ას-1173-1193-2011 12 დეკემბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ შპს «ს. რ-ა»

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «კ. მ. მ-ა»

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 1 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ გაწეული მომსახურების ღირებულების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 29 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შპს «კ. მ. მ-ამ» მოპასუხე შპს «ს. რ-ის» მიმართ. საბოლოოდ, მოსარჩელემ მოითხოვა, რომ მოპასუხეს მისთვის აენაზღაურებინა შესრულებული სამუშაოს ღირებულება 17250 ლარი, აგრეთვე, მიუღებელი შემოსავალი 5950 ლარი (ტომი I, ს.ფ. 91-96).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს «კ. მ. მ-ის» სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაეკისრა შპს «კ. მ. მ-ის» სასარგებლოდ შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 17250 ლარის გადახდა, მეორე მოთხოვნასთან მიმართებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი I, ს.ფ. 91-96).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ს. რ-ამ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 104-117).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 1 ივნისის განჩინებით შპს «ს. რ-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი გარემოებები:

მოდავე მხარეებს შორის 2009 წლის 31 დეკემბერს გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელემ აიღო ვალდებულება, განეხორციელებინა: 1. 205 ერთეული სამგზავრო ვაგონის წმენდა-დასუფთავება, გარედან რეცხვა ერთეულის ფასად 10.52 ლარი (ერთი თვის გაანგარიშებით) დღგ-ს გარეშე; 2. 121801კვ.მ სამგზავრო დანიშნულების ვაგზლების და მისი მიმდებარე ტერიტორიის წმენდა-დასუფთავება ერთეული ფასად 0.21833 ლარი (ერთი თვის დაანგარიშებით) დღგ-ს გარეშე;

ხელშეკრულების ღირებულებამ შეადგინა 344922.95 ლარი დღგ-ს გარეშე;

2010 წლის 5 აგვისტოს მოსარჩელემ მოპასუხეს გაუგზავნა შეტყობინება ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის თაობაზე. ხელშეკრულების შეწყვეტის მიზეზად დასახელდა შესასრულებელი სამუშაოს მოცულობების შემცირება მოპასუხის _ შპს «ს. რ-ის» მხრიდან;

შპს «ს. რ-ას» მოსარჩელისათვის სრულად არ აუნაზღაურებია შესრულებული სამუშაოს ღირებულება. გადასახდელად დარჩენილი თანხის ოდენობა შეადგენდა 17250 ლარს;

ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო შპს «ს. რ-ამ» შპს «კ. მ. მ-ას» დაუკავა 17250 ლარი პირგასამტეხლოს ანგარიშში ხელშეკრულების საერთო პირობების 8.3 პუნქტის საფუძველზე, რომლის თანახმად, მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო ხელშეკრულების უზრუნველყოფის გარანტიაში მითითებული თანხის სრული ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ შპს «კ. მ. მ-ის» სარჩელის დავის საგანს წარმოადგენდა გაწეული მომსახურების ღირებულების ანაზღაურება. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემული დავის ფარგლებში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები მიუთითებდნენ სარჩელის საფუძვლიანობაზე, კერძოდ:

მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა გამომდინარეობდა ნარდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან, რომლის შესაბამისად, შპს «კ. მ. მ-ამ» იკისრა გარკვეული სამუშაოს შესრულება. დადგინდა, რომ შესრულებული სამუშაოს ღირებულება შპს «ს. რ-ამ» აანაზღაურა ნაწილობრივ, კერძოდ, ასანაზღაურებელი დარჩა 17520 ლარი.

მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხემ სარჩელის დაკმაყოფილების გამომრიცხავ გარემოებად მიუთითა თავისი უფლების არსებობაზე, რაც გამომდინარეობდა ხელშეკრულების საერთო პირობების 8.3 პუნქტიდან. აღნიშნული პუნქტის შესაბამისად, მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო ხელშეკრულების უზრუნველყოფის გარანტიაში მითითებული თანხის სრული ოდენობით. მოპასუხემ მიუთითა, რომ ვალდებულება შეწყდა ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვით.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კანონმდებლობაში ამომწურავადაა ჩამოთვლილი ვალდებულების შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძვლები. კერძოდ, ესენია: ვალდებულების შეწყვეტა ვალის შესრულებით, დეპონირებით, ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვით, ვალის პატიებით, ცალკეულ შემთხვევებში კრედიტორის გარდაცვალებით და იურიდიული პირის ლიკვიდაციით. სამოქალაქო კოდექსის 442-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ორ პირს შორის არსებული ურთიერთმოთხოვნა შეიძლება გაქვითვით შეწყდეს, თუ დამდგარია ამ მოთხოვნათა შესრულების ვადა. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ვალდებულებათა გაქვითვა შესაძლებელია მაშინაც, როცა ერთ-ერთი მოთხოვნის შესრულების ვადა ჯერ არ დამდგარა, მაგრამ ამ მოთხოვნის უფლების მქონე მხარს უჭერს გაქვითვას. მოთხოვნათა სადავოობის შემთხვევაში, გაქვითვა შესაძლებელია დავის გადაწყვეტის შემდგომ, ანუ სასამართლოს მიერ ვალდებულების არსებობის ფაქტის დადასტურების შემდგომ.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, როგორც საქმის მასალებით ირკვეოდა, დასახელებული უფლება არ ყოფილა აღიარებული მოსარჩელის მიერ და ამდენად, წარმოადგენდა სადავო უფლებას. შესაბამისად, მისი რეალიზაცია შესაძლებელი იყო მხოლოდ სასამართლო განხილვის გზით დადასტურებით. იმისათვის, რომ მოპასუხეს სარჩელის მოთხოვნის ჩამოსაყალიბებლად გამოეყენებინა თავისი უფლება, უნდა მოეთხოვა ასეთი გადაწყვეტილების მიღება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი ფორმითა და წესით შესაბამისი სარჩელის (შეგებებული სარჩელის) წარდგენის გზით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ მოსარჩელის ვალდებულება აანაზღაუროს შეთანხმებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლო, წარმოიშობა ხელშეკრულების არამართლზომიერად შეწყვეტის ფაქტის დადასტურების შემთხვევაში, ვინაიდან პირგასამტეხლო წარმოადგენს სახელშეკრულებო მოთხოვნის შესრულების მიმართ მხარის შესაბამისი ინტერესის უზრუნველყოფის საშუალებას, რომლის გადახდის ვალდებულების წარმოშობა დაკავშირებულია სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევასთან, სადავოობის შემთხვევაში ასეთი მოთხოვნის დადასტურება ხდება სასამართლო განხილვის შედეგად, რომლის რეალიზაცია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად დამოკიდებულია მხარის ნებაზე. სამოქალაქო საპროცესო 188-189-ე მუხლების შესაბამისად, მოპასუხეს უფლება აქვს აღძრას მოსარჩელის მიმართ შეგებებული სარჩელი, რომელსაც სასამართლო მიიღებს განსახილველად, თუ: ა. შეგებებული საღცელის მოთხოვნა მიმართულია პირვანდელი მოთხოვნის ჩასათვლელად; ბ. შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მთლიანად ან ნაწილობრივ გამორიცხავს პირვანდელი სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას; გ. შეგებებულ სარჩელსა და პირვანდელ სარჩელს შორის არსებობს ურთიერთკავშირი და მათი ერთად განხილვის შედეგად აღძრული დავა უფრო სწრაფად და სწორად გადაწყდება. სასამართლო მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა უფლებამოსილი ემსჯელა მოსარჩელის პასუხისმგებლობაზე პირგასამტეხლოს ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, თ.U წარდგენილი იქნებოდა შეგებებული სარჩელი კანონით გათვალისწინებული დასაშვებობის პირობების დაცვით. შესაბამისად, მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლო მოკლებული იყო პროცესუალურ შესაძლებლობას დაედასტურებინა ვალდებულების არსებობის ფაქტი (ტომი II, ს.ფ. 44-53).

