ას-1272-1292-2011 2 დეკემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ. ბ-ა, ტ. ბ-ე, ბ. კ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «ე. ს-ი»

მესამე პირი _ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო

დავის საგანი – უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივნისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს «ე. ს-მა” მოპასუხეების _ ნ. ბ-ას, ა. ბ-ას, ამ. ბ-ას, ვ. ბ-ას, ლ. ბ-ას, ი. ბ-ას, ლ. გ-ის, ტ. ბ-ის, ვ. ბ-ის, დ. ბ-ის, დთ. ბ-ის, მ. ბ-ის, ვფ. ბ-ის, ბ. კ-ის, დ. ც-ის, ს. კ-ის, ხ. კ-ის და ვლ. კ-ის მიმართ, ¹... მიწის ნაკვეთის, მდებარე, თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქ. ¹18, თვითნებურად შესახლებული მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 თებერვლის განჩინებით შეწყდა საქმის წარმოება მოპასუხე ს. კ-ის მიმართ, ამასთან საქმეში მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე ჩაბმულ იქნა საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს «ე. ს-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეების: ი., ვ., ლ., ნ. და ა. ბ-ების, ლ. გ-ის, ვ., დ., დთ., მ., ვფ. და ტ. ბ-ეების, ბ., ხ. და ვლ. კ-ებისა და დ. ც-ის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობები, მდებარე თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18, ფართობი: 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ნაკვეთი ¹....

სასამართლომ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნაზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელე შპს «ე. ს-ის” საკუთრებაში არსებულ 9655 მ² ¹... მიწის ნაკვეთი, მდებარე თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18 და მასზე განლაგებული ორი შენობა-ნაგებობა იყო მოპასუხეების მფლობელობაში. თუმცა, ისინი რეგისტირებულნი იყვნენ ლტოლვილთა და განსახელბის სამინისტროს მიერ თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქ. ¹5-ში არსებულ ე.წ. პიონერთა ბანაკის კოტეჯებში. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხე მხარისა და ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს წარმომადგენლის მტკიცება, რომ სადავო შენობა წარმოადგენდა დევნილთა კომპაქტურად გასახლების ობიექტს. «იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის «ი» პუნქტის, 5-ე მუხლის მე-2 პუნქტის და მე-3 მუხლის თანახმად, დევნილის განსახლების თაობაზე უნდა არსებულიყო შესაბამისი სახელმწიფო ორგანოს მიერ გამოცემული აქტი, რომელიც მოპასუხეებმა და საქართველოს ლტოლვილთა და განსახელბის სამინისტრომ ვერ წარმოადგინა. სასამართლოს განმარტებით, დევნილის მოწმობა არ წარმოადგენდა ზემოხსენებულ ტერიტორიაზე საცხოვრებელი ადგილის დაკავების უფლების მიმნიჭებელ დოკუმენტს თანახმად, «იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის «გ” და «ვ” ქვეპუნქტებისა.

სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხეებს არ გააჩნდათ სადავო ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი და სადავო ნივთი არ წარმოადგენდა დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს, რაც მეტყველებდა სარჩელის დაკმაყოფილების, როგორც ფაქტობრივი, ასევე სამართლებრივი საფუძვლების არსებობაზე.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ბ-ამ, ტ. ბ-ემ და ბ. კ-მა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილევლად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

დასახელებული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციების სასამართლოების მიერ და ბოლოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქოს საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივნისის განჩინებით ნ. ბ-ას, ტ. ბ-ისა და ბ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოპასუხეები: ი., ვ., ლ., ნ. და ა. ბ-ები, ლ. გ-ი, ვ., დ., დთ., მ., ვფ. და ტ. ბ-ეები, ბ., ხ. და ვლ. კ-ები და დ. ც-ი წარმოადგენენ იძულებით გადაადგილებულ პირებს (დევნილებს) და მათი, როგორც დევნილების დროებით საცხოვრებელ ადგილად, საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს მიერ რეგისტრირებულია ე.წ. პიონერთა ბანაკის კოტეჯები, მდებარე თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქ. ¹5 (ტ. I. ს.ფ. 45-52, 62-69, 79-84).

საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო მოპასუხე ლტოლვილთა მიმართ გაწეული კომუნალური მომსახურების ხარჯების ანაზღაურებას უკვე 16 წლის განმავლობაში ახდენს მისამართზე, თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქ. ¹5 (ტ. I. ს.ფ. 39, 55, 78; ტ. II. ს.ფ. 162).

