საქმე N 010100123006739904

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

საქმე N1381აპ-24 8 აპრილი, 2025 წელი

შ–ე ე., №1381აპ-24 თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის

საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო სანდოძე (თავმჯდომარე),

მერაბ გაბინაშვილი, ლევან თევზაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ნოემბრის განაჩენზე ე. შ–ის ინტერესების დამცველი ადვოკატების – პ. ბ–ის და მ. მ–ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. წარდგენილი ბრალდების არსი:

1.1. ე. შ–ე (პირადი ნომერი: ......... (გარდაცვლილი)) ცნობილ იქნა ბრალდებულად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის (შემდგომში – საქართველოს სსკ-ის) 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით (განსაკუთრებით დიდი ოდენობით გადასახადისათვის განზრახ თავის არიდება) გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისთვის, რაც გამოიხატა შემდეგით:

1.2. შპს „.........“ (ს/ნ ..........) გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2006 წლის 17 მარტს, იურიდიული მისამართია ქ.ბ–ი, პ–ს ქუჩა №.., საქმიანობის საგანს წარმოადგენდა ბინათმშენებლობა. სამეწარმეო საზოგადოების დირექტორი 2008 წლის 19 დეკემბრიდან 2013 წლის 20 დეკემბრამდე პერიოდში იყო ე. შ–ე და თავად ახორციელებდა საზოგადოების მმართველობით ფუნქციებს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსით და ბუღალტრული აღრიცხვის მარეგულირებელი ნორმატიული აქტებით ე. შ–ეს, როგორც შპს .........–სის“ (ს/ნ ..........) დირექტორს, ევალებოდა შეესრულებინა საგადასახადო ვალდებულებები საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და პირობებით, უზრუნველეყო ბუღალტრული აღრიცხვის წარმოება დადგენილი წესების შესაბამისად, დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე უნდა აღერიცხა კომპანიის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა სამეურნეო ოპერაცია, მიღებული შემოსავლები და გაწეული ხარჯები, სასაქონლო მატერიალური ფასეულობები უნდა აღერიცხა სრულად და სწორად, ასევე უნდა განეხორციელებინათ კანონმდებლობით დაკისრებული სხვა ვალდებულებები და ფუნქციები.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შპს „.........–სში“ ჩატარებული იქნა გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო შემოწმების პერიოდად განისაზღვრა 2007 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე პერიოდი. საგადასახადო შემოწმება დაიწყო 2012 წლის 27 დეკემბერს და დასრულდა 2013 წლის 4 დეკემბერს. საგადასახადო შემოწმების აქტი შედგენილი იქნა 2013 წლის 4 დეკემბერს.

საგადასახადო შემოწმებით დადგინდა, რომ შპს „.........სს“ (ს/ნ ..........) ბუღალტრული აღრიცხვა და სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ ჰქონდა წარმოებული მოქმედი ნორმატიული აქტების მოთხოვნათა შესაბამისად, სრულად არ ჰქონდა დეკლარირებული მიღებული შემოსავლები და დასაბეგრი ბრუნვები, არასწორად ჰქონდა განხორციელებული სასაქონლო მატერიალური ფასეულობების აღრიცხვა, ასევე სწორად და სრულყოფილად არ ჰქონდა გამოანგარიშებული და გადახდილი გადასახადები სახელმწიფო ბიუჯეტში.

საგადასახადო შემოწმების 2013 წლის 4 დეკემბრის აქტის საფუძველზე, 2013 წლის 10 დეკემბერს აუდიტის დეპარტამენტის მიერ გამოიცა №........ ბრძანება თანხის დარიცხვის შესახებ და №......... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადამხდელს ბიუჯეტში დამატებით გადასახდელად დაერიცხა 425715 ლარის ძირითადი გადასახადი (55344 ლარი მოგების გადასახადში, 332357 ლარი დღგ-ში, 29035 ლარი საშემოსავლო გადასახადში და 8979 ლარი სოციალურ გადასახადში). შპს ,,სშა მშენსერვისის“ (ს/ნ ..........) 2013 წლის 4 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტით დირექტორ ე. შ–ის პერიოდზე დარიცხულმა ძირითადმა გადასახადმა შეადგინა 300056 ლარი.

