¹ 3კ/884-01 14 იანვარი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. წიქვაძე (თავმჯდომარე),

ლ. გოჩელაშვილი,რ. ნადირიანი

სარჩელის საგანი: მიწის ნაკვეთის მფლობელობიდან გამოთხოვა.

აღწერილობითი ნაწილი:

1998 წლის 27 თებერვალს ზ. კ-ძემ და ლ. ო-შვილმა გ. მ-ელის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართეს ცხინვალის რაიონის სასამართლოს.

მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ ცხინვალის რაიონის სოფ. ... კოლმეურნეობის მიწის ნაკვეთი უკანონოდ ჰქონდა დაკავებული გ. მ-ელს. მიუხედავად იმისა, რომ კომისიამ მას ჩამოართვა 0.26 ჰა მიწის ფართობი და აქედან 0,13 ჰა გადასცა ლ. ო-შვილს, ხოლო 0,13 ჰა ზ. კ-ძეს, გ. მ-ელმა მითითებული ნაკვეთები არ გაათავისუფლა და ნაკვეთში მოკრეფილი ხილი სახლში წაიღო.

მოსარჩელეები მოითხოვდნენ ხილის უკან დაბრუნებას.

სასამართლოში მოსარჩელეებმა დააკონკრეტეს თავიანთი მოთხოვნა და მოითხოვეს გ. მ-ელის გამოყვანა ამ უკანასკნელის მიერ უკანონოდ დაკავებული, მათთვის მიკუთვნებული, 0,13-0,13 ჰა მიწის ნაკვეთიდან.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ მოტივით, რომ სოფ. ... მიწის რეფორმის კომისიამ მას მიანიჭა პირველი კატეგორია და 0,60 ჰა მიწის ფართობიც კატეგორიის შესაბამისად გამოუყო. აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს იგი 1988 წლიდან უვლის. ნაკვეთი იჯარით ჰქონდა აღებული, რომელზეც თვითონ გააშენა ხილი და შემოღობა. მას მიაჩნია, რომ 1997 წლის 11 ივნისს იმავე კომისიამ თვითნებურად მიანიჭა მეორე კატეგორია და 0,26 ჰექტარით უკანონოდ შეუმცირა ნაკვეთი.

ცხინვალის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ-ელი კოლმეურნეობის წევრი იყო, კოლმეურნეობის წევრები კი პირველ კატეგორიას მიეკუთვნებიან და მისი გადაყვანა მეორე კატეგორიაში უკანონო იყო. ამასთან, მითითებულ ნაკვეთს იგი 7 წლის განმავლობაში ფლობდა.

საზედამხედველო საჩივრის საფუძველზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ 1999 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით გააუქმა ცხინვალის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 19 მარტის განჩინება იმ მოტივით, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილებაში და სხდომის ოქმში დაფიქსირებული იყვნენ ხვადასხვა მსაჯულები და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნა რაიონულ სასამართლოს.

2000 წლის 4 აპრილის გადაწყვეტილებით გორის რაიონულმა სასამართლომ სარჩელი დააკმაყოფილა იმ საფუძვლით, რომ მიწის პრივატიზაციის შესახებ კანონის თანახმად პირველ კატეგორიას მიეკუთვნებოდნენ ის პირები, რომლებიც 1992 წლამდე ჩაწერილები იყვნენ სოფლად და მუშაობდნენ ადგილობრივ კოლმეურნეობებსა და მეურნეობებში, ამასთან გააჩნდათ შრომის წიგნაკში დაფიქსირებული შრომის სტაჟი. მ-ელი, მართალია, ცხოვრობდა სოფლად, მაგრამ მუშაობდა ქალაქში და კოლმეურნეობაში მუშაობის სტაჟი ან შრომის წიგნაკი არ გააჩნდა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ 1989 წლიდან კოლმეურნეობაში იჯარით მიწის აღება და მუშაობა არ იძლეოდა პირველ კატეგორიად მიჩნევისა და ზედმეტი მიწის ფლობის საფუძველს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2000 წლის 19 ივლისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. მ-ელის სააპელაციო საჩივარი და დ. ო-შვილს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა.

