საქმე N:3კ/332-02

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ-332-02 1 მაისი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. ხიმშიაშვილი (თავმჯდომარე),

მ. ცისკაძე, მ. ახალაძე

დავის საგანი: ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება.

აღწერილობითი ნაწილი:

ე. ფ-შვილის და ო. ფ-შვილის საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლი.

ო. ფ-შვილის წარმომადგენელმა დ. ბ-ძემ 1998 წლის 1 აპრილს ვ. ბ-ძეს მიჰყიდა ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 წილი. ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება სანოტარო წესით დადასტურდა და ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში იქნა რეგისტრირებული. ე. ფ-შვილმა 1998 წელს სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე სამგორის სანოტარო ბიუროს, მესამე პირები ო. ფ-შვილის რწმუნებით დ. ბ-ძე, ვ. ბ-ძე და მოითხოვა 1998 წლის აპრილში ო. ფ-შვილის წარმომადგენელ დ. ბ-ძესა და ვ. ბ-ძეს შორის გაფორმებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ დაირღვა მისი, როგორც საერთო მესაკუთრის, წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება.

მოცემული დავა არაერთხელ განიხილეს სასამართლოებმა. ბოლოს, ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულმა სასამართლომ 1999 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებით ე. ფ-შვილის რწმუნებით ი. გ-შვილის სარჩელი ო. ფ-შვილის რწმუნებით დ. ბ-ძესა და ვ. ბ-ძეს შორის 1998 წლის 1 აპრილს ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 ნაწილის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ არ დააკმაყოფილა უსაფუძვლობის გამო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ 1999 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით არ დააკმაყოფილა ე. ფ-შვილის წარმომადგენელ ი. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი და უცვლელად დატოვა მოცემულ საქმეზე ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება. ე. ფ-შვილის წარმომადგენელმა ადვოკატმა ქ. ი-ძემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება. ე. ფ-შვილი გარდაიცვალა 2000 წლის 28 იანვარს; პროცესში მის უფლებამონაცვლედ ჩართულ იქნა ი. გ-შვილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ 2000 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით არ დააკმაყოფილა ი. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 1999 წლის 10 ნოემბრის განჩინება.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ ი. გ-შვილმა განცხადებით მიმართა სასამართლოს, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით. მან ახლად აღმოჩენილ გარემოებებად მიუთითა შემდეგზე: ო. ფ-შვილის მიერ დ. ბ-ძეზე გაცემულ მინდობილობას ვადა გაუვიდა 2000 წლის 16 ოქტომბერს, მაგრამ საკასაციო პალატამ 2000 წლის 20 ოქტომბრის განჩინების გამოტანისას ამას ყურადღება არ მიაქცია; ო. ფ-შვილის მიერ დ. ბ-ძის სახელზე გაცემული მინდობილობის ნამდვილობა ეჭვს იწვევს, მაგრამ სასამართლოებმა არ შეამოწმეს მისი ნამდვილობა; საკასაციო ინსტანციაში მესამე პირების სახელით მონაწილეობდა ადვოკატი ნ. ნ-იძე, რომლის რწმუნებასაც ვადა ჰქონდა გასული; სასამართლოებმა არ გაარკვიეს, თუ რატომ ვერ განახორციელა ე. ფ-შვილმა, როგორც საერთო მესაკუთრემ, წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება.

ი. გ-შვილის განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 მაისის განჩინებით განუხილველად იქნა დატოვებული დაუშვებლობის გამო. ეს განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ი. გ-შვილმა. ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულმა სასამართლომ 2001 წლის 6 ივნისის განჩინებით დააკმაყოფილა ი. გ-შვილის კერძო საჩივარი, მისი განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ დასაშვებად მიიჩნია და საქმის ზეპირი განხილვა დანიშნა 2001 წლის 26 ივნისს.

ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 26 ივნისის განჩინებით ი. გ-შვილის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულმა სასამართლომ 2001 წლის 16 ივლისის განჩინებით არ დააკმაყოფილა ი. გ-შვილის კერძო საჩივარი ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 26 ივნისის განჩინებაზე დაუსაბუთებლობის გამო და საქმის მასალებთან ერთად გადააგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოში.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2001 წლის 26 ივნისისა და 16 ივლისის განჩინებები სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-შვილმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატამ 2001 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით ი. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა. აპელანტს უარი ეთქვა ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 26 ივნისის განჩინების გაუქმებაზე უსაფუძვლობის გამო, გაუქმდა ამ საქმეზე იმავე სასამართლოს 2001 წლის 16 ივლისის განჩინება.

სააპელაციო პალატის განჩინება ეფუძნება შემდეგ მოტივებს: ი. გ-შვილის მიერ მითითებული გარემოება იმის შესახებ, რომ ეჭვს იწვევს რწმუნება, რომლითაც მოქმედებდა დ. ბ-ძე ვალდებული პირის, ო. ფ-შვილის სახელით და, აქედან გამომდინარე, დ. ბ-ძესა და ვ. ბ-ძეს შორის დაიდო არასრულყოფილი ხელშეკრულება, რითაც დაირღვა ე. ფ-შვილის, როგორც მესაკუთრის, წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება, ვერ ჩაითვლება ახლად აღმოჩენილად, რადგან აღნიშნული რწმუნებულების ნამდვილობის საკითხს აპელანტი აყენებდა როგორც სააპელაციო სასამართლოში, ისე უზენაეს სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, მაგრამ მისი მოსაზრება არ იქნა გაზიარებული.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ აღნიშნული გარემოება კიდევაც რომ იყოს ახლად აღმოჩენილი, წილის უპირატესი შესყიდვის უფლების (სანივთო უფლების) დარღვევა არ წარმოადგენს ხელშეკრულების ბათილობის საფუძველს, რადგან გარიგების ასეთი საფუძვლით ბათილობას მოქმედი კანონი არ ითვალისწინებს.

რაც შეეხება, აპელანტის მოსაზრებას, რომ არსებობს საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს არგუმენტირებული დასკვნა ე. ფ-შვილის სიცოცხლეში ორგზის წილის უპირატესი შესყიდვის უფლების დარღვევის ფაქტებთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ ვერ გაიზიარა და აღნიშნული დასკვნა არ ჩათვალა ახლად აღმოჩენილ გარემოებად, მანამ, სანამ დარღვევაში მითითებულ ფაქტებზე არ იარსებებს კანონიერ ძალაში შესული სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენი, ანუ, არ დადგინდება დასკვნაში მითითებული ამა თუ იმ დოკუმენტის სიყალბე, რაც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის I ნაწილის “ა” პუნქტის შესაბამისად, შეიძლება გახდეს 1999 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილების გასაჩივრების საფუძველი.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ 2001 წლის 16 ივლისის განჩინება ე. გ-შვილის კერძო საჩივარზე გამოიტანა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 416-ე მუხლის შესაბამისად, მაგრამ სააპელაციო პალატამ კერძო საჩივარი ჩათვალა რა სააპელაციო საჩივრად, ამდენად, არ არსებობს 2001 წლის 16 ივლისის განჩინების საფუძველი და იგი გააუქმა.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ი. გ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ხელახალი განხილვისათვის საქმის დაბრუნება სააპელაციო სასამართლოსათვის. მისი საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგ მოტივებს:

სააპელაციო სასამართლომ მოცემული საქმის განხილვისას დაარღვია სამოქალაქო პროცესის ძირითადი პრინციპები _ საჯაროობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპები; მოპასუხეს არ გადაგზავნია სააპელაციო საჩივარი; მოწინააღმდეგე მხარეს, ნოტარიუს უ. შ-შვილს კანონის მოთხოვნათა დაცვით არ ეცნობა სასამართლო სხდომის თაობაზე; სააპელაციო პალატის განჩინებაში დაშვებულია მთელი რიგი უსწორობანი და არითმეტიკული შეცდომები; სააპელაციო პალატის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილში არასწორადაა აღნიშნული, რომ ი. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, რადგან სასამართლომ მისი არც ერთი მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა.