შპს „.........სს“ 2013 წლის 10 დეკემბრის №.......... საგადასახადო მოთხოვნა გაეგზავნა ელექტრონულად, რომელსაც გაეცნო 2013 წლის 19 დეკემბერს. შპს „........სს“ შემოსავლების სამსახურში 2013 წლის 10 დეკემბრის №..... საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით საჩივარი არ წარუდგენია. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა შპს „.........სის“ დირექტორს, ე. შ–ეს პირადად ჩაჰბარდა 2022 წლის 12 სექტემბერს. საგადასახადო მოთხოვნით შპს .........სზე“ დარიცხულ თანხებთან დაკავშირებით საგადასახადო დავა არ უწარმოებია.

საგადასახადო კოდექსის თანახმად, „საგადასახადო მოთხოვნის“ შესრულება სავალდებულო იყო ე. შ–ის, როგორც შპს „.........სის“ (ს/ნ .........) ხელმძღვანელი პირისთვის/დირექტორისთვის. მიუხედავად ამისა, საგადასახადო შემოწმების შედეგებიდან გამომდინარე, გადასახდელად დაკისრებული ძირითადი თანხა - 300056 ლარი, „საგადასახადო მოთხოვნის“ მიღებიდან და საგადასახადო დავის დასრულებიდან 45 სამუშაო დღის ვადაში შპს „.........სის“ (ს/ნ ..........) ხელმძღვანელის/დირექტორის, ე. შ–ის მიერ არ გადახდილა, არც გადავადებული ან კორექტირებული ყოფილა და არც კანონის საფუძველზე გადახდის ვალდებულება ყოფილა შეჩერებული.

ე. შ–ის აღნიშნულმა ქმედებამ სახელმწიფოს კანონიერი ინტერესის არსებითი დარღვევა და სახელმწიფოსათვის (........ სამსახურისათვის) მძიმე შედეგი – 300056 ლარის ზიანი გამოიწვია.

2. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება:

2.1. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2023 წლის 10 ნოემბრის განაჩენით, ე. შ–ე ცნობილი იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის.

საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-6 ნაწილის გამოყენებით, განაჩენის გამოტანამდე ბრალდებულ ე. შ–ის გარდაცვალების გამო, მას არ დაენიშნა სასჯელი.

2.2. ამასთან, პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა, რომ ე. შ–ეს საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის ხანდაზმულობის ათწლიანი ვადა დაეწყო 2012 წლის 1 დეკემბერს და დასრულდა 2022 წლის 1 დეკემბერს, ხოლო ე. შ–ე ბრალდებულის სახით პასუხისგებაში მიეცა სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ 2022 წლის 6 დეკემბერს.

2.3. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2023 წლის 10 ნოემბრის განაჩენი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატაში გაასაჩივრა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის საპროკურორო სამმართველოს პროკურორმა ლევან მურვანიძემ და მოითხოვა გასაჩივრებულ განაჩენში ცვლილების შეტანა.

2.4. განაჩენი, ასევე გაასაჩივრეს ე. შ–ის ინტერესების დამცველმა ადვოკატებმა – პ. ბ–ემ და მ. მ–ემ და მოითხოვეს ე. შ–ის მიმართ გამოტანილ განაჩენში ცვლილების შეტანა.

3. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება:

3.1. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ნოემბრის განაჩენით, ბრალდების და დაცვის მხარის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2023 წლის 10 ნოემბრის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

3.2. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა სახელმწიფო ბრალმდებლის პოზიცია და არ დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას, რომ ე. შ–ის მიერ ჩადენილი დანაშაული დამთავრდა 2012 წლის 1 დეკემბერს და მისი ბრალდებულის სახით პასუხისგებაში მიცემის დროს – 2022 წლის 6 დეკემბერს გასული იყო მის მიერ ჩადენილი დანაშაულისათვის სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სახელმწიფო ბრალმდებლის მოთხოვნა გასაჩივრებულ განაჩენში ცვლილების შეტანის შესახებ, ვინაიდან, პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენის სამოტივაციო ნაწილში განვითარებულ მსჯელობას სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლასთან დაკავშირებით გავლენა არ მოუხდენია სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც ე. შ–ე ცნობილი იქნა დანაშავედ საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში და საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-6 ნაწილის საფუძველზე, მას სასჯელი არ დაენიშნა გარდაცვალების გამო. აქედან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებულ განაჩენში ცვლილების შეტანის საფუძველი.

3.3. 2024 წლის 3 დეკემბერს, ე. შ–ის ინტერესების დამცველმა ადვოკატებმა პ. ბ–მ და მ. მ–ემ მომართეს საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვეს ე. შ–ის სასჯელის მოხდისაგან გათავისუფლება, მის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის გასვლის გამო.

4. კასატორის არგუმენტები:

4.1. დაცვის მხარის პოზიციით, სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დადგენილ პრაქტიკას, სააპელაციო სასამართლომ, ერთი მხრივ, მიიჩნია, რომ გადასახადისთვის თავის არიდება განგრძობადი დანაშაულია, რომელიც დამთავრებულად უნდა ჩაითვალოს უკანასკნელი ქმედების ჩადენის მომენტიდან და, მეორე მხრივ, დანაშაულის ჩადენის დროდ დაადგინა საგადასახადო მოთხოვნის მიღებიდან 45 სამუშაო დღის ამოწურვის მომენტი. თუმცა საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ე. შ–ე შპს „.........“ დირექტორი იყო 2008 წლის 19 დეკემბრიდან 2013 წლის 20 დეკემბრამდე, რა დროსაც არ შეასრულა საგადასახადო ვალდებულებები. შესაბამისად, დაცვის მხარეს მიაჩნია, რომ ე. შ–ის მიმართ გასული იყო სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადა, რის გამოც, საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-5 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, იგი უნდა გათავისუფლდეს სასჯელისგან.

5. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები:

5.1. საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივარი და მიაჩნია, რომ იგი ვერ აკმაყოფილებს საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, კასატორები ვერ უთითებენ და ვერც ასაბუთებენ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის რომელიმე საფუძველს, რის გამოც, იგი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

5.2. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, სააპელაციო სასამართლოს განაჩენი ეფუძნება ერთმანეთთან შეთანხმებულ, აშკარა და დამაჯერებელ მტკიცებულებათა ერთობლიობას, რომელიც, გონივრულ ეჭვს მიღმა, ადასტურებს ე. შ–ის მიერ მისთვის მსჯავრადშერაცხილი ქმედების ჩადენას.

5.3. უპირველეს ყოვლისა, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ დაცვის მხარის მიერ სადავოდ არ გამხდარა ე. შ–ის მიერ საგადასახადო ვალდებულებების შეუსრულებლობის ფაქტი და აღნიშნულით განსაკუთრებით დიდი ოდენობით გადასახადისათვის განზრახ თავის არიდება. დაცვის მხარე მიუთითებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების უკანონობაზე საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-5 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტის დარღვევის გამო. ვინაიდან, ე. შ–ის მიერ დანაშაულის ჩადენა დასრულდა 2012 წლის 1 დეკემბერს და მისთვის ბრალის წარდგენის მომენტისათვის გასული იყო ამ დანაშაულისთვის სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადა.

