¹ბს-247-235(კ-06) 27 სექტემბერი, 2006

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე‚ მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე‚

ნ. ქადაგიძე

სარჩელის საგანი: ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა და ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის დავალება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2005წ. 12 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართეს სარეფერენდუმო საკითხის საინიციატივო ჯგუფის წარმომადგენლებმა: ი. მ-მა და ლ. ს-ემ მოპასუხე ცენტრალური საარჩევნო კომისიის მიმართ.

სასარჩელო განცხადების თანახმად, მოსარჩელეებმა 2005წ. 8 სექტემბერს მიმართეს საქართველოს ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას სარეფერენდუმოდ შეთავაზებული საკითხისა და საინიციატივო ჯგუფის რეგისტრაციის მოთხოვნით, კერძოდ, მოითხოვეს სარეფერენდუმოდ შეთავაზებული საკითხის _ «თანახმა ხართ თუ არა, რომ საქართველოს ყველა ქალაქის, დაბის, თემისა და სოფლის, რომელიც არ შედის თემში, მერი/გამგებელი აირჩიოს პირდაპირი არჩევნებით ამ ადმინისტრაციული ერთეულის მოსახლეობამ? და სარეფერენდუმოდ შემოთავაზებული საკითხის საინიციატივო ჯგუფის» რეგისტრაციაში გატარება. ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულებით მოსარჩელეებს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვათ იმ არგუმენტით, რომ აღნიშნული საკითხი არ იყო განსაკუთრებული სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის მქონე და ამასთან, არ იყო ჩამოყალიბებული მკაფიოდ და კონკრეტულად. მოსარჩელეთა აზრით, პირველი მოტივი უსუსური და უსაფუძვლო იყო, ვინაიდან საქართველოს კონსტიტუციის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, საქართველოს მოქალაქეები ადგილობრივი მნიშვნელობის საქმეებს აწესრიგებდნენ თვითმმართველობის მეშვეობით სახელმწიფო სუვერენიტეტის შეულახავად. ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოების ხელმძღვანელთა თანამდებობა იყო არჩევითი. ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების შექმნის წესი, უფლებამოსილება და სახელმწიფო ორგანოებთან ურთიერთობა განისაზღვრებოდა ორგანული კანონით. მოსარჩელეთა განმარტებით, საქართველოს კონსტიტუციით არ იყო გადაწყვეტილი, აღმასრულებელი ორგანოს ხელმძღვანელი პირის _ გამგებლის/მერის არჩევნები პირდაპირ უნდა ჩატარებულიყო თუ არაპირდაპირ. ამ საკითხის გადაწყვეტა კონსტიტუციით ორგანულ კანონს ჰქონდა მინიჭებული. ამასთან, მოსარჩელეთა მოსაზრებით, კონკრეტულობა არ აკლდა მათ მიერ დაყენებულ საკითხს.

მოსარჩელეთა მტკიცებით, საქართველოს ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, რომელიც არ შეესაბამებოდა «რეფერენდუმის შესახებ» საქართველოს ორგანულ კანონს, საქართველოს საარჩევნო კოდექსსა და საქართველოს ზოგად ადმინისტრაციულ კოდექსს, რის გამოც იყო ბათილი. ამასთან, საკითხი არ წარმოადგენდა ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას და შესაბამისად, საქართველოს ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას არ ჰქონდა უფლება დადებითად ან უარყოფითად გადაეწყვიტა იგი, ვინაიდან რეფერენდუმის დანიშვნის მოთხოვნით პრეზიდენტისადმი მიმართვის უფლება საქართველოს მოქალაქეების კონსტიტუციით გარანტირებულ უფლებას წარმოადგენდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს «სარეფერენდუმოდ შემოთავაზებული საკითხისა და საინიციატივო ჯგუფის რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ» ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულების ბათილად ცნობა და ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა შემდეგი ფორმულირებით: «გატარდეს რეგისტრაციაში სარეფერენდუმოდ შემოთავაზებული საკითხი _ «თანახმა ხართ თუ არა, რომ საქართველოს ყველა ქალაქის, დაბის, თემისა და სოფლის, რომელიც არ შედის თემში, მერი/გამგებელი აირჩიოს პირდაპირი არჩევნებით ამ ადმინისტრაციული ერთეულის მოსახლეობამ?».

