ბს-246-191(კ-05) 16 ივნისი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე),

ჯ. გახოკიძე (მომხსენებელი),

ი. ლეგაშვილი

დავის საგანი: საჯარო რეესტრის ჩანაწერისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 28 მაისს მ. გ-ამ, ი. თ-ემ, ე. მ-ემ და რ. ფ-ამ სარჩელი აღძრეს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის (ამჟამად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური), მ. კ-ასა და ა. ა-ის მიმართ და მოითხოვეს მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ 2000წ. 15 დეკემბერს განხორციელებული პირველადი რეგისტრაციის ბათილად ცნობა, ყველა თანამდევი შედეგით, რომლითაც თბილისში, ... მდებარე 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთი აღირიცხა ა. ა-ისა და ლ. პ-ას სახელზე, ასევე ა. ა-ს, ლ. ფ-სა და მ. კ-ას შორის 2002წ. 29 ნოემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ისინი ცხოვრობენ თბილისში, ...... მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში, რომელიც პრივატიზებულ იქნა ამ უკანასკნელთა მიერ. მითითებული საცხოვრებელი სახლი განთავსებულიაE1939 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც სკ-ის 208-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, წარმოადგენს სახლის მობინადრეთა საერთო საკუთრებას, რაც დასტურდება ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 2000წ. 16 მაისს გაცემული მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმით.

მოსარჩელეთა მითითებით, მ. კ-ა აწარმოებს უკანონო მშენებლობას, რითაც ლახავს მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა კანონიერ უფლებას. როგორც მოსარჩელეთათვის გახდა ცნობილი, თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებით დადგინდა იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტი იმის თაობაზე, რომ ა. ა-ის ოჯახი 1948 წლიდან ფლობდა 25 კვ.მ მიწის ნაკვეთს, რის შემდეგაც 2000წ. 15 დეკემბერს სადავო 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთი აღირიცხა ა. ა-ისა და ლ. პ-ას სახელზე, ხოლო 2002წ. 11 დეკემბერს – მ. კ-ას სახელზე, რისი საფუძველიც გახდა 2002წ. 29 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება.

ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 2000წ. 16 მაისს შედგენილი თბილისში, ...... მდებარე მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, 157 კვ.მ შენობის 45/67 წილი აღრიცხულია ა. ა-ის, ხოლო 22/67 წილი _ ლ. პ-ას სახელზე, თუმცა აღნიშნულის სამართლებრივი საფუძველი საინვენტარიზაციო გეგმაში მითითებული არ არის.

ამდენად, მოსარჩელეთა აზრით, მიწის მართვის დეპარტამენტმა უკანონოდ აღრიცხა ჯერ ა. ა-ის და ლ. პ-ას, ხოლო შემდეგ მ. კ-ას სახელზე 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რითაც დაირღვა “არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტის მოთხოვნა.

რაც შეეხება 2002წ. 29 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებას, რომლითაც ... მდებარე 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში გადაეცა მ. კ-ას, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი თანახმად სკ-ის 173-ე მუხლის მე-4 პუნქტის, 54-ე, 487-ე და 489-ე მუხლებისა.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 28 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. გ-ას, ი. თ-ის, ე. მ-ისა და რ. ფ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, რაც ამ უკანასკნელთა მიერ გასაჩივრდა სააპელაციო წესით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 3 დეკემბრის საოქმო განჩინებით მიწის მართვის დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაერთო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ამავე სასამართლოს მიერ საქმეში მესამე პირად იქნა ჩართული ლ. ფ-ი, ხოლო 2004წ. 30 დეკემბრის განჩინებით მ. გ-ას, ი. თ-ის, ე. მ-ისა და რ. ფ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 28 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ 2000წ. 15 დეკემბერს განხორციელებული რეგისტრაციის ბათილად ცნობა ეჭვქვეშ არ აყენებს ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებასა და ტექინვენტარიზაციის ბიუროს 2000წ. 16 მაისის საინვენტარიზაციო გეგმას, რადგან “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ფუნქციაა არსებული მდგომარეობის კონსტატაცია, კონკრეტულ შემთხვევაში მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ განხორციელებული რეგისტრაცია წარმოადგენს მითითებული ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებისა და ტექინვენტარიზაციის ბიუროს 2000წ. 16 მაისის საინვენტარიზაციო გეგმის სამართლებრივ შედეგს და მიწის მართვის დეპარტამენტი არ იყო უფლებამოსილი, სხვაგვარი გადაწყვეტილება მიეღო. შესაბამისად, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის კანონიერად მიჩნევის პირობებში, არ არსებობს სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველიც.

ამასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა აგრეთვე, რომ აპელანტები ითხოვენ ...... მდებარე 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით ა. ა-სა და ლ. პ-ას სახელზე მიწის მართვის დეპარტამენტის 2000წ. 15 დეკემბრის პირველადი რეგისტრაციის ბათილად ცნობას, ეჭვქვეშDარ აყენებენ მის საფუძველს _ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებასა და თბილისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს 2000წ. 16 მაისის საინვენტარიზაციო გეგმის მონაცემებს, რის სამართლებრივ შედეგსაც წარმოადგენს გასაჩივრებული ჩანაწერის არსებობა და მიწის მართვის დეპარტამენტი არ იყო უფლებამოსილი, მიეღო რეგისტრაციის თაობაზე სხვაგვარი გადაწყვეტილება. პირველადი რეგისტრაციის ჩანაწერის არამართლზომიერების დამადასტურებელი სხვა გარემოებები კი არ დასახელებულა.

სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება მ. კ-ას, ა. ა-სა და ლ. ფ-ს შორის 2002წ. 29 ნოემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, რადგან, პალატის აზრით, მიწის მართვის დეპარტმანეტის ჩანაწერის კანონიერად მიჩნების პირობებში არ არსებობს ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. გ-ამ, ი. თ-ემ, ე. მ-ემ და რ. ფ-ამ, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

კასატორების მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 პუნქტი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, კასატორების აზრით, სადავო ადმინისტრაციული აქტის კანონიერების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა აქტის გამომცემ ორგანოს _ მიწის მართვის დეპარტამენტს, ამ უკანასკნელმა კი, ვერ დაადასტურა აქტის კანონიერება და არ წარმოადგინა სათანადო მტკიცებულებები. კასატორების აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა მოსარჩელეთა მიერ წარმოდგენილ ტექაღრიცხვის ბიუროს 2000წ. 16 მაისის საინვენტარიზაციო გეგმას, რომლითაც დასტურდება, რომ ... მდებარე მიწის ნაკვეთი არის 1939 კვ.მ, მასზე განთავსებულია რამოდენიმე შენობა-ნაგებობა და მიწის ნაკვეთის არცერთი ნაწილი იზოლირებული არ არის, რის გამოც იგი, სკ-ის 208-ე მუხლის თანახმად, არ წარმოადგენს ინდივიდუალურ საკუთრებას. შესაბამისად, მიწის მართვის დეპარტამენტმა საერთო საკუთრებიდან ინდივიდუალური წილის გამოყოფა მოახდინა თანამესაკუთრეთა თანხმობის გარეშე.

კასატორების აზრით, მიწის მართვის დეპარტამენტი “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ვალდებული იყო უარი ეთქვა ა. ა-ისათვის 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრებად რეგისტრაციაზე, რადგან ...... მდებარე მთლიანი მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა საერთო საკუთრებას.

კასატორების მითითებით, ასევე ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი ნასყიდობის ხელშეკრულება თანახმად, სკ-ის 54-ე 173-ე მუხლებისა, რადგან ა. ა-ი ვალდებული იყო, თავისი წილის გასხვისების შემთხვევაში მიემართა კასატორებისათვის და ამ უკანასკნელთა მიერ უარის თქმის შემთხვევაში გაესხვისებინა საერთო საკუთრებაში არსებული წილი, რაც არ განხორციელდა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის განჩინება.

დადგენილია, რომ კასატორები მ. გ-ა, ი. თ-ე, ე. მ-ე და რ. ფ-ა ცხოვრობენ თბილისში, ..... მდებარე მრავალბინიან კორპუსში და თითოეულს პრივატიზებული აქვს საკუთარი საცხოვრებელი ბინა. კორპუსი განთავსებულია 1939 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.

1999წ. 24 სექტემბერს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ დაადგინა იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტი და ამავე მისამართზე მდებარე 25 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საკუთრების უფლებით აღირიცხა ა. ა-ის სახელზე.

