გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3კ-440-02 3 ივლისი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. წიქვაძე (თავმჯდომარე),

ლ. გოჩელაშვილი, რ. ნადირიანი

დავის საგანი: დავალიანების ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2001წ. 29 აგვისტოს სს “ს. რ." “ა. ლ." წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა აჭარის ა/რ უმაღლეს სასამართლოს.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 2000წ. 31 დეკემბერს შპს “ს. რ." ბათუმის ტერიტორიულ სამმართველოსა და ფირმა “ა. ლ." შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ტერმინალის უბანზე ცისტერნების მიწოდება-გადატანის შესახებ.

2000წ. იანვრიდან მოპასუხემ დაიწყო ხელშეკრულების სისტემატური დარღვევა _ ვაგონების მოცდენა: ბათუმის ტერმინალში სათავსების გადატვირთვის მიუხედავად, მაინც ხდებოდა ვაგონების გამოგზავნა, რაც იწვევდა ბათუმის რკინიგზის სადგურის გადატვირთვას. აღნიშნული გარემოება კი იწვევდა საქართველოს სხვადასხვა საუბნო და კვანძსადგურებში ვაგონების შეჩერებასა და მოცდენას.

ხელშეკრულების მე-6 მუხლის თანახმად ტერმინალის უბნებზე ცისტერნებიდან პროდუქციის არადროული ჩამოსხმის შემთხვევაში, ტექნიკური პირობების თანახმად, ტერმინალის ჩიხში, შემსრულებლის სადგურის ლიანდაგებსა და სხვა სადგურებში ჩამოსხმის მოლოდინში ცისტერნების მოცდენაზე პასუხისმგებლობა დაწესებული ნორმის ფარგლებში დამკვეთს ეკისრება.

მოსარჩელემ სკ-ს 394-ე, 395-ე და 177-ე მუხლების საფუძველზე მოითხოვა მოპასუხისათვის 6507809 ლარის დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ, მართალია, მხარეებს შორის არსებობს ხელშკერულება, მაგრამ ამ ხელშეკრულების 4.4 მუხლის თანახმად მის ვალდებულებაში შედის ტექნიკური პირობების შესაბამისად ცისტერნების დაცლა ყოველ 24 საათში. ცისტერნების მიწოდება სადგურ ბათუმში და მათი გაჩერება ჩამოსასხმელ ესტაკადაზე ხორციელდება მოსარჩელის მიერ. ამ ხელშეკრულების შესაბამისად მოპასუხის ერთადერთ ვალდებულებას წარმოადგენს ნავთობპროდუქტების დროული დაცლა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ცისტერნების ჩამოსასხმელ ესტაკადაზე მოსარჩელის მიერ ცისტერნის მოწოდებიდან განსაზღვრულ დროში იგი უნდა დაიცალოს. ამ ხელშეკრულების 6.1 პუნქტი ითვალისწინებს მოპასუხის პასუხისმგებლობას მხოლოს იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელის მიერ მოწოდებული ცისტერნა არ დაიცლება ტექნიკური პირობებით დადგენილ ვადაში. მოსარჩელეს კი არ წარმოუდგენია ფაქტები მოპასუხის ბრალითE ვაგონების მოცდენის შესახებ. იმის გამო, რომ მოპასუხეს ხელშეკრულება გაფორმებული აქვს ტვირთების მხოლოდ დაცლაზე, იგი პასუხს არ აგებს ტვირთების არაორგანიზებულ მოწოდებაზე.

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოდექსის 2001წ. 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სარჩელი და ფირმა “ა." შპს “ს. რ." სასარგებლოდ დაეკისრა 6502809 ლარი.

უმაღლესმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეს ხელშეკრულების მე-4 მუხლის მოთხოვნა არ დაურღვევია, მაგრამ ამ ხელშეკრულების 6.1 მუხლის შესაბამისად ტერმინალის უბნებზე ცისტერნებიდან პროდუქციის არადროული ჩამოსხმის შემთხვევაში ტექნიკური პირობების თანახმად, ტერმინალის ჩიხებში, შემსრულებლის სადგურების ლიანდაგებსა და სხვა სადგურებში ჩამოსხმის მოლოდინში ცისტერნების მოცდენაზე დადგენილი ნორმის ფარგლებში პასუხისმგებლობა დამკვეთს ეკისრება.

უმაღლესმა სასამართლომ განმარტა, რომ დამკვეთს ამ ხელშეკრულების თანახმად პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა ორ შემთხვევაში:L პირველი, როცა ტერმინალის უბნებზე (ესტაკადაზე) პროდუქციის ჩამოსხმა მოხდებოდა არადროულად, ამისთვის დადგენილი დროის გადაცილებით, მეორე _ როდესაც ტერმინალის ჩიხებში, შემსრულებლის სადგურების ლიანდაგებსა და სხვა სადგურებში ჩამოსხმის მოლოდინში ცისტერნები მოცდებოდა. აქედან გამომდინარე, უმაღლესმა სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხემ პასუხისმგებლობა იკისრა დაცლის მოლოდინში, ცისტერნების მოცდენაზე როგორც ტერმინალის ჩიხში, ასევე _ შემსრულებლის ლიანდაგებსა და სხვა სადგურებში. უმაღლესმა სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ ცისტერნების მოცდენების რაოდენობასა და მასზე დარიცხული თანხის სისწორე მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ.

2002წ. 28 იანვარს “ა. ლ." საკასაციო სათივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს. კასატორმა მოითხოვა მოცემულ საქმეზე აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 15 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორმა მიუთითა, რომ მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულებით მოპასუხის ვალდებულებები ჩამოყალიბდა ხელშეკრულების მე-3 და მე-4 მუხლებში. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხეს მე-4 მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულებები არ დაურღვევია. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ მოპასუხეს პასუხისმგებლობა მაინც დააიკისრა. მისი მოსაზრებით, უმაღლესმა სასამართლომ ხელშეკრულების 6.1 პუნქტს მისცა არასწორი განმარტება და არასწორად დააკისრა ზარალის გადახდა.

კასატორს ასევე უსაფუძვლოდ მიაჩნია უმაღლესი სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ თითქოს იგი აღიარებს მოსარჩელის მოთხოვნას ზარალის ანაზღაურების შესახებ.

კასატორს მიაჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ცნობა ზარალის ოდენობის შესახებ ცალმხრივია და იგი არანაირი ფინანსური დოკუმენტით არაა დადასტურებული.

კასატორის მოსაზრებით, უმაღლესმა სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლი, ვინაიდან ამ ნორმის შესაბამისად კრედიტორს მაშინ აქვს ვალდებულების დარღვევისათვის ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება, თუკი არსებობს ვალდებულება. მოცემულ შემთხვევაში კი უმაღლესი სასამართლოს მიერ ვალდებულების დარღვევის ფაქტი არ არის დადგენილი.

ხელშეკრულების 6.1 პუნქტი არასწორად გაიგო უმაღლესმა სასამართლომ. ასევე არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 395-ე მუხლი. ამ მუხლის შესაბამისად მოვალეს პასუხისმგებლობა დაეკისრება მხოლოს განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედების გამო მიყენებული ზიანისათვის. უმაღლესმა სასამართლომ კი ისე დააკისრა მათ თანხების ანაზღაურება, რომ საერთოდ არ მიუთითებია, თუ რაში გამოიხატა მათი ბრალი.

კასატორის მოსაზრებით, უმაღლესმა სასამართლომ ასევე დაარღვია სკ-ს 408-ე და 412-ე მუხლების მოთხოვნები. თუკი სასამართლოს მიაჩნია, რომ შპს “ს. რ." მოცდენების გამო უცხო სახელმწიფოებისათვის გადახდილი ჰქონდა 695000 აშშ დოლარი, ანუ ზიანი შეადგენდა ზემოთ მითითებულ თანხას (თუმცა, არ დაუდგენია, თუ რა კავშირი ჰქონდა ამ ზიანს მათთან), მისთვის 6502809 ლარი არ უნდა დაეკისრებინა გადასახდელად.

კასატორის მოსაზრებით, მოსარჩელე მისგან მოითხოვს იმ თანხების ანაზღაურებას, რომლის ანაზღაურებაც მას მოთხოვილი აქვს სხვა კომპანიებისათვის, ანუ ერთი და იგივე მოცდენისათვის პასუხისმგებლობას აკისრებს სხვადასხვა კომპანიას ცალ-ცალკე. აქედან გამომდინარე, უმაღლესმა სასამართლომ მათ ასანაზღაურებლად დააკისრა მოცდენის გამო იმ ზიანის ანაზღაურება, რომელიც ასანაზღაურებლად წაყენებული აქვს სხვა კომპანიას.

კასატორს ასევე მიაჩნია, რომ მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულება არაუფლებამოსილი პირის მიერაა ხელმოწერილი, რადან მას ხელს აწერს ბათუმის ტერიტორიული სამმართველოს უფროსი, ბათუმის ტერიტორიული სამმართელო არ არის რეგისტრირებული სასამართლოში შპს “ს. რ." ფილიალად.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა განმარტებანი და მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე დაბრუნდეს ხელახალი განხილვისათვის შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ს 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებებს და კანონები, რომლებითაც სასამართლომ იხელმძღვანელა, ანუ სასამართლო გადაწყვეტილება უნდა იყოს ფაქტობრივად და იურიდიულად დასაბუთებული.

სსკ-ს 394-ე მუხლის “ე" პუნქტის შესაბამისად გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული ან დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს მიერ მოცემულ საქმეზე დადგენილადაა მიჩნეული ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოდავე მხარეებს შორის 2000წ. 31 დეკემბერს დაიდო ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც “შემსრულებელმა" (შპს “ს. რ.") უნდა გაუწიოს “დამკვეთს" (ფირმა “ა.") მომსახურება ცისტერნების მიწოდება-გამოტანაზე ტერმინალის უბანში. ხელშეკრულების მე-3 და მე-4 მუხლებით განისაზღვრა მხარეთა მოვალეობები, ხოლო მე-6 მუხლით კი _ პასუხისმგებლობა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ხელშეკრულების მე-4 მუხლში ჩამოთვლილი ვალდებულებები მოპასუხეს არ დაურღვევია, ხოლო ხელშეკრულების 6.1 მუხლის შესაბამისად დამკვეთმა პასუხი უნდა აგოს ვაგონების მოცდენებზე, ვინაიდან ხელშეკრულების ამ მუხლში მითითებულია, რომ “ტერმინალის უბნებზე ცისტერნებიდან პროდუქციის არადროული ჩამოსხმის შემთხვევაში ტექნიკური პირობების თანახმად ტერმინალის ჩიხებში, შემსრულებლის სადგურების ლიანდაგებსა და სხვა სადგურებში, ჩამოსხმის მოლოდინში ცისტერნების მოცდენებზე პასუხისმგებლობა ეკისრება დამკვეთს დადგენილი ნორმების ფარგლებში."

ის გარემოება, რომ ვაგონების მოცდენის გამო შპს “ს. რ.” განიცადა ზიანი აჭარის ა/რ უმაღლესმა სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია მის მიერ წარმოდგენილი ცნობით, სადაც მითითებულია, რომ “ს. რ.” 14 ქვეყნის რკინიგზამ თავიანთი ვაგონების მოცდენისათვის გადასახდელად დაარიცხა 7782399 შვეიცარული ფრანკი. წარმოდგენილი ცნობითვე დადასტურებულად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ “ს. რ.” ამ თანხიდან 695 ათასი აშშ დოლარი უკვე გადახდილი აქვს. აჭარის ა/რ უმაღლესმა სასამართლომ ზემოთმითითებული გარემოებების გათვალისწინებით მიუთითა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 394-ე და 395-ე მუხლების შესაბამისად და ხელშეკრულების 6.1 მუხლიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურება ფირმა “ა.” უნდა დაეკისროს.

საქმეში წარმოდგენელი ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ მხარეებს შორის 2000წ. 31 დეკემბერს მართლაც დაიდო ხელშეკრულება. მითითებული ხელშეკრულების შესაბამისად ფირმა “ა." იწოდება დამკვეთად, ხოლო შპს “ს. რ." შემსრულებლად, ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა მომსახურება. ამ ხელშეკრულების შესაბამისად შემსრულებელი ემსახურება დამკვეთს ტერმინალის მონაკვეთზე აწვდის ცისტერნებს და სხვ. უწევს სხვა მომსახურებას ზემოაღნიშნულ სამუშაოსთან დაკავშირებით.

ხელშეკრულების მე-4 მუხლით განისაზღვრა დამკვეთის მოვალეობები, კერძოდ, უზრუნველყოს მომსახურების ანაზღაურება არსებული ხელშეკრულების მე-4 მუხლის მიხედვით.

