალიზი, დაცვის მხარის მსჯელობის საპირისპიროდ, ცხადყოფს რამდენიმე მნიშვნელოვან ფაქტობრივ გარემოებას. ჩვენებებით დასტურდება, რომ 1998 წლის 22 ოქტომბრის შპს ,, ....სა“ და კორპორაცია ს ქ–ს“ კომპანია ..........ს“ შორის დადებული ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში წარმოება მიმდინარეობდა უწყვეტად, ხელშეკრულება ითვალისწინებდა 100%-იანი ხსნადობის საკითხს(პროდუქტის ღირებულება განისაზღვრებოდა მხოლოდ წარმოებისათვის აქტიური ნივთიერებებით, უსარგებლო მინარევის წონის გაუთვალისწინებლად), თანხას იხდიდნენ მხოლოდ სუფთა ციანმარილზე, რაც ფასის 15%-იანი ეკონომია იყო. ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში საწარმოში მუდმივად იყო სამთვიანი მარაგი, რომელიც, თავის მხრივ, ხელს უწყობდა წარმოების უწყვეტობას, საწარმო რამდენიმე წელი მუშაობდა შეუფერხებლად. ლ. ხ–სა და ჯ. კ–ს ჩვენებებით კი დასტურდება, რომ ხელშეკრულების გაგრძელებისათვის გამართულ შეხვედრაზე მხარე(ზ. ლ–ე) 1998 წლის 22 ოქტომბრის ხელშეკრულების გაგრძელების სანაცვლოდ მოითხოვდა კომპანიისაგან მიეღო პირადად ანაზღაურება თითო ტონა მიწოდებულ ციანმარილზე, რაზეც შეთანხმება ვერ მოხდა, ხელშეკრულება შეწყდა და მათი კომპანია ჩანაცვლდა სხვა კომპანიით, რომელსაც ნათესაური კავშირი ჰქონდა შპს „....ის“ ხელმძღვანელობასთან. შესაბამისად, მოწმეთა ჩვენებებით დასტურდება, როგორც 1998 წლის 22 ოქტომბრის შპს ,, ....სა“ და კორპორაცია ს ქ–ს“ კომპანია ..........ს“ შორის დადებული ხელშეკრულების უპირატესობა 2000 წლის 22 სექტემბერს დადებულ ხელშეკრულებასთან, ასევე - ხელშეკრულების არამართლზომიერად შეწყვეტის საფუძველი - პირადი გამორჩენის სურვილი. ამასთან, მოწმე ვ. მ–მა ჩვენების მიცემისას დაადასტურა ზ. ლ–სა და ი. კ–ს მეგობრობა(შპს „ი–ს“ დამფუძნებელი). თავად ი. კ–მ მოწმის სახით ჩვენების მიცემისას კი დაადასტურა, რომ შპს „....სა“ და შპს „ი–ს“ შორის 2000 წლის 22 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულება არ ითვალისწინებდა ხსნადობის, მარაგების, ხარისხისა და დასაწყობების საკითხებს. მათ ასევე არ ჰქონდათ ციანიდის შესანახი სპეციალური საწყობი.

16. სასამართლო დაუსაბუთებლობის გამო არ იზიარებს დაცვის მხარის მითითებას თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის განაჩენზე დაყრდნობით 1998 წლის 22 ოქტომბრის შპს ,, ....სა“ და კორპორაცია ს ქ–ს“ კომპანია ..........ს“ შორის დადებული ხელშეკრულების სიყალბის შესახებ და მიუთითებს, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 29 სექტემბრის განაჩენით გ. მ–ს ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 182-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“, „ბ“ , „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებითა და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით, ხოლო სხვა წარდგენილ ბრალდებებში, მათ შორის ყალბი ოფიციალური დოკუმენტის, ბეჭდის, შტამპის და ბლანკის არაერთგზის დამზადება-გამოყენების, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, შპს „....ში“ ხელმძღვანელობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებისა და დიდი ოდენობით თაღლითობის ფაქტზე, ბრალდების მხარის მიერ ბრალდების მოხსნის გამო, გამართლდა. გ. მ–ს მიერ წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ, არაერთგზის, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით და დიდი ოდენობით მის მართლზომიერ მფლობელობასა და გამგებლობაში მყოფი სხვისი მოძრავი ნივთის მართლსაწინააღმდეგო მითვისება და გაფლანგვა, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, არ მოიცავს მხარეთა შორის ყალბი ხელშეკრულების დადებას, აღნიშნულზე არ არის ასევე მითითებული არც ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის განაჩენში. სასამართლოს დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად არ მიუჩნევია, რომ 1998 წლის 22 ოქტომბრის შპს ,, ....სა“ და კორპორაცია ს ქ–ს“ კომპანია ..........ს“ შორის დადებული ხელშეკრულება იყო ყალბი ან ფიქციური. შესაბამისად, დაცვის მხარის შეფასება ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის განაჩენში წარმოდგენილი მტკიცებულებების, რომლებითაც ცდილობს 1998 წლის 22 ოქტომბრის ხელშეკრულების სიყალბის დადასტურებას, მოცემული სისხლის სამართლის საქმისათვის ირელევანტურია.