იმავე დღეს მიღებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით სააპელაციო სასამართლომ დააკმაყოფილა გ. მ-ელის სააპელაციო საჩივარი, გააუქმა მოცემულ საქმეზე გორის რაიონული სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და სარჩელი იმ საფუძვლით, რომ გ. მ-ელი ქურთის თემის სოფ. ... მუდმივი მცხოვრები იყო და ამ სოფელში ძმასთან ერთად ჰქონდა საერთო სახლი. იგი 1986-1988 წლებში მუშაობდა კოლმეურნეობაში, ხოლო 1989 წლიდან მუშაობდა კოლმეურნეობიდან იჯარით აღებულ მიწის ნაკვეთზე და სოფელთან კავშირი არასდროს გაუწყვეტია. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმ აქტებს, რომლითაც მას ჩამოერთვა 0,26 ჰა მიწის ნაკვეთი, იურიდიული ძალა არ გააჩნდა, რადგან იგი ცალმხრივად, გ. მ-ელის გარეშე იყო შედგენილი. ამასთან, აქტებში მითითებული არ იყო, თუ მას რომელი ნაკვეთი ჩამოერთვა. სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია გ. მ-ელის მეორე კატეგორიად მიჩნევა, რადგან მეორე კატეგორიას განეკუთვნებიან პირები, რომლებიც 1992 წლამდე ჩაწერილები იყვნენ სოფლად, მაგრამ მუშაობდნენ ქალაქში.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ სოფ. ... საპრივატიზაციო კომისიამ უგულვებელყო საქართველოს პრეზიდენტის 1996 წლის 11 თებერვლის ¹166 ბრძანებულების პირველი მუხლი, რომლის თანახმადაც, სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ კანონის შესაბამისად, საქართველოს მოქალაქეთა კომლებისათვის, ოჯახებისათვის გაცემული მიწის ნაკვეთები, მათ შორის 1992 წლამდე, მათ კანონიერ სარგებლობაში არსებული საბაღე, საბოსტნე, სააგარაკო, სამოსახლო, საკარმიდამო ნაკვეთები მიჩნეული უნდა ყოფილიყო კერძო საკუთრებად.

2000 წლის 16 აგვისტოს ლ. ო-შვილის საჩივრის საფუძველზე ლ. ო-შვილის სარჩელის ნაწილში (რომელზეც გამოტანილი იყო პირველი დაუსწრებელი გადაწყვეტილება), სააპელაციო პალატამ საქმე ხელახლა განიხილა და ლ. ო-შვილის გამოუცხადებლობის გამო მის წინააღმდეგ გამოიტანა მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება.

2001 წლის 10 იანვარს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ დააკმაყოფილა მოსარჩელეების საკასაციო საჩივარი; გააუქმა მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებები და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნა სააპელაციო სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს პრეზიდენტის 1996 წლის 11 თებერვლის ¹166 ბრძანებულების შესაბამისად სათანადო შეფასება არ მისცა იმ გარემოებას, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებს მიწის შესახებ” კანონის შესაბამისად წერილობითი მტკიცებულება გ. მ-ელისათვის სადავო მიწის ნაკვეთის გამოყოფის თაობაზე. კოლმეურნეობიდან გარკვეული პერიოდის განმავლობაში სადავო მიწის ნაკვეთის იჯარით აღება (თუმცა ამის დამადასტურებელი წერილობითი დოკუმენტიც არ ერთვოდა საქმეს) არ შეიძლება გამხდარიყო პრეზიდენტის ბრძანებულების შესაბამისად სადავო მიწაზე გ. მ-ელის სასარგებლოდ კერძო საკუთრების წარმოშობის საფუძველი, რადგან მითითებული ბრძანებულება იჯარით აღებულ ნაკვეთზე საკუთრების უფლების მოპოვებას არ ითვალისწინებდა.

საკასაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის დროს სააპელაციო სასამართლოს დარღვეული ჰქონდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნა. აპელანტის მოთხოვნა იურიდიულად გამართლებული არ იყო, რადგან აქტები, რომლითაც საპრივატიზაციო კომისიამ ნაკვეთი ჩამოართვა გ. მ-ელს და აქტები, რომლითაც სადავო მიწის ნაკვეთები საპრივატიზაციო კომისიამ დაუმაგრა ლ. ო-შვილს და ზ. კ-ძეს, გაუქმებული არ იყო. გ. მ-ელს ამ აქტების გაუქმების შესახებ მოთხოვნაც კი არ დაუყენებია სათანადო წესით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2001 წლის 4 ივლისის განჩინებით გ. მ-ელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე გორის რაიონული სასამართლოს მიერ 2000 წლის 4 აპრილს მიღებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ზ. კ-ძეს და ლ. ო-შვილს მიწის რეფორმის კომისიის მიერ გამოეყო მიწის ნაკვეთი თითოეულს 0,13 ჰას ოდენობით, ხოლო გ. მ-ელს იმავე კომისიის მიერ ჩამოერთვა უკანონო მფლობელობაში არსებული 0,26 ჰა მიწის ნაკვეთი. სარჩელი შეიტანეს ლ. ო-შვილმა და ზ. კ-ძემ, რომლებიც მოითხოვდნენ უკანონო მფლობელისაგან მიწის ნაკვეთის გამოთხოვას. სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 152-ე მუხლის შესაბამისად კანონის ან ხელშეკრულების ძალით მფლობელს შეუძლია უკანონო მფლობელისაგან გამოითხოვოს ქონება 146-ე მუხლის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა, რადგან გ. მ-ელი საქმის განხილვის ეტაპზე არც ხელშეკრულებით და არც კანონის საფუძველზე მართლზომიერად არ ფლობდა სადავო მიწის ნაკვეთს.

სააპელაციო სასამართლომ, ასევე მიუთითა, რომ პალატა ვერ იმსჯელებდა მიწის რეფორმის კომისიის გადაწყვეტილებებზე და 1997 წლის 11 ივნისის აქტების კანონიერებაზე, ვინაიდან ამ საკითხთან დაკავშირებით შემოტანილი არ ყოფილა შეგებებული სარჩელი. ის გარემოება, რომ აპელანტი თავის საჩივარში აყენებდა ზემოთ მითითებული აქტების კანონიერების საკითხს, ვერ გახდებოდა მასზე მსჯელობის საფუძველი, რადგან იგი დაყენებული არ ყოფილა საპროცესო კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესაბამისად.

2001 წლის 2 აგვისტოს გ. მ-ელმა საკასაციო საჩივრით მიმართაAსაქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

კასატორმა მოითხოვა მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განხილვისათვის დაბრუნება შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 111-ე და 219-ე მუხლის მოხოვნები: მან სააპელაციო სასამართლოს მიუთითა, რომ ... მიწის მართვის სამმართველოში მიწის პრივატიზაციის საკითხებთან დაკავშირებით განუკითხაობა სუფევდა; მისთვის უცნობი იყო, თუ რის საფუძველზე ჩამოართვეს 0,26 ჰა. მიწის ნაკვეთი; დღემდე ვერ მიიღო მტკიცებულებითი დოკუმენტი ამის შესახებ, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მისი თხოვნა.

მისი მოსაზრებით ფიქტიურია მასზე მიწის ჩამორთმევის და მოწინააღმდეგე მხარისათვის სადავო მიწის მიღება-ჩაბარების აქტები; იგი მართლზომიერად ფლობს სადავო მიწის ნაკვეთს და სარჩელის დაკმაყოფილებით სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე და სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლების მოთხოვნები.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლებში საქმის ზეპირი განხილვის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

არასწორია კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 111-ე მუხლის მოთხოვნა. მართალია, აპელანტმა სააპელაციო სასამართლოს მსვლელობის დროს დააყენა შუამდგომლობა მტკიცებულებათა გამოთხოვის შესახებ და მოითხოვა სასამართლოს დახმარება იმ დოკუმენტების გამოთხოვაში, რომლებშიც დაფიქსირებული იყო თავდაპირველად გამოყოფილი სადავო მიწის კანონიერება. რამდენად კანონიერად ჩამოერთვა მას ეს მიწა. ამასთან მიუთითა, რომ იგი ზემოთ მითითებულ აქტებს ამჟამად ხდიდა სადავოდ; არ ჰქონდა შეტანლი შეგებებული სარჩელი სათანადო წესის დაცვით და საქმის განხილვის დროს შეიტანა შეგებებული სარჩელი ზეპირად, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ დაუკმაყოფილა, მაგრამ საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ეს არ მიუთითებს იმას, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 111-ე მუხლის მოთხოვნა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 109-ე მუხლის შესაბამისად იმ პირს, რომელსაც საფუძველი აქვს იფიქროს, რომ მისთვის საჭირო მტკიცებულებათა წარდგენა შემდგომში შეუძლებელი ან ძნელი გახდება, შეუძლია, სთხოვოს სასამართლოს ამ მტკიცებულებათა უზრუნველყოფა. ამავე კოდექსის 112-ე მუხლის შესაბამისად მტკიცებულებათა უზრუნველყოფის შესახებ განცხადებულ შუამგომლობაში უნდა აისახოს მტკიცებულებანი, რომელთა უზრუნველყოფაც აუცილებელია, გარემოებანი, რომელთა დასადასტურებლადაც აუცილებელია ეს მტკიცებულებანი და მიზეზები, რომელმაც აიძულა განმცხადებელი მიემართა შუამდგომლობით მტკიცებულებათა უზრუნველყოფის შესახებ.

