ას-1438-1453-2011 16 დეკემბერი, 2011 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია სულხანიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს «ს. ი-ი»

წარმომადგენელი – დ. კ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. უ-ა, ბმა «ე-ა»

წარმომადგენელი - გ. ნ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2010 წლის 30 ივლისს შპს «ს. ი-მა» თბილისის საქალაქო სასამართლოში ნ. უ-ასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «ე-ის» წინააღმდეგ სარჩელი აღძრა. მოსარჩელემ მოითხოვა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «ე-ის» წევრთა 2007 წლის 8 ოქტომბრის კრების, 2007 წლის 10 ოქტომბრის კრებისა და 2010 წლის 9 ივლისის კრების გადაწყვეტილებათა ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით: ქ. თბილისში ა-ის ¹65-ში შექმნილია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «ე-ა.» აღნიშნული ამხანაგობის 2010 წლის 9 ივლისის კრების ოქმით ამხანაგობის წევრებმა დაადასტურეს 68,33 კვ.მ სხვენის ნ. უ-ას ინდივიდუალურ საკუთრებაში ყოფინის ფაქტი და ამ უკანასკნელს უფლება მიეცა სხვენი საჯარო რეესტრში თავის საკუთრებად დაერეგისტრირებინა. აღნიშნული კრების ოქმი მომზადებული და გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა დარღვევით. ნ. უ-ას საკუთრებაში გადაეცა ამხანაგობის სამეურნეო სათავსეობის ნაწილი, მათ შორის სხვენი 2007 წლის 10 ოქტომბრის კრების ოქმის საფუძველზე. ამ უკანასკნელმა საკუთრების რეგისტრაცია ვერ მოახერხა. 2007 წლის 21 ნოემბერს ნ. უ-ასა და შპს «ს. ი-ს» შორის ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა, რომლის შესაბამისადაც მოსარჩელემ ნ. უ-ას საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება სრულად შეიძინა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს «ს. ი-ის» სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს «ს. ი-ის» სასარჩელო მოთხოვნები ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «ე-ის» წევრთა 2007 წლის 8 ოქტომბრის კრების ოქმით და 2007 წლის 10 ოქტომბრის კრების ¹3308 ოქმით დაფიქსირებულ გადაწყვეტილებათა ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «ე-ის» წევრთა 2010 წლის 9 ივლისის კრების გადაწყვეტილება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით ორივე მხარემ გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით შპს «ს. ი-ის» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფიდა, ნ. უ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 18 ნოემბრის გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტი, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობა «ე-ის» წევრთა კრების 2010 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით შპს «ს. ი-ის» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა 2010 წლის 22 ივლისის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და ყადაღა მოეხსნა ნ. უ-ას საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას, კერძოდ, ქ.თბილისში, ა-ის გამზ. ¹65-ში მდებარე 68,33 კვ.მ სხვენს.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. 2007 წლის 8 ოქტომბრის კრების ოქმით დაფუძნდა ამხანაგობა «ე-ა». ამხანაგობის დამფუძნელები არიან გ. ქ-ა, ი. გ-ე, დ. მ-ე, ლ. ჩ-ი, ნ. ნმ-ე, დ. ქ-ი, ნ. ნდ-ა, მ. გ-ი, ნ. უ-ა და ნგ. უ-ა. ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა მ. გ-ი. ამხანაგობა «ე-ის» დამფუძნებელი წევრების 2007 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ნ. უ-ას ამხანაგობის სამეურნეო სათავსოებიდან გამოეყო და ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაეცა 72 კვ.მ. სხვენი და 35 კვ.მ სარდაფი;

2. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათების მიხედვით, ნ. უ-ას საკუთრებაში ირიცხებოდა 25კვ.მ საცხოვრებელი ფართი, 6კვ.მ სარდაფი და 31,3 კვ.მ დამხმარე ფართი;

3. 2007 წლის 21 ნოემბრის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნ. უ-ამ საკუთრების უფლებით გადასცა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, ხოლო მფლობელობის უფლებით მის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული ფართები;

4. ნ. უ-ამ 2010 წლის 13 ივლისს საკუთრების უფლებით დაირეგისტრირა ამხანაგობა «ე-ის» დამფუძნებლების მიერ 2007 წლის 10 ოქტომბერს საკუთრების უფლებით გამოყოფილი სხვენი. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ დადგენილი ხარვეზის საფუძველზე, განმცხადებელს უნდა დაედასტურებინა, რომ 2007 წლის 10 ოქტომბერს მისთვის სხვენის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გამოყოფა ხმათა 2/3 –ით განხორციელდა, რაც დადასტურებულ იქნა იმავე პირების მიერ 2010 წლის 9 ივლისის კრების ოქმით.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. უ-ასა და შპს «ს. ი-ს» შორის დადებული ხელშეკრულება არ უნდა განიმარტობულიყო იმგვარად, თითქოს შპს «ს. ი-ს» საკუთრების უფლებით გადაეცა ნ. უ-ას მფლობელობაში არსებული ფართები და მათ შორის, ნ. უ-ასათვის 2007 წლის 10 ოქტომბრის კრების ოქმის საუძველზე ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემული 72 კვ.მ სხვენი. სააპელაციო სასამართლოს მტკიცებით ნ. უ-ას ნება რომ ყოფილიყო ზემოაღნიშნული სხვენის გასხვისება, იგი საკუთრების უფლებას აღნიშნულ სხვენზე საჯარო რესტრში დაარეგისტრირებდა და შპს «ს. ი-ს» უძრავ ქონებაზე მფლობელობის უფლებას კი არ გადასცემდა, არამედ საკუთრების უფლებას, როგორც ეს 2007 წლის 10 ოქტომბრის კრების ოქმით შეძენილ სარდაფზე გააკეთა. სასამართლოს მითითებით, ნ. უ-ამ ხელშეკრულებაში მკაფიოდ გამოხატა თავისი ნება და საჯარო რეესტრში დაურეგისტრირებელ ფართზე მხოლოდ მფლობელობის უფლება დათმო, მაშინ როდესაც, იგი აღნიშნული ფართის მესაკუთრე იყო და საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ნებისმიერ დროს შეეძლო.

