¹ას-1474-1486-2011 29 დეკემბერი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. გ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. ა-ე, შპს «ლ-ა» (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს «ლ-ამ» და თ. ა-ემ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მ. გ-ისა და რ. ჯ-ას მიმართ მ.გ-ისა და მისი თანმხლები პირის - რ.ჯ-ას მფლობელობიდან ქ.თბლისში, ფ-ას გამზირის ¹45-ში მდებარე უძრავი ნივთის გამოთხოვის, ზიანის – 40000 აშშ დოლარის დაკისრებისა და 2008 წლის დეკემბრიდან ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვამდე ყოველთვიურად ქირის - 880 აშშ დოლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: ქ.თბილისში, ფ-ას გამზირ ¹50-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე რეგისტრირებულია თანამოსარჩელეთა თანასაკუთრების უფლება. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, საერთო ფართი შეადგენს 112 კვ.მ-ს. 2007 წელს შპს „ლ-ას“, თ. ა-ესა და მ. გ-ეს შორის დაიდო ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს „ლ-ამ“ და თ. ა-ემ მ. გ-ეს სარგებლობაში გადასცეს კუთვნილი უძრავი ნივთი. ხელშეკრულება დადებული იყო ერთი წლის ვადით. 2008 წლის დეკემბერში ხელშეკრულების მოქმედების ვადა გავიდა და ხელშეკრულება შეწყდა. მიუხედავად მესაკუთრის არაერთი მოთხოვნისა, მოპასუხე მხარე უარს აცხადებს მოსარჩელეთა კუთვნილი ფართის დაცლაზე. მოსარჩელეების კუთვნილი ფართიდან 44 კვ.მ დაკავებული აქვს მოპასუხე მხარეს, ამასთან მოპასუხეს ამჟამად რაიმე ხელშეკრულება აღნიშნულ ფართზე არ გააჩნია. ქირის ოდენობა შეადგენს 800 ლარს. დეკემბრის შემდეგ მოპასუხეს რაიმე თანხა მესაკუთრეებისათვის აღარ გადაუხდია. მოსარჩელეთა საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების მდგომარეობის გათვალისწინებით საშუალო ოდენობა იმავე გამზირზე მდებარე უძრავი ქონების ქირისა, შეადგენს ერთ კვ.მეტრზე 20 აშშ დოლარს, შესაბამისად, მოპასუხეს უნდა დაეკისროს ქირის - 880 აშშ დოლარის გადახდა ფართის განთავისუფლებამდე.

მოსარჩელის განმარტებით, ფართის ყიდვის სურვილი გამოთქვა არაერთმა მყიდველმა, კონკრეტულ შემთხვევაში მათ გააფორმეს ბეს შესახებ ხელშეკრულება ფართის ყიდვით დაინტერესებულ პირთან - ზ. ა-თან და, 2008 წლის 17 დეკემბრის ბეს შესახებ შეთანხმების მე-5 მუხლის თანახმად, განისაზღვრა ბეს მიმღების პასუხისმგებლობა, ხელშეკრულების ბრალეული შეუსრულებლობის გამო, ბეს ორმაგად უკან დაბრუნების თაობაზე. იმის გამო, რომ მოპასუხე მხარემ არ დაცალა მოსარჩელეთა საკუთრებაში არსებული ფართი, მოსარჩელეებმა ზ. ა-ის მიმართ შეთანხმება ვერ შეასრულეს, რის გამოც იძულებულები გახდნენ, დაებრუნებინათ მყიდველის (ზ. ა-ისათვის) მიერ გადახდილი ბეს თანხა ორმაგად, რომლის ოდენობამაც შეადგინა 40 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი.