მიიღოს სატრანსპორტო დოკუმენტები 30 წუთის განმავლობაში შეტყობინების მიღების მომენტიდან;

გამოყოს პასუხისმგებლი პირი, რომელსაც აქვს უფლება მიიღოს სატრანსპორტო დოკუმენტები სადგურში;

უზრუნველყოს ცისტერნების სადღეღამისო დაცლა ტექნიკური პირობების შესაბამისად;

დაცდის ფრონტის მიხედვით გააფორმოს გადასაგზავნი დოკუმენტები და გადასცეს ისინი სატვირთო სადგურის სალაროს;

დაცლის შემდეგ უზრუნველყოს ცისტერნების ზედა და ქვედა მოწყობილობის დაკეტვა. აღნიშნული მოქმედების შეუსრულებლობის შემთხვევაში შემსრულებელი ცისტერნებს არ გაიყვანს და დამკვეთი აანაზღაურებს ცისტერნების მოცდენას ბათუმის სატვირთო სადგურში დადგენილი ნორმების ფარგლებში. იმ შემთხვევაში თუ დასაცლელი მოწყობილობები გაუმართავია, დამკვეთი გამოიძახებს შემსრულებლის წარმომადგენელს, რომელიც გახსნის და დახურავს დასაცლელ მოწყობილობას და ეს ყველაფერი აისახება შესაბამის აქტში. ამ შემთხვევაში ცისტერნების დაცლის დროს აღრიცხვა მიმდინარეობს დასაცლელი მოწყობილობების დაცლის მომენტიდან ფაქტობრივი დაცლის დამთავრების მომენტამდე შემსრულებლის წარმომადგენლის მიერ.

ხელშეკრულების მე-6.1 მუხლში ჩამოყალიბდა დამკვეთის პასუხისმგებლობა, კერძოდ:

ტერმინალის უბნებზე ცისტერნებიდან პროდუქტის არადროული ჩამოცლის შემთხვევაში ტექნიკური პირობების თანახმად, ტერმინალის ჩიხებში, შემსრულებლის სადგურის ლიანდაგებსა და გზის სხვა სადგურებში ჩამოსხმის მოლოდინში ცისტერნების მოცდენაზე პასუხისმგებლობა ეკისრება დამკვეთს დადგენილი ნორმის ფარგლებში.

სკ-ს 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშკერულება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლიდან. ყველა სახელშეკრულებო ვალდებულებისათვის საერთო წესს წარმოადგენს ის პრინციპი, რომ, თუ პირმა იკისრა ვალდებულება უნდა შეასრულოს კიდეც.

სკ-ს 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება.

ვალდებულების შეუსრულებლობა, ანუ ვალდებულების დარღვევა იწვევს მოვალის, ანუ ვალდებულების დამრღვევის პასუხისმგებლობას. სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობა არის სანქცია ნაკისრი ვალდებულების დარღვევისათვის.

მოცემულ შემთხვევაში მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების მე-4 მუხლი განსაზღვრავდა მოპასუხის ვალდებულებებს, ხოლო ამ ხელშეკრულების 6.1 პუნქტი განსაზღვრავდა მოპასუხის პასუხისმგებლობას.

აჭარის ა/რ უმაღლესმა სასამართლომ დაადგინა, რომ მოპასუხეს ხელშეკრულების მე-4 მუხლის მოთხოვნა არ დაურღვევია, ანუ მიუთითა, რომ მოპასუხეს არ დაურღვევია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებანი. ასეთ შემთხვევაში დაუსაბუთებელია აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს მოსაზრება მოპასუხისათვის ხელშეკრულების მე-6 მუხლით ვაგონების მოცდენისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების შესახებ. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილში იურიდიულად იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ “მოპასუხე ვალდებული იყო ტერმინალში სათავსების უქონლობის გამო შემადგენლობის მოცდენის თავიდან ასაცილებლად გაეფრთხილებინა ტვირთმფლობელები გარკვეული დროის განმავლობაში შეეჩერებინათ ტვირთის გამოგზავნა, რითაც საქართველოს რკინიგზა აიცილებდა ვაგონების მოცდენას და ამით გამოწვეულ მატერიალურ ზარალს".