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 1 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ს. რ-ამ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად კასატორი მიუთითებს შემდეგ გარემოებებზე:

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, იგი გამოტანილია როგორ საპროცესო-სამართლებრივი, ისე მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმების დარღვევით. შესაბამისად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლების შესაბამისად, განჩინება ექვემდებარება გაუქმებას;

კასატორის მოსაზრებით, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, თითქოს ის მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაედასტურებინა მოსარჩელის ვალდებულების არსებობის ფაქტი. სასამართლომ არ გამოიკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებები და არც არსებული ფაქტობრივი გარემოებები შეაფასა სათანადოდ. მხარეებს შორის პირგასამტეხლოს მოთხოვნის უფლება არ ყოფილა სადავო. კერძოდ, მათ შორის გაფორმებული 2009 წლის 31 დეკემბრის ¹შს/09-409 ხელშეკრულების 8.3 პუნქტში აღნიშნულია, რომ მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში მიმწოდებელს ეკისრება პირგასამტეხლო ხელშეკრულების უზრუნველყოფის გარანტიაში მითითებული თანხის სრული ოდენობით. ხელშეკრულების ზემოაღნიშნული პუნქტი ითვალისწინებდა მენარდის მიერ ხლეშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შემთხვევაში, პირგასამტახლოს თანხის უპირობო ანაზღაურებას. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შპს „კ. მ. მ-ის“ მხრიდან ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის ფაქტი, შეწყვეტის საფუძვლად კი მას არ დაუდგენია ისეთი გარემოება, რომელიც გამორიცხავდა შპს «ს. რ-ის“ მოთხოვნის უფლებას;

როგორც სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, შპს «ს. რ-ას“ საკუთარი უფლების რეალიზაცია, ანუ გაქვითვა უნდა განეხორციელებინა ისეთი საპროცესო მექანიზმით, როგორიცაა სარჩელის აღძვრა, რაც, კასატორის განმარტებით, საფუძველს მოკლებულია, კერძოდ, საქმის განმხილველმა სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სარჩელის აღძვრის წინაპირობა არის უფლების დარღვევა, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია;

კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილების გამომტანმა სასამართლომ დაარღვია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპი და გაითვალისწინა მხოლოდ მოსარჩელის ახსნა-განმარტება, რამაც განაპირობა დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლო გადაწყვეტილების გამოტანა. მოსარჩელეს შპს «ს. რ-ისათვის“ ხელშეკრულების შეწყვეტის კანონიერი საფუძველი არ გააჩნდა, რაც კიდევ უფრო ამყარებს რ-ის მოთხოვნის გაქვითვის საფუძვლიანობას და ნათელს ხდის მოსარჩელის მოთხოვნის უსაფუძვლობას;

2009 წლის 31 დეკემბრის ¹შს/09-409 ხელშეკრულების პრეამბულის თანახმად, შემსყიდველის მოთხოვნით მომსახურების გამწევზე მისაწოდებელი ფართები შეიძლებოდა შემცირებულიყო. ხელშეკრულების ეს პირობა პირდაპირ მიუთითებს შემსყიდველის, ანუ შპს «ს. რ-ის“ უფლებაზე ფართების შემცირებასთან დაკავშირებით და აღნიშნული უფლების განხორციელება სამუშაოს შემსრულებლისგან (მენარდისაგან) არანაირ თანხმობას არ საჭიროებდა. კასატორის განმარტებით, აღნიშნული გამომდინარეობდა მოცემული ხელშეკრულების სპეციფიკიდან, კერძოდ, ფართების დასუფთავება რ-ას ესაჭიროებოდა მაშინ, როდესაც ამის აუცილებლობა იყო. კასატორი მიუთითებს ხელშეკრულების 3.6 პუნქტზე, რომელშიც აღნიშნულია, რომ მომსახურების გამწევმა დასუფთავება უნდა განახორციელოს კონკრეტულ დროს შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარე ;

კასატორის მოსაზრებით, რ-ის მიერ ფართების ჩამოკლება არ შეიძლება განხილულ იქნეს ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის საფუძვლად, რადგან ფართების მიწოდება ხდებოდა საჭიროების მიხედვით.