მოპასუხე მხარემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი საფუძვლებით: ქ.თბილისში ფ-ას გამზირ ¹50-ში მდებარე 112 კვ. მ უძრავ ქონებაზე, ერთი მხრივ, მ. გ-ეს და, მეორე მხრივ, შპს „ლ-ას“ და თ. ა-ეს შორის სარჩელში მითითებული ხელშეკრულება არასოდეს დადებულა, იჯარის ხელშეკრულება გაფორმდა 2007 წელს მ. გ-ესა და შპს „ლ-ას“ შორის და უფრო მეტი ვადით, ვიდრე ეს სარჩელშია მითითებული. მოსარჩელე მხარემ ვერ წარმოადგინა სარჩელში მითითებული 2007 წლის ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლის ვადაც თითქოს განსაზღვრული იყო ერთი წლით. მისი სადავო ფართში ყოფნის სამართლებრივი საფუძველია 2007 წლის იჯარის ხელშეკრულება, რომლის მოქმედების ვადაც 2009 წელსაც მოიცავს. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეების ყველა მოთხოვნა მოპასუხისათვის ყოველგვარი თანხის დაკისრებაზე უსაფუძვლო და უკანონოა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თ. ა-ესა და შპს «ლ-ას» უარი ეთქვათ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ. ა-ემ და შპს «ლ-ამ».

საქმე განხილულ იქნა ზემდგომი ინსტანციების სასამართლოების მიერ და ბოლოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს «ლ-ას» და თ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს «ლ-ასა» და თ. ა-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე მ. გ-ეს მოსარჩელეების: შპს «ლ-ას» და თ. ა-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ქირის გადახდა 10 400 (ათი ათას ოთხასი) ლარის ოდენობით;

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმეში წარდგენილი ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან დასტურდება, რომ უძრავ ნივთზე, მდებარე თბილისი, ფ-ას გამზირი ¹50 (ზონა თბილისი / 01, სექტორი ვაკე / ..., კვარტალი ..., ნაკვეთი ..., კოდი 01/500 ფართზე _ 112 კვ.მ.), რეგისტრირებულია მოსარჩელეების: თ. ა-ისა და შპს «ლ-ას» საკუთრების უფლება.

აღნიშნული უძრავი ნივთის ნაწილი იმყოფებოდა მოპასუხეების: რ. ჯ-ასა და მ. გ-ის პირდაპირ მფლობელობაში.

მხარეთა ახსნა-განმარტებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე მ. გ-ეს ზემოთ დასახელებული უძრავი ნივთი გადაეცა ნივთის მესაკუთრეების შესაბამისი ნების გამოვლენის საფუძველზე და მხარეებს შორის 2007 წელს გაფორმდა აღნიშნულ უძრავი ქონების ნაწილზე ქირავნობის ხელშეკრულება.

მოსარჩელის მტკიცებით, 2007 წლის გარიგება მხარეთა შორის გაფორმებული იყო ერთი წლის ვადით და აღნიშნული ხელშეკრულება შეწყდა ვადის გასვლის გამო 2008 წლის დეკემბერში.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე თავის მტკიცებას 2007 წლის ქირავნობის ხელშეკრულების ერთი წლის ვადით განსაზღვრასთან დაკავშირებით ამყარებდა მის მიერ წერილობით მტკიცებულებების სახით წარდგენილ შპს «ლ-ას» შემოსავლის ორდერებზე. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება მასზე, რომ დასახელებული წერილობითი მტკიცებულებების მონაცემებით და მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დასტურდებოდა მხოლოდ ის გარემოება, რომ მოპასუხე მ. გ-ე 2008 წლის იანვრიდან 2008 წლის ნოემბრის ჩათვლით იხდიდა ქირას (დაახლოებით 800-850 ლარის ოდენობით), თუმცა აღნიშნული წერილობითი მტკიცებულებები არ იყო საკმარისი იმ გარემოებების დადასტურებულად მიჩნევისათვის, რომ მხარეთა შორის არსებული იჯარის ხელშეკრულება დადებული იყო მხოლოდ ერთი წლის ვადით. აღნიშნულ მტკიცებულებებს შეიძლება წარმოექმნათ ვარაუდი, რომ საიჯარო ქირის გადახდის შეწყვეტასთან ერთად შეწყდა იჯარის ხელშეკრულების ვადაც, თუმცა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებით, იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე სადავოდ ხდიდა მხარეთა შორის არსებულ 2007 წლის ხელშეკრულების მოქმედების ერთწლიან ვადას და შესაბამისად, ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო 2007 წლის იჯარის ხელშეკრულების 2008 წლის დეკემბრისათვის შეწყვეტის შესახებ გარემოებას, პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ზემოაღნიშნული წერილობითი მტკიