საქმე N:ას-1075-1105-2011

ას-1075-1105-2011 29 დეკემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ გ. გ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი., მ., ე. და ვ. წ-ები (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ნივთის გაუმჯობესებისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურება, ნივთის მფლობელობაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. გ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. წ-ის მიმართ უძრავი ნივთის გაუმჯობესებისათვის გაწეული ხარჯების _ 73631 ლარის ანაზღაურებისა და აღნიშნული თანხის სრულ გადახდამდე სადავო უძრავი ნივთის მოსარჩელის მფლობელობაში დატოვების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2004 წელს გ.გ-ე შეუთანხმდა რ. წ-სა და მის საქმიან პარტნიორებს _ მ. ბ-ესა და დ. გ-ს ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქ.¹1^ა-ში მდებარე «ჰიგიენის სახლის» შესყიდვაზე, რის სანაცვლოდ გადაიხადა 8000 აშშ დოლარი, თუმცა ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმება იმჟამად ვერ მოხერხდა.

ზემოხსენებული ნაგებობა, რომელიც სავალალო მდგომარეობაში იყო, გადაეცა მოსარჩელეს მფლობელობაში. გ.გ-ემ იგი საკუთარი ხარჯით გაარემონტა. აღნიშნულის შესახებ ცნობილი იყო როგორც რ.წ-ის, ისე მისი ოჯახის წევრებისათვის. მოგვიანებით რ.წ-ი გარდაიცვალა. მოპასუხე რ. წ-ის მემკვიდრე და მამაა. 2004-2007 წლებში მოსარჩელემ არაერთხელ მიმართა მას სადავო ნივთის თავის სახელზე გადაფორმების მოთხოვნით და მოპასუხეს აღნიშნულისათვის 200 ლარიც გადაუხადა, თუმცა ნასყიდობა არ გაფორმებულა.

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 13 იანვრის განჩინებით ი. წ-თან ერთად მოპასუხეებად ჩაბმულ იქნენ გარდაცვლილი რ. წ-ის შვილები _ მ., ე. და ვ. წ-ები.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლოს 2007 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ მ. ბ-ესა და დ. გ-ს სადავო უძრავი ნივთის გასხვისების უფლებამოსილება არ გააჩნდათ, შესაბამისად, უსაფუძვლოა მოსარჩელის მითითება, რომ მან შენობა ზემოხსენებულ პირთაგან შეიძინა. დაუსაბუთებელია მოსარჩელის პრეტენზია შენობის გაუმჯობესებისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურების თაობაზე, ვინაიდან გ.გ-ეს სადავო უძრავი ნივთის ფლობისა და მისთვის რაიმე სამუშაოების შესრულების ნება არც მესაკუთრისა და არც მისი მემკვიდრეებისაგან არ აუღია.

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სარჩელი აწ გარდაცვლილი რ. წ-ის მემკვიდრეების _ ი., ე., მ. და ვ. წ-ების მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს გ.გ-ის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 68120 ლარის გადახდა, ასევე სახელმწიფო ბაჟისა და ექსპერტიზის ხარჯების ანაზღაურება.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გ. გ-ემ, ხოლო სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, მ., ე., ი. წ-ებმა და ხ. კ-ემ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მ., ე. და ი. წ-ების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა გ.გ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ი., მ., ე. და ვ. წ-ებს გ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ ამ უკანასკნელის მიერ წარმომადგენლის მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის _ 1000 ლარის ანაზღაურება, დანარჩენ ნაწილში კი გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ი. წ-მა, მ., ე. და ვ. წ-ების კანონიერმა წარმომადგენელმა ხ. კ-ემ გაასაჩივრეს საკასაციო წესით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 თებერვლის განჩინებით გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის, ასევე მ., ე. და ი. წ-ების სააპელაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და გ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ი., მ., ე. და ვ. წ-ებს გ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 48400 ლარის, გ. გ-ის მიერ წარმომადგენლის მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის _ 1000 ლარისა და 1492 ლარის ანაზღაურება, გ. გ-ეს ი., მ., ე. და ვ. წ-ების სასარგებლოდ დაეკისრა 1774,80 ლარისა ანაზღაურება შემდეგ გარემოებათა გამო:

2000 წლის 31 მაისს სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და რ. წ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქ.¹1^ა-ში მდებარე «ჰიგიენის სახლის» გასხვისების თაობაზე. ობიექტი გაიყიდა 6305 აშშ დოლარად. მოგვიანებით, აღნიშნული შენობა საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა რ. წ-ის სახელზე.

