ას-1661-1649-2011 12 დეკემბერი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს «ს. რ-ა» (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ვ. ჯ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ვ.ჯ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ საწარმოო ტრავმით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. ჯ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს «ს. რ-ის» მიმართ საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53-ე დადგენილების, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი, მე-2 ნაწილების, 992-ე და 411-ე მუხლების საფუძველზე, მოპასუხისათვის 2011 წლის ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს _ 800 ლარისა და მიუღებელი სარჩოს 744.63 ლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

ვ. ჯ-ე მუშაობდა შპს «ს. რ-აში” ელმავლის მე-3 კლასის მემანქანედ. 1998 წელს პროფესიული დაავადების გამო მოსარჩელე დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა, შედეგად მოპასუხისაგან იღებდა ყოველთვიურ სარჩოს. მიუხედავად იმისა, რომ 2011 წლის მარტის თვიდან შპს «ს. რ-აში» მოიმატა მემანქანის ხელფასმა, მოპასუხე ვ.ჯ-ეს სარჩოს არ უანგარიშებს მოქმედი მემანქანის ხელფასიდან, რის გამოც ამ უკანასკნელს ეკარგება შემოსავალი, რომელიც მას კანონით ეკუთვნის. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 6 ივლისის განჩინებითა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ ვ.ჯ-ეს პროფესიული შრომის უნარი მუდმივად დაკარგული აქვს 80%-ით, რის გამოც იგი მოპასუხისაგან 2011 წლის მარტის თვიდან სარჩელის აღძვრის დღემდე იღებდა ყოველთვიურ სარჩოს _ 551 ლარისა და 79 თეთრს. მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი ცნობით, ასევე დგინდება, რომ 2011 წლის მარტიდან ელმავლის მემანქანის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენს 1000 ლარს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2011 წლის მარტიდან მოსარჩელეს, ნაცვლად 551.79 ლარისა, სარჩოს სახით უნდა მიეღო 800 ლარი. ვ.ჯ-ემ 2011 წლის მარტიდან 2011 წლის ივნისამდე, ანუ სარჩელის დაზუსტებამდე, ვერ მიიღო სარჩოს სხვაობა 248 ლარი და 21 თეთრი, რაც სამ თვეზე გამრავლებით შეადგენს 744 ლარსა და 63 თეთრს.

მოპასუხე შპს «ს. რ-ამ” სარჩელი არ ცნო შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელეს მითითებული აქვს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 992-ე და 999-ე მუხლები, რომლებიც არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებით დამტკიცებული შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის პირველი მუხლის მე-2 პუნქტი განსაზღვრავს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებას. დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების წესს განსაზღვრავდა «შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების შესახებ» საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის ¹48-ე ბრძანებულება, რომლის მე-12 პუნქტში პრეზიდენტის 2003 წლის 11 სექტემბრის ¹443 ბრძანებულებით შევიდა ცვლილება და 2003 წლის 11 სექტემბრიდან სარჩო გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება, ხოლო მე-12 პუნქტიდან საერთოდ ამოღებულ იქნა იგი საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 ნოემბრის ¹923 ბრძანებულებით. მოსარჩელის მოთხოვნა სარჩოს დაანგარიშების შესახებ უსაფუძვლოა, რადგანაც საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების პირველი პუნქტი შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ვ. ჯ-ის სარჩელი მოპასუხე შპს ,,ს. რ-ის» მიმართ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, მოპასუხე შპს ,,ს. რ-ას» ვ. ჯ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ყოველთვიური სარჩოს – 800 (რვა ასი) ლარის გადახდა 2011 წლის 1 ივნისიდან, მოპასუხე შპს ,,ს. რ-ას», მოსარჩელე ვ. ჯ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2011 წლის 1 მარტიდან 2011 წლის 1 ივნისამდე მიუღებელი შემოსავლის _ 744,63 (შვიდას ორმოცდაოთხი და სამოცდასამი) ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ს. რ-ამ», მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ვ.