გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
¹ 3კ-561-02 11 სექტემბერი, 2002 წ., ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),
ლ. გოჩელაშვილი, მ. წიქვაძე
დავის საგანი: საქმის წარმოების განახლება ახალად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო.
აღწერილობითი ნაწილი:
თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლომ განიხილა ბ. მ-სა და ი. კ-ის სარჩელი, რომლითაც მოსარჩელეები მოითხოვდნენ შპს “ა-ის" კუთვნილი ქონების ნატურით გამოყოფას. შპს “ა." სარჩელით მოითხოვდა საზოგადოების რეგისტრაციის გაუქმებას. 1997წ. 13 ოქტომბრის სასამართლო გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ბ. მ-სა და იზა კ-ის მოთხოვნა და თბილისში, ... მდებარე ფართიდან მათ გამოეყოთ შპს-ში კუთვნილი წილის (54%) შესაბამისი ფართი. შპს “ა-ის" პარტნიორთა კრების ოქმი საზოგადოებიდან ბ. მ-ს გარიცხვის თაობაზე ჩაითვალა გაუქმებულად. საზოგადოების 1995წ. 10 ოქტომბრის ოქმით ბ. მ-სათვის წილების დათმობა ჩაითვალა კანონიერად. ი. კ-ესა და შპს “ა-ის" დირექტორს ც. ბ-ეს შორის დადებული ხელშეკრულება 9% წილის დათმობის თაობაზე გაუქმებულ იქნა, სარჩელი საზოგადოების რეგისტრაციის გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1997წ. 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა და 1998წ. დეკემბერში მიექცა აღსასრულებლად.
შპს “ა-ის" პარტნიორებმა 1999წ. 22 ივნისს განცხადებით მიმართეს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვეს ზემოთ აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო. განმცხადებლებმა საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად მიუთითეს შს სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური სამმართველოს 1999წ. 5 თებერვლის ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც დადგენილ იქნა 1995წ. 10 ოქტომბრის ამხანაგობის ოქმზე ც. ბ-ის ხელმოწერის სიყალბე.
თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 25 ივნისის განჩინებით განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების თაობაზე დასაშვებად იქნა მიჩნეული. ამავე სასამართლოს 1999წ. 22 სექტემბრის განჩინებით განმცხადებელის მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ვაკის რაიონის სასამართლოს 1997წ. 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმის წარმოება განახლდა. სასამართლომ 2001წ. 6 აგვისტოს განჩინებით ძირითადი სარჩელიდან ცალკე წარმოებად გამოყო სარჩელი შპს “ა-ის" რეგისტრაციის გაუქმების თაობაზე.
ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი შპს-ს რეგისტრაციის გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ა-ის" წარმომადგენელმა, ხოლო ბ. მ-ს წარმომადგენელმა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა მოცემულ საქმეზე 1999წ. 25 ივნისის, 22 სექტემბრისა და 2001წ. 6 აგვისტოს განჩინებების გაუქმება.
თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 30 იანვრის განჩინებით დასაშვებად იქნა მიჩნეული ბ. მ-ს წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივარი, რადგან იგი ეფუძნებოდა სსკ-ს 377-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნას. სასამართლომ მიუთითა, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. სექტემბრის განჩინებით გაუქმდა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება. საპროცესო კოდექსით აღნიშნული განჩინება საჩივრდება მხოლოდ საბოლოო გადაწყვეტილებასთან ერთად. მოცემულ შემთხვევაში ბ. მ-ს, რომლის უფლებებიც დაირღვა გასაჩივრებული განჩინებით, უფლება აქვს მოითხოვოს მათი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილებასთან ერთად. იმავე სხდომაზე განხილულ იქნა ორივე სააპელაციო საჩივარი: მ. გ-ისა და სხვათა სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება, ასევე ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ბ. მ-ს წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივარი და გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 22 სექტემბრისა და 2001წ. 6 აგვისტოს განჩინებები. სააპელაციო საჩივარს ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 25 ივნისის განჩინების გაუქმების ნაწილში უარი ეთქვა. განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების საფუძვლიანობის შემოწმების სტადიიდან ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე დაადგინა შემდეგი:
პირველი ინსტანციის სასამართლომ მას შემდეგ რაც განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ დასაშვებად მიიჩნია და დანიშნა საქმის ზეპირი მოსმენა (1999წ. 22 სექტემბერს), თავდაპირველი მოსარჩელე არ მოიწვია კანონით დადგენილი წესით (სსკ-ს 70-ე მუხლის პირველი ნაწილი). ამით სასამართლომ საქმის განხილვის დროს დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით გარანტირებული სამართალწარმოების შეჯიბრებითობის პრინციპი _ პროცესზე მოუწვეველმა მხარემ რეალიზაცია ვერ გაუკეთა თავის უფლებას უარეყო ან გაექარწყლებინა განმცხადებლის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები და მტკიცებულებები. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება სსკ-ს 394-ე მუხლის “ბ" ქვეპუნქტის გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.