2004 წლის 30 ივლისს რ. წ-ი გარდაიცვალა და მისი სამკვიდრო მიიღეს ი., მ., ე. და ვ. წ-ებმა.

2004 წელს რ. წ-ის კუთვნილ შენობას, ყოფილ «ჰიგიენის სახლს» ზეპირი გარიგების საფუძველზე დაეუფლა გ. გ-ე. მან შენობა გაარემონტა. ჩატარებული სამუშაოების ღირებულებამ შეადგინა 96817,10 ლარი.

2008 წლის ოქტომბრისათვის, ჩატარებული სამუშაოების გარეშე, შენობის ღირებულება შეადგენდა 503200 ლარს, ხოლო ჩატარებული სამუშაოების ჩათვლით _ 600000 ლარს. შესაბამისად, სარემონტო სამუშაოების ჩატარების შედეგად უძრავი ნივთის ღირებულება გაიზარდა 96800 ლარით.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს პოზიცია, რომ გ. გ-ე «ჰიგიენის სახლს» ფლობდა მართლზომიერად. პალატის მოსაზრებით, ნივთის მართლზომიერ მფლობელად ითვლება პირი, რომელიც ნივთს ფლობს სამართლებრივად ნამდვილი უფლების საფუძველზე. ეს უფლება შეიძლება წარმოშობილი იყოს გარიგების, ადმინისტრაციული აქტის ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლიდან. მოცემულ შემთხვევაში, გ. გ-ის განმარტებით, იგი «ჰიგიენის სახლს» დაეუფლა რ. წ-თან დადებული და, შემდგომში, მისი მემკვიდრეების მიერ დადასტურებული ზეპირი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, მან კიდევაც მიმართა სარჩელით სასამართლოს და მოითხოვა ხელშეკრულების პირობების შესრულება, თუმცა მისი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, იმისათვის, რომ გ. გ-ესა და რ. წ-ს შორის დადებული ხელშეკრულება ნამდვილი ყოფილიყო, აუცილებელი იყო მხარეებს იგი შეედგინათ წერილობითი ფორმით (გარიგების დადების დროსათვის, კანონი მსგავსი ხელშეკრულებებისათვის ითვალისწინებდა რთულ წერილობით ფორმას).

პალატამ მიიჩნია, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის მესამე ნაწილის მიხედვით, წერილობითი ფორმის დაცვა სავალდებულო იყო იმ შემთხვევაშიც, მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებით მომავალი ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების ვალდებულება რომ განსაზღვრულიყო. შესაბამისად, გ. გ-ე «ჰიგიენის სახლს» დაეუფლა კანონით გათვალისწინებული ფორმის დაუცველად დადებული გარიგების საფუძველზე.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოწინააღდეგე მხარეს არ უარყვია გ. გ-ის მიერ შენობის გარიგების საფუძველზე დაუფლების ფაქტი, თუმცა განმარტა, რომ გ. გ-ემ ეს გარიგება დადო მოწმე მ. ბ-ესთან. შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებით, გ. გ-ემ გარიგება დადო არაუფლებამოსილ პირთან.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. გ-ე «ჰიგიენის სახლს» დაეუფლა არარსებული გარიგების საფუძველზე, ვინაიდან, სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბათილი გარიგება არ არსებობს და არ წარმოშობს გარიგებით გათვალისწინებულ სამართლებრივ შედეგებს. ამდენად, გ. გ-ეს «ჰიგიენის სახლის» ფლობის სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა, იგი ქონებას ფლობდა არამართლზომიერად და «ჰიგიენის სახლის» კეთილსინდისიერ მფლობელადაც ვერ ჩაითვლება.