შპს «ე. ს-ი» წარმოადგენს თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18 მისამართზე მდებარე 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ფართის მქონე ¹... მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული ორი შენობა-ნაგებობების მესაკუთრეს (ტ. I. ს.ფ. 193).

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2009 წლის 28 მაისის დასკვნით დგინდება, რომ მოპასუხეები: ი., ვ., ლ., ნ. და ა. ბ-ები, ლ. გ-ი, ვ., დ., დთ., მ., ვფ. და ტ. ბ-ეები, ბ., ხ. და ვლ. კ-ები და დ. ც-ი ფლობენ საჯარო რეესტრის მიერ გ-ის ქუჩა ¹18 მისამართზე რეგისტრირებულ 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ფართობის მქონე ¹... მიწის ნაკვეთის ნაწილს და მასზე განლაგებულ ორ შენობა-ნაგებობას (ტ. II, ს.ფ. 109-113).

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებით, აღნიშნული ნორმით დადგენილი მტკიცებულებათა შეფასების პრინციპიდან გამომდინარე, განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტის დასკვნა, რომელიც ზუსტად პასუხობდა სასამართლოს მიერ დასმულ შეკითხვებს; კერძოდ, ადგენს იმ სადავო გარემოებას, რომ აპელანტები ფლობენ თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18 მისამართზე მდებარე, 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ფართობის მქონე ¹... მიწის ნაკვეთის ნაწილს და მასზე განლაგებულ ორ შენობა-ნაგებობას.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის 1-ლი ნაწილის და ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის მიხედვით, მტკიცების ტვირთი აკისრია მხარეებს. თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მითითებულ გარემოებათა საპირისპირო მტკიცებულება, აპელანტების მიერ სასამართლოში წარდგენილი არ ყოფილა. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების გათვალისწინებით კი, დასტურდებოდა ზემოაღნიშნული სადავო გარემოება. ამდენად, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ არ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება მასზე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება და, შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილების მიღებისას მთლიანად დაეყრდნო ექსპერტიზის დასკვნას, რომელიც მათი შეფასებით ბუნდოვანია და მოსარჩელის პოზიციის ცალსახად გაზიარების საშუალებას არ იძლეოდა, რადგანაც ექსპერტიზამ დასმულ შეკითხვებს პასუხი ვერ გასცა.

სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტთა მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ საქმეში არსებული მასალებით ცალსახად და უტყუარად არ დასტურდებოდა სადავო ქონების შპს «ე. ს-ის» საკუთრებაში არსებობის ფაქტი; როგორც უკვე აღინიშნა, საქმეში წარდგენილი ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან დგინდება, რომ «ე. ს-ი» წარმოადგენს თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18 მისამართზე მდებარე 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ფართის მქონე ¹... მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული ორი შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად კი, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.

სააპელაციო სასამართლომ, იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18 მისამართზე მდებარე 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ფართის მქონე ¹... მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული ორი შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეს წარმოადგენდა შპს «ე. ს-ი», გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნას მასზე, რომ ნ. ბ-ა, ტ. ბ-ე და ბ. კ-ი ფლობდნენ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ სადავო უძრავ ნივთს.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხეებისა და საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს წარმომადგენლის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ სადავო შენობა წარმოადგენდა დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს. პალატამ განმარტა, რომ «იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹-ლი მუხლის «ი” პუნქტის მიხედვით, დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს წარმოადგენს დევნილთა დროებით საცხოვრებელ ადგილი, სადაც ორგანიზებულად იქნენ განსახლებულნი დევნილები. ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დროებით საცხოვრებელ ადგილებზე დევნილის უფლებების განხორციელებას უზრუნველყოფს საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო აღმასრულებელი ხელისუფლებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის შესაბამის ორგანოებთან ერთად. ამდენად, დევნილისათვის დროებითი ფართის უზრუნველყოფა ხდება სახელმწიფოს მიერ კანონის მოთხოვნათა დაცვით, დევნილის დროებითი საცხოვრებელი ადგილით უზრუნველყოფა, როგორც უფლება, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის 1-ლი წინადადების შესაბამისად უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. პალატის აზრით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიუთითა ჯერ კიდევ «იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ» კანონის მიღების დროისათვის (1996 წლისათვის) მოქმედი რედაქციის კანონის მე-3 მუხლის პირველ პუნქტზე (ამოღებულია 06.04.2005 ¹1235), რომლის თანახმად, აუცილებლობას წარმოადგენდა დევნილის დროებით საცხოვრებელ ადგილზე განთავსების თაობაზე კომპეტენტური სახელმწიფო ორგანოს მიერ გაცემული მიმართვის არსებობა, რაც ცხადყოფდა, რომ დევნილის განსახლების თაობაზე უნდა არსებობდეს შესაბამისი სახელმწიფო ორგანოს მიერ გამოცემული აქტი, რომლითაც გამოვლენილი იქნებოდა სახელმწიფოს ნება დევნილთა კომპაქტურად, თუ ინდივიდუალურად განსახლების თაობაზე. განსახილველ შემთხვევაში, ასეთი ნების გამომხატველი დოკუმენტი საქმეში არ არის წარმოდგენილი, მისი წარმოდგენა ვერ შეძლო ვერც საქართველოს ლტოლვილთა განსახლების სამინისტრომ. აღნიშნული კი იძლეოდა იმის მტკიცების შესაძლებლობას, რომ არ არსებობდა მოპასუხეთა კომპაქტურად განსახლების თაობაზე მიღებული დოკუმენტი. ამდენად, აპელანტთა მითითება, მასზე, რომ, სხვა გარემოებებთან ერთად, დევნილის მოწმობებში საცხოვრებელი ადგილის რეგისტრაციის შესახებ არსებული ჩანაწერით დასტურდება, რომ ისინი წარმოადგენენ მათ მფლობელობაში არსებულ საცხოვრებელ სახლებში კომპაქტურად ჩასახლებულ პირებს, სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