17. ე. თ-ს 2002 წლის 24 ოქტომბრის N ..... წერილთან დაკავშირებით(სადაც მითითებულია, რომ შპს „....ის“ და სს „“........სს“ ცალკეული ხელმძღვანელი მუშაკების მიმართ აღძრული სისხლის სამართლის საქმის გამოძიებისას ზ. ლ–სის საქმიანობაში რაიმე სახის დანაშაულებრივი ქმედებები გამოვლენილი არ ყოფილა; გ. მ–ს მიერ „ჯ.ლ.მ უ–ს“ შორის გაფორმებული ხელშეკრულება ყალბია) სასამართლო მიუთითებს, რომ წერილში მითითებულია გ. მ–ს მიმართ წინასწარი გამოძიების ეტაპზე მოპოვებული ინფორმაცია, რომელიც შეფასდა სასამართლოში საქმის არსებითი განხილვისას, განაჩენით ხელშეკრულების სიყალბე არ დადასტურდა. რაც შეეხება წერილში ზ. ლ–ს საქმიანობაში რაიმე სახის დანაშაულებრივი ქმედების არარსებობის შესახებ მითითებას, სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემული წერილის შემდგომ ჩატარებული დამატებითი გამოძიების შედეგად შპს „....სა“ და სს „“........სს“ ცალკეულ ხელმძღვანელ პირთა მიერ სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებისა და სამსახურებრივი სიყალბის ჩადენის ფაქტზე საქართველოს გენერალური პროკურატურის საგამოძიებო ნაწილის წარმოებაში არსებული სისხლის სამართლის N.......... საქმიდან 2003 წლის 12 დეკემბერს ცალკე წარმოებად გამოიყო სისხლის სამართლის საქმე N......... ზ. ლ–ს მიმართ, უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენების ფაქტზე, საქართველოს სსკ-ის 220-ე მუხლით და 2004 წლის 3 თებერვალს ზ. ლ–ე მიეცა სისხლის სამართლის პასუხისგებაში საქართველოს სსკ-ის 220-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის(იხ. ტ.1, ს.ფ. 1-3). შესაბამისად, მოცემული წერილი არ წარმოადგენს ზ. ლ–სის უდანაშაულობისა და 1998 წლის 22 ოქტომბრის შპს ,, ....სა“ და კორპორაცია ს ქ–ს“ კომპანია ..........ს“ შორის დადებული ხელშეკრულების სიყალბის მტკიცებულებას.

18. სასამართლო ვერ გაიზიარებს ასევე დაცვის მხარის მითითებას დამოუკიდებელი აუდიტორული კომპანია „ა–ის“ დასკვნაზე. სასამართლო ითვალისწინებს, რომ დაცვის მხარის ინიციატივით ჩატარებული საექსპერტო კვლევის მიზანი იყო საფინანსო-ეკონომიკური ექსპერტიზის ჩატარება. კერძოდ, ექსპერტს უნდა შეედარებინა შპს „....სა“ და კომპანია „ჯ–ს“ შორის 1998 წლის 22 ოქტომბერს გაფორმებული ხელშეკრულების და შპს „....სა“ და შპს „ი–ს“ შორის 2000 წლის 22 სექტემბერს გაფორმებული ხელშეკრულების პირობები და მიეცა აღნიშნული ხელშეკრულებების საფინანსო-ეკონომიკური შეფასება.