2000წ. 16 მაისის ტექაღრიცხვის ბიუროს მიერ გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით, ამავე მისამართზე არსებული 157 კვ.მ ნაგებობის 45/67 წილი აღირიცხა მ. ა-ზე, 22/67 კი _ ლ. პ-აზე. 2000წ. 13 სექტემბერს, ა. ა-ის განცხადების საფუძველზე, დამზადდა საკადასტრო რუკა, რომლის მიხედვით დაფიქსირდა 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელიც 2000წ. 15 დეკემბერს მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ აღირიცხა მ. ა-ისა და აწ გარდაცვლილ ლ. პ-ას სახელზე.

მოითხოვეს რა 2000წ. 15 დეკემბრის მიწის მართვის დეპარტამენტის სარეგისტრაციო ჩანაწერის ბათილად ცნობა, კასატორებმა მიუთითეს, რომ სადავო 193 კვ.მ არის 1939 კვ.მ მიწის ნაწილი, წარმოადგენს მრავალბინიანი კორპუსის მცხოვრებლების საერთო საკუთრებას და თანახმად სკ-ის 208-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა, ინდივიდუალურ საკუთრებაში 193 კვ.მ-ის გამოყოფისათვის საჭირო იყო მათი თანხმობა. კასატორები თვლიან, რომ მიწის მართვის დეპარტამენტში მიწის უკანონოდ აღრიცხვით დაარღვია “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მოთხოვნები.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორთა ეს არგუმენტი არასწორია და არ გამომდინარეობს მოქმედი კანონმდებლობიდან. მიწის მართვის დეპარტამენტი რეგისტრაციის დროს დაეყრდნო თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999წ. 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებას (რომელიც გასაჩივრებული არ ყოფილა და კანონიერ ძალაშია შესული) და ტექინვენტარიზაციის ბიუროს 2000წ. 16 მაისის საინვენტარიზაციო გეგმას. ამდენად, იგი მოქმედებდა “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის შესაბამისად და მის საფუძველზე მოახდინა არსებული მდგომარეობის კონსტანტაცია, მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში. სააპელაციო სასამართლომ ამ დავის გადაწყვეტისას სავსებით სწორად მიუთითა ორ სამართლებრივ დოკუმენტზე: საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2002წ. 3 ოქტომბრის ¹49 ბრძანებაზე _ “მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლებისათვის მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენის წესის შესახებ” და თბილისის საკრებულოს ¹8-2 გადაწყვეტილებაზე _ “თბილისში მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლების მიმდებარედ არსებული მიწის ნაკვეთების საკუთრების, ამ სახლებში მცხოვრებ მოქალაქეთათვის საერთო წილად საკუთრებაში გადაცემის შესახებ”. ამ აქტებიდან გამომდინარე, მიწის ნაკვეთების დადგენა ხდება, მხოლოდ იურიდიული ან ფიზიკური პირების განაცხადების საფუძველზე. შეამოწმა რა საქმის მასალები, საკასაციო პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ მოსარჩელეებს საქმის რაიონულ და სააპელაციო სასამართლოებში საქმის განხილვისას არ წარმოუდგენიათ რაიმე მტკიცებულება, რაც ასეთი განაცხადის არსებობას დაადასტურებდა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ტექბიუროს გეგმა-ნახაზში მითითებულია 159 კვ.მ, საკადასტრო რუკაში კი, ა. ა-ისა და ლ. პ-ას სახელზე აღრიცხულია 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. საკასაციო პალატა თვლის, რომ ეს განსხვავება არ წარმოადგენს რეგისტრაციის ბათილობის საფუძველს. როგორც რაიონულ სასამართლოში განმარტა მიწის მართვის დეპარტამენტის წარმომადგენელმა – ს-მა, საკადასტრო რუკის შედგენისას, მიწის ფართობის ზომის მითითება ხდება ფაქტობრივად არსებული საზღვრების მიხედვით, გარდა ამისა, ცდომილება _ შესაძლო 159+25=184 კვ.მ-სა და დაფიქსირებული 193 კვ.მ-ს შორის უმნიშვნელოა და არ ცდება დასაშვებობის ზღვარს. მისივე განმარტებით, ამ შემთხვევაში გათვალისწინებულია შენობის კედლების სისქეც.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მიწის მართვის დეპარტამენტის 2000წ. 15 დეკემბრის სარეგისტრაციო ჩანაწერის ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს იმის გათვალისწინებითაც, რომ ა. ა-სა და ლ. პ-ას (შემდგომ ფ-ს) სახელმწიფო ორგანოში _ მიწის მართვის დეპარტამენტში წარდგენილი ჰქონდათ ყველა ის დოკუმენტი, რასაც კანონი მოცემულ შემთხვევაში მოითხოვს, ხოლო მიწის მართვის დეპარტამენტს, თავის მხრივ, კანონიდან გამოდინარე, უფლება არ ჰქონდა არ მოეხდინა შესაბამისი სარეგისტრაციო აღრიცხვა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს რაიმე მტკიცებულება, რაც სადავო მიწის ფართობზე მათ იურიდიულ უფლებებს დაადასტურებდა, არ წარმოუდგენიათ, მაშინ, როდესაც მოწინააღმდეგე მხარეს გააჩნდა რეგისტრაციისათვის აუცილებელი, მათი უფლებრივი მდგომარეობის დამადასტურებელი ყველა საბუთი.

