¹ბს-22-22(კ-06) 26 აპრილი, 2006 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელეები) _ გ. ს-ე, ბ. ტ-ე, ბ. ძ-ე

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 28 ოქტომბრის განჩინება

სარჩელის საგანი _ სამუშაოზე აღდგენა და იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 10 თებერვალს გ. ს-მ, ბ. ტ-მ და ბ. ძ-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიმართ და აღნიშნული დეპარტამენტის 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანების გაუქმება, თანამდებობებზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება მოითხოვეს.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ისინი მუშაობდნენ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ვაკე-საბურთალოს რაიონის სამმართველოში, კერძოდ, გ. ს-ე მუშაობდა 2003 წლიდან და მისი ხელფასი შეადგენდა 100 ლარს, ბ. ტ-ე _ 1996 წლიდან და მისი ხელფასი შეადგენდა 129 ლარს, ბ. ძ-ე კი _ 2003 წლიდან და მისი ხელფასი შეადგენდა 100 ლარს. დისციპლინური წესით დასჯის შესახებ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანებით მოსარჩელეები გათავისუფლდნენ სამსახურიდან, რასაც საფუძვლად დაედო გამოძიებისათვის ჯერ კიდევ დაუდგენელი პირების მიერ აღნიშნული დეპარტამენტის ვაკე-საბურთალოს რაიონის სამმართველოს დაცვაზე აყვანილი ერთ-ერთი ობიექტის _ მაღაზია “...” გაქურდვის ფაქტთან დაკავშირებით, მოსარჩელეთა მხრიდან სამსახურებრივი მოვალეობებისადმი თითქოსდა არაკეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს.

მოსარჩელეები აღნიშნავდნენ, რომ 2004 წლის 30 დეკემბრიდან 31 დეკემბრამდე სამსახურებრივ მოვალეობებს ასრულებდნენ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ვაკე-საბურთალოს რაიონის სამმართველოს განწესში და მათ ევალებოდათ დაცვის ობიექტთან დაკავშირებით, მიღებულ განგაშზე რეაგირება და გასვლა შესაბამის ობიექტზე, მისი დათვალიერება და საჭიროების შემთხვევაში _ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩამდენი პირის დაკავება. მოსარჩელეებმა მოახდინეს მაღაზია “...” დაკავშირებით, მიღებულ ორ განგაშზე ორჯერ რეაგირება და გასვლა შესაბამის ობიექტზე, დაათვალიერეს იგი და შემოწმების შედეგები რაციის საშუალებით გადასცეს დანიშნულების ადგილზე. ამდენად, არ არსებობდა მოსარჩელეთა მხრიდან სამსახურებრივი მოვალეობებისადმი არაკეთილსინდისიერი დამოკიდებულების ფაქტი და მათი დისციპლინური წესით დასჯის საფუძველი.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 12 აპრილის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ვაკე-საბურთალოს რაიონის სამმართველო.

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც არ ცნო სარჩელი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