მოცემულ შემთხვევაში საქმეში არსებული ოქმით ირკვევა, რომ აპელანტს შუამდგომლობა მტკიცებულებათა უზრუნველყოფის შესახებ კი არ დაუყენებია, არამედ მოითხოვა სასამართლოს მეშვეობით მტკიცებულებათა გამოთხოვა, რაც დარეგულირებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის მეორე ნაწილით. აქედან გამომდინარე, ცხადია, სააპელაციო სასამართლო ვერ დაარღვევდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 111-ე მუხლის მოთხოვნას, რადგან მხარეს სასამართლო პროცესზე შუამდგომლობა მტკიცებულებათა უზრუნველყოფის შესახებ კი არ დაუყენებია, არამედ დააყენა შუამდგომლობა სასამართლოს მეშვეობით მტკიცებულებათა გამოთხოვის შესახებ. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ აპელანტი მოითხოვდა იმ მტკიცებულებათა გამოთხოვას, რომელთა ნაწილი საქმეში დევს, ხოლო სასამართლოს მეშვეობით დანარჩენ მტკიცებულებათა გამოთხოვის აუცილებლობის საფუძველი არ გააჩნდა. კერძოდ, სასამართლოსთვის არ წარუდგენია არანაირი დოკუმენტი იმის შესახებ, რომ მან უშუალოდ ვერ შეძლო მტკიცებულების მიღება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისთვის მნიშვნელობა არა აქვს. მოცემულ შემთხვევაში აპელანტი სასამართლოს მეშვეობით მოითხოვდა რა ისეთ მტკიცებულებათა გამოთხოვას, რომელიც მას უნდა გამოეყენებინა მომავალში შეგებებული სარჩელის შეტანისათვის და არანაირ შეხებაში არ იყო განსახილველ საქმესთან, სასამართლომ სწორად უთხრა უარი ამ მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 109-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად მტკიცებულებათა უზრუნველყოფა დასაშვებია სასამართლოში საქმის განხილვამდეც, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში მტკიცებულებათა უზრუნველყოფის შესახებ განცხადება არ ყოფილა შეტანილი, არამედ აპელანტმა შეიტანა შუამდგომლობა სასამართლოს მეშვეობით მტკიცებულებათა გამოთხოვის შესახებ, რაც არსებითად განსხვავდება მტკიცებულებათა უზრუნველყოფისაგან. მტკიცებულებათა უზრუნველყოფის შესახებ წესისაგან განსხვავებით, მტკიცებულებათა გამოთხოვა დასაშვებია უკვე აღძრულ სარჩელზე, ანუ მოცემულ შემთხვევაში მითითებულ მტკიცებულებათა სასამართლოს მეშვეობით გამოთხოვა დასაშვები იქნებოდა, თუკი აპელანტს დადგენილი წესით შეტანილი ექნებოდა შეგებებული სარჩელი.

ასევე არასწორია კასატორის მოსაზრება სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 219-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევის შესახებ.