სასამართლომ არ შეამოწმა საეჭვო დოკუმენტი, რომლის სიყალბის დადგენის თაობაზე არ დანიშნა ექსპერტიზა და არ მიიღო კანონით გათვალისწინებული ღონისძიებები; სააპელაციო პალატამ მიუთითა მხოლოდ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” პუნქტისა და მეორე ნაწილის მოთხოვნაზე და, შესაბამისად, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის არსებობის აუცილებლობაზე, მაგრამ არ გაითვალისწინა, რომ თუ საეჭვო დოკუმენტს არ შეამოწმებს სასამართლოს მიერ დანიშნული ექსპერტიზა, ისე შეუძლებელია მისი სიყალბის დადგენა. კასატორს არ მოუთხოვია პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2001 წლის 16 ივლისის განჩინების გაუქმება, ვინაიდან მან მოითხოვა 2001 წლის 1 აგვისტოს კერძო საჩივრის განხილვა 2001 წლის 8 ივნისის განცხადება-შუამდგომლობაზე უართან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიუთითა, რომ წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება არ წარმოადგენს ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძველს, ამით სასამართლომ უარყო სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის მოთხოვნა ამ უფლების განხორციელების თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს დასკვნა ე. ფ-შვილის, როგორც თანამესაკუთრის სიცოცხლეში წილის უპირატესი შესყიდვის უფლების დარღვევის ფაქტის დადგენის თაობაზე; სანოტარო მოქმედების კანონის დარღვევით შესრულებისას ყოველთვის არ შეიძლება დადგეს ნოტარიუსის სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობა და ვერც სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენი იარსებებს მის მიმართ. დოკუმენტის სიყალბის დადგენა კი, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის შესაბამისად, ყველა ინსტანციის სასამართლოს პრეროგატივაა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების განხილვის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ ი. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

დადგენილია, რომ ე. ფ-შვილის და ო. ფ-შვილის საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლი.

ო. ფ-შვილის წარმომადგენელმა დ. ბ-ძემ 1998 წლის 1 აპრილს ვ. ბ-ძეს მიჰყიდა ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 წილი. ე. ფ-შვილმა 1998 წელს სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე სამგორის სანოტარო ბიუროს, მესამე პირები ო. ფ-შვილის რწმუნებით დ. ბ-ძე, ვ. ბ-ძე და მოითხოვა 1998 წლის აპრილში ო. ფ-შვილის წარმომადგენელ დ. ბ-ძესა და ვ. ბ-ძეს შორის გაფორმებული ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ დაირღვა მისი, როგორც საერთო მესაკუთრის, წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება.

ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულმა სასამართლომ 1999 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებით ე. ფ-შვილის რწმუნებით ი. გ-შვილის სარჩელი ო. ფ-შვილის რწმუნებით დ. ბ-ძესა და ვ. ბ-ძეს შორის 1998 წლის 1 აპრილს ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 ნაწილის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ არ დააკმაყოფილა უსაფუძვლობის გამო.

ე. ფ-შვილი გარდაიცვალა 2000 წლის 28 იანვარს; პროცესში მის უფლებამონაცვლედ ჩართულ იქნა ი. გ-შვილი.