19. დაცვის მხარის მითითება მოცემული კვლევის ფარგლებში რეალურად ჩამოყალიბებულ დასკვნებზე (1998 წლის 22 ოქტომბრის ხელშეკრულებაში, რომლის მხარეებიც არიან ჯ. დ. პ–ი, კომპანია „ჯ–ი“, კორპორაცია „ს–ნ ქ–ი“ იწვევს სრულ გაურკვევლობას... ხელშეკრულებაზე დასმული ბეჭდიდან შეიძლება დავასკვნათ, რომ ნატრიუმის ციანიდის მიწოდების ვალდებულება იკისრა „ჯ–მა“, მაგრამ ყურადღებას იქცევს შეუსაბამობა ბეჭედზე აღნიშნულ ქვეყანას(ნიდერლანდები), კომპანიის იურიდიულ მისამართსა და კომპანიის საბანკო რეკვიზიტებს შორის... (იხ. დაცვის მხარის საკასაციო საჩივრის 1.3. პუნქტი)) დაუსაბუთებელი და არარელევანტურია, ვინაიდან მითითებული დასკვნები ვერ ექცევა საექსპერტო კვლევისა და ექსპერტის კომპეტენციის ფარგლებში. შესაბამისად, დაუსაბუთებელია ექსპერტიზის დასკვნის ერთ-ერთი ავტორის - გ. ც–ს ჩვენებაზე მითითება (მოწმემ განმარტა, რომ 1998 წლის 22 ოქტომბრის ხელშეკრულება წარმოადგენდა ფიქციურ გარიგებას), ვინაიდან მისი ვალდებულება და კომპეტენცია საექსპერტო კვლევის ფარგლებში იყო, შეედარებინა ორი ხელშეკრულება საფინანსო-ეკონომიკური თვალსაზრისით და არა - დაედგინა მისი ნამდვილობა-სიყალბე.

20. სასამართლო ასევე არ იზიარებს შპს „ა–ის“ საექსპერტო დასკვნასა და ექსპერტ გ. ც–ს ჩვენებას (შპს „....სა“ და შპს „ი–ს“ შორის 2000 წლის 22 სექტემბერს გაფორმებული ხელშეკრულება გაცილებით უფრო ხელსაყრელი და ეკონომიკურად მიზანშეწონილია შპს „....სათვის“, ვიდრე შპს „....სა“ და კომპანია „ჯ–ს“ შორის 1998 წლის 22 ოქტომბერს გაფორმებული ხელშეკრულება), ვინაიდან დგინდება, რომ ექსპერტს მხედველობაში არ მიუღია ის გარემოება, რომ 2000 წლის 22 სექტემბრის ხელშეკრულებით არ იყო გათვალისწინებული ციანიდის მარილების თუნდაც ერთი თვის მარაგის შექმნა, მაშინ, როდესაც სწორედ მარაგის უქონლობამ გამოიწვია საწარმოს ტექნიკური ციკლის უწყვეტობის დარღვევა, რის გამოც დიდი ოდენობით ზიანი მიადგა შპს „....ს“.

21. სასამართლო ვერ გაიზიარებს დაცვის მხარის მითითებას რ. კ–ს დასკვნის არაკომპეტენტურობის, მიკერძოებულობისა და უსაფუძვლობის შესახებ. სასამართლო ითვალისწინებს, რომ მოწმე 2004 წლის 23 იანვრის დასკვნასა და მასში მითითებულ ინფორმაციებთან დაკავშირებით სასამართლო სხდომაზე დაიკითხა 2015 წლის 2 ნოემბერს, 11 წლის შემდეგ, შესაბამისად, დასკვნის შედგენიდან მოწმის სასამართლოში დაკითხვამდე გასული დროის ხანგრძლივობის გათვალისწინებით, ბუნებრივია, მოწმეს არ ახსოვდეს ცალკეული დეტალები, ციფრები, რაც a priori არ გულისხმობს, რომ მოწმე ცრუობს ან არაკომპეტენტურია, როდესაც იგი საქმისთვის მნიშვნელოვან სხვა დეტალებთან დაკავშირებით იძლევა თანმიმდევრულ და დეტალურ ჩვენებას. დაუსაბუთებელია დაცვის მხარის მითითება ასევე რ. კ–ს მხრიდან ზ. ლ–ს მიმართ პირადი დაინტერესების შესახებ, ვინაიდან მოწმემ ჩვენების მიცემისას არაერთხელ აღნიშნა, რომ მას არანაირი პირადი ინტერესი ზ. ლ–ს მიმართ არ ჰქონია (იხ.: ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 11 ნოემბრის სხდომის ოქმი 16:48:38 – 16:49:51), ხოლო დაცვის მხარეს აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. ასევე დაუსაბუთებელია დაცვის მხარის მითითება თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 13 თებერვლის განჩინებაზე, რომლის მიხედვითაც დგინდება, რომ რ. კ–ითან ერთად შპს „....ში“ დასაქმებულ პირებს დაუსრულდათ შრომითი ხელშეკრულება და იგი აღარ გაგრძელებულა. ამასთან, დაცვის მხარეს არ წარმოუდგენია რაიმე სახის ინფორმაცია ან მტკიცებულება, რომელიც საეჭვოს გახდიდა რ. კ–ს მიერ დათვლილი ზარალის ოდენობის სისწორესა და ნამდვილობას.

