საქმე N 330100124008975401

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

საქმე №1211აპ-24 ქ. თბილისი

ვ–ი თ., 1211აპ-24 19 თებერვალი, 2025 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

მამუკა ვასაძე (თავმჯდომარე),

ლევან თევზაძე, ლალი ფაფიაშვილი

ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ოქტომბრის განაჩენზე ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ირაკლი ჯანგულაშვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 3 ივნისის განაჩენით თ. ვ–ი, – დაბადებული 19.. წელს, – ცნობილ იქნა დამნაშავედ და მიესაჯა:

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტითა და მე-3 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტით – თავისუფლების აღკვეთა 6 (ექვსი) წლით.

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა“, ,,ბ“ ქვეპუნქტებით (დაზარალებულ თ. თ–ს ეპიზოდი) – თავისუფლების აღკვეთა 6 (ექვსი) წლით.

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა“, ,,ბ“ ქვეპუნქტებით (დაზარალებულ ც. ბ–ს ეპიზოდი) – თავისუფლების აღკვეთა 6 (ექვსი) წლით.

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ერთმა თანაბარმა სასჯელმა შთანთქა სხვა თანაბარი სასჯელები და, საბოლოოდ, დანაშაულთა ერთობლიობით, თ. ვ–ს სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 6 (ექვსი) წლით.

მსჯავრდებულ თ. ვ–ს სასჯელის მოხდის ვადა აეთვალა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენის მიღების დღიდან – 2024 წლის 3 ივნისიდან.

2. აღნიშნული განაჩენით სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ თ. ვ–მა ჩაიდინა: თაღლითობა, ესე იგი, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით სხვისი ნივთის დაუფლება მოტყუებით, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ჩადენილი სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით; თაღლითობა, ესე იგი, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით სხვისი ნივთის დაუფლება მოტყუებით, ჩადენილი სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით და დიდი ოდენობით. აღნიშნული გამოიხატა შემდეგით:

ü თ. ვ–მა 2015 წელს დააფუძნა ტურისტული კომპანია შპს „.....“, მდებარე ქ. თ–ში, ბარნოვის ქ. N..-ში და გახდა აღნიშნული კომპანიის 100 %-იანი წილის მფლობელი და დირექტორი. 2016 წელს, თ. ვ–იმა, როგორც ტურისტული კომპანია შპს „....ს“ დირექტორმა, გამოიყენა სამსახურებრივი მდგომარეობა და ქონების მართლსაწინააღმდეგოდ მისაკუთრების მიზნით, მოატყუა ზ. ბ–ს. კერძოდ, უთხრა, რომ, თითქოს, დასახელებული ტურისტული ორგანიზაცია თანამშრომლობდა საერთაშორისო ტურისტულ ორგანიზაციებთან და ჰქონდა წარმატების პერსპექტივა, რისთვისაც საჭირო იყო ტურისტულ კომპანიაში თანხების ინვესტირება. ამიტომ, თუკი ზ. ბ–ს მოახდენდა დასახელებულ ტურისტულ კომპანიაში მისი თანხების ინვესტირებას, იგი გახდებოდა კომპანიის ყოველთვიური მოგების 10%-იანი წილის მფლობელი. ნდობის უფრო მეტად მოსაპოვებლად, 2016-2021 წლებში თ. ვ–ი ზ. ბ–ს უკან უბრუნებდა ფულად თანხებს, თითქოსდა კომპანიის მიერ მიღებული ყოველთვიური მოგების სახით, თუმცა, რეალურად, თ. ვ–ს კომპანიას შპს „.....ს“ არანაირ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან რაიმე სახის ხელშეკრულებები გაფორმებული არ ჰქონდა. ზ. ბ–ს ენდო თ. ვ–ის და 2016-2021 წლებში, ამ უკანასკნელს ეტაპობრივად გადასცა ფულადი თანხა 2 000 აშშ დოლარის (დაახლოებით 4793 ლარის ეკვივალენტი) და 1000 ევროს (დაახლოებით 2 613 ლარის ეკვივალენტი) ოდენობით, რომლიდანაც ნაწილი ჩაურიცხა ქ. ზ–ში, ყ–ს ქუჩაზე მდებარე „.......ს“ ანგარიშიდან, ნაწილი კი გადასცა ხელზე, ქ. თ–ში, მ–ს ქ.-ის N..-ში. მიღებულ ფულად თანხებს თ. ვ–ი დაეუფლა მართლსაწინააღმდეგოდ, რის შედეგადაც, ზ. ბ–ს ჯამურად მიადგა მნიშვნელოვანი, დაახლოებით 7 406 ლარის ქონებრივი ზიანი.

