¹ას-1169-1189-2011 14 ნოემბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ დ. მ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. მ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ სესხის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება, ფულადი ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო ზიანის ანაზღაურება, იპოთეკის საგნის რეალიზაცია

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. მ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ. მ-ის მიმართ სესხის ძირითადი თანხის _ 50 000 აშშ დოლარისა და მასზე დარიცხული ოთხი თვის სარგებლის _ 6 000 აშშ დოლარის, 2009 წლის 1 აგვისტოდან 2010 წლის 1 ივლისამდე გადაუხდელი თანხის 3%-ის _ 16 500 აშშ დოლარის, 2010 წლის 1 ივლისიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ყოველთვიურად ძირითადი თანხის გადაუხდელი ნაწილის 3%-ის გადახდევინების, ასევე ვალდებლების შესრულების მიზნით რ. მ-ის საკუთრებაში არსებული, ქ.თბილისში, ჭ-ის გამზირის ¹29-31-33-ში მდებარე ¹39 ბინის იძულებით აუქციონზე რეალიზაციის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

2009 წლის 31 მარტს ი. მ-ესა და დ. მ-ეს შორის გაფორმდა სანოტარო წესით დადასტურებული სესხისა და იპოთეკის ერთიანი ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ი. მ-ემ დ. მ-ეს ოთხი თვის ვადით ასესხა 50 000 აშშ დოლარი თვეში 3% სარგებლის დარიცხვით. ხელშეკრულების თანახმად, სარგებლის გადახდა უნდა დაწყებულიყო 2009 წლის 1 მაისიდან. სესხის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად დ. მ-ემ და მისმა მეუღლე ნ. შ-ემ იპოთეკით დატვირთეს მათი მცირეწლოვანი შვილის რ. მ-ის კუთვნილი, ქ.თბილისში, ჭ-ის გამზირის ¹29-31-33-ში, მე-9 სართულზე მდებარე 176.20 კვ.მ ¹39 ბინა და 14.49 კვ.მ საზაფხულო ფართი.

სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ, 2009 წლის 1 აგვისტოდან მოსარჩელემ არაერთხელ მიმართა მოპასუხეს ვალდებულების შესრულების მოთხოვნით, ხოლო მოვალემ არ დაუბრუნა არც სესხის ძირითადი თანხა და არც პროცენტი.