5.4. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შპს „.........სის“ დირექტორი 2008 წლის 19 დეკემბრიდან 2013 წლის 20 დეკემბრამდე იყო ე. შ–ე, რომელიც თავად ახორციელებდა საზოგადოების მმართველობით ფუნქციებს. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შპს „.........სში“ ჩატარდა 2007 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე პერიოდის სრული საგადასახადო შემოწმება. 2013 წლის 4 დეკემბერს შედგენილი იქნა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც, 2013 წლის 10 დეკემბერს აუდიტის დეპარტამენტის მიერ გამოიცა №....... ბრძანება თანხის დარიცხვის შესახებ და №...... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადამხდელს ბიუჯეტში დამატებით გადასახდელად დაერიცხა 425715 ლარის ძირითადი გადასახადი. შპს „.........სის“ 2013 წლის 4 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტით, დარიცხულმა ძირითადმა გადასახადმა შეადგინა 300056 ლარი. შპს „.........სს“ 2013 წლის 10 დეკემბრის №81-630 საგადასახადო მოთხოვნა ე. შ–ეს გაეგზავნა ელექტრონულად, რომელსაც გაეცნო 2013 წლის 19 დეკემბერს, რაზეც საჩივარი არ წარუდგენია.

5.5. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ განსაკუთრებით დიდი ოდენობით გადასახადის დარიცხვა, რომლის გადახდისგან განზრახ თავის არიდების გამო, სისხლისსამართლებრივ პასუხისგებაში მიეცა ე. შ–ე, განხორციელდა 2013 წლის 4 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემულ თანხის დარიცხვის შესახებ ბრძანებისა (№.......) და საგადასახადო მოთხოვნის (№.......) საფუძველზე, რომლის შესასრულებლად, საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 შენიშვნით დაწესებული საშეღავათო პერიოდის გასვლის, შემდეგ დაეკისრა ე. შ–ეს სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობა.

5.6. აღნიშნული დასკვნის მართებულობის დასადასტურებლად საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ გადასახადისათვის თავის არიდებისას თავდაპირველად ერთმანეთისგან უნდა გაიმიჯნოს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების დაწყების საფუძველი (ფარგლები) და სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის საფუძველი – დანაშაული. აღნიშნული დასკვნა შეესაბამება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2004 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებას, რომელშიც მითითებულია, რომ „გადასახადებისათვის თავის არიდება ყოველთვის არ ნიშნავს დანაშაულს.“ იმისათვის, რათა გადასახიდასთვის თავის არიდება მიჩნეული იქნეს სისხლისამართლებრივად დასჯად ქმედებად ამოწურული უნდა იყოს ადმინისტრაციული სამართლაწარმოებით გათვალისწინებული პროცედურები, რადგან შესაძლოა, ამ პროცესში მოხდეს თანხის გადახდა, გადავადება, კორექტირება ან მისი გადახდის ვალდებულება იქნეს შეჩერებული კანონის საფუძველზე.

5.7. ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ (საქმე – Ruotsalaien v. Finland) 2009 წლის 16 სექტემბერს დაადგინა, Ne bis in idem – ორმაგი დასჯის აკრძალვის პრინციპის დარღვევა და მიუთითა, რომ განმცხადებელს დაეკისრა ორი ღონისძიება ორ განცალკევებულ და თანმიმდევრულ სამართალწარმოებაში, ისეთი ქმედებებისთვის, რომლისთვისაც პასუხისმგებლობა ეკისრება გადამხდელს, როგორც ადმინისტრაციული წესით – ჯარიმა-საურავის სახით, აგრეთვე – სისხლისსამართლებრივად.