ü 2015 წელს თ. ვ–მა დააფუძნა ტურისტული კომპანია შპს „.........ი”, მდებარე ქ. თ–ში, ბ–ს ქ.-ის N..-ში და გახდა აღნიშნული კომპანიის 100 %-იანი წილის მფლობელი და დირექტორი. 2020 წელს, თ. ვ–მა, როგორც ტურისტული კომპანია შპს „........“ დირექტორმა, გამოიყენა სამსახურებრივი მდგომარეობა და ქონების მართლსაწინააღმდეგოდ მისაკუთრების მიზნით, მოატყუა თ. თ–სა, კერძოდ, უთხრა, რომ, თითქოს, დასახელებული ტურისტული ორგანიზაცია თანამშრომლობდა საერთაშორისო ტურისტულ ორგანიზაციებთან და ჰქონდა წარმატების პერსპექტივა, რისთვისაც საჭირო იყო ტურისტულ კომპანიაში თანხების ინვესტირება. ამიტომ, თუკი თ. თ–სა დასახელებულ ტურისტულ კომპანიაში მის თანხას ჩადებდა, იგი მიიღებდა კომპანიის ყოველთვიურ მოგებასა და წილს. ნდობის უფრო მეტად მოსაპოვებლად, თ. ვ–ი თ. თ–ს უკან უბრუნებდა ფულად თანხებს, თითქოსდა, კომპანიის მიერ მიღებული ყოველთვიური მოგების სახით, თუმცა რეალურად თ. ვ–იის კომპანიას შპს „ს–ს“ არანაირ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან რაიმე სახის ხელშეკრულებები გაფორმებული არ ჰქონდა. თ. თ–სა ენდო თ. ვ–ის და 2020-2021 წლებში მას, ქ. ზ–ს „.... ბანკის“ ბანკომატიდან რამდენიმე ეტაპად ჩაურიცხა – 41 920 ლარი, ხოლო 9 000 ლარი ხელზე გადასცა ქ. თ–ში, ბ–ს ქ. N..-ში მდებარე, თ. ვ–ს ოფისში. მიღებულ ფულად თანხებს თ. ვ–იი მართლსაწინააღმდეგოდ, რის შედეგადაც, თ. თ–ს ჯამურად მიადგა დიდი ოდენობით, დაახლოებით – 50 920 ლარის ქონებრივი ზიანი.