პალატამ აღნიშნა, რომ «კეთილსინდისიერება» არის მფლობელის დამოკიდებულება ფლობის ფაქტის მიმართ. კეთილსინდისიერი მფლობელია ის პირი, რომელიც მართალია, ნივთს არამართლზომიერად ფლობს, მაგრამ ამ ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია, ე.ი. არ იცის და გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში, არც შეიძლება იცოდეს მფლობელობის ხარვეზის შესახებ. გ. გ-ე მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა კეთილსინდისიერი მფლობელი, თუ მას არ ეცოდინებოდა იმის თაობაზე, რომ იგი სხვის ნივთს ეუფლებოდა ბათილი გარიგების საფუძველზე.

სამოქალაქო კოდექსის მე-3 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, მოქმედებს კანონის ცოდნის პრეზუმფცია. შესაბამისად, გ. გ-ემ იცოდა, რომ ზეპირი გარიგება არ შეიძლებოდა გამხდარიყო უძრავი ნივთის შეძენის საფუძველი და ასეთი გარიგება იყო ბათილი. მოცემული დავის გადაწყვეტის მომენტისათვის, «ჰიგიენის სახლი» უფლებამოსილი პირებისათვის, ანუ რ.წ-ის მემკვიდრეებისათვის დაბრუნებულია.

სსიპ «ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს» დასავლეთ საქართველოს რეგიონული ექსპერტიზის დეპარტამენტის ექსპერტის 2010 წლის 11 ნოემბრის დასკვნით პალატამ დაადგინა, რომ გ.გ-ის მიერ ჩატარებული სამუშაოებით «ჰიგიენის სახლის» ღირებულება არსებითად გაიზარდა და რ. წ-ის მემკვიდრეებმა იგი მიიღეს გაზრდილი ღირებულებით. გ. გ-ეს «ჰიგიენის სახლში» სარემონტო სამუშაოების ჩატარების ვალდებულება არ ჰქონდა.

ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შესრულებული სარემონტო სამუშაოების შედეგად «ჰიგიენის სახლის» ღირებულება არსებითად გაიზარდა და რ. წ-ის მემკვიდრეებმა მიიღეს აღნიშნული შესრულებული სამუშაოები და ამ სამუშაოების შედეგად გაზრდილი ღირებულების მქონე ქონება ისე, რომ არ გააჩნდათ ამის სამართლებრივი საფუძველი. შესაბამისად, რ. წ-ის მემკვიდრეები გ. გ-ის ხარჯზე გამდიდრდნენ უსაფუძვლოდ და მათ გ. გ-ეს უნდა აუნაზღაურონ გ. გ-ის მიერ გაწეული ხარჯები.

პალატამ მიიჩნია, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 980-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 981-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ მიმღებისათვის ცნობილი იყო სამართლებრივი საფუძვლის ხარვეზის არსებობა, მას ეზღუდება უფლება, მოითხოვოს ხარჯებისა და დანაკლისის ანაზღაურება – წესი, რომლის მიხედვითაც, მიმღები უფლებამოსილია, მოითხოვოს ხარჯების ანაზღაურება, გამოიყენება მაშინ, თუ საგანი იძლევა იმის საფუძველს, რომ იგი მიჩნეულ იქნას სამუდამოდ შეძენილად. თუმცა, სასამართლომ ჩათვალა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 164-ე მუხლი, რომელიც არაკეთილსინდისიერ მფლობელს ანიჭებს უფლებას, მოითხოვოს ხარჯების ანაზღაურება და ამავე კოდექსის 980-981-ე მუხლები ერთმანეთს არ გამორიცხავს, არამედ – ავსებს. უფრო ზუსტად, სამოქალაქო კოდექსის 164-ე მუხლი პირს ანიჭებს მოთხოვნის უფლებას, ხოლო 980-ე და 981-ე მუხლები განსაზღვრავს ამ მოთხოვნის ფარგლებს. ანალოგიურად რეგულირდება დელიქტური ვალდებულებიდან წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობები (შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 414-415-ე მუხლები).

სააპელაციო პალატის მითითებით, მართალია, უსაფუძვლოდ გაწეული ხარჯის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება აქვს არაკეთილსინდისიერ მფლობელსაც, მაგრამ იმ შემთხვევაში, თუ მისთვის ცნობილია (ან უნდა იყოს ცნობილი) სამართლებრივი საფუძვლის ხარვეზი, მისი მოთხოვნის ფარგლები მცირდება. ზეპირი გარიგება უძრავი ქონების შეძენის თაობაზე, ცხადია, საერთოდ არ იძლევა შეძენილად მისი მიჩნევის საფუძველს და ამის თაობაზე, როგორც აღინიშნა, თავიდანვე ცნობილი იყო გ. გ-ისათვის. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 981-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მას ეკისრება პასუხისმგებლობა ბათილი გარიგების საფუძველზე უძრავი ქონების დაუფლების მომენტიდან.

შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა შემცირდეს გ. გ-ის სასარგებლოდ ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობაც და, რადგან გ. გ-ე თანაბარწილად არის პასუხისმგებელი, მის მიერ მისაღები თანხის ოდენობა უნდა განისაზღვროს ქონების გაზრდილი ღირებულების 1/2-ით. გაწეული სამუშაოების შედეგად, ქონების ღირებულება გაიზარდა 96800 ლარით. შესაბამისად, რ. წ-ის მემკვიდრეებმა გ. გ-ეს უნდა გადაუხადონ აღნიშნული თანხის ნახევარი _ 48400 ლარი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გ. გ-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოწინააღმდეგე მხარისათვის 48400 ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 50-51-ე მუხლები, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა და არ გაითვალისწინა, რომ გ.გ-ე სადავო შენობაში რ. წ-ის გარდაცვალებამდე იმყოფებოდა მართლზომიერად. მას რ. წ-თან დადებული ჰქონდა ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულება და მისი ღირებულების ნაწილიც გადახდილი ჰქონდა, თუმცა გარიგება ვერ გაფორმდა გამსხვისებლის გარდაცვალების გამო. ამდენად, კასატორი, როგორც ფართის მომავალი მფლობელი, კეთილსინდისიერი იყო, რადგან არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა მფლობელობის ხარვეზის შესახებ.

პალატამ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 980-ე და 981-ე მუხლები, როდესაც მიიჩნია, რომ კასატორისათვის გადაცემული უძრავი ნივთი არ იძლეოდა საფუძველს, გ.გ-ეს ევარაუდა მისი სამუდამოდ საკუთრებაში გადაცემა. კასატორმა მნიშვნელოვანი დანახარჯი გასწია სადავო ქონების გასაუმჯობესებლად, რასაც არ განახორციელებდა თუ ეცოდინებოდა, რომ ქონება მას არ ეკუთვნის. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა გაწეული სამუშაოების ღირებულისა და დანაკლისის ოდენობის შეზღუდულად ანაზღაურების ნაწილში. პალატამ ვერ დაასაბუთა, რატომ შეამცირა გაწეული სამუშაოების ღირებულების ანაზღაურება ან რა კრიტერიუმით იხელმძღვანელა მხოლოდ თანხის ნახევრის მხარისათვის დაკისრების დრო. გაუგებარია, რა მიზეზით ჩათვალა სასამართლომ გ. გ-ე თანაბარწილად პასუხისმგებლად.

ასევე დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მითითება, რომ სამოქალაქო კოდექსის 164-ე მუხლი არაკეთილსინდისიერ შემძენს ანიჭებს მოთხოვნის უფლებას, ხოლო 980-981-ე მუხლები განსაზღვრავს მის ფარგლებს, ფაქტობრივად კი, მოთხოვნის ფარგლები მოცემულ შემთხვევაში განისაზღვრება ექსპერტის მიერ, შესრულებული სამუშაოს მიხედვით. აღნიშნული თანხის მოპასუხეთათვის დაუკისრებლობა იწვევს მათ უსაფუძვლო გამდიდრებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივრის საფუძვლებს და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2000 წლის 31 მაისს სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და რ. წ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქ.¹1^ა-ში მდებარე «ჰიგიენის სახლის» გასხვისების თაობაზე. ობიექტი გაიყიდა 6305 აშშ დოლარად. მოგვიანებით, აღნიშნული შენობა საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა რ. წ-ის სახელზე.