ამასთან, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეთა დროებით საცხოვრებელ ადგილად რეგისტრირებული იყო სადავო უძრავი ნივთის მისამართისაგან განსხვავებული მისამართი _ თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქ. ¹5 და მას არაფერი აქვს საერთო მოსარჩელის კუთვნილ ქონებასთან, უფრო მეტიც, მისამართზე _ თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქ. ¹5 საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერების თანახმად (ტ. I. ს.ფ. 195-198), განლაგებულია კონკრეტულ ფიზიკურ პირთა საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთები, რომლებსაც საერთო არაფერი აქვთ მოცემულ დავასთან. აღნიშნული კი, პალატის მოსაზრებით, საერთოდ გაუგებარს ხდიდა ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს მხრიდან შესაბამის დოკუმენტებში მოპასუხე დევნილების დროებითი საცხოვრებელი ადგილის მისამართად თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქ. ¹5-ის მითითებას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლოს დასკვნით, ვერც მოპასუხემ და ვერც მათ მხარეზე მესამე პირის სტატუსით დავის განხილვაში მონაწილე საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრომ ვერ უზრუნველყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული მტკიცების ვალდებულების შესრულება და შესაბამისად, მათ ვერ დაადასტურეს მოპასუხე მხარის პოზიციის გამამართლებელი ის გარემოება, რომ მოპასუხეები წარმოადგენენ სადავო მიწის ნაკვეთის და მასზე განლაგებული შენობები წარმოადგენენ დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს.

აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას მასზე, რომ თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18 მისამართზე მდებარე 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ფართის მქონე ¹... მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობები არ წარმოადგენენ დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს. სააპელაციო სასამართლოს მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით, 172-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით და «იძულებით გადაადგილებულ პირთა _ დევნილთა შესახებ» საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის «დ» ქვეპუნქტით.

იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, თბილისი, დაბა ..., გ-ის ქუჩა ¹18 მისამართზე მდებარე 9655 (ცხრაათას ექვსას ორმოცდათხუთმეტი) კვ.მ. ფართის მქონე ¹... მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული ორი შენობა-ნაგებობა რეგისტრირებულია შპს «ე. ს-ის» საკუთრებად, რომელსაც სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობენ აპელანტები, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას მასზე, რომ სარჩელი საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ბ-ამ, ტ. ბ-ემ და ბ. კ-მა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და არასწორად განმარტა კანონი, ამასთან, არ გამოიყტენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

კასატორთა მითითებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტი მასზე, რომ ისინი ცხოვრობენ მოსარცელის საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელში, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ამონაწერით არ დასტურდება მათ მფლობელობაში არსებულ ფაქრთებზე მოსარჩელის საკუთრების უფლება.

კასატორთა განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ სადავო ფართები არ წარმოადგენს კომპაქტური განსახლების ობიექტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ბ-ას, ტ. ბ-ისა და ბ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ბ-ას, ტ. ბ-ისა და ბ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ბ-ას, ტ. ბ-ისა და ბ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ვ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორები ტ. ბ-ე და ბ. კ-ი გათავისუფლებულები არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორ ნ. ბ-ას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ბ-ას, ტ. ბ-ისა და ბ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. ბ-ას დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.