¹ბს-265-251(კ-06) 12 ივლისი, 2006 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე,

ნ. ქადაგიძე

სარჩელის საგანი: საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა; დღგ-ის ჩათვლა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2005წ. 18 აპრილს შპს «პ-ამ» სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ შპს «კ-სა» და ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის ადმინისტრირების სამმართველოს ხელვაჩაურის განყოფილების მიმართ და ამ უკანასკნელის 2005წ. 4 აპრილის ¹198 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა და დღგ-ის ჩათვლა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, მასა და შპს «კ-ის» შორის 2003წ. მაისში დაიდო ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც «კ-იმ» მიაწოდა 55400 ლარის სამშენებლო მასალა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ამ თანხიდან 44167 ლარი მიწოდებული საქონლის ღირებულება იყო, ხოლო 9233 ლარი _ დღგ-ის წარმოადგენდა. აღნიშნულის დამადასტურებელი ანგარიშ-ფაქტურების მესამე პირები მოსარჩელემ საგადასახადო ინსპექციაში წარადგინა, თუმცა 2005წ. 14 აპრილს მოპასუხემ ¹198 საგადასახადო მოთხოვნით მათ ბიუჯეტის სასარგებლოდ დააკისრა 3412,20 ლარის გადახდა, რაც მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია. მისი განმარტებით, 1997წ. საგადასახადო კოდექსის 90-ე მუხლის საფუძველზე დღგ არაპირდაპირ გადასახადს წარმოადგენდა, ხოლო ამავე კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება საქონლის მიმწოდებელს ეკისრებოდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის ადმინისტრირების სამმართველოს ხელვაჩაურის განყოფილების 2005წ. 4 აპრილის ¹198 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა და დღგ-ის ჩათვლა მოითხოვა.

2005წ. 17 მაისს შპს «პ-ამ» დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოპასუხე შპს «კ-ი» მესამე პირად დაასახელა.

ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ არ გაითვალისწინა 1997წ. საგადასახადო კოდექსის 114-ე და 115-ე მუხლები. ამასთან, დღგ წარმოადგენდა საერთო სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლებოდა, როცა დღგ-ის თანხა დასაბეგრი ოპერაციების დროის მიხედვით სახელმწიფო ბიუჯეტში იქნებოდა შეტანილი, შესაბამისად შპს «პ-ას» მიერ დღგ გადახდილად ჩაითვლებოდა, თუ თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტში დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით მოხვდებოდა.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 27 მაისის გადაწყვეტილებით შპს «პ-ას» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელემ არ გაითვალისწინა საგადასახადო კოდექსის 114-ე და 115-ე მუხლები, კერძოდ, არ წარადგინა საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურების მეოთხე ეგზემპლარები, რის გამოც ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მიერ გაუქმდა ¹120320 და ¹144757 ანგარიშ-ფაქტურებით დარიცხული დღგ-ის ჩათვლები. ამდენად, რაიონულმა სასამართლოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ ამ ოპერაციების დროს დღგ _ 3421,2 ლარის ოდენობით არ იყო გადახდილი სახელმწიფო ბიუჯეტში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს «პ-ამ» სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 15 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს «პ-ას» სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 27 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «პ-ას» სარჩელი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის ადმინისტრირების სამმართველოს ხელვაჩაურის განყოფილების 2005წ. 4 აპრილის ¹198 საგადასახადო მოთხოვნა და ¹120320 სერია აა-06 და ¹144757 სერია აა-06 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით გათვალისწინებული დღგ _ 1564,20 და 1848 ლარი გადახდილად ჩაითვალა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ 1997წ. საგადასახადო კოდექსის 90-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ის თანხა წარმოადგენდა არაპირადაპირ გადასახადს, ამავე კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის თანახმად კი დღგ-ის გადახდის ვალდებულება ეკისრებოდა საქონლის მიმწოდებელს, თუმცა 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის ჩათვლას ექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი თანხა.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ¹120320 სერია აა-06 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით დღგ-ის თანხა შეადგენდა 1564,20 ლარს, ხოლო ¹144757 სერია აა-06 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით _ 1848 ლარს.