22. რაც შეეხება დაცვის მხარის მითითებას რ. კ–ს მიერ შედგენილი დასკვნის კანონის მოთხოვნათა დარღვევით საქმეზე დამაგრების შესახებ, სასამართლო მიუთითებს, რომ რ. კ–ს დასკვნა არის 1998 წლის სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 110-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული მტკიცებულება - „სხვა დოკუმენტი“, რომელიც შედგა შპს „....იტისა“ და მისი ყოფილი დირექტორის დაკვეთით. ამავე კოდექსის 130-ე მუხლის პირველი ნაწილით „მტკიცებულების მნიშვნელობის მქონე ცნობა შეიძლება გამოყენებულ იქნეს სისხლის სამართლის პროცესში, თუ ის საპროცესო წესით არის დამაგრებული, შეტანილია საგამოძიებო მოქმედების ან სასამართლო განხილვის ოქმში“. საქმის მასალებით დგინდება, რომ რ. კ–ის მიერ შედგენილი დასკვნა მოწმემ 2004 წლის 22 იანვარს მოწმის სახით დაკითხვის შემდეგ წარუდგინა გამომძიებელს(იხ.: ტ.1, ს.ფ. 110-115). დასკვნის თარიღად 23 იანვრის მითითება კი, წარმოადგენს ტექნიკური ხასიათის უზუსტობას, ვინაიდან მოწმის ჩვენებით დგინდება, რომ მას თან ჰქონდა დასკვნა და იყენებდა დაკითხვის დროს, მისი დასრულების შემდეგ კი გადასცა გამომძიებელს, რასთან დაკავშირებითაც მიეთითა დაკითხვის ოქმშიც. მე-300 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დაკითხვის დროს დასაკითხ პირს შეუძლია გამოიყენოს მის ხელთ არსებული ან საქმეზე დართული დოკუმენტები, ან/და სხვა ჩანაწერები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, გამომძიებელს და პროკურორს შეუძლიათ დასაკითხ პირს მოსთხოვონ დოკუმენტები და სხვა ჩანაწერები, რომლებსაც ისინი იყენებდნენ დაკითხვისას, ხოლო შემოწმების შემდეგ დაუბრუნონ ან დაურთონ საქმეს. შესაბამისად, რ. კ–ს დასკვნის სისხლის სამართლის საქმეზე დასამაგრებლად საჭირო არ იყო ცალკე ოქმის შედგენა. საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, დაცვის მხარის მიერ ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 14 დეკემბრის საოქმო განჩინების გასაჩივრების საქართველოს სსსკ-ის 525-ე მუხლით დადგენილი წესის დარღვევასთან დაკავშირებით.

23. სასამართლო დაუსაბუთებლობის გამო არ იზიარებს დაცვის მხარის მსჯელობას 2004 წლის 29 იანვრის N.... ექსპერტიზის დასკვნის გაუზიარებლობის შესახებ იმ საფუძვლით, რომ დასკვნა მთლიანად ეყრდნობა ქიმიკოს-ტექნოლოგ რ. კ–ს დასკვნას. დასკვნის თანახმად, ექსპერტიზის წინაშე დასმული კითხვებისათვის პასუხის გასაცემად გამოყენებულ იქნა: 1998 წლის 22 ოქტომბრის ხელშეკრულება „ჯ–ს“, კორპორაცია „ს–ნ ქ–სა“ და შპს „....იტს“ შორის თავისი დამატებებით; 2000 წლის 22 სექტემბრის N....... კონტრაქტი შპს „ი–სა“ და შპს „....ს“ შორის; დასკვნა შპს „....ს“ ........ ფაბრიკის არასწორად ექსპლუატაციის გამო საწარმოსა და სახელმწიფო ბიუჯეტისადმი მიყენებული ზარალის შესახებ; შპს „ი–თან“ ანგარიშსწორების ამონაწერი. სასამართლო ითვალისწინებს, რომ არ დგინდება რ. კ–ს დასკვნის სიმცდარე და სასამართლოს არ აქვს საფუძველი არ გაიზიაროს 2004 წლის 29 იანვრის N....... დასკვნა.

