ბს-243-210-კ-04 29 აპრილი, 2005 წ.,

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კლარჯეიშვილი,

გ. ქაჯაია

დავის საგანი: მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების გაუქმება, ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღდგენა.

აღწერილობითი ნაწილი:

შ. ბ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს, რომელშიც აღნიშნა, რომ იყო წალკის რაიონის სოფ. ... სახელმწიფო მეურნეობის მუშა, მინისტრთა კაბინეტის 01.12.92წ ¹48 დადგენილების საფუძველზე გამოუყვეს სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი 1000 კვ.მ ოდენობით, რომელიც მის საკუთრებად იქნა რეგისტრირებული. 21.11.02წ ... კომპანიის მენეჯერისაგან მიიღო წერილობითი წინადადება ნაკვეთის სანაცვლოდ 4785 ლარის კომპენსაციის მიღების შესახებ. საკომპენსაციო თანხის მიღებასთან დაკავშირებით 2003წ მარტში მოსარჩელემ მიაკითხა გამგეობას, სადაც შეიტყო, რომ მისი მიწის ნაკვეთი საკუთრების უფლებით გადაუფორმებიათ ტ. მ-ისათვის. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისთვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი ტ. მ-ის სახლთან მდებარეობდა, ხოლო ტ. მ-ის-მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან. 1995წ. შეთანხმდნენ, რომ ტ. მ-ი დაამუშავებდა მოსარჩელის ნაკვეთს, ხოლო მოსარჩელე ტ. მ-ის ნაკვეთს. მოსარჩელის აზრით, ამ გარემოებას არ უნდა გამოეწვია უფლების დაკარგვა ნაკვეთზე. მიწის ნაკვეთების ურთიერთგაცვლისათვის სკ-ის 521.1, 522-ე, 183.1 მუხლების თანახმად აუცილებელია სანოტარო წესით დამოწმებული გარიგების დადება და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, რასაც არ მომხდარა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა ტ. მ-ის სახელზე ¹8507337 მიწის ნაკვეთზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტაციის ბათილად ცნობა, მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების აღდგენა.

წალკის რაიონული სასამართლოს 23.05.03წ გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე ტ. მ-ის სახელზე წალკის რაიონის სოფ. ... მდებარე 1000 კვ.მ-ის ¹8507337 მიწის ნაკვეთზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტაცია საჯარო რეესტრში შესაბამისი ცვლილებებით, აღდგენილ იქნა შ. ბ-ის საკუთრების უფლება სადავო ნაკვეთზე საჯარო რეესტრში შესაბამისი რეგისტრაციით, გაუქმდა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეების არგუმენტაცია იმის შესახებ, რომ მიწის რეფორმის შედეგად მიწის ნაკვეთები დაურიგდათ არა კერძო საკუთრებაში, არამედ _ სარგებლობაში. მინისტრთა კაბინეტის 18.01.92წ ¹48 დადგენილების მე-5 პუნქტის საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ შ. ბ-ს საკუთრებაში გადაეცა ნაკვეთი, რომლის გასხვისება 10.03.92წ ¹290 დადგენილების მე-7 პუნქტის მიხედვით ორი წლის განმავლობაში დაუშვებელი იყო. “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის შესახებ” კანონის მე-15, 21-ე მუხლებით მიწასთან დაკავშირებული გარიგების ნამდვილობა საჭიროებდა სპეციალურ ნებართვას. გარიგება, რომელიც არ შეესაბამება ამ კანონის ნორმებს ბათილია. საქართველოს პრეზიდენტის 06.05.99წ ¹327 ბრძანებულების თანახმად, რეგისტრაციის დროს მიღება-ჩაბარების აქტის არარსებობის შემთხვევაში უნდა გამოყენებულიყო ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს მიერ დამტკიცებული სია ან სარეგისტრაციო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო სია. ვინაიდან სოფლის გამგეობამ და რაიონის მიწის მართვის სამმართველომ არ წარმოადგინეს განაწილებული მიწის ნაკვეთების სია და საგადასახადო სია, სსკ-ის 136.5 მუხლის საფუძველზე შ. ბ-ი გათავისუფლდა იმის მტკიცებისაგან, რომ 1992წ განაწილებული სიით სადავო ნაკვეთი მას მიეკუთვნა. დადგენილად იქნა ცნობილი, რომ შ. ბ-ი სადავო მიწის ნაკვეთზე 1997 წლიდან 2002 წლამდე იხდიდა მიწის გადასახადს. იურიდიული ძალის არმქონედ იქნა მიჩნეული სოფლის საკრებულოს 01.05.96წ დადგენილება (ოქმი ¹1), საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან შეუსაბამოდ იქნა მიჩნეული ტ. მ-ის სახელზე გაცემული მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული სოფლის საკრებულოს 01.05.96წ დადგენილება (ოქმი ¹1), ვინაიდან ტ. მ-მა ნაკვეთი მიიღო 1992წ. შესაბამისად ამ წლით დათარიღებულ მიწების განაწილების და სოფლის თვითმმართველობის მიერ დამტკიცებული სია უნდა იყოს მითითებული. სასამართლომ მიუთითა, რომ სკ-ის 1507-ე, 183.1, 521.1, 522-ე მუხლების თანახმად გაცვლის ხელშეკრულებით მხარეებს ეკისრებათ ქონებაზე საკუთრების უფლების ურთიერთგადაცემა, რომლის დროსაც გამოიყენება ნასყიდობის წესები, უძრავი ქონების შესაძენად აუცილებელია სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულება და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, რაც არ მომხდარა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ტ. მ-ის მიერ. სააპელაციო პალატის 18.08.03წ განჩინებებით საქმეში მესამე პირებად იქნენ ჩაბმულნი საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტი (ამჟამად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო), ა. ბ-ი. თბილისის საოლქო სასამართლოს 26.11.03წ გადაწყვეტილებით ტ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ აღნიშნა, რომ მინისტრთა კაბინეტის 18.01.92წ @¹48 დადგენილების მე-5 მუხლის შესაბამისად საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებზე უსასყიდლოდ გადავიდა კანონით დადგენილი ნორმის ფარგლებში რიცხული საკარმიდამო, საბაღე და სააგარაკე მიწები. ამასთან, ადგილობრივ ბუნებრივ-საწარმოო პირობებისა და შესაძლებლობების გათვალისწინებით მიზანშეწონილად ჩაითვალა საკარმიდამო ფართობის გადიდება. ამ წესით გაზრდილი შ. ბ-ის და თ. მ-ის მიწის ნაკვეთები მათზე საკუთრების უფლებით ავტომატურად არ გადასულა, რაც დასტურდება საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.99წ ¹327 ბრძანებულებით, რომლის თანახმად საკუთრების უფლების გადაცემა მიწის ნაკვეთზე უნდა მომხდარიყო არა ავტომატურად, არამედ მსურველის ინიციატივით, რასაც 1999 წლამდე არ მომხდარა. საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი ¹152 მიწის ნაკვეთზე ტ. მ-ზე გაიცა 25.11.99წ, ხოლო შ. ბ-ის სიძის _ ა. ბ-ის სახელზე ¹210 ნაკვეთზე საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი 03.12.99წ გაიცა. მიწის (უძრავი ქონების) სააღრიცხვო ბარათების საფუძველს ორივე შემთხვევაში წარმოადგენს მიწის მიღება-ჩაბარების აქტები, რომელთაც თავის მხრივ საფუძვლად უდევს სოფ. ... საკრებულოს 1996წ. ¹1 ოქმი. საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ხუთ ნაკვეთზე, მათ შორის ¹210 ნაკვეთზე გაცემულია ა.ბ-ზე, რაც ვერ განხორციელდებოდა შ. ბ-ის ნების გამოვლენის გარეშე. პალატამ მიუთითა, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს არ წარმოადგენს ნავთობსადენის გენმენეჯერის წერილები, გადასახადის გადახდის ქვითრები. ვინაიდან მიღება-ჩაბარების აქტები გაიცა ფაქტობრივი ფლობის მიხედვით და მხარეები მიწის ნაკვეთებს დაუფლებულები იყვნენ სადღეისოდ არსებული მდგომარეობით, დაუშვებელია უძრავი ქონების გაცვლასთან დაკავშირებული სკ-ის ნორმების გამოყენება.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შ. ბ-ის წარმომადგენელმა. კასატორი აღნიშნავს, რომ ნავთობსადენი კომპანიის მიერ შ. ბ-ისათვის 21.11.02წ. წერილით შეთავაზებული იქნა 4780ლ. საკომპენსაციო თანხა მის საკუთრებაში მყოფი ¹152 მიწის ნაკვეთზე მილსადენის გავლასთან დაკავშირებით. კასატორი თვლის, რომ კომპანიამ მიწის მესაკუთრეთა მონაცემები მიიღო საჯარო რეესტრიდან, რის გამოც 2002წ. 11 ნოემბრისათვის სადავო მიწის ნაკვეთი ირიცხებოდა შ. ბ-ის სახელზე. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება და ვერც ტ. მ-ის მიერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულება ნაკვეთზე საკუთრების უფლების “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კანონის, სკ-ის 1507-ე, 183.1, 521.1, 523-ე მუხლების მოთხოვნათა დაცვით გადაცემის, მიწის ნაკვეთის შესაძენად სავალდებულო სანოტარო წესების დაცვის შესახებ. კასატორი თვლის. რომ მიწის ნაკვეთი გადავიდა საკუთრებაში მინისტრთა კაბინეტის 18.01.92წ ¹48 დადგენილების მე-5 და 10.03.92წ ¹290 დადგენილების მე-7 პუნქტის საფუძველზე, რის გამო ნაკვეთთან დაკავშირებული ყველა გარიგება საჭიროებდა სანოტარო წესით დამოწმებას. დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.99წ ¹327 ბრძანებულების მე-4 პუნქტის საფუძველზე შესაძლებელია საკუთრებაში იმ ნაკვეთის გაფორმება, რომელიც 1992წ. რეფორმის შედეგად უვე ჰქონდა სხვა პირს გადაცემული. მიწის განაწილების სიების პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის წარუდგენლობის გამო, სსკ-ის 136-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელე გათავისუფლდა იმ გარემოების მტკიცების ტვირთისაგან, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი მას მიეკუთვნა. ფაქტობრივი სარგებლობის საფუძველზე ტ. მ-ს ¹152 ნაკვეთზე საკუთრების უფლების მოპოვება შეეძლო 15 წლის განმავლობაში ფაქტობრივი სარგებლობის შემთხვევაში. წინააღმდეგობრივია 1998 წელს ტ. მ-ზე გაცემული მიღება-ჩაბარების აქტის რეკვიზიტები, დოკუმენტში მითითებული უნდა ყოფილიყო 1992 წლით დათარიღებული მიწის ნაკვეთების განაწილების სია. სააპელაციო სასამართლომ სათანადო საფუძვლის მითითების გარეშე განაცხადა, რომ ¹210 ნაკვეთი გაიცა ა. ბ-ზე. იმ შემთხვევაში, თუ შ. ბ-ზე საერთოდ არ ირიცხებოდა მიწის ნაკვეთი გაუგებარია, თუ რატომ ახდევინებდნენ შ. ბ-ს მიწის გადასახადს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებით ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც დაკმაყოფილდება შ. ბ-ის მოთხოვნა.

მოწინააღმდეგე მხარეებს შესაგებელი არ წარმოუდგენია. სსკ-ის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქმე განხილულ იქნა ზეპირი მოსმენის გარეშე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ შ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი შ. ბ-ის საკუთრებაში იმყოფებოდა, რის გამოც სადავო ნაკვეთის ტ. მ-ზისათვის გადაცემა საჭიროებდა “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კანონის, სკ-ის 1507-ე, 183-ე მუხ-ლის I-ლი ნაწილის, 521-ე მუხლის I-ლი ნაწილის და 523-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვას. საფუძველსმოკლებულია აგრეთვე კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სადავო ნაკვეთი მინისტრთა კაბინეტის 18.01.92წ ¹48 დადგენილების საფუძველზე შ. ბ-ს გადაეცა საკუთრებაში. საქართველოს პარლამენტის 22.03.96წ. დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, მინისტრთა კაბინეტის 18.01.92წ დადგენილების საფუძველზე საქართველოს მოქალაქეთა კომლებისათვის გაცემული მიწის ნაკვეთები გამოცხადდა კერძო საკუთრებად. კანონმდებლობა ითვალისწინებდა კანონიერ სარგებლობაში მყოფი მიწის ნაკვეთების კერძო საკუთრებად გამოცხადებას. საქმის მასალების მიხედვით დასტურდება, რომ მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების 22.12.98წ ¹308 აქტის მიხედვით სადავო ნაკვეთი სარგებლობაში გადაეცა ტ. მ-ს. მიწის რეფორმის თაობაზე საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის მიერ 1992-93 წლებში მიღებულ დადგენილებათა შესაბამისად, რესპუბლიკის მოქალაქეთათვის მიწის ნაკვეთების სარგებლობაში გადაცემის დამადასტურებელი საბუთების გაცემის უზრუნველსაყოფად გამოცემული “საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეთათვის სარგებლობაში გადაცემულ მიწის ნაკვეთებზე დოკუმენტაციის გაფორმების რეგულირების შესახებ” მინისტრთა კაბინეტის 28.06.93წ. ¹503 დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენს მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელ სახელმწიფო აქტის გაცემის ერთადერთ საფუძველს. საქართველოს პარლამენტის 22.03.96წ. დადგენილების მე-13 მუხლის მიხედვით სასოფლო-სამეურნეო მიწების კერძო საკუთრებაში გადაცემის შესაძლებლობა უკავშირდება მიწის მესაკუთრეთა აღრიცხვასა და რეგისტრაციას. “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის გადაუდებელ ღონისძიებათა და საქართველოს მოქალაქეებისათვის სარეგისტრაციო მოწმობების გაცემის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.99წ ¹327 ბრძანებულების თანახმად მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენს საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის საფუძველს. საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.99წ ¹327 ბრძანებულების მე-4 პუნქტით დასტურდება, რომ მიწის რეფორმის კომისიის მიერ შედგენილი და სოფლის ყრილობაზე (საერთო კრებაზე) დამტკიცებული მიწების განაწილების სია, აგრეთვე ადგილობრივი თვითმმართველობის (მმართველობის) ორგანოს მიერ დამტკიცებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის სარგებლობისათვის მოქმედი საგადასახადო სია, მიწების განაწილების სია არ წარმოადგენდა მიწის საკუთრებაში გადაცემის დამადასტურებელ დოკუმენტს, აღნიშნული დოკუმენტაცია შესაძლოა გამხდარიყო საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის საფუძველი მიწის მიღება-ჩაბარების აქტის არარსებობის შემთხვევაში. საქმეში დაცული მიწის განაწილების სია არ შეიცავს მითითებას ნაკვეთის ადგილმდებარეობის შესახებ, რაც ასევე უარყოფს მოსარჩელისათვის სადავო ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემას. მიწის ნაკვეთის არათუ საკუთრების, არამედ სარგებლობის უფლებით გადაცემის დამადასტურებელი რაიმე სხვა დოკუმენტი შ. ბ-ს არ გააჩნია. “საქართველოს რესპუბლიკაში სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის რეფორმის შესახებ” მინისტრთა კაბინეტის 18.01.92წ ¹48 დადგენილების საფუძველზე მიწის რეფორმის პირველ ეტაპზე შ. ბ-ისათვის და ტ. მ-ისათვის საკარმიდამო ფართობების შესავსებად მიღებული ზომები არ ადასტურებს კენჭისყრის შედეგად მხარეებისათვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთების იმთავითვე, ავტომატურად მათ საკუთრებაში გადაცემას, რაც დასტურდება აგრეთვე მინისტრთა კაბინეტის 18.01.92წ ¹48 დადგენილების მე-11 პუნქტით, “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კანონის ამოქმედების თაობაზე “საქართველოს პარლამენტის 22.03.98წ. დადგენილების მე-13 მუხლით.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ მილსადენი კომპანიის გენერალური მენეჯერის წერილი ემყარება საჯარო რეესტრის ჩანაწერს. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საჯარო რეესტრის ჩანაწერის მიხედვით, შ. ბ-ის სიძის _ ა. ბ-ის სახელზე რეგისტრირებულია 1992 წელს კენჭისყრით ტ. მ-ისათვის სარგებლობაში გამოყოფილი, 1000 კვ.მ ოდენობის ¹210 ნაკვეთი. სააღრიცხვო ბარათის თანახმად, საჯარო რეესტრში ნაკვეთზე საკუთრების რეგისტრაციას საფუძვლად უდევს მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი ¹388. მიუხედავად იმისა, რომ ა. ბ-ის სახელზე გაცემული მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტში არ ყოფილა მითითებული სადავო მიწის ნაკვეთი, აღნიშნული დავას არ იწვევდა. საჯარო რეესტრში ა. ბ-ის სახელზე, რომლის კომლის წევრია მოსარჩელე შ. ბ-ი, სხვა ნაკვეთთან ერთად, აღირიცხა ¹210 და არა ¹152 მიწის ნაკვეთი, უკანასკნელ ნაკვეთზე მილსადენის გაყვანამდე შ. ბ-ს პრეტენზია არ განუცხადებია.