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით‚ სარეფერენდუმო საკითხის საინიციატივო ჯგუფის წარმომადგენელთა სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულება, რომელიც გამოცემულ იქნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე და საქართველოს ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას დაევალა ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმით ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულების ძალაში დატოვება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 20 თებერვლის განჩინებით ცენტრალური საარჩევნო კომისიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სარეფერენდუმო საკითხის საინიციატივო ჯგუფმა, გამოიყენა რა საქართველოს კონსტიტუციით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება, 2005წ. 8 სექტემბერს მიმართა საქართველოს ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას სარეფერენდუმოდ შეთავაზებული საკითხისა და საინიციატივო ჯგუფის რეგისტრაციის მოთხოვნით. ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულებით სარეფერენდუმო საკითხის საინიციატივო ჯგუფს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველ და 53-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე და აღნიშნა, რომ საქართველოს ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას გასაჩივრებულ განკარგულებაში დასაბუთების გარეშე, პირდაპირ ჰქონდა გადატანილი «რეფერენდუმის შესახებ» საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის დისპოზიციები და არც განუმარტავს, თუ რატომ არ წარმოადგენდა აღნიშნული მოთხოვნა სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის საკითხს და კონკრეტულად რას გულისხმობდა მითითება იმ გარემოებაზე, რომ «საკითხი არ იყო ჩამოყალიბებული მკაფიოდ და კონკრეტულად».

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს (სახელმწიფო ადმინისტრაციას) არ გააჩნდა რაიმე აღმატებული სტატუსი და იგი ვალდებული იყო დაესაბუთებინა მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 20 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, რომლითაც ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულება ძალაში დარჩებოდა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძვლად მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის გასაჩივრებული განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძველი, ვინაიდან ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის ერთ-ერთ პირობას წარმოადგენს მისი კანონსაწინააღმდეგობა, აღნიშნულ შემთხვევაში კი ხსენებული განკარგულება მიღებულია კანონის დაცვით. ადმინისტრაციული აქტის ბათილობის მეორე პირობას წარმოადგენს მისი მომზადების ან გამოცემის მოთხოვნების არსებითი დარღვევა. სასამართლოს მხედველობიდან გამორჩა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც განმარტავს, თუ რა იგულისხმება არსებით დარღვევაში, კერძოდ, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე, ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. აღნიშნული დარღვევა 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულების გამოცემისას არ დასტურდებოდა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, წერილობითი ფორმით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა შეიცავდეს წერილობით დასაბუთებას და ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულება კანონის დარღვევით გამოცემულად ცნო დაუსაბუთებლობის მოტივით. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიუთითა, რომ აღნიშნულ განკარგულებაში ცესკოს დასაბუთების გარეშე, პირდაპირ ჰქონდა გადატანილი «რეფერენდუმის შესახებ» საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის დისპოზიციები და არ ჰქონდა განმარტებული, თუ რატომ არ წარმოადგენდა სარეფერენდუმო საკითხის საინიციატივო ჯგუფის მოთხოვნა სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის მქონე საკითხს და რას მოიცავდა მითითება იმ გარემოებაზე, რომ საკითხი არ იყო ჩამოყალიბებული მკაფიოდ და კონკრეტულად. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულების სარეზოლუციო ნაწილს წინ უძღვის დასაბუთება, რომელშიც ნათლად და გარკვევით, კანონის მუხლზე მითითებითაა განმარტებული, თუ რატომ ეთქვა მოთხოვნას უარი. აღნიშნული ფორმით გამოიცემა ცესკოს ყველა განკარგულება და ითვლება, რომ ისინი კანონის სრული დაცვითაა მიღებული, რაც ბევრჯერ დადასტურებულა სხვადასხვა სასამართლო გადაწყვეტილებებითაც. განკარგულების ის ნაწილი, რომელიც წინ უძღვის განკარგულების სარეზოლუციო ნაწილს, წარმოადგენს სწორედ მის დასაბუთებას.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არასწორად მიუთითა, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის საფუძველია ის, რომ იგი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის გარეშე, რაც არ შეესაბამება სინამდვილეს, ვინაიდან აღნიშნული საკითხი შესწავლილ და გამოკვლეულ იქნა ცესკოს იურიდიული სამსახურის მიერ და ცესკოს სხდომაზე წარმოდგენილ იქნა ობიექტური დასკვნა. ცესკოს სხდომაზე ცენტრალური საარჩევნო კომისიის წევრებმა კიდევ ერთხელ იმსჯელეს აღნიშნული საკითხის ირგვლივ და მისი ყოველმხრივ შესწავლის შემდეგ, კენჭისყრის შედეგად, მიიღეს შესაბამისი გადაწყვეტილება. ამასთან, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-7 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის თანახმად, წერილობითი ფორმით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ საჭიროებს დასაბუთებას, თუ დაინტერესებული მხარისათვის ცნობილია ის ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინაპირობები, რომელთა საფუძველზედაც გამოიცა ეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. ასეთ წინაპირობად შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ცესკოს იურიდიული სამსახურის დასკვნა სარეფერენდუმო საკითხის შესახებ, რომელიც წარდგენილ იქნა ცესკოს 2005წ. 7 ივნისის სხდომაზე და თვით სხდომაც, რომელზეც მოხდა აღნიშნულ საკითხზე მსჯელობა, რაც დადასტურებულია შესაბამისი სხდომის ოქმით.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არ არის მითითებული, რომ მოსარჩელეს გააჩნდა გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი, რაც აღნიშნული მუხლის გამოყენების აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა კანონის აღნიშნული ნორმით, როდესაც საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნო ცესკოს განკარგულება და დაავალა ცესკოს ახალის გამოცემა.