24. ზემოაღნიშნული გარემოებების მხედველობაში მიღებით, სასამართლო ვერ გაიზიარებს დაცვის მხარის პოზიციას დაზარალებულად ცნობილი შპს „....ის“ სამართალმემკვიდრის - შპს “R–d-ის“ წარმომადგენელ მ. ს-ს პოზიციის გაუზიარებლობის შესახებ, იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ მისი პოზიცია ეყრდნობა რ. კ–სა და ა. გ–სის მიერ შედგენილ დასკვნას.

25. დაცვის მხარის მითითება, რომ შპს „ი–სი“ წარმოადგენდა რეალურ კომპანიას, რომელსაც გამოცდილება გააჩნდა კაუსტიკური სოდისა და ციანმარილების იმპორტისა და ექსპორტის სფეროში, რაც იძლევა საფუძველს დასკვნისათვის, რომ შპს „ი–სთან 2000 წლის 22 სექტემბრის ხელშეკრულების გაფორმებისას ზ. ლ–ე მოქმედებდა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, დაუსაბუთებელია, ვინაიდან ზ. ლ–სის მსჯავრდების საფუძველი არ გამხდარა 2000 წლის 22 სექტემბრის ხელშეკრულების სიყალბე, ან კომპანია შპს „ი–ს“ გამოუცდელობა. ზ. ლ–სის საქართველოს სსკ-ის 220-ე მუხლით მსჯავრდების საფუძველია მის მიერ შპს „....სათვის“ არახელსაყრელი პირობებით ხელშეკრულების დადება, რამაც დიდი ოდენობით ზიანი მიაყენა შპს „....ს“, შესაბამისად, შპს „ი–ს“ ზოგადი საქმიანობა სხვა კომპანიებთან და ამ სფეროში საქმიანობის გამოცდილება ზ. ლ–ს ბრალდების შესაფასებლად ირელევანტურია.

26. ზ. ლ–ს ბრალდების საფუძველს არ წარმოადგენს შპს „ი–ს“ მიერ ხელშეკრულების შეუსრულებლობა და ამით შპს „....იტისათვის“ ზიანის მიყენება. ზ. ლ–სის ბრალდებისა და შემდგომში მსჯავრდების საფუძველია, ის, რომ შპს ,,....ის“ წარმომადგენელმა ზ. ლ–სემ შპს-ს ინტერესის საწინააღმდეგოდ უგულებელყო ახალი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესაძლებლობა და საწარმოო პროცესების განხორციელებისათვის არ მოიმარაგა საჭირო ძირითადი ნედლეული - ციანმარილი. კერძოდ: ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 1800 ტონა ციანმარილის ნაცვლად მოითხოვა და შეისყიდა მხოლოდ 251,37 ტონა.

27. რაც შეეხება დაცვის მხარის მითითებას, შპს „....იტის“ 50% წილის მფლობელი პარტნიორის - „ბ–ს“ განცხადების საფუძველზე საბაჟო დეპარტამენტისა და ეკონომიკის მინისტრის მიერ, კანონის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ, შპს „....ის“ დორე შენადნობის ექსპორტის შეჩერების შესახებ, სასამართლო მიუთითებს, რომ სისხლის სამართლის საქმის მასალებით ნამდვილად დასტურდება დროის მოკლე პერიოდში ექსპორტის შეფერხება, მაგრამ ასევე ითვალისწინებს, რომ იმ შემთხვევაში, თუ საწარმოს ექნებოდა ციანიდის საჭირო მარაგი(რაც არ იყო გათვალისწინებული 2000 წლის 22 სექტემბრის ხელშეკრულებით), შპს შეძლებდა უწყვეტობის ციკლის შეჩერების თავიდან აცილებას. რაც შეეხება დაცვის მხარის მითითებას, რომ ამ პერიოდში შპს „....იტს“ არ გააჩნდა ციანიდის შესაძენი თანხა, სასამართლო მიუთითებს 1998 წლის ხელშეკრულების უპირატესობაზე ამ მხრივაც, რომლის თანახმადაც, ანაზღაურება ხდებოდა შპს ,,....ის“ მიერ მოხმარებული ნატრიუმის ციანიდის ოდენობის მიხედვით მისი მოხმარებიდან 45 კალენდარული დღის განმავლობაში, რაც მნიშვნელოვნად აუმჯობესებდა შპს ,,....ის“ საბრუნავი სახსრების სხვა მიზნით გამოყენებას, მაშინ, როცა 2000 წლის 22 სექტემბრის ხელშეკრულებით ანაზღაურება უნდა მომხდარიყო პროდუქციის მიწოდებიდან 20 საბანკო დღის განმავლობაში.