რაც შეეხება 2010 წლის 9 ივლისის კრების ოქმის ბათილად ცნობას, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნული კრების ოქმი თავისი არსითა და დანიშნულებით არ წარმოადგენს უფლებაწარმომშობ მრავალმხრივ წერილობით გარიგებას, ვინაიდან 2010 წლის 9 ივლისის კრებას ის ბინის მესაკუთრეები ესწრებოდნენ, რომელთაც 2007 წლის 10 ოქტომბერს ნ. უ-ასათვის სარდაფისა და სხვენის საკუთრების უფლებით გადაცემის ნება გამოხატეს, მათ 2010 წლის 9 ივლისს 2007 წლის 10 ოქტომბერს გამოხატული ნება დაადასტურეს, შესაბამისად, მისი ნამდვილობა და კანონშესაბამისობა მოწმდება არა 2010 წლის 9 ივლისის მდგომარეობით, არამედ 2007 წლის 10 ოქტომბრის მდგომარეობით. შესაბამისად, თუ არ არსებობს 2007 წლის 10 ოქტომბრის კრების ოქმის ბათილობის სამართლებრივი და ფაქტობრივი წინაპირობები, აღნიშნული ოქმის შეიძლება იმავე პირებისა და 2007 წლის 10 ოქტომბერს მოქმედი წესების შესაბამისად განმეორებით, ნებისმიერ დროს, დადასტურდეს. შესაბამისად, კიდეც რომ გაბათილდეს 2010 წლის 9 ილისის კრების ოქმი, თუ არ გაბათილდა 2007 წლის 10 ოქტომბრის კრების ოქმი, 2007 წელს დამდგარი სამართლებრივი შედეგი ყოველთვის ნამდვილი იქნება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ამხანაგობის წევრი უფლებამოსილია მოითხოვოს კრების ოქმის ბათილად ცნობა, თუ აღნიშნული ოქმი მას შემდეგ შედგა და შესაბამისი სამართლებრივი წესრიგი მას შემდეგ დადგა, რაც იგი ამხანაგობის წევრი გახდა, ხოლო რაც შეეხება იმ ამხანაგობის კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნას, რომელი ოქმებიც არსებობდა იმ ეტაპზე, როდესაც პირი ამხანაგობის წევრი ხდებოდა, ფაქტობრივად დაუშვებელია, ვინაიდან იგი ამხანაგობაში გაწევრიანებით იმ არსებულ ვითარებას თანხმდება, რომელიც ხელშეკრულების გაფორმების დროს არსებობს, უფრო მეტიც, ხელშეკრულების დადების ეტაპზე ამხანაგობაში არსებული უფლება-მოვალეობები ამ ხელშეკრულების არსებითი პირობა ხდება. ამდენად, იმ დროისათვის, როდესაც შპს «ს. ი-მა» ნ. უ-ასთან ხელშეკრულება გააფორმა, რითაც იგი ამხანაგობა «ე-ის» წევრი გახდა, ნ. უ-ას სხვენი საკუთრებაში ჰქონდა. შესაბამისად, დაუსაბუთებელია შპს «ს. ი-ის» მოთხოვნა ამხანაგობა «ე-ის» 2007 წლის 8 და 10 ოქტომბრის კრების ოქმების ბათილობასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს «ს. ი-მა» საკასაციო წესით გაასაჩივრა, მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ ერთობლიობაში არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულბები, რის შედეგადაც არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები. ნ. უ-ას საკუთრების უფლება წარმოეშვა არა 2007 წლის 10 ოქტომბერს, არამედ 2010 წლის 13 ივლისს, ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ. საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიხედვით, ნ. უ-ას საკუთრების უფლების წარმოშობის დოკუმენტია 2010 წლის 9 ივლისის კრების ოქმი, ამ დროისათვის კი, ნ. უ-ა ამხანაგობის წევრი აღარ იყო, რადგანაც შპს «ს. ი-ის» სასარგებლოდ სრულად დათმო საკუთრების უფლება. 2010 წლის 9 ივლისის კრების ოქმით 2007 წლის 10 ოქტომბრის ოქმის დადასტურება არ მომხდარა. სანამ ეს ოქმი სადავოდ არ გახდება, მას დამოწმება არ სჭირდება, ხოლო თუ 2010 წლის 9 ივლისის კრების ოქმით ის ფაქტი დადასტურდა, რომ 2007 წლის 10 ოქტომბერს კრებას ამხანაგობის წევრთა 2/3 ესწრებოდა, ამ საკითხს კრების მოწვევა საერთოდ არ სჭირდება. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა 2007 წლის 21 ნოემბრის ხელშეკრულება და არასწორად მიიჩნია, რომ ნ. ურუდიამ სხვენზე მხოლოდ მფლობელობის უფლება დათმო. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ შპს «ს. ი-ი» დეველოპერული კომპანიაა და თავისი მიზნებიდან გამომდინარე, უძრავ ქონებაზე მფლობელობის უფლების გადაცემა, საკუთრების უფლების გადაცემის გარეშე, არ ესაჭიროება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით შპს «ს. ი-ის» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ს. ი-ის» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, რის გამოც შპს «ს. ი-ის» საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნას დაშვებული.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 391-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს «ს. ი-ის» (საიდენტიფიკაციო ¹...) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.