ü თ. ვ–იმა 2015 წელს დააფუძნა ტურისტული კომპანია შპს „.....ი“, მდებარე ქ. თ–ში, ბ–ს ქ. N..-ში და გახდა აღნიშნული კომპანიის 100 %-იანი წილის მფლობელი და დირექტორი. 2020 წელს, თ. ვ–მა, როგორც ტურისტული კომპანია შპს ........დირექტორმა, გამოიყენა სამსახურებრივი მდგომარეობა და ქონების მართლსაწინააღმდეგოდ მისაკუთრების მიზნით მოატყუა ც. ბ–ა, კერძოდ, უთხრა რომ თითქოს დასახელებული ტურისტული ორგანიზაცია თანამშრომლობდა საერთაშორისო ტურისტულ ორგანიზაციებთან და, ევროკავშირის ერთ-ერთი პროექტის ფარგლებში, შესაძლებელი იყო საოჯახო ჰოსტელების განვითარებისთვის გრანტის მოპოვება და უძრავი ქონების შესყიდვა. ამიტომ, თუკი აღნიშნული პროექტის ფარგლებში, ც. ბ–ა მის საკუთრებაში არსებულ ზ–ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ე–ში მდებარე მიწის ნაკვეთს (ს.კ. – 43.28.44.011) გაყიდდა, ორი წლის განმავლობაში, ყოველთვიურად მიიღებდა ფულად თანხას – 500 აშშ დოლარს, ასევე, მითითებულ მიწის ნაკვეთზე აშენებული 6 კოტეჯიდან ერთ-ერთი საკუთრებად გადაეცემოდა ც. ბ–ს. თ. ვ–იმა აგრეთვე მოატყუა ც. ბ–ა და უთხრა, რომ ევროკავშირის გრანტის მოსაპოვებლად აუცილებელი იყო უძრავი ქონების თავის სახელზე გადაფორმება, ამიტომ მას შესთავაზა ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმება. ც. ბ–ა ენდო თ. ვ–ის და დასთანხმდა შემოთავაზებას, რის შემდეგაც, 2021 წლის 21 ოქტომბერს, ქ. თ–ში, ს–ს ქ. N..- ში მდებარე .....ში, ც. ბ–სა და თ. ვ–ს შორის გაფორმდა ფიქციური ჩუქების ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, თითქოს, ც. ბ–ამ თ. ვ–ის აჩუქა – 22 400 ლარად ღირებული, ზ–ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ე–ში მდებარე მიწის ნაკვეთი (601 კვ.მ, ს.კ – 43.28.44.011). იმავე დღეს საჯარო რეესტრში ხსენებულ უძრავ ქონებაზე დარეგისტრირდა თ. ვ–ი ს საკუთრების უფლება. რეალურად კი, თ. ვ–ის არანაირი ხელშეკრულება არ გაუფორმებია საერთაშორისო ტურისტულ ორგანიზაციებთან, ასევე არ არსებობდა რაიმე სახის გრანტი ევროკავშირის დაფინანსების ფარგლებში, უძრავი ქონების შესყიდვასთან დაკავშირებით. 2021 წლის 24 მარტს, თ. ვ–მა დასახელებული უძრავი ქონება 7 000 აშშ დოლარად მიჰყიდა თ. ა–ს, ხოლო მიღებულ ფულად თანხას დაეუფლა მართლსაწინააღმდეგოდ. შესაბამისად, თ. ვ–მა მოტყუებით, მართლსაწინააღმდეგოდ მიისაკუთრა ც. ბ–ას საკუთრებაში არსებული, 22 400 ლარის ღირებულების, ზ–ს მუნიციპალიტეტის სოფელ ე–ში მდებარე მიწის ნაკვეთი (601 კვ.მ, ს.კ. – 43.28.44.011), რის შედეგადაც, ც. ბ–ას მიადგა – 22 400 ლარის, დიდი ოდენობით ქონებრივი ზიანი.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 3 ივნისის განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა ნინო ჟვანიამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებულ განაჩენში ცვლილების შეტანა სასჯელის დამძიმების კუთხით და თ. ვ–სთვის უფრო მკაცრი სასჯელის განსაზღვრა.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ოქტომბრის განაჩენით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 3 ივნისის განაჩენი შეიცვალა:

თ. ვ–ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ და მიესაჯა:

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტითა და მე-3 ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტით – თავისუფლების აღკვეთა 6 (ექვსი) წლით, რაც „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2024 წლის 17 სექტემბრის კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, შეუმცირდა 1/5-ით და განესაზღვრა 4 (ოთხი) წლით, 9 (ცხრა) თვითა და 18 (თვრამეტი) დღით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა“, ,,ბ“ ქვეპუნქტებით (დაზარალებულ თ. თ–ს ეპიზოდი) – თავისუფლების აღკვეთა 6 (ექვსი) წლით, რაც „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2024 წლის 17 სექტემბრის კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, შეუმცირდა 1/5-ით და განესაზღვრა 4 (ოთხი) წლით, 9 (ცხრა) თვითა და 18 (თვრამეტი) დღით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა“, ,,ბ“ ქვეპუნქტებით (დაზარალებულ ც. ბ–ს ეპიზოდი) – თავისუფლების აღკვეთა 6 (ექვსი) წლით, რაც „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2024 წლის 17 სექტემბრის კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, შეუმცირდა 1/5-ით და განესაზღვრა 4 (ოთხი) წლით, 9 (ცხრა) თვითა და 18 (თვრამეტი) დღით თავისუფლების აღკვეთა;