28. დაცვის მხარის მითითებაზე სს „ა–დან“ ციანიდის მიწოდებაზე უარის თქმის შესახებ, სასამართლო ითვალისწინებს თავად სს „ა–სის“ დირექტორ გ. გ–ის ჩვენებას, რომელმაც განმარტა, რომ სს „ა–სი“ და შპს „....იტი“ იყვნენ სახელმწიფო საწარმოები და შპს „....სათვის“ ციანმარილების მიწოდებაზე იმგვარი უარი, რისი მიზეზიც იქნებოდა პირადი უთანხმოება, წარმოუდგენელია, რადგან თუ ის ხელს შეუშლიდა სახელმწიფო კუთვნილ ორ საწარმოს შორის ურთიერთობებს, სამთავრობო დონეზე დადგებოდა მისი პასუხისმგებლობის საკითხი და სამეთვალყურეო საბჭო გაათავისუფლებდა დაკავებული თანამდებობიდან. მოწმემ მიუთითა, რომ სს „ა–სის“ მხრიდან ხანგრძლივი შეფერხება, რომელსაც შეეძლო წარმოებაზე ემოქმედა, არ ყოფილა. 2000 წლის 16 ნოემბრის წერილით ციანიდის მიწოდებაზე უარი კი გამოწვეული იყო ქვეყანაში ელექტროენერგიის კრიზისით.

29. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს, რომ „საკასაციო ინსტანციის სასამართლოების მიერ დასაშვეობის კრიტერიუმის გამოყენება ემსახურება მართლმსაჯულების ჯეროვნად განხოციელების კანონიერ მიზანს (იხ. Tchaghiashvili v. Georgia, no. 19312/07, par. 34, ECtHR, 2/09/2014; Borisenko and Yerevanyan Bazalt Ltd v. Armenia, no. 18297/08, 14/04/2009). საქართველოს უზენაესი სასამართლო, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებისგან განსხვავებით არ ახდენს საქმის სრული მოცულობით გადასინჯვას საქმეში არსებული ყველა ფაქტების და მტკიცებულებების შეფასებას რომელსაც ემყარებოდა განაჩენი“ Kuparadze v. Georgia, no.30743/09, par.76, ECtHR, 21/09/2017). „როდესაც საკასაციო სასამართლო დაუშვებლად ცნობს საქმეს სამართლებრივი საფუძვლების არარსებობის გამო, მცირე დასაბუთებაც საკმარისია“ (Kadagishvili v Georgia, no. 12391/06, §175, ECtHR, 14/05/2020).

30. შესაბამისად, სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილია ეჭვის გამომრიცხავ შეთანხმებულ მტკიცებულებათა ერთობლიობა, რომლითაც დასტურდება ზ. ლ–ს მიერ საქართველოს სსკ-ის 220-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენა(2006 წლამდე მოქმედი რედაქცია).

31. საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების პოზიციას სახელმწიფოსა(სრულად) და შპს “R–d-ის“(ნაწილობრივ) სამოქალაქო სარჩელების საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 408-ე და 411-ე მუხლების შესაბამისად დაკმაყოფილებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან მოპასუხე ზ. ლ–ე მსჯავრდებულია საქართველოს სსკ-ის 220-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის, რითიც შპს „....მა“ შემოსავლების სახით იზარალა 8,7 მილიონი აშშ დოლარი - 18 705 000 ლარი, ხოლო სახელმწიფო ბიუჯეტმა საშემოსავლო გადასახადის სახით 1,7 მილიონი დოლარი - 3 655 000 ლარი.

32. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, ვინაიდან არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი, საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის სხდომაზე განსახილველად.

33. საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სსსკ-ის 547-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მსჯავრდებულ ზ. ლ–ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ი. ბ–სა და ვ. კ–ს საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 2 ივლისის განაჩენზე არ იქნეს დაშვებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის სხდომაზე განსახილველად;

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.


თავმჯდომარე ლ. ფაფიაშვილი




მოსამართლეები: შ. თადუმაძე




ნ. სანდოძე