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს ზემოთ მითითებული მოსაზრება საკასაციო სასამართლოს დაუსაბუთებლად მიაჩნია იმის გამო, რომ შპს “ს. რ." და ფირმა “ა. ლ." შორის დადებული ხელშეკრულებით ტვირთმფლობელთა გაფრთხილების მოვალეობა ტვირთების გამოგზავნის შეჩერების შესახებ მოპასუხეს არ ევალება. ხელშეკრულებაში ამასთან დაკავშირებით არაფერია მითითებული. აქედან გამომდინარე საკასაციო პალატა თვლის, რომ უსაფუძვლოა აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ თითქოს “ხელშეკრულების დამდებმა მხარეებმა, კარგად იცოდნენ, რომ სხვა სახელმწიფოთა ვაგონების მოცდენა იყო დაკავშირებული საჯარიმო სანქციებთან და სწორედ ამიტომ ხელშეკრულების მე-6 პუნქტში ჰპოვა მან თავისი ასახვა.” ამრიგად, უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული ეს გარემოებაც დაუსაბუთებელია.

უმაღლესმა სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტის დროს გამოიყენა სკ-ს 394-ე მუხლი.

მართალია, სკ-ს 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების შესაბამისად მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში უმაღლესი სასამართლო თვითონ ადგენს, რომ მოპასუხის _ ანუ მოვალის მხრივ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების დარღვევას, ანუ ხელშეკრულების მე-4 მუხლის დარღვევას ადგილი არ ჰქონდა. ასეთ შემთხვევაში დაუსაბუთებელია აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს მოსაზრება, თუ რატომ უნდა დაეკისროს ზიანის ანაზღაურება მოპასუხეს თუკი მას ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება არ დაურღვევია.

აჭარის ა/რ უმაღლესმა სასამართლომ მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების 6.1 პუნქტს შემდეგნაირი ახსნა მისცა. ამ პუნქტის შესაბამისად დამკვეთს ეკისრება პასუხისმგებლობა ორ შემთხვევაში: პირველი, როცა ტერმინალის უბნებზე პროდუქციის ჩამოსხმა მოხდება არადროულად, ამისთვის დადგენილი დროის გადაცილებით, ხოლო მეორე და მთავარი, როდესაც ვაგონები მოცდა ტერმინალის ჩიხებში, შემსრულებელის სადგურების ლიანდაგებსა და სხვა სადგურებში ჩამოსხმის მოლოდინის გამო.

მოპასუხე არ უარყოფს პასუხისმგებლობის ამგვარი ფორმის არსებობას, მაგრამ მიუთითებს, რომ როგორც პირველ, ისე მეორე შემთხვევაში პასუხისმგებლობა დაეკისრებოდა მას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მისი მხრიდან ადგილი ექნებოდა ხელშეკრულების მე-4 მუხლით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას უმაღლესმა სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი ხელშეკრულებისა და სხვა მტკიცებულებათა ფარგლებში უნდა დაადგინოს, რა ვალდებულებების შესრულება ეკისრებოდა დამკვეთს; რა ვალდებულებების შესრულება იკისრა შემსრულებლის წინაშე და რა არ შეასრულა. აქედან გამომდინარე, უნდა განისაზღვროს რა სახის პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მას.

უმაღლესმა სასამართლომ უნდა დაადგინოს მხარეთა შორის დადგენილი ხელშეკრულება რა სახის ხელშეკრულებას წარმოადგენს. ხომ არაა იგი ნარდობის ხელშეკრულება და მხარეთა შორის წამოჭრილი დავა სკ-ს 629-656-ე მუხლების საფუძველზე ხომ არ უნდა გადაწყდეს.

უმაღლესმა სასამართლომ უნდა გაარკვიოს, მოსარჩელე თუ რატომ მოითხოვდა მოპასუხეზე გადასახდელად დაკისრებულ თანხებს სხვადასხვა დროს სხვადასხვა პირებისაგან. კერძოდ, ფირმა “ს. რ.”, “ს.”, “ბ.”, “კ. ტ. ი.”, “ნ.-ვ.”, და ა.შ. მოცდენების ანაზაღურების მოთხოვნის რა საფუძველი გააჩნდა მოსარჩელეს ამ ორგანიზაციებისადმი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ფირმა “ე.” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელხალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შესაბამის კოლეგიას.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.