შესაგებლის ავტორის განმარტებით, მოსარჩელეები სამსახურიდან გათავისუფლდნენ “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 30-ე მუხლის მე-2, მე-3 და მე-8 პუნქტების, შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ დებულების 44-ე მუხლის მე-2, მე-3 და მე-8 პუნქტების, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტებისა და მე-3 მუხლის “თ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულებისათვის, რაც გამოიხატა მათ მიერ სათანადო ზომების მიუღებლობაში, რასაც შედეგად მოჰყვა შესაბამისი დაწესებულებისათვის ქონებრივი ზიანის მიყენება. მოსარჩელეებს ევალებოდათ განგაშის მიღებისთანავე გასულიყვნენ ობიექტზე და მოეხდინათ დანაშაულებრივი ქმედების _ ქურდობის აღკვეთა, რაც მათ არ გაუკეთებიათ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს (თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს უფლებამონაცვლე) ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანება; გ. ს-ე, ბ. ძ-ე და ბ. ტ-ე აღდგენილ იქნენ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ვაკე-საბურთალოს რაიონის სამმართველოში ... ჯგუფის ... თანამდებობაზე; მოპასუხეს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებით განაცდურის ანაზღაურება სამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან _ 2005 წლის 14 იანვრიდან სამსახურში აღდგენის დღემდე.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხემ მის მიერ მოკვლეულ ფაქტობრივ გარემოებებს მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება და არსებობდა მის მიერ გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის _ 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანების ბათილობის საქართველოს ზოგადი ადინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული საფუძველი, კერძოდ, აღნიშნული აქტის გამოცემის დადგენილი წესის დარღვევა იყო არსებითი ხასიათის, რადგან ამ დარღვევის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საქმეზე მიღებული იქნებოდა განსხვავებული გადაწყვეტილება. ხსენებული დარღვევა გამოიხატა იმაში, რომ მაღაზია “...” გაქურდვასთან დაკავშირებით, ჩატარებული სამსახურებრივი შემოწმების დროს არ იქნა გამოვლენილი ისეთი ფაქტობრივი გარემოებანი, რომლებიც უტყუარად დაადასტურებდა მოსარჩელეთა მხრიდან მათთვის დაკისრებული სამსახურებრივი მოვალეობების არაჯეროვნად შესრულებას, ხოლო მოპასუხის დასკვნები არ ეყრდნობოდა უტყუარ მტკიცებულებებს. აქედან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეები სამსახურიდან დაითხოვეს უსაფუძვლოდ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 28 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები სამსახურიდან გათავისუფლდნენ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტების საფუძველზე, სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულებისათვის _ განგაშის მიღებისთანავე არ გასულან შესაბამის ობიექტზე და არ მოუხდენიათ დანაშაულებრივი ქმედების _ ქურდობის აღკვეთა, რასაც მოჰყვა შესაბამისი დაწესებულებისათვის ქონებრივი ზიანის მიყენება.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანება გამოცემული იყო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დადგენილი წესის დარღვევით _ სახეზე იყო ხსენებული კოდექსის 53-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნის უგულებელყოფა, კერძოდ, აღნიშნული ბრძანება არ იყო დასაბუთებული _ მოცემულ საქმეში არ მოიპოვებოდა მოსარჩელეთა ჩვენების გამაბათილებელი საწინააღმდეგო მტკიცებულება, რის გამოც არსებობდა ხსენებული ბრძანების საქართველოს ზოგადი ადინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ბათილობის საფუძველი, ხოლო ამ დარღვევის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საქმეზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. ამასთან, მოსარჩელეების მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულება დადგენილ იქნა იმ პირთა ჩვენებებით, ვინც არასწორად შეავსო რეგისტრაციის ჟურნალი და ახსნა-განმარტების მიცემისას გამოიჩინა არაგულწრფელობა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 28 ოქტომბრის განჩინება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 225-ე და 244-ე მუხლები, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეეფასებინა მტკიცებულებები, შეედარებინა ახსნა-განმარტებები, მოეხდინა მტკიცებულებათა შედარებითი გამოკვლევა და ემსჯელა მათზე. მოსარჩელეები ვალდებული იყვნენ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, დაემტკიცებინათ გარემოებანი, რომლებზედაც ისინი ამყარებდნენ თავიანთ მოთხოვნებსა და შესაგებელს, თუმცა მათ არ წარმოუდგენიათ რაიმე მტკიცებულება თავიანთი მოვალეობის ჯეროვნად შესრულების დასადასტურებლად. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილი სასამართლო სხდომაზე მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის თაობაზე, რის საფუძველზედაც უნდა გამოეტანა დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა ასევე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლი _ ერთი მხარის მიერ ისეთი გარემოების არსებობის ან არარსებობის დადასტურება (აღიარება), რომელზედაც მეორე მხარე ამყარებდა თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს, სასამართლომ არ ჩათვალა საკმარის მტკიცებულებად და საფუძვლად არ დაუდო სასამართლო გადაწყვტილებას. კერძოდ, ის გარემოება, რომ ბ. ტ-ს ინციდენტის დროს ეძინა, რაც თვითონვე აღიარა მის მიერვე დაწერილ ახსნა-განმარტებაში და პირველი ინსტანციის სასამართლოში, სასამართლოს უნდა მიეღო უტყუარ მტკიცებულებად.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიუთითა, რომ მოსარჩელეების მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულება დადგენილ იქნა იმ პირთა ჩვენებებით, ვინც არასწორად შეავსო რეგისტრაციის ჟურნალი და ახსნა-განმარტების მიცემისას გამოიჩინა არაგულწრფელობა. ის ფაქტი, რომ დისპეტჩერებმა დარღვევით შეავსეს რეგისტრაციის ჟურნალი, არ ნიშნავს იმას, რომ მათ მოსარჩელეებს არ გადასცეს განგაში, ხოლო დისპეტჩერების მიერ ჟურნალის დარღვევით შევსება და მძღოლის არაგულწრფელობა გახდა მათი დისციპლინარული წესით დასჯის საფუძველი. სააპელაციო სასამართლომ მტკიცებულებათა გამოკვლევა-შეფასებისას უგულებელყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი მოთხოვნები.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს რომ მოეხდინა მტკიცებულებათა სათანადო გამოკვლევა-შეფასება, არასწორად არ გამოიყენებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლს. მოსარჩელეების მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვნად შესრულების ფაქტი დადასტურებულია მთელი რიგი მტკიცებულებებით, ხოლო გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემას წინ უძღოდა სამსახურებრივი შემოწმება, რითაც დადგინდა მათ მიერ აღნიშნული ფაქტი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლი, ვინაიდან გასაჩივრებული ბრძანების მომზადებისა და გამოცემისას კანონის არანაირ დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 382-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც, სასამართლო ფაქტებისა და მტკიცებულებების შეფასებასა და შემოწმებას ახდენს სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნასთან მიმართებაში. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია გასაჩივრებული ბრძანების, როგორც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ნაწილის ბათილობის თაობაზე, რის თაობაზეც იყო მითითება სააპელაციო საჩივარში. კერძოდ, სასამართლოს ბათილად უნდა ეცნო ხსენებული ბრძანება მხოლოდ ნაწილობრივ _ მოსარჩელეების სამსახურიდან დათხოვნის ნაწილში და არა მთლიანად, ვინაიდან აღნიშნული ბრძანებით, მოსარჩელეების გარდა, დისციპლინური წესით დაისაჯა დაცვის პოლიციის კიდევ ექვსი თანამშრომელი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი _ გასაჩივრებული განჩინების სამოტივაციო ნაწილში არ მიუთითა ფაქტებზე, რომელთა არსებობა-არარსებობის შესახებ არ დავობდნენ მხარეები, აგრეთვე _ ფაქტებზე, რომლებიც დადგენილად ცნო სასამართლომ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით. აქედან გამომდინარე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე" ქვეპუნქტის თანახმად, გასაჩივრებული განჩინება კანონის დარღვევითაა მიღებული _ იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის ,,დ" ქვეპუნქტი _ სამსახურებრივი გულგრილობის ფაქტზე აღძრული იყო სისხლის სამართლის საქმე, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ მაინც განიხილა საქმე, მაშინ, როდესაც აღნიშნული საპროცესო ნორმის თანამხად, იგი ვალდებული იყო შეეჩერებინა მოცემული საქმის წარმოება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 9 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან 20 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2006 წლის 22 მარტამდე.

2006 წლის 23 თებერვალს გ. ს-ის, ბ. ტ-ისა და ბ. ძ-ის წარმომადგენელმა ბ. გ-მა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება და აღნიშნა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი იყო დაუშვებელი. ბ. გ-მა მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე: მოცემული საკასაციო საჩივრის განხილვას არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკისათვის; სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან; მართალია, კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია მთელი რიგი საპროცესო ნორმები, კერძოდ _ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 382-ე, 249-ე და 279-ე მუხლები, მაგრამ აღნიშნული არ შეესაბამება სინამდვილეს და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა საპროცესო ნორმების დარღვევების გარეშე. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს სრული უფლება ჰქონდა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 382-ე მუხლის თანახმად, მთლიანად ან ნაწილობრივ გაეზიარებინა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა გამოკვლევის შედეგები, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებით არ დარღვეულა არნიშნული კოდექსის 249-ე მუხლის მოთხოვნები, ხსენებული კოდექსის 279-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტი კი არ ავალდებულებდა სასამართლოს შეეჩერებინა მოცემული საქმის წარმოება, ვინაიდან სისხლის სამართლის საქმე აღძრული იყო შესაბამის ფაქტზე და არა მოსარჩელეთა მიმართ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარს, გ. ს-ის, ბ. ტ-ისა და ბ. ძ-ის წარმომადგენელ ბ. გ-ის მოსაზრებას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ მტკიცებულებათა გამოკვლევა-შეფასებისას უგულებელყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი მოთხოვნები. კასატორი მიუთითებს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან შემდეგ საპროცესო დარღვევებზე: სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 225-ე და 244-ე მუხლები _ არ შეაფასა მტკიცებულებები, არ შეადარა ახსნა-განმარტებები, არ მოახდინა მტკიცებულებათა შედარებითი გამოკვლევა და არ იმსჯელა მათზე; სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი სასამართლო სხდომაზე მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის თაობაზე; სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა ასევე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლი _ ერთი მხარის მიერ ისეთი გარემოების არსებობის ან არარსებობის დადასტურება (აღიარება), რომელზედაც მეორე მხარე ამყარებდა თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს, სასამართლომ არ ჩათვალა საკმარის მტკიცებულებად და საფუძვლად არ დაუდო სასამართლო გადაწყვეტილებას; სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 382-ე მუხლი _ სასამართლოს ბათილად უნდა ეცნო გასაჩივრებული ბრძანება მხოლოდ ნაწილობრივ _ მოსარჩელეების სამსახურიდან დათხოვნის ნაწილში და არა მთლიანად, ვინაიდან აღნიშნული ბრძანებით, მოსარჩელეების გარდა, დისციპლინური წესით დაისაჯნენ დაცვის პოლიციის სხვა თანამშრომლებიც; სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი _ გასაჩივრებული განჩინების სამოტივაციო ნაწილში არ მიუთითა ფაქტებზე, რომელთა არსებობა-არარსებობის შესახებ არ დავობდნენ მხარეები, აგრეთვე _ ფაქტებზე, რომლებიც დადგენილად ცნო სასამართლომ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით; სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის ,,დ" ქვეპუნქტი _ სამსახურებრივი გულგრილობის ფაქტზე აღძრული იყო სისხლის სამართლის საქმე, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ მაინც განიხილა საქმე, მაშინ, როდესაც აღნიშნული საპროცესო ნორმის თანამხად, იგი ვალდებული იყო შეეჩერებინა მოცემული საქმის წარმოება სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

საკასაციო სასამართლოს თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე ჩათვალა დადგენილად, რომ მოსარჩელეები სამსახურიდან გათავისუფლდნენ სამსახურებრივი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულებისათვის _ განგაშის მიღებისთანავე არ გავიდნენ შესაბამის ობიექტზე და არ მოახდინეს დანაშაულებრივი ქმედების _ ქურდობის აღკვეთა, ხოლო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანება გამოცემული იყო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დადგენილი წესის დარღვევით _ სახეზე იყო ხსენებული კოდექსის 53-ე მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნის უგულებელყოფა, კერძოდ, აღნიშნული ბრძანება არ იყო დასაბუთებული, რომ არ უმსჯელია და არ გამოუკვლევია შესაბამისი ფაქტობრივი გარემოებები საქმეში არსებული მტკიცებულებების მიხედვით და დასკვნები გამოიტანა მხოლოდ მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტებების საფუძველზე, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან მოსარჩელეები _ გ. ს-ე, ბ. ტ-ე და ბ. ძ-ე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანებით გათავისუფლდნენ სამსახურიდან, ხოლო აღნიშნული ბრძანება, მოსარჩელეების გარდა, შეეხებოდა ხსენებული დეპარტამენტის სხვა თანამშრომლებსაც, რომლებიც ასევე დაისაჯნენ დისციპლინური წესით, სააპელაციო სასამართლოს ბათილად უნდა ეცნო გასაჩივრებული ბრძანება მხოლოდ ნაწილობრივ _ მოსარჩელეების სამსახურიდან დათხოვნის ნაწილში, რადგან აღნიშნული ბრძანება მასში მოხსენიებულ სხვა პირებს არ გაუსაჩივრებიათ გ. ს-სთან, ბ. ტ-სა და ბ. ძ-სთან ერთად. სააპელაციო სასამართლომ კი უცვლელად დატოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ხსენებული ბრძანება შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან მოსარჩელეთა დათხოვნის შესახებ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ საქალაქო სასამართლომ გასაჩივრებული ბრძანება ბათილად ცნო არა მარტო იმ ნაწილში, რომელიც შეეხებოდა მოსარჩელეების სამუშაოდან გათავისუფლებას, არამედ მთლიანად, ანუ საქალაქო სასამართლომ გასაჩივრებული ბრძანება ბათილად ცნო სხვა, არამოსარჩელე პირების მიმართაც, ისე, რომ ისინი არ ჩაუბია მოცემულ საქმეში მესამე პირებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე. აღნიშნული ნაწილის მიხედვით კი, მესამე პირი აუცილებლად უნდა იქნეს საქმეში ჩაბმული, თუ იგი არის იმ სამართალურთიერთობის მონაწილე, რომლის თაობაზედაც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილი, რადგან თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებით, გასაჩივრებულ ბრძანებაში მითითებულ სხვა სუბიექტებთან მიმართებაშიც დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მოტივაციას გასაჩივრებული ბრძანების საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით ბათილობის თაობაზე, ისე, რომ ამ კუთხით არ უმსჯელია საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერებაზე. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო გამოეყენებინა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილი _ საქმეში სავალდებულო წესით ჩაება ზემოხსენებული სუბიექტები.

შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად უნდა გამოიკვლიოს შესაბამისი ფაქტობრივი გარემოებები საქმეში არსებული მტკიცებულებების მიხედვით, აგრეთვე, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირი _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2005 წლის 14 იანვრის ¹10 ბრძანებაში მოსარჩელეებთან ერთად მოხსენიებული სხვა პირები საქმეში მესამე პირებად ჩააბას საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე და მიიღოს კანონიერი და დასაბუთებული გადაწყვეტილება საქმეზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 28 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს უფლებამონაცვლე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 28 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს უფლებამონაცვლე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას;

3.. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.