სადავო ფართის შ. ბ-ის საკუთრებაში ყოფნას არ ადასტურებს აგრეთვე მიწის გადასახადის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრები, ვინაიდან ქვითრებით არ დასტურდება სახელდობრ სადავო ნაკვეთზე გადასახადის გადახდა, ამასთანავე საქმეში დაცულია აგრეთვე ტ. მ-ის მიერ გადახდილი გადასახადის დამადასტურებელი ქვითრები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ წალკის რაიონის სოფ. ... 1992 წელს ტ. მ-ს და შ. ბ-ს მიწის ნაკვეთები გამოეყოთ სარგებლობის უფლებით. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ ¹152 მიწის ნაკვეთი მდებარეობდა ტ. მ-ის, ხოლო ¹210 შ. ბ-ის სახლმფლობელობის სიახლოვეს, ტ. მ-ი და შ. ბ-ი ერთმანეთთან შეთანხმებით დაეუფლნენ მათთვის ახლომდებარე და ერთმანეთისათვის შერჩეულ მიწის ნაკვეთებს. ურთიერთშეთანხმებით ნაკვეთების ურთიერთმოცვლა მოცულია რაციონალური მიწათმოწყობის ინტერესებით, მიწის ნაკვეთების განაწილების ეტაპით და არ წარმოადგენს უძრავი ქონების მესაკუთრეთა მიერ უძრავი ქონების გაცვლას. ვინაიდან მიწის რეფორმის დაწყებასთან დაკავშირებით, საკარმიდამოს შესავსებად გამოყოფილი ნაკვეთები არ იმყოფებოდა მხარეთა საკუთრებაში. მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ დაუშვებელია სადავო სამართალურთიერთობის მიმართ უძრავი ქონების გაცვლასთან დაკავშირებული სკ-ის ნორმების გამოყენება. უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სადავო ნაკვეთის ტ. მ-ზე გადაცემა საჭიროებდა სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთის შედგენას და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ემყარება კანონის დარღვევას, რაც სსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია. სსკ-ის 47-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო ათავისუფლებს კასატორს საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 390-ე, 399-ე 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 26.11.03წ გადაწყვეტილება;

2. გაუქმდეს წალკის რაიონული სასამართლოს 01.04.03წ. განჩინებით გატარებული უზრუნველყოფის ღონისძიება;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.