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ერთმა თანაბარმა სასჯელმა შთანთქა სხვა თანაბარი სასჯელები და, საბოლოოდ, დანაშაულთა ერთობლიობით, თ. ვ–ს სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 4 (ოთხი) წლით, 9 (ცხრა) თვითა და 18 (თვრამეტი) დღით.

მსჯავრდებულ თ. ვ–ს სასჯელის მოხდის ვადა აეთვალა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენის მიღების დღიდან – 2024 წლის 3 ივნისიდან.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ოქტომბრის განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრა ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორმა ირაკლი ჯანგულაშვილმა. პროკურორი საკასაციო საჩივრით მოითხოვს გასაჩივრებული განაჩენის სასჯელის ნაწილში ცვლილების შეტანას და მსჯავრდებულ თ. ვ–სათვის უფრო მკაცრი სასჯელის შეფარდებას. კასატორს მიაჩნია, რომ მსჯავრდებულის მიერ ჩადენილი დანაშაულების სიმრავლის, ხასიათისა და დამდგარი შედეგების გათვალისწინებით, მის მიმართ გამოყენებულია ზედმეტად ლმობიერი სასჯელი. ასევე ხაზგასასმელია, რომ მსჯავრდებულს დაზარალებულებისათვის არ აქვს ანაზღაურებული მის მიერ მიყენებული დიდი ოდენობით ზიანი და მის მიმართ გააჩნიათ პრეტენზია.

6. საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივარი და დაასკვნა, რომ იგი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც, არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად, კერძოდ: საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილი ამომწურავად იძლევა იმ საფუძველთა ჩამონათვალს, რომელთა არსებობის შემთხვევაში, საკასაციო საჩივარი დასაშვებად ჩაითვლება, ასეთებია:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) კასატორი არასრულწლოვანი მსჯავრდებულია.

7. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ სისხლის სამართლის საქმეში არ მოიპოვება რომელიმე ზემოაღნიშნული საფუძველი.

8. განსახილველ შემთხვევაში, ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორი ირაკლი ჯანგულაშვილი ასაჩივრებს მხოლოდ მსჯავრდებულისათვის შეფარდებული სასჯელის ზომას.

9. საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 259-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, სასამართლოს განაჩენი სამართლიანია, თუ დანიშნული სასჯელი შეესაბამება მსჯავრდებულის პიროვნებასა და მის მიერ ჩადენილი დანაშაულის სიმძიმეს. სასამართლო სასჯელის სამართლიანობას აფასებს ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში სასჯელის ინდივიდუალიზაციის პრინციპის გათვალისწინებით, შესაბამისად, განსაზღვრული სასჯელი უნდა იყოს მკაცრად პერსონალური, მსჯავრდებულის პიროვნებისა და ჩადენილი დანაშაულის სიმძიმის თანაზომიერი და პროპორციული. სასჯელის დაკისრებისას სამართლიანობა არა დასჯის, არამედ – შერჩეული სასჯელის სახისა და ზომის, მსჯავრდებულის რესოციალიზაციისა და ახალი დანაშაულის თავიდან აცილების მიზნებთან შესაბამისობაში ვლინდება.

10. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს პროკურორის არგუმენტებს სასჯელის გამკაცრების შესახებ და აღნიშნავს, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა მსჯავრდებულ თ. ვ–ის თითოეული ეპიზოდისთვის შეუფარდეს კანონიერი და სამართლიანი სასჯელი. ამასთან, პირველი და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოებმა მსჯავრდებულის მიმართ სასჯელის განსაზღვრისას, სრულად გაითვალისწინეს საქართველოს სსკ-ის 53-ე და 39-ე მუხლების მოთხოვნები, მათ შორის, ბრალდების მხარის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები, კერძოდ, ჩადენილ დანაშაულთა სიმრავლე (ჩადენილია სამი სხვადასხვა დამოუკიდებელი დანაშაული), ქმედებების სიმძიმე (მსჯავრდებულის მიერ ჩადენილი დანაშაულები განეკუთვნება მძიმე კატეგორიის დანაშაულებს), დამდგარი მძიმე შედეგი (მსჯავრდებულის ქმედებებმა გამოიწვია მნიშვნელოვანი და დიდი ოდენობით ზიანი). სასამართლომ აგრეთვე გაითვალისწინა მსჯავრდებულის პიროვნება (თ. ვ–ი ბრალად შერაცხილი ქმედების ჩადენის დროს არ იყო ნასამართლევი) და ის გარემოებები, რომ მან თავი ნაწილობრივ ცნო დამნაშავედ ბრალად წარდგენილ სამივე ეპიზოდში, ბრალდების მტკიცებულებები სადავოდ არ გახადა და გამოკვლევის გარეშე იქნა მიღებული უდავო მტკიცებულებებად.

11. სახელმწიფო ბრალმდებელი ასევე განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს იმ ფაქტზეც, რომ მსჯავრდებულს არ აუნაზღაურებია მიყენებული ზიანი, რასთან დაკავშირებითაც, საკასაციო სასამართლო კვლავ იმეორებს, რომ ზიანის აუნაზღაურებლობის ფაქტი არ შეიძლება იქნეს მოაზრებული, როგორც პასუხისმგებლობის დამამძიმებელი გარემოება. ზიანის ნებაყოფლობით ანაზღაურება პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელი გარემოებაა და ამ წამახალისებელი ნორმის შეუსაბამო ქმედება პასუხისმგებლობის დამამძიმებლად ვერ მიიჩნევა. გარდა ამისა, არსებობს ზიანის ანაზღაურების კანონისმიერი შესაძლებლობა, რის შესაბამისადაც, დაზარალებულებს უფლება აქვთ, სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით მოითხოვონ მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურება.

12. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, სააპელაციო სასამართლომ მსჯავრდებულ თ. ვ–ს, მისი პიროვნული მახასიათებლების, ასევე, სასჯელის განსაზღვრის ზოგადსავალდებულო გარემოებების მხედველობაში მიღებით, განუსაზღვრა კანონით გათვალისწინებული სასჯელის ყველაზე მკაცრი სახე – თავისუფლების აღკვეთა, 6 (ექვსი) წლით (მაშინ, როდესაც მუხლის სანქცია, ასევე, ითვალისწინებს სხვა ალტერნატიულ სასჯელს − ჯარიმის სახით) რომელიც, თანმდევი შედეგების გათვალისწინებით, არ არის აშკარად ლმობიერი, შეესაბამება საქართველოს სსკ-ის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილითა და 39-ე მუხლის 1-ელი ნაწილით დადგენილ სასჯელის დანიშვნის ზოგადსავალდებულო მოთხოვნებსა და სასჯელის მიზნებს. აღნიშნულის შესაბამისად, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მსჯავრდებულისათვის შეფარდებული სასჯელის დამძიმების საფუძველი არ არსებობს.

13. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან არ მოიპოვება საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 და მე-3¹ ნაწილებით გათვალისწინებული რომელიმე გარემოება, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

14. საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-3², მე-3³, მე-4 ნაწილების შესაბამისად, საკასაციო სასამართლომ

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დაუშვებლად იქნეს ცნობილი ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორ ირაკლი ჯანგულაშვილის საკასაციო საჩივარი;

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვასაძე

მოსამართლეები: ლ. თევზაძე

ლ. ფაფიაშვილი