მითითებული მუხლი, მართალია, უშვებს მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის დროს ახალი მოსაზრებების და ახალი გარემოებების მითითების შესაძლებლობას და მოწინააღმდეგე მხარეს ასეთ შემთხვევაში უფლება აქვს სთხოვოს სასამართლოს საქმის განხილვის გადადება, მაგრამ ახალ გარემოებებზე მითითებად ვერ ჩაითვლება კასატორის მიერ ამ გარემოებად დაგულვებული შეგებებული სარჩელის შეტანის შესაძლებლობა, ანდა იმ აქტების ბათილობის შესაძლო მოთხოვნა, ანდა იმ აქტების ფიქტიურობა, რომლითაც გ. მ-ელს ჩამოერთვა სადავო მიწის ნაკვეთი და გადაეცა მოსარჩელეებს.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარის თქმის განჩინება ცალკე არ საჩივრდება, მაგრამ მისი გასაჩივრება დასაშვებია სასამართლო გადაწყვეტილებასთან ერთად. კასატორს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება არ გაუსაჩივრებია. მართალია, კასატორმა საკასაციო საჩივარში მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ არ დააკმაყოფილა მისი შუამდგომლობა მტკიცებულებების უზრუნველყოფის შესახებ (იგულისხმება შუამდგომლობა მტკიცებულებათა გამოთხოვის თაობაზე), მაგრამ საკასაციო საჩივრით არ მოუთხოვია ამ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2001 წლის 4 ივლისს მიღებული საოქმო განჩინების გაუქმება.

მართალია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად სასამართლოს განხილვის საგანი შეიძლება იყოს სასამართლოს ის განჩინებები, რომლებიც წინ უსწრებს სასამართლო საბოლოო გადაწყვეტილებას, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი ამის შესახებ მითითებულია საკასაციო საჩივარში და არსებობს მოთხოვნა ამ განჩინების გაუქმების შესახებ, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების შესაბამისად საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

არასწორია კასატორის მოსაზრება სააპელაციო სასამართლოს მხრივ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევის თაობაზე.

მართალია, მითითებული მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილების სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით, მაგრამ სააპელაციო სასამართლოს ზემოთ აღნიშნული მუხლის მოთხოვნა არ დაურღვევია. სააპელაციო სასამართლო ვერ განიხილავდა სასამართლო სხდომაზე აპელანტის მიერ ზეპირი ფორმით დაყენებულ შეგებებულ სარჩელს მიწის ნაკვეთის ჩამორთმევის და ამავე მიწის ნაკვეთის მოსარჩელეთათვის მიკუთვნების კანონიერების შესახებ, რადგან შეგებებული სარჩელი იგივე სარჩელია და სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის 189-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად მისი წარდგენა ხდება სარჩელის წარდგენის შესახებ არსებული წესის დაცვით, ანუ წერილობითი ფორმით. მოცემულ შემთხვევაში მხარეს შეგებებული სარჩელი წერილობითი ფორმით არ წარუდგენია და ცხადია, ზეპირი ფორმით წარდგენილი შეგებებული სარჩელის განხილვა დაუშვებელი იყო.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არასწორია კასატორის მოსაზრება სააპელაციო სასამართლოს მხრივ სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის დარღვევის შესახებ. მართალია, მითითებული მუხლის შესაბამისად უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. საბუთში ზუსტად უნდა აღინიშნოს უძრავი ნივთის შეძენის საფუძველი, მაგრამ კასატორს ზემოთ მითითებული მუხლის შესაბამისად სადავო მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით არავითარი დოკუმენტი არ გააჩნია და უსაფუძვლოა მისი პრეტენზია სადავო მიწის ნაკვეთის მართლზომიერად ფლობის შესახებ.

საქმეში წარმოდგენილი მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტებით სრულყოფილადაა დადგენილი, რომ სადავო მიწის ნაკვეთები ... საკრებულოს დადგენილებით გამოყოფილი აქვს მოსარჩელეებს და რომ ეს აქტი წარმოადგენს ძირითად დოკუმენტს მიწის საკუთრების, მფლობელობის ან სარგებლობის დამადასტურებელ სახელმწიფო აქტის მოქალაქეზე გადასაცემად.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიუთითა, რომ გ. მ-ელი არც კანონის და არც ხელშეკრულებით მართლზომიერად არ ფლობდა სადავო მიწის ნაკვეთს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ განჩინებას საფუძვლად არ უდევს საკასაციო საჩივარში მითითებული კანონის დარღვევა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ. მ-ელის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს მოცემულ საქმეზე თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2001 წლის 4 ივლისის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.