ჯ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით შპს ,,ს. რ-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მოსარჩელე ვ. ჯ-ე მუშაობდა შპს «ს. რ-აში» ელმავლის მე-3 კლასის მემანქანედ, რომელსაც მიღებული აქვს საწარმოო ტრავმა. ვ. ჯ-ეს, შრომითი დასახიჩრების გამო, პროფესიული შრომის უნარის ხარისხი დაკარგული აქვს 80%-ით უვადოდ. ვ. ჯ-ე 2011 წლის მარტიდან ყოველთვიური სარჩოს სახით იღებს 551.79 ლარს. 2011 წლის 1 მარტიდან ელმავლის მემანქანის ხელფასი გახდა 1000 ლარი. მოსარჩელეს საადვოკატო მომსახურებისათვის გადახდილი აქვს 200 ლარი. შპს «ს. რ-ის» მიერ გაცემული ცნობის თანახმად, 2011 წლის მარტიდან მოსარჩელე ვ. ჯ-ე ყოველთვიური სარჩოს სახით იღებს 551.79 ლარს. 2011 წლის მარტიდან ელმავლის მემანქანის ყოველთვიური ხელფასი გახდა 1000 ლარი. სასამართლომ, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ვ. ჯ-ეს პროფესიული შრომის უნარი დაკარგული ჰქონდა 80%-ით, აღნიშნა, რომ მას 2011 წლის მარტიდან, ნაცვლად 551.79 ლარისა, სარჩოს სახით უნდა მიეღო 800 ლარი. შესაბამისად, მოსარჩელეს 2011 წლის მარტიდან 2011 წლის ივნისამდე, ანუ სარჩელის დაზუსტებამდე მიუღებელი ჰქონდა სარჩოს სხვაობა 248 ლარი და 21 თეთრი, რაც გამრავლებული სამ თვეზე უდრის 744 ლარს და 63 თეთრს (800ლ.-551.79თ.=248.21თ, შესაბამისად, 248.21*3თვეზე=744ლ.63თ).

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა შპს ,,ს. რ-ის” სააპელაციო პრეტენზიები, კერძოდ, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის ¹53 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად იქნა გამოცხადებული საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებით დამტკიცებული «შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი» და საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილებით განისაზღვრა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის 1.1 მუხლის შესაბამისად, საწარმოში, დაწესებულებასა თუ ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. იმავე წესის 1.2 მუხლით, დამსაქმებელი ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით და შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის, ამასთან, არ არის გასული მოთხოვნის წარდგენის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლიზე და განმარტა, რომ პირს ზიანის ანაზღაურება დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე შეიძლება დაეკისროს, თუ არსებობს პასუხისმგებლობის დაკისრების სათანადო პირობები. კერძოდ, ზიანი, მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება, მიზეზობრივი კავშირი მოქმედებასა და დამდგარ შედეგს (ზიანს) შორის და ზიანის მიმყენებლის ბრალი, რაც სადავო შემთხვევაში სახეზეა და რასაც სადავოდ არ ხდიან მხარეები. დადგენილია, რომ მოსარჩელეს მუდმივად აქვს დაკარგული შრომის უნარი 80%-ით. ვინაიდან, მოსარჩელეს შრომის უნარიანობა დაკარგული აქვს მუდმივად, სარჩოს გადახდაც უნდა მოხდეს მოსარჩელის სიცოცხლის ბოლომდე, ხოლო ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმი უნდა იყოს ის ხელფასი, რასაც მოსარჩელე მიიღებდა ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო. სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით ჩათვალა, რომ არსებული ვალდებულება განეკუთვნება დელიქტურ ვალდებულებას, შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის ზემოთ მითითებული ნორმებით. პალატამ მიუთითა ასევე შრომის კოდექსის 53-ე მუხლზე, შრომის კანონთა კოდექსის 155-ე მუხლზე, საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 42-ე მუხლზე, ,,შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ» საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილების მე-2 მუხლზე, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე და არ დაეთანხმა აპელანტის განმარტებას ბრალთან დაკავშირებით, ვინაიდან, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს დაწესებული სარჩოს გადაანგარიშება და ბრალთან დაკავშირებით მსჯელობა მოკლებულია საფუძველს. სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, ჩათვალა, რომ დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. შესაბამისად, გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების განმარტება, რომ სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურება გულისხმობს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას, ხოლო სარჩოს ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმი უნდა იყოს ხელფასის ის ოდენობა, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე, შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხის გათვალისწინებით.