მოპასუხემ სარჩელი ნაწილობრივ, ძირითადი დავალიანების _ 30 000 აშშ დოლარისა და პროცენტის _ 3 600 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში ცნო. დ. მ-ის განმარტებით, სესხის ხელშეკრულებაში მითითებული თანხა 50 000 აშშ დოლარი ი. მ-ისაგან ისესხეს მან და გ. ც-ემ. ამ თანხიდან მან ისესხა მხოლოდ 30 000 აშშ დოლარი. დანარჩენი თანხა სესხის სახით მიიღო გ.ც-ემ. მოპასუხისათვის ცნობილი გახდა, რომ ნაკისრი ვალდებულების შესასრულებლად გ. ც-ემ ი. მ-ის მეუღლეს გადაუხადა 24 500 აშშ დოლარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, დ. მ-ეს ი. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხისა და მასზე დარიცხული სარგებლის _ 56 000 აშშ დოლარის, ასევე ფულადი ვალდებულების დარღვევით მიყენებული ზიანის _ 4125 აშშ დოლარის ანაზღაურება, დ. მ-ეს ი. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ყოველთვიურად სესხის ძირითადი თანხის წლიური 9%-ის გადახდა 2010 წლის 1 ივლისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, თანხის გადასახდევინებლად იძულებით საჯარო აუქციონზე სარეალიზაციოდ მიექცა რ. მ-ის კუთვნილი, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება მდებარე ქ.თბილისში, ჭ-ის გამზირის ¹29-31-33-ში (სართული 9, ბინა 39, საკადასტრო კოდი ....).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. მ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება, კერძოდ, სესხის ძირითადი თანხისა და მასზე დარიცხული სარგებლის _ 33 600 ლარის ოდენობით დაკისრება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 ივლისის განჩინებით დ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2009 წლის 31 მარტს სანოტარო წესით გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით, ი. მ-ემ დ. მ-ეს ასესხა 50 000 აშშ დოლარი 4 თვის ვადით, თვიური 3%-ის სარგებლით. ხელშეკრულებით გამსესხებლის მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა რ. მ-ის საკუთრებაში არსებული, ქ.თბილისში, ჭ-ის გამზირის ¹29-31-33-ში მდებარე ¹39 ბინა და იპოთეკის უფლება რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში 2009 წლის 1 აპრილს. დ. მ-ეს 2009 წლის 31 მარტის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება არ შეუსრულებია, ამდენად, სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია დ. მ-ის მითითება, რომ სესხის ძირითადი თანხა _ 20 000 აშშ დოლარი და ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 4 თვის სარგებელი გადახდილ იქნა გ. ც-ის მიერ. აღნიშნული გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულება წარდგენილი არ ყოფილა, რაც, პალატის განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, აპელანტის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა, რადგანაც, სამოქალაქო სამართალურთიერთობაში მტკიცების ტვირთის ობიექტური და სამართლიანი განაწილების საფუძველზე, მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ვალდებულების წარმოშობის საფუძვლისა (მოცემულ შემთხვევაში ხელშეკრულების) და ვადამოსული ვალდებულების არსებობა, მოპასუხეს კი ეკისრება, დაადასტუროს ვალდებულების შესრულების ფაქტი ან მისი შესრულების გამომრიცხავი გარემოებების არსებობის ფაქტი. მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა მას, ვინც უარყოფს. რიგ შემთხვევებში, მტკიცებულების არჩევის აუცილებლობას თვით მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმა ითვალისწინებს. ფულადი ვალდებულების სპეციფიკიდან გამომდინარე, მისი შესრულება უნდა დასტურდებოდეს ისეთი სახის მტკიცებულებებით, რომლებიც პირდაპირ მიუთითებს თანხის გადახდის ფაქტზე. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 429-ე მუხლით მიუთითა, რომ დ. მ-ეს არ წარუდგენია სადავო ვალდებულების თუნდაც კრედიტორის მეუღლის მიმართ შესრულებასთან დაკავშირებული გარემოების ობიექტურად ამსახველი მტკიცებულება, ხოლო სისხლის სამართლის საქმეზე დაკითხული პირის _ გ. ც-ის განმარტება ვალდებულების შესრულების დამადასტურებელ მტკიცებულებად არ იქნა მიჩნეული იმ საფუძვლით, რომ პირის ჩვენებას კანონი არ მიიჩნევს ფულადი ვალდებულების შესრულების დადასტურებისათვის ვარგის მტკიცებულებად. 30 0000 აშშ დოლარის ოდენობით სესხის ძირითადი თანხისა და მასთან დაკავშირებული ვალდებულების შეუსრულებლობის ფაქტი, ვინაიდან აპელანტს სადავოდ არ გაუხდია, ამ ნაწილში სასამართლომ სადავო გარემოება დადგენილად ჩათვალა. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით, 623-ე მუხლით და განმარტა შემდეგი: სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება გაფორმდა წერილობით დ. მ-ესა და ი. მ-ეს შორის. მხარეები წერილობითი ხელშეკრულების დადებით ქმნიან მათი ინტერესების დაცვის უფრო მეტ გარანტიას, როდესაც რეალური ქმედების ამსახველ წერილობით დოკუმენტში აღწერენ სესხის ხელშეკრულების, როგორც რეალური ხელშეკრულების მაკვალიფიცირებელი ქმედების განხორციელებას. წერილობითი დოკუმენტის ანალიზისას სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლით და ჩათვალა, რომ 2009 წლის 31 მარტის ხელშეკრულებაში მითითებულია, რომ ხელშეკრულების დათქმა _ ი. მ-ემ დ. მ-ეს ოთხი თვის ვადით თვეში 3%-ის დარიცხვით ასესხა 50 000 აშშ დოლარი და სესხის თანხა მსესხებელმა მიიღოს ხელშეკრულების ხელმოწერამდე, გულისხმობდა დ. მ-ისათვის ფულის დროებით საკუთრებაში გადაცემას ხელშეკრულების ხელმოწერამდე. სასამართლომ არ გაიზიარა დ. მ-ის მოსაზრება, რომ, მართალია, იგი სესხის ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი პირია, თუმცა, რეალურად, სესხის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა მას არ მიუღია, რადგანაც სესხად მიღებული თანხა შეიძლება არ ემსახურებოდეს უშუალოდ მსესხებლის პირად მიზნებს, მსესხებელმა თანხა შეიძლება, მესამე პირის ინტერესებიდან გამომდინარე აიღოს, მესამე პირს გადასცეს, მის ნაცვლად შესრულება მესამე პირმა მიიღოს, თუმცა, სასესხო ურთიერთობაში, პირის მსესხებლად მონაწილეობა, თავისთავად გულისხმობს მის ვალდებულებას, დააბრუნოს ნასესხები თანხა, მიუხედავად სესხის მიზნობრიობისა, ვინაიდან ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ. ხელშეკრულების ერთ-ერთ არსებით პირობას წარმოადგენს სწორედ კონტრაგენტის არჩევა. ამა თუ იმ პირთან ვალდებულებითსამართლებრივ ურთიერთობაში შესვლა, თავისთავად გულისხმობს კონტრაგენტის მიმართ ნდობის გარკვეული სტანდარტის არსებობას, შესაბამისად, მხარე იმიტომ დებს აღნიშნულ პირთან ხელშეკრულებას, რომ აქვს მისგან კეთილსინდისიერად ვალდებულების შესრულების მოლოდინი. სასამართლო მიიჩნევს, რომ, იმ შემთხვევაშიც, თუ დ. მ-ის ნაცვლად, მისი თანხმობით, სხვა პირმა მიიღო სესხის თანხა, სესხის წერილობით ხელშეკრულებაში მისი მონაწილეობა ავალდებულებს მსესხებელს თანხა უკან დააბრუნოს.

პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 403-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად განმარტა, რომ დ. მ-ის მიერ 2009 წლის 31 მარტის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე შესრულებასთან დაკავშირებული გარემოებების მტკიცების განუხორციელებლობის გამო გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დ. მ-ეს მართლზომიერად დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხა _ 50 000 აშშ დოლარი და სარგებელი _ 6 000 აშშ დოლარი.

სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება ზიანის ანაზღაურებასთან მიმართებაში, რადგანაც დადგენილია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა 2009 წლის 1 აგვისტოდან ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე სესხის ძირითადი თანხის 3%-ის დაკისრების ნაწილში ემყარება მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობას. ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნის მიზანია ქონებრივი ინტერესის დაკმაყოფილება. დავის გადაწყვეტისას სასამართლო შეზღუდულია მხოლოდ მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებში და მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებით და არა სამართლებრივი შეფასებებით. სასამართლო თავად აძლევს კვალიფიკაციას სადავო სამართლებრივ ურთიერთობას. კანონისმიერი მოთხოვნის საფუძვლებზე საუბარია მაშინ, როდესაც მოცემულია გარკვეული კანონისმიერი წინაპირობები, რომლებიც არ წარმოადგენენ მხარეთა ხელშეკრულებით დადებული შეთანხმების საგანს. დადგენილია, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით, ფულადი ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებისათვის პროცენტი გათვალისწინებული არ ყოფილა. საქმეზე დადგენილია მოპასუხისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების კანონისმიერი წინაპირობა _ ვალდებულების შეუსრულებლობა, რომლის საფუძველზე პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების კანონისმიერ საფუძვლად მართებულად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 404-ე, 408-ე, 411-ე მუხლები, რომლითაც მოსარჩელის ქონებრივი ინტერესი შეიძლება დაკმაყოფილდეს. სასამართლომ სწორად განსაზღვრა ზიანის ის მინიმალური ოდენობა, რომელიც კრედიტორს შეეძლო, მიეღო ვალდებულების ვადაში შეუსრულებლობით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ. მ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც მას დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხისა და მასზე დარიცხული სარგებლის _ 24 500 აშშ დოლარის, ფულადი ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილების გამო, მიყენებული ზიანის _ 4 125 აშშ დოლარის, 2010 წლის 1 ივლისიდან ყოველთვიურად, ძირითადი გადაუხდელი თანხის წლიური 9%-ის გადახდა გადაწყვეტილების აღსრულებამდებამდე, ასევე ვალდებულების შესრულების მიზნით იპოთეკით დატვირთული ქონების აუქციონზე სარეალიზაციოდ მიქცევის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით 32 700 აშშ დოლარის დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მას არასწორად დააკისრა ზემოაღნიშნული თანხები, გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლოს არ უმსჯელია და შეფასება არ მიუცია გ. ციძიკაძის ჩვენებისათვის, ამასთან, სასამართლო გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს, რადგანაც მხარეს ზიანის ანაზღაურება არ მოუთხოვია, ის მხოლოდ მოითხოვდა პროცენტის დაკისრებას, შესაბამისად, სასამართლომ უსაფუძვლოდ დააკისრა დ.მ-ეს ზიანის _ 4125 აშშ დოლარისა და 2010 წლის 1 ივლისიდან ყოველთვიურად გადაუხდელი თანხის წლიური 9%-ის გადახდა. ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში სასამართლო გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ დაარღვია კანონი, კერძოდ, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 404-ე და 411-ე მუხლები და არ გამოიყენა ამავე კოდექსის 415-ე მუხლი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით დ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად, ამასთან, კასატორ დ.მ-ეს, ამავე კოდექსის 48-ე მუხლის საფუძველკზე, გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის _ 2046.25 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე უკვე გადახდილი 700 ლარის გათვალისწინებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა დ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო საჩივარზე ხარვეზის დადგენის შესახებ საკასაციო პალატის 2011 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით მოცემული საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება განსაზღვრულია 40925 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარით, ხოლო საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა 2046.25 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარით.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით დ. მ-ეს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის 2046.25 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარის გადახდა უკვე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 700 ლარის გათვალისწინებით, ხოლო, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, სახელმწიფო ბიუჯეტში რჩება სახელმწიფო ბაჟის 30%, (მოცემულ შემთხვევაში 613.875 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარი) საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნული თანხა უნდა განისაზღვროს 700 ლარითა და დამატებით 613.875 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარისა და 700 ლარის სხვაობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. დ. მ-ეს (პ/¹...) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაეკისროს 613.875 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარისა და 700 ლარის სხვაობის გადახდა. სახელმწიფო ბაჟი ჩაირიცხოს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე”. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.