ამასთან, რ-ას, როგორც ხელშეკრულებაშია აღნიშნული, უფლება ჰქონდა ფართების ჩამოკლებაზე და მისი განხორციელება არ წარმოადგენდა ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანას. აღნიშნული ქმედებით ხელშეკრულების ჩვეულებრივი მიმდინარეობა, დინამიკა არ იცვლებოდა, რადგან ადგილი არ ჰქონია რაიმე ახალი პირობის შეტანას ხელშეკრულებაში. ფართების ჩამოკლება დაკავშირებული იყო მისი დასუფთავების საჭიროებასთან;

კასატორი სასამართლოს ყორადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ შპს „კ. მ. მ-ა“ ჩამოკლებული ფართების პირობებში ყოველთვიურად იღებდა სუფთა მოგებას, როგორც ამას მოსარჩელე მხარის წარმომადგენელი მიუთითებს და რაც წარმოადგენს უდავო ფაქტობრივ გარემოებას. ფართების ჩამოკლება განხორციელდა ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 4 თვის შემდეგ, როდესაც, ეკონომიკის სამინისტროს გადაწყვეტილებით, ობიექტების ნაწილი, რომელსაც შპს „კ. მ. მ-ა“ ასუფთავებდა, ამოღებულ იქნა შპს «ს. რ-ის“ კაპიტალიდან და საკუთრებაში გადაეცა სხვა კომპანიას, კერძოდ შპს „რეილვეი ფროფერთი მენეჯმენტს“. გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ ფართები, რომლებიც მოწინააღმდეგე მხარეს ჩამოაკლდა, უმნიშვნელო მოცულობისაა. შესაბამისად, მისი მოგება შემცირდა უმნიშვნელო ოდენობით, მოგება, რომელიც მას რჩებოდა ხელფასებისა და ყველა სხვა ხარჯების გამოკლებით. ამდენად, მას ხელშეკრულების შეწყვეტის არანაირი სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა;

კასატორი განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ხელშეკრულებაზე უარი დაუშვებელია, თუ ვალდებულების დარღვევა უმნიშვნელოა. მისივე განმარტებით, 405-ე მუხლის მე-3 ნაწილი გამომდინარეობს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის ხელშეწყობის მიზნიდან. მოწინააღმდეგე მხარის სამართლებრივი არაკეთილსინდისიერი ქმედება სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის საწინააღმდეგო ქმედებას წარმოადგენდა, რომლის შედეგებიც დაკავშირებული იყო რ-ის მხრიდან დამატებითი, გაუთვალისწინებელი ხარჯების გაწევასთან და სახელმწიფო მნიშვნელობის ობიექტების, კერძოდ, სამგზავრო მატარებლებისა და ვაგზლების მოწესრიგების პრობლემასთან;

კასატორი უთითებს 2009 წლის 31 დეკემბრის ¹შს/09-409 ხელშეკრულების 1.2 პუნქტზე, რომლის თანახმად, ხელშეკრულების ღირებულება ნიშნავს საერთო თანხას, რომელიც უნდა გადაიხადოს შემსყიდველმა ორგანიზაციამ მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების სრული და ზედმიწევნით შესრულებისათვის. ასეთს შპს „კ. მ. მ-ის“ მხრიდან ადგილი არ ჰქონია. მის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტამ შპს «ს. რ-ას“ შეუქმნა პრობლემები სამგზავრო მატარებლების, ვაგზლებისა და მისი მიმდებარე ტერიტორიების დასუფთავების თვალსაზრისით, რასაც უკავშირდებოდა კომპანიის იმიჯის შელახვა, რომელიც აგრეთვე აისახებოდა კომპანიის შემოსავალზე. ამასთან, ახალ კომპანიონთან მატარებლებისა და ვაგზლების დასუფთავებაზე ხელშეკრულების გაფორმება საჭიროებდა ტენდერის ჩატარებას და გამარჯვებული კომპანიის გამოვლენას, რაც ასევე ხარჯებან იყო დაკავშირებული და დიდ დროს მოითხოვდა (ტომი II, ს.ფ. 56-65).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (862.50 ლარი) 70% _ 603.75 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს «ს. რ-ის» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს «ს. რ-ას» დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (862.50 ლარი) 70% _ 603.75 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.