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სასამართლოს მიერ ყოველთვიური სარჩოს თანხის დაუბეგრავი სახით დაკისრების უსაფუძვლობის თაობაზე და განმარტა, რომ მოცემულ დავაში სასამათლოს მიერ დასადგენ გარემოებათა წრეს განეკუთვნება მოქმედი ელ.მავლის მემანქანის ხელფასის ოდენობის დადგენა, მოსარჩელისათვის მისაცემი სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშების საკითხის გადაწყვეტის მიზნით, მოსარჩელის შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხის გათვალისწინებით. შესაბამისად, უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული შპს «ს. რ-ის» მოსაზრება სარჩოს სახით გასაცემი თანხის დაბეგვრის საკითხის სასამართლოს მიერ გადაწყვეტის თაობაზე.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ს. რ-ამ» მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებული აქვს საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილება და სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, თუმცა მოცემული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს, უფრო მეტიც, მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილების პირველი მუხლის მე-2 პუნქტი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა პროფესიული დაავადებით გამოწვეული დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას. დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების წესს განსაზღვრავდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის ¹48 ბრძანებულება «შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების» შესახებ, რომლის მე-12 პუნქტში შევიდა ცვლილება საქართველოს პრეზიდენტის 2003 წლის 11 სექტემბრის ¹443 ბრძანებულებით. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, 2003 წლის 11 სექტემბრიდან სარჩო, შრომის ანაზღაურების ცვლილების შესაბამისად, გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება, ხოლო შემდგომ 2005 წლის 7 ნოემბრის საქართველოს პრეზიდენტის ¹923 ბრძანებულებით მე-12 პუნქტი საერთოდ ამოღებულ იქნა. მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს სარჩოს გადაანგარიშება 2011 წლის მარტიდან მემანქანის გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, ზემოთ აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, სარჩოს გადაანგარიშების მოთხოვნა უსაფუძვლოა. სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილებით დამტკიცებული «შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის» პირველი მუხლის პირველი პუნქტი, რადგანაც აღნიშნული ნორმა შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. 1998 წლიდან მოსარჩელეს დანიშნული აქვს ყოველთვიურად სარჩო იმ დროს არსებული მემანქანის საშუალო ხელფასიდან და სამართლებრივი საფუძველი, უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებისა, არ არსებობს. სასამართლო სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად ასევე მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომელიც ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებულ ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე და იგი არ შეიძლება გავრცელდეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე, რადგან ამავე მუხლის მე-2 ნაწილი სპეციალური ნორმაა, რომელიც შეეხება ზიანის ანაზღაურებას სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ყოველთვიური სარჩოს გადახდას, ხოლო მოსარჩელის მიერ მითითებული ნორმა არ ითვალისწინებს დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების წესს. სასამართლომ შპს «ს. რ-ას» თანხის გადახდა დააკისრა დაბეგვრის გარეშე, მაშინ, როცა საგადასახადო კოდექსის თანახმად, სარჩო წარმოადგენს შემოსავალს, რომელიც არსებული წესით იბეგრება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 1 დეკემბრის განჩინებით შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს «ს. რ-ას» უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 1477.24 ლარის 70% _ 1034.068 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს «ს. რ-ას» (საიდენტიფიკაციო ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან 1034.068 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.