საკასაციო საჩივარი შეიცავს პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ გ. გ-ე წარმოადგენს კეთილსინდისიერ მფლობელს. კასატორის განმარტებით, გ. გ-ემ აწარმოა სამუშაოები სადავო ფართში, რადგან მიაჩნდა, რომ უძრავ ქონებას ეუფლებოდა კანონიერი საფუძვლით და მას არ შეეძლო ევარაუდა ან სცოდნოდა, რომ მფლობელობა ხარვეზიანი იყო. აღნიშნულ მოსაზრებას სასამართლო ვერ გაიზიარებს. საქმის მასალების მიხედვით, მოსარჩელე არაერთხელ მიუთითებდა, რომ ქონება საჯარო რეესტრში არ იყო რეგისტრირებული, რის გამოც ვერ ხერხდებოდა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება. სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განცხადებაში იგი უთითებს, რომ რ. წ-ის მემკვიდრეების მიერ ქონების გადაფორმების მიზნით რამოდენიმეჯერ გაიღო მატერიალური ხარჯები (ს.ფ.2,3, ტ.1). აღნიშნული ცხადყოფს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელეს კარგად ჰქონდა გაცნობიერებული, თუ რა მოთხოვნების დაცვა იყო საჭირო ქონების მის საკუთრებაში აღსარიცხად. მიუხედავად ამისა, იგი მაინც დაეუფლა ქონებას და აწარმოა მთელი რიგი სამუშაოები.

კასატორი სამოქალაქო კოდექსის 980-ე, 981-ე მუხლების არასწორად გამოყენებასაც ადასტურებს იმ მოსაზრებაზე დაყრდნობით, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა გ.გ-ის მიერ ნივთის ფლობის საფუძველი. მისი მოსაზრებით, დაუსაბუთებელია, სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ გადაცემული ნივთი არ იძლეოდა სამუდამოდ შეძენილად მიჩნევის საფუძველს. კასატორი ამ მოსაზრებას უარყოფს იმით, რომ მოსარჩელე, ამ გარემოების ცოდნის შემთხვევაში არ გაიღებდა ასეთი დიდი ოდენობის სახსრებს. საკასაციო სასამართლო ამ მოსაზრებასაც ვერ გაიზიარებს. შეუძლებელია გ.გ-ეს გაცნობიერებული არ ჰქონოდა, რომ იგი ეუფლებოდა სხვის საკუთრებაში არსებულ ნივთს. ამას ადასტურებს, როგორც ზემოთ უკვე აღვნიშნეთ, საქმის მასალებში, თუნდაც სარჩელში მის მიერვე მითითებული სიტყვები იმის თაობაზე, რომ ქონების გადაფორმება მის სახელზე არ ხერხდებოდა საჯარო რეესტრში მისი აღურიცხაობის გამო. ამ სიტყვებიდან ცალსახად ჩანს, რომ მან იცოდა, რომ მხოლოდ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება და მისი საჯარო რეესტრში აღრიცხვა წარმოშობდა საკუთრების უფლებას ქონებაზე. სწორედ ამიტომაც, როგორც იგი უთითებს, 2004 წლიდან 2007 წლამდე არაერთხელ გაიღო ხარჯები ქონების გადაფორმების მიზნით.

პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას ასანაზღაურებელი თანხების შემცირების უკანონობასთან მიმართებაშიც. კასატორის აზრით, სასამართლოს ასეთი გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება სამოქალაქო კოდექსის 164-ე მუხლს. პალატა მიიჩნევს, რომ მითითებული ნორმის გარდა, არსებობს უსაფუძვლო გამდიდრებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობათა მარეგულიერებელი სპეციალური ნორმა, რომელშიც ცალსახად მოიაზრება უძრავი ნივთის სპეციფიკიდან გამომდინარე შემთხვევებიც. სამოქალაქო კოდექსის 980-ე მუხლის თანახმად, მიმღების მიმართ გაწეული ხარჯების ანაზღაურების წესი არ გამოიყენება, თუ გადაცემული საგანი არ იძლევა იმის საფუძველს, რომ იგი საბოლოოდ შეძენილად იქნეს მიჩნეული. როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, ე.წ ,,ჰიგიენის სახლი” უძრავი ქონებაა. შეუძლებელია, მოსარჩელეს იგი საბოლოოდ შეძენილად მიეჩნია. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა ეს ნორმა მოცემულ შემთხვევაში და პალატა თვლის, რომ საკასაციო სასამართლოს მეტი ოდენობით თანხის დაკისრების უფლებამოსილება არ გააჩნია.

ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.