ამასთან, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 21 ივლისის ცნობის საფუძველზე სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ამ ანგარიშ-ფაქტურებზედღგ-ის თანხები ჩათვლილი იყო და შპს «პ-ას» დღგ-ის გადასახადში პირადი აღრიცხვის ბარათზე დავალიანება არ ერიცხებოდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 15 თებერვლის გადაწყვეტილება ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-15 მუხლის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი, რომელიც აწარმოებს დასაბეგრ ოპერაციას, ვალდებულია გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულ პირს _ საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმღებს. ანგარიშ-ფაქტურა გამოიწერება ოთხ ეგზემპლარად, რომლის პირველი და მესამე პირები წარედგინება მყიდველს, ხოლო მეორე და მეოთხე პირები რჩება გამყიდველს. ამასთან, ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოებს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად, ხოლო მესამე პირს მყიდველი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოებს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით ყოველთვიურად. საგადასახადო კონტროლი განხორციელდება იმ შემთხვევაში, თუ მყიდველისა და გამყიდველის მიერ წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისობა დამტკიცდება. ამ კოდექსის 114-ე მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისად გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში. ამასთან, «საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ» კანონის მე-9 მუხლი განსაზღვრავს, რომ საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმდება საქართველოს საგადასახადო კანონომდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით, ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ბიუჯეტში თანხა ჩარიცხულად ითვლება, თუ ის ასახვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ ანგარიშზე, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006წ. 8 მაისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006წ. 8 მაისის განჩინების ჩაბარებიდან 20 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2006წ. 21 ივნისამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006წ. 21 ივნისის განჩინებით ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა 2006წ. 12 ივლისს მხარეთა დასწრების გარეშე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და თვლის, რომ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «პ-ას» სარჩელი დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: შპს «პ-ამ» შპს «კ-გან» 2003 წელს შეიძინა საქონელი _ 55400 ლარის სამშენებლო მასალა. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 14 აპრილის ¹198 საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 3245 ლარი დღგ-სა და 2468 ლარი საურავის, სულ _ 5718 ლარის გადახდა.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 21 ივლისის ცნობის მიხედვით, სერია აა-06 ¹120320, ¹144757 ანგარიშ-ფაქტურებზეშპს «პ-ას» დღგ-ის თანხები ჩაეთვალა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 114-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც, დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 114-ე მუხლის დებულებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქონლის მყიდველის _ შპს «პ-ას» მიერ საგადასახადო ორგანოში შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა და გამყიდველისათვის _ შპს «კ-თვის» დღგ-ის თანხის გადახდა არ წარმოადგენდა საკმარის პირობას დღგ-ის ჩათვლის მისაღებად, არამედ ასეთი ჩათვლისათვის აუცილებელი იყო ერთდროულად შემდეგი ორი პირობის არსებობა: საქონლის მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ის გადახდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით და გამყიდველის მიერ დღგ-ის სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 115-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი, რომელიც აწარმოებდა დასაბეგრ ოპერაციას, ვალდებული იყო გამოეწერა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარედგინა იგი გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებული პირისათვის _ საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმღებისათვის. ანგარიშ-ფაქტურა გამოიწერებოდა ოთხ ეგზემპლარად, რომლის პირველი და მესამე პირები წარედგინებოდა მყიდველს, ხოლო მეორე და მეოთხე პირები რჩებოდა გამყიდველს. ამასთან, ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოებს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად, ხოლო მესამე პირს მყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოებს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით საგადასახადო ჩათვლის მისაღებადDყოველთვიურად. საგადასახადო კონტროლი განხორციელდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მყიდველისა და გამყიდველის მიერ წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისობა დამტკიცდებოდა. აღნიშნული კოდექსის 114-ე მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით, ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა იყო გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისად იყო გადახდილი სახელმწიფო ბიუჯეტში.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში საქმის მასალებით არ დასტურდება მიმწოდებლის _ შპს «კ-ის» მიერ ზემოთ მითითებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მეოთხე პირების ბათუმის საგადასახადო ინსპექციისათვის წარდგენა და შესაბამისად, დღგ-ის შესაბამისი თანხის ბიუჯეტში შეტანა, რის გამოც ვერ მოხდება შპს «პ-ას» უფლების რეალიზაცია, მიიღოს დღგ-ის ჩათვლა, ვინაიდან იმ შემთხვევაში, თუU მიმწოდებლის, ანუ გამყიდველის მიერ არ განხორციელდება დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში შეტანა, ასევე ვერ განხორციელდება მყიდველის უფლება _ ჩაითვალოს დღგ-ის თანხა გადახდილად. ამრიგად, რამდენადაც დადგენილია, რომ ზემოაღნიშნული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით გადახდილი დღგ-ის თანხა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი არ არის, ამ ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისი დღგ-ის თანხა ჩათვლას არ ექვემდებარება.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ შპს «პ-ა» სასარჩელო განცხადებით მოითხოვს ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 4 აპრილის ¹198 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობასა დადღგ-ის ჩათვლას, ხოლო ხსენებული საგადასახადო მოთხოვნა ითვალისწინებს, როგორც დღგ-ის _ 3245 ლარის, ისე საურავის _ 2468 ლარის გადახდას. სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა მოსარჩელისთვის დღგ-ის გადასახადის ძირითად თანხაზე საურავის დარიცხვის კანონიერებაზე, მაშინ, როდესაც აპელანტი, ფაქტობრივად, მოითხოვდა საურავის დარიცხვის კანონიერების შემოწმებასაც.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს «პ-თვის» ზემოაღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ის ჩათვლების გაუქმების შედეგად საურავის _ 2471 ლარის დარიცხვა უკანონოა და თვლის, რომ აღნიშნული ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) ძირითად პრინციპებსა და მისი მთელი რიგი ნორმების მოთხოვნებს. საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 90-ე მუხლის შესაბამისად, დღგ, როგორც არაპირდაპირი გადასახადი, იყო საქართველოს ტერიტორიაზე საქონლის, სამუშაოს, მომსახურების წარმოებისა და მიმოქცევის პროცესში შექმნილი ღირებულების ნაწილის, აგრეთვე, საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანილი ყველა დასაბეგრი საქონლის ღირებულების ნაწილის ბიუჯეტში სავალდებულო შენატანი. დღგ ექვემდებარებოდა გადახდას საქონლის მიწოდების, სამუშაოს შესრულებისა და მომსახურების გაწევის ყველა სტადიაზე.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დამატებული ღირებულების გადასახადი არაპირდაპირი და ამავე დროს მრავალსაფეხურიანი გადასახადია, რომლის გადახდის ტვირთი აწვება საბოლოო მომხმარებელს. სწორედდღგ-სთვის სტრუქტურულად და ორგანულად დამახასიათებელმა მრავალსაფეხურიანმა სისტემამ წარმოშვა ბიუჯეტში გადახდის შემთხვევაში მისი შემდგომი ჩათვლის განხორციელების შესაძლებლობა. ამასთან, ყურადღება უნდა მიექცეს იმას, თუ ვინ წარმოადგენს დღგ-ის, როგორც არაპირდაპირი გადასახადის გადამხდელს. საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის შესაბამისად, არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრებოდა საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმწოდებელს, რომელიც ამ კოდექსის III და IV კარების მიზნებისათვის იწოდებოდა გადასახადის გადამხდელად.

საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ გადასახადის თანხა არ იყო გადახდილი დადგენილი ვადისათვის, გადასახადის გადამხდელი ვალდებული იყო გადაეხადა გადაუხდელი თანხის 0,15% თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე, გადახდის ვადის დადგენილი თარიღიდან გადასახადის გადახდის Gთარიღამდე, გარდა ამ კოდექსის 252¹-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევისა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საურავი წარმოადგენს ე.წ. დამატებით გადასახადს თანხების არათავისდროული გადახდის გამო. შესაბამისად, პასუხისმგებლობაც მისი დარღვევისათვის უნდა დადგეს იმ შემთხვევაში, თუ გადასახადის გადამხდელი დადგენილ ვადებში არ მოახდენს გადასახადის გადახდას, გადაუხდელობის მიზეზის მიუხედავად. შესაბამისად, საურავი წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის სახეს, რომელიც გამოყენებული ვერ იქნება იმ პირის მიმართ, რომელიც არ ითვლება გადასახადის გადამხდელად. დღგ-ის, როგორც არაპირდაპირი გადასახადის ხასიათიდან გამომდინარე, შპს «პ-ა» არ წარმოადგენს ამ ოპერაციაზე დღგ-ის გადამხდელს და ამიტომ, დაუშვებელი და უკანონოა მის მიმართ საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 252-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული საურავის დაკისრება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს «პ-ას» დღგ-ის ჩათვლის აღდგენაზე უარი უნდა ეთქვას, ხოლო ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 4 აპრილის ¹198 საგადასახადო მოთხოვნა ბათილად იქნეს ცნობილი შპს «პ-თვის» ზემოაღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ის ჩათვლების გაუქმების შედეგად საურავის _ 2471 ლარის დარიცხვის ნაწილში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 15 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «პ-ას» სარჩელი დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006წ. 15 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს «პ-ას» სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ: ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005წ. 4 აპრილის ¹198 საგადასახადო მოთხოვნა ბათილად იქნეს ცნობილი შპს «პ-თვის» საურავის _ 2471 ლარის დარიცხვის ნაწილში; შპს «პ-ას» სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს;

4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.