ი. გ-შვილმა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების ერთ-ერთ სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” პუნქტზე. ამ ნორმის თანახმად კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, შეიძლება გასაჩივრდეს, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. იმავე მუხლის მესამე ნაწილის მოთხოვნაა, რომ ამ მუხლის პირველი ნაწილის “ე”-”ვ” ქვეპუნქტებში აღნიშნული საფუძვლებით საქმის განახლება დასაშვებია, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს წარმოედგინა კანონიერ ძალაში შესული და იმავე სარჩელზე გამოტანილი გადაწყვეტილება, ან მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, ი. გ-შვილმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2000 წლის 20 ოქტომბრის სხდომაზეც განმარტა, რომ დაირღვა ე. ფ-შვილის საერთო საკუთრების წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება; საკასაციო პალატის 2000 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებაში კი აღნიშნულია შემდეგი: რომ ი. გ-შვილმა საკასაციო საჩივარში მიუთითა, რომ ე. ფ-შვილის კუთვნილი წილი ო. ფ-შვილმა გაასხვისა ქ. მოსკოვში 1997 წლის 16 ოქტომბერს ნოტარიუს ა. ა-ას მიერ დ. ბ-ძის სახელზე დადასტურებული მინდობილობით, რომლის ნამდვილობაც ეჭვს იწვევს. მან მოითხოვა, რომ საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მეშვეობით შემოწმებულიყო აღნიშნული მინდობილობის ნამდვილობა.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ მიიჩნია ზემოაღნიშნული გარემოება საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად, რადგან დ. ბ-ძის სახელზე გაცემული მინდობილობის ნამდვილობისა და ე. ფ-შვილის საერთო საკუთრების წილის უპირატესი შესყიდვის უფლების დარღვევის საკითხებს ი. გ-შვილი აყენებდა როგორც სააპელაციო სასამართლოში, ისე უზენაეს სასამართლოში მოცემული საქმის განხილვის დროს.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მოქალაქეობის, სამოქალაქო მდგომარეობის რეგისტრაციის, ემიგრაციის საკითხთა და ნოტარიატის დეპარტამენტის უფროსის ზ. ე-ას 2001 წლის 3 აპრილის ¹06/02-1610 დასკვნის თანახმად ნოტარიუსმა უ. შ-შვილმა ო. ფ-შვილის წარმომადგენელ დ. ბ-ძესა და ვ. ბ-ძეს შორის ქ. თბილისში. ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 წილის ნასყიდობის ხელშეკრულების დამოწმებისას დაარღვია შესაბამისი სანოტარო მოქმედების შესრულების წესი; იმავე დასკვნაში აღნიშნულია, რომ ვ. ბ-ძესა და ბ. ნ-შვილს შორის 1998 წლის 23 ივნისს ნოტარიუსმა ნ. გ-ძემ დაამოწმა ქ. თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 წილიდან 1/6 წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება. სავარაუდოა, რომ ამ ხელშეკრულების დამოწმებისას ნოტარიუს ნ. გ-ძეს არ ჰქონდა თანამესაკუთრეთა თანხმობა, რითაც დაარღვია თანამესაკუთრეთა წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება; ამიტომ ნოტარიუს ნ. გ-ძის ქმედებებში დარღვევის შემდგომი მოკვლევის მიზნით საქმის მასალები განსახილველად გადაეცა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს შიდა კონტროლის სამსახურს; საკასაციო პალატა თვლის, რომ ზემოაღნიშნულ დასკვნაში მითითებული გარემოებებიც არ შეიძლება ჩაითვალოს ახლად აღმოჩენილ გარემოებად, რადგან სანოტარო მოქმედებების კანონიერების თაობაზე განმცხადებელი მიუთითებდა მოცემული დავის სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოებში განხილვისას და კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით შესაბამისი შეფასება აქვს ამ საკითხებს მიცემული.

სააპელაციო პალატამ მოცემულ შემთხვევაში სწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” პუნქტი, რომლის თანახმად კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ აღმოჩნდება, რომ დოკუმენტი, რომელსაც გადაწყვეტილება ემყარება, ყალბია; რადგან იმავე მუხლის მეორე ნაწილში მითითებულია, რომ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია ამ მუხლის პირველი ნაწილის “ა”-”გ” ქვეპუნქტებში აღნიშნული საფუძვლებით, თუ არსებობს კანონიერ ძალაში შესული სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი განაჩენი, ან თუ სისხლის სამართლის პროცესის დაწყება და ჩატარება ვერ ხორციელდება არა მტკიცებულებათა უკმარისობის, არამედ რაიმე სხვა მიზეზით. საქმის მასალებში არ არის წარმოდგენილი ნოტარიუსების უ. შ-შვილისა და ნ. გ-ძის მიმართ კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი სადავო საცხოვრებელი სახლის ნასყიდობის ხელშეკრულებების დამოწმების ფაქტთან დაკავშირებით.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს ი. გ-შვილის მოთხოვნას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დაშვებული საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის გამო სააპელაციო პალატის განჩინება უნდა გაუქმდეს; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, არ არსებობს კანონიერი საფუძველი სააპელაციო პალატის 2001 წლის 22 ნოემბრის განჩინების გაუქმებისათვის.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ი. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 22 ნოემბრის განჩინება მოცემულ საქმეზე დარჩეს უცვლელად.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.