5.8. საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის პირველი შენიშვნით დადგენილია, რომ დიდი ოდენობით გადასახადისათვის განზრახ თავის არიდებად ითვლება, როდესაც გადასახდელი თანხა აღემატება ასი ათას ლარს, ხოლო განსაკუთრებით დიდ ოდენობად – როდესაც თანხა აღემატება ას ორმოცდაათი ათას ლარს. ამასთან, ,,რაც შეეხება გადასახადების გადახდის საკითხს, უნდა მოხდეს თუ არა გადასახადების გადახდა და რა ოდენობით, ეს საკითხი სცილდება სისხლისსამართლებრივი იურისდიქციის სფეროს და უნდა გადაწყდეს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების გზით“ (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2004 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილება). გადასახადისათვის თავის არიდება ბლანკეტური ნორმაა და რიგი საკითხების გადასაწყვეტად უნდა იქნეს მიმართული საგადასახადო კანონმდებლობისთვის. ამასთან, სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს გადაუხდელი გადასახადის ოდენობა, რაც როგორც ზემოთ აღინიშნა ადმინისტრაციული სამართლწარმოებით დასადგენი საკითხია.

5.9. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ განსახილველი დანაშაული ობიექტური მხრივ გამოიხატება დიდი ოდენობით (განსაკუთრებით დიდი ოდენობით) გადასახადისგან განზრახ თავის არიდებაში, რაც მოქმედებით ან უმოქმედობით ჩადენილი დელიქტია. მოცემულ შემთხვევაში, ე. შ–ემ უმოქმედობით ჩაიდინა განსაკუთრებით დიდი ოდენობით გადასახადისათვის განზრახ თავის არიდება, რაც შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ განხორციელებული საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული საგადასახადო მოთხოვნით დადგენილი გადასახადის გადაუხდელობით გამოიხატა.

5.10. საკითხის განხილვისას, საკასაციო პალატა ასევე ყურდღებას ამახვილებს საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მეორე შენიშვნაზე, რომლის თანახმად, პირს ამ მუხლით გათვალისწინებული სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობა არ დაეკისრება, თუ საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე „საგადასახადო მოთხოვნის“ მიღებიდან 45 სამუშაო დღის ვადაში გადახდილი, გადავადებული ან კორექტირებული იქნება გადასახდელად დაკისრებული ძირითადი თანხა ან მისი გადახდის ვალდებულება შეჩერებულია კანონის საფუძველზე. აღნიშნული ჩანაწერი გადასახადის გადამხდელს აძლევს საშუალებას, ნებაყოფლობით, რაიმე სამართლებრივი იძულების გარეშე, თავიდან აირიდოს სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობა.

5.11. საქართველოს სსკ-ის მე-12 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ე. შ–ის მიერ ჩადენილი დანაშაული მიეკუთვნება მძიმე დანაშაულთა კატეგორიას. საქართველოს სსკ-ის 71-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად კი, პირი თავისუფლდება სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან, თუ გავიდა 10 წელი მძიმე დანაშაულის ჩადენიდან, იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, ხანდაზმულობის ვადა გამოიანგარიშება დანაშაულის ჩადენის დღიდან პირის ბრალდებულის სახით პასუხისგებაში მიცემამდე. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს, რომ განსაკუთრებით დიდი ოდენობით გადასახადის დარიცხვა, რომლის გადახდისაგან განზრახ თავის არიდების გამო იქნა მსჯავრდებული ე. შ–ე, განხორციელდა 2013 წლის 4 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემულ თანხის დარიცხვის შესახებ ბრძანებისა (№.......) და საგადასახადო მოთხოვნის (№........) საფუძველზე, რისი გათვალისწინებითაც მისი სისხლისსამართლებრივ პასუხისგებაში მიცემისას არ დარღვეულა კანონით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ სახეზე არ არის საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-5 ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანისა და სასჯელის მოხდისაგან გათავისუფლების წინაპირობები.

5.12. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან არ არსებობს საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის რომელიმე საფუძველი, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-3², მე-3³, მე-4 ნაწილების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლომ

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დაუშვებლად იქნეს ცნობილი ე. შ–ის ინტერესების დამცველი ადვოკატების – პ. ბ–ის და მ. მ–ის საკასაციო საჩივარი;

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნინო სანდოძე

მოსამართლეები: მერაბ გაბინაშვილი

ლევან თევზაძე