კასატორები, გარდა ზემოაღნიშნულისა, სადავოდ ხდიან 2002წ. 29 ნოემბერს, ერთი მხრივ ა. ა-სა და ლ. ფ-ს, ხოლო მეორე მხრივ – მ. კ-ას შორის დადებული უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებას, ითხოვდნენ რა ამ ხელშეკრულების ბათილად ცნობას, ისინი თავიანთ მოთხოვნას აფუძნებდნენ სადავო მიწის ნაკვეთზე თანამესაკუთრეობის პრინციპით, რაც უპირატესი შესყიდვის უფლებას გულისხმობდა კასატორების მხრიდან.

როგორც ზემოთ აღინიშნა, მრავალბინიანი კორპუსის მობინადრეები, სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად არ მიიჩნია თანამესაკუთრეებად და ამდენად, მათ სკ-ის 173-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, არ გააჩნიათ უპირატესი შესყიდვის უფლება. ამის საწინააღმდეგოდ, ა. ა-ი და ლ. ფ-ი, თანახმად საჯარო რეესტრის ჩანაწერებისა, ითვლებიან სადავო ქონების მესაკუთრეებად, რაც შეეხება მ. კ-ას, ის არის ქონების კეთილსინდისიერი შემძენი, მას არ შეეძლო სცოდნოდა და არც რაიმე საფუძველი გააჩნდა ეჭვი შეეტანა საჯარო რეესტრის ჩანაწერში. ასეთ შემთხვევაში კი მოქმედებს საჯარო რეესტრის მონაცემების უტყუარობის და სისრულის პრეზუმცია. ამდენად, 2002წ. 29 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს და კასატორთა ეს მოთხოვნაც ვერ იქნება გაზიარებული.

კასატორები უთითებენ, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის მე-17 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად: “უძრავი ქონების ობიექტებზე უფლებების დადგენის საფუძველზე რეგისტრაცია გულისხმობს გარკვეული ტერიტორიის ფარგლებში მიწის კადასტრის სამუშაოების ჩატარებას, რათა რეგისტრირებულ და დოკუმენტირებულ იქნეს საკუთრება, უძრავი ქონების საზღვრები და მასზე უფლებები”, რაც არ განხორციელებულა.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორების ასეთ არგუმენტაციას, ვინაიდან სწორედ საკადასტრო რუკით იქნა დადგენილი მ. ა-ის და აწ გარდაცვლილი ლ. პ-ას (შემდგომში ლ. ფ-ის) სახელზე 193 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ოდენობა და საკადასტრო რუკის შედგენისას მიწის მართვის დეპარტამენტის მხრიდან რაიმე დარღვევის დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე მიიღო არსებითად სწორი გადაწყვეტილება. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დაკმაყოფილებას, მით უფრო, რომ კასატორების მიერ სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარში არ მითითებულა დამატებით და დადასტურებულ საკასაციო პრეტენზიაზე.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სსკ-ის 38-ე მუხლის “ზ” პუნქტით, 39-ე მუხლის “გ” პუნქტით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. გ-ას, ი. თ-ის, ე. მ-ისა და რ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 30 დეკემბრის განჩინება;

3. კასატორებს მ. გ-ას, ი. თ-ეს, ე. მ-ესა და რ. ფ-ას საკასაციო საჩივარზე სოლიდარულად დაეკისროთ სახელმწიფო ბაჟის _ 60 ლარის გადახდა;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.