კასატორის განმარტებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სსკ-ის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი, ხოლო ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის მიხედვით, სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. სააპელაციო სასამართლომ დაუშვა მნიშვნელოვანი პროცესუალური დარღვევა, იხელმძღვანელა რა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით. აღნიშნული ნორმის გამოყენებით სასამართლომ თავიდან აიცილა საქმის არსებითი განხილვა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ვინაიდან მოცემული საქმის მასალებში არსად არის ნახსენები ის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი, რომელიც აღნიშნული ნორმის გამოყენების აუცილებელი პირობაა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის პირობები, ხოლო გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტი აკმაყოფილებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილ მოთხოვნებს, აქვს კანონიერი საფუძველი და მოტივაცია და გამოცემულია კანონით დადგენილ მოთხოვნათა დაცვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006წ. 24 მაისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ცენტრალური საარჩევნო კომისიის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006წ. 24 მაისის განჩინების ჩაბარებიდან 20 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2006წ. 28 ივნისამდე.

2006წ. 21 ივნისს საქართველოს ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» და «გ» ქვეპუნქტების შესაბამისად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006წ. 28 ივნისის განჩინებით ცენტრალური საარჩევნო კომისიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» და «გ» ქვეპუნქტებით და მისი განხილვა დაინიშნა 2006წ. 13 სექტემბერს, 12.00 საათზე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ ცენტრალური საარჩევნო კომისიის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას, რომ, ვინაიდან საქართველოს ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას გასაჩივრებულ განკარგულებაში დასაბუთების გარეშე, პირდაპირ აქვს გადატანილი «რეფერენდუმის შესახებ» საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის დისპოზიციები და არც განუმარტავს, თუ რატომ არ წარმოადგენს აღნიშნული მოთხოვნა სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის საკითხს და კონკრეტულად რას გულისხმობს მითითება იმ გარემოებაზე, რომ საკითხი არ იყო ჩამოყალიბებული მკაფიოდ და კონკრეტულად, გასაჩივრებული განკარგულება გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ დაეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ხსენებული განკარგულება დაუსაბუთებელია, რის გამოც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი და 53-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, იგი სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი და საქართველოს ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას დაევალოს ზემოაღნიშნულ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის გასაჩივრებული განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძველი მისი მომზადების ან გამოცემის მოთხოვნების არსებითი დარღვევის გამო, ვინაიდან საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები შესწავლილ და გამოკვლეულ იქნა ცესკოს იურიდიული სამსახურის მიერ, ხოლო ცესკოს სხდომაზე ცენტრალური საარჩევნო კომისიის წევრებმა კიდევ ერთხელ იმსჯელეს აღნიშნული საკითხის ირგვლივ და მისი ყოველმხრივ შესწავლის შემდეგ, კენჭისყრის შედეგად, მიიღეს შესაბამისი გადაწყვეტილება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს ზემოთ მითითებული საფუძვლით ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძველი, ვინაიდან, როგორც მოცემული საქმის მასალებიდან, კერძოდ, ხსენებული კომისიის მიერ წარმოდგენილი ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹32 სხდომის ოქმიდან და «საინიციატივო ჯგუფისა (ი. მ-ი, გ. ს-ე, ვ. ხ-ე და სხვები, სულ _ 23 მოქალაქე) და მის მიერ შემოტანილი სარეფერენდუმო საკითხის რეგისტრაციის შესახებ» ამავე კომისიის იურიდიული სამსახურის დასკვნიდან ირკვევა, საქართველოს ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ გასაჩივრებული განკარგულების გამოცემამდე, გამოიკვლია და სათანადოდ შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებები, რის გამოც ამ შემთხვევაში ადგილი არა აქვს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევას.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, წერილობითი ფორმით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა შეიცავდეს წერილობით დასაბუთებას, ხოლო ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის თანახმად, წერილობითი ფორმით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ საჭიროებს დასაბუთებას, თუ დაინტერესებული მხარისათვის ცნობილია ის ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინაპირობები, რომელთა საფუძველზედაც გამოიცა ეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

ამდენად, მოქმედი კანონმდებლობით, კერძოდ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით, რეგლამენტირებულია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის წერილობითი დასაბუთების გარეშე გამოცემის შესაძლებლობა და შემთხვევები. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ცესკოს იურიდიული სამსახურის დასკვნა სარეფერენდუმო საკითხის შესახებ, რომელიც წარდგენილ იქნა ცესკოს 2005წ. 7 ოქტომბრის სხდომაზე და თვით აღნიშნული სხდომის ოქმი, რომელზეც მოხდა ხსენებულ საკითხზე მსჯელობა და სადავო განკარგულების მიღება, მიჩნეულ უნდა იქნეს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-7 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ სამართლებრივ წინაპირობებად. ცენტრალური საარჩევნო კომისიის 2005წ. 7 ოქტომბრის სხდომის ოქმიდან ირკვევა, რომ აღნიშნულ სხდომას ესწრებოდნენ მოსარჩელეები, საინიციატივო ჯგუფის წევრები _ ი. მ-ი და ლ. ს-ე და შესაბამისად, მათთვის ცნობილი იყო ის სამართლებრივი წინაპირობები, რომლებსაც დაეფუძნა გასაჩივრებული განკარგულება. აღნიშნულის გამო, იურიდიული თვალსაზრისით, აღარ არსებობდა შესაბამისი სამართლებრივი წინაპირობების სახით ფაქტობრივად არსებული დასაბუთების გასაჩივრებულ განკარგულებაში ფორმალური ასახვის აუცილებლობა. ამდენად, კონკრეტულ შემთხვევაში ცესკოს უფლება ჰქონდა‚ 2005წ. 7 ოქტომბრის ¹51/2005 განკარგულება გამოეცა დასაბუთების გარეშე.

სსკ-ის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი, ხოლო ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტის მიხედვით, სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. ხსენებული მუხლის მე-2 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტის თანახმად კი, სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-7 ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტი. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი _ არ არსებობდა ამ ნაწილით რეგლამენტირებული საპროცესო ნორმის გამოყენების ფაქტობრივი ან სამართლებრივი წინაპირობა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე, სარჩელის საფუძვლებზე და არსებითად არ განუხილავს მოცემული საქმე. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული გარემოება საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველს წარმოადგენს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა იმსჯელოს სარჩელის საფუძვლიანობაზე, ანუ არსებითად განიხილოს საქმე და მიიღოს კანონიერი და დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ცენტრალური საარჩევნო კომისიის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ცენტრალური საარჩევნო კომისიის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 20 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.