სააპელაციო სასამართლომ იურიდიულად დაუსაბუთებლად მიიჩნია მოცემულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ 1999წ. 22 სექტემბერს მიღებული განჩინება, რადგან საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად მითითებული იყო ზოგადად სსკ-ს 423-ე მუხლი მაშინ, როცა ეს ნორმა ადგენს საქმის წარმოების განახლების სხვადასხვა საფუძვლებს. სასამართლომ ასევე უკანონოდ მიიჩნია განჩინებით საქმის ცალკე წარმოებად გამოყოფა (2001წ. 6 აგვისტოს განჩინება), რადგან იგი იურიდიულად არ არის დასაბუთებული. სასამართლომ განჩინებაში არ დაასაბუთა სსკ-ს 182-ე მუხლის გამოყენების აუცილებლობა. თუ პირველი ინსტანციის სასამართლო მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ შეგებებული სარჩელი თავისი არსით იყო დამოუკიდებელი სარჩელი, მაშინ მას უნდა ემსჯელა საქმეების ცალ-ცალკე წარმოებად გაყოფის თაობაზე და უნდა განესაზღვრა თითოეული მათგანის შემდგომი განხილვის პროცედურა, ანუ, ორივე სარჩელის განხილვა ცალკე წარმოებად უნდა მომხდარიყო, სინამდვილეში კი ამ განჩინებით გაურკევველი დარჩა ბ. მ-სა და ი. კ-ის სარჩელის ბედი.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ აღნიშნული განჩინების (2001წ. 6 აგვისტო) გაუქმების საფუძველია სსკ-ს 394-ე მუხლის “თ" ქვეპუნქტი.
სააპელაციო სასამართლომ განცხადების წარმოებაში მიღების შესახებ განჩინება (1999წ. 25 ივნისი) კანონიერად მიიჩნია იმ საფუძვლით, რომ დოკუმენტი (ექსპერტიზის დასკვნა) 1999წ. 4 მაისს წარდგენილ იქნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში. იგი სასამართლოს განხილვის საგანი არ გამხდარა. შესაბამისად, ახალი საპროცესო კოდექსის ამოქმედების შემდეგ განმცხადებლებს მიეცათ საშუალება საქმის წარმოების განახლების თაობაზე შეეტანათ განცხადება საქმის განმხილველ სასამართლოში. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეს საქმის განხილვისას არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ განცხადებელმა თავისი ბრალით გაუშვა სსკ-ს 426-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი განცხადების წარდგენის ვადა.
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 აგვისტოს გადაწყვეტილების მიღებისას მოწინააღმდეგე მხარე არ გამოცხადდა სხდომაზე. სასამართლომ არ დააკმაყოფილა პროცესზე გამოცხადებული მხარის შუამდგლომლობა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების თაობაზე; არ დაასაბუთა სასარჩელო მოთხოვნის უსაფუძვლობა. კერძოდ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად, მიიჩნია შპს-ს რეგისტრაციის ხარვეზიანობა, მაგრამ არ დაასაბუთა, თუ რატომ არ უნდა იქნეს გამოყენებული ამ შემთხვევაში “მეწარმეთა შესახებ" კანონის 5.8. მუხლი. ამასთან, სასამართლომ რეგისტრაციის გაუქმების საკითხი დაუკავშირა ძირითადი სარჩელის მოთხოვნას და მოსარჩელეების ახსნა-განმარტებებს, რითაც ფაქტობრივად დაადასტურა 2001წ. 6 აგვისტოს განჩინების უსწორობა საქმის ცალკე წარმოებად გამოყოფის თაობაზე.
აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ. კერძოდ, მ. გ-ი და სხვები ითხოვენ სააპელაციო პალატის 2002წ. 30 იანვრის განჩინების გაუქმებას, რომლითაც დასაშვებად იქნა მიჩნეული ბ. მ-ს წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივარი. ასევე მოითხოვენ ამავე სხდომაზე მიღებული იმ განჩინების ნაწილობრივ გაუქმებას, რომლითაც საქმე არსებითად იქნა განხილული და გადაწყვეტილი. კერძოდ, იმ ნაწილში, რომლითაც დაკმაყოფილდა ბ. მ-ს წარმომადგენლის მოთხოვნა. საკასაციო საჩივრის საფუძვლად მითითებულია შემდეგი გარემოებანი:
სსკ-ს 377-ე მუხლის მე-3 ნაწილი ითვალისწინებს გადაწყვეტილებასთან ერთად იმ განჩინებების გასაჩივრებას, რომლებიც გამოტანილია საქმის პირველ ინსტანციაში განხილვასთან დაკავშირებით და წინ უსწრებს გადაწყვეტილების გამოტანას, იმისგან დამოუკიდებლად, დასაშვებია თუ არა მათ მიმართ კერძო საჩივრის შეტანა. ბ. მ-ს წარმომადგენელს გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია, გადაწყვეტილების გასაჩივრების გარეშე კი იმ განჩინებების გასაჩივრება, რომლებიც წინ უსწრებდა გადაწყვეტილებას, საპროცესო კოდექსი არ ითვალისწინებს. აქედან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა სსკ-ს 377-ე მუხლის მე-3 ნაწილი. ამ ნორმის თანახმად სააპელაციო პალატის მსჯელობის საგანი შეიძლება იყოს არა ნებისმიერი განჩინება, მიღებული პირველი ინსტანციის მიერ, არამედ მხოლოდ ის განჩინებები, რომლებიც მიღებულია საქმის განხილვასთან დაკავშირებით. სსკ-ს 431-ე მუხლის მიხედვით საქმის განხილვა იწყება წინა გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ, 1999წ. 22 სექტემბრის განჩინებით კი გაუქმდა სასამართლოს 1997წ. 13 ოქტომბრის კანონიერი ძალაში შესული გადაწყვეტილება და ამის შემდეგ დაიწყო საქმის ხელახალი განხილვა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს განხილვის საგანი შეიძლება გამხდარიყო მხოლოდ 1999წ. 22 სექტემბრის შემდეგ გამოტანილი განჩინებები და არა 1999წ. 25 ივნისის განჩინება.
კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატის 2002წ. 30 იანვრის განჩინება, რომლითაც ბ. მ-ს წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა მიჩნეული, იურიდიულად დაუსაბუთებულია. კასატორი თვლის, რომ ბ. მ-ს შეუძლია გაასაჩივრის მხოლოდ მის სარჩელთან დაკავშირებით მიღებული გადაწყვეტილება და, შესაბამისად, ამ გადაწყვეტილებამდე მიღებული განჩინებები. მოცემულ შემთხვევაში კი სასამართლომ განიხილა შპს-ის რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ სარჩელი (სადაც ბ. მ-ა მესამე პირადაა ჩაბმული) და არა ბ. მ-ს სასარჩელო მოთხოვნა.
საკასაციო საჩივრის ავტორი დამატებით საკასაციო საჩივარში მიუთითებს, რომ მოცემული საქმის განხილვისას ბ. მ-ს წარმომადგენელს არ ჰქონდა უფლება მონაწილეობა მიეღო საქმის განხილვაში, რადგან მასზე გაცემული მინდობილობა კანონის მოთხოვნათა დარღვევითაა გაცემული. კერძოდ, ბ. მ-ს მიერ 2001წ. 15 ოქტომბერს მ. გ-ს სახელზე გაცემულია მინდობილობა, რომელიც არ არის ლეგალიზებული (აღნიშნული მინდობილობის საფუძველზე მ. გ-მ შემდგომ თ. ლ-იეს მისცა რწმუნებულება მოცემულ საქმეში მონაწილეობის მიღების თაობაზე). აღნიშნული მინდობილობა არ აკმაყოფილებს “საკონსულო დაწესებულებათა შესახებ" კანონის 55-ე მუხლის მოთხოვნას.
ბ. მ-ს წარმომადგენელი თ. ლ-ე მოითხოვს სააპელაციო სასამართლოს 2002წ. 30 იანვრის განჩინების ნაწილობრივ გაუქმებას. კერძოდ, იმ ნაწილში, რომლითაც ძალაში დარჩა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 25 ივნისის განჩინება. კასატორს მაიჩნია, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა სსკ-ს 429-ე მუხლი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონის _ სსკ-ს 436-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა სსკ-ს 426-ე მუხლის პირველი ნაწილი. საკასაციო საჩივრის საფუძვლად მიუთითა შემდეგი გარემოებანი: განმცხადებლები მიუთითებენ, რომ მათთვის ახალი გარემოება ცნობილი გახდა 1999წ. 4 მაისს, განცხადება კი წარდგენილია კანონით დადგენილი ერთთვიანი ვადის გაშვების შემდეგ. სსკ-ს 426-ე მუხლის პირველი ნაწილით ამ ვადის გაგრძელება არ დაიშვება. მიუხედავად ამისა, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ 1999წ. 25 ივნისის განჩინება სააპელაციო სასამართლოს მიერ დაუსაბუთებლად კანონერად იქნა მიჩნეული. კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მხარემ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ განმცხადებლის ბრალით მოხდა ხანდაზმულობის ვადის გასვლა. მითითებული ნორმა არ ითვალისწინებს განცხადების ვადის დარღვევით წარდგენის შემთხვევაში ამ ვადის აღდგენას, ე.ი. განმცხადებელმა ეს ვადა მისი ბრალით გაუშვა, თუ არა მიშვნელობა არა აქვს.
სამოტივაციო ნაწილი:
პალატა გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახნა-განმარტებანი და თვლის, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 30 იანვრის განჩინება გაუქმდეს, ხოლო ამავე პალატის 2002წ. 30 იანვრის განჩინება ბ. მ-ს წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების შესახებ უცვლელად დარჩეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ბ. მ-ს წარმომადგენელს უფლება ჰქონდა სააპელაციო წესით გაესაჩივრებინა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 25 ივნისის, 22 სექტემბრისა და 2001წ. 6 აგვისტოს განჩინებები. სსკ-ს 429-ე მუხლი არ ადგენს საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებად მიჩნევის შემთხვევაში სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების გასაჩივრების წესს. ასევეა, ამავე კოდექსის 182-ე მუხლითY და 430-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევებში. პალატა მიუთითებს, რომ ის განჩინებები, რომლებზეც კანონით არაა გათვალისწინებული კერძო საჩივრის შეტანა, სსკ-ს 377-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა და 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე შეიძლება გასაჩივრდეს. დადგენილია, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2001წ. 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება, რომელიც საქმის წარმოების განახლების შემდეგ მიღებული საბოლოო გადაწყვეტილებაა, გაასაჩივრა ერთმა მხარემ. ბ. მ-მ, როგორც საქმის ერთ-ერთმა მხარემ სადავო გახადა ის განჩინებები, რომლებითაც, როგორც ეს სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, დაირღვა მისი კანონიერი უფლებები. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქმის წარმოების განახლების შემდეგ სარჩელზე (სარჩელებზე) მიღებული უნდა იქნეს საბოლოო გადაწყვეტილება. ბ. მ-ს სარჩელის მოთხოვნა კი პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ განიხილა. ამდენად, უსაფუძვლოა კასატორთა მოსაზრება ბეატა მ-ს წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შესახებ. ასევე, უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1998წ. 25 ივნისის განჩინება-განცხადების დასაშვებად მიჩნევის შესახებ _ არ არის მიღებული მოცემული საქმის განხილვასთან დაკავშირებით და ამიტომ იგი არ უნდა იყოს ზემდგომი სასამართლოების განხილვის საგანი. პალატა მიუთითებს, რომ საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებობის საკითხი უშუალოდაა დაკავშირებული ამ საქმის განხილვასთან, რადგან განცხადების დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, იგი განუხილველი რჩება. ამდენად, როგორც დასაშვებობის შესახებ სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება, ისე საქმის წარმოების განახლების შესახებ, ასევე სხვა საკითხზე მიღებული განაჩენებები წინ უსწრებენ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანას და ისინი შეიძლება გასაჩივრდეს სსკ-ს 377-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა და 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე.
პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ბ. მ-ს წარმომადგენელს არ ჰქონდა სათანადო წესით გაფორმებული წარმომადგენლობითი უფლებამოსილობის დამადასტურებელი დოკუმენტი (მინდობილობა), რადგან იგი არ იყო ლეგალიზებული კანონით დადგენილი წესით. პალატა მიუთითებს, რომ, მართალია, მინდობილობას, რომელიც ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოში იყო წარდგენილი, ჰქონდა აღნიშნული ხარვეზი, მაგრამ ეს ნაკლი მხარემ შემდგომში გამოასწორა. საქმის მასალებში წარმოდგენილია რწმუნებულებები, რომლებიც დამოწმებულია რუსეთის ფედერაციაში შესაბამისი სამსახურის მიერ. “სისხლის სამართლის, სამოქალაქო და საოჯახო საქმეებზე სამართლებრივი ურთიერთდახმარების შესახებ" 1993წ. 22 იანვრის დსთ-ს კონვენციის მე-13 მუხლი შესაბამისად, დსთ-ს წევრი ქვეყნების ტერიტორიაზე გაცემული ან შედგენილი დოკუმენტები არ საჭიროებენ არავითარ დამატებით დამოწმებას დსთ-ს სხვა ქვეყნების ტერიროტიაზე და სარგებლობენ ოფიციალური დოკუმენტის სტატუსით.
პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების მოტივაცია სააპელაციო საჩივრების ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ გასაზიარებელია, მაგრამ საქმის ხელახლა განსახილველად კვლავ პირველი ინსტანციის სასამარლოში დაბრუნება დაუსაბუთებელია, ასევე დაუსაბუთებელია ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 25 ივნისის განჩინების უცვლელად დატოვების ნაწილში. სააპელაციო პალატა მიუთითებს, რომ მხარეების მიერ არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ განმცხადებელმა თავისი ბრალით გაუშვა სსკ-ს 426-ე მუხლის პირველი ნაწილით დაწესებული ერთთვიანი ვადა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნულით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, რადგან მითითებული ნორმა იმპერატიულად ადგენს, რომ განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ შეტანილ უნდა იქნეს ერთი თვის განმავლობაში და ამ ვადის გაგრძელება არ დაიშვება.
პალატა მიუთითებს, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო პალატამ უნდა გამოარკვიოს თუ როდის დაიწყო კანონით დადგენილი ვადის დენა, ე.ი. როდის გახდა მხარისათვის ცნობილი განცხადებაში მითითებული გარემოებანი; თუ განცხადებას დასაშვებად მიიჩნევს, უნდა გამოარკვიოს განცხადებაში მითითებული საქმის წარმოების განახლების საფუძვლები აკმაყოფილებს თუ არა სსკ-ს 423-ე მუხლში მითითებულ მოთხოვნებს.
სარეზოლუციო ნაწილი:
პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 30 იანვრის განჩიება გაუქმდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე პალატას.
თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 30 ივნისის განჩინებამ ბ. მ- წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების შესახებ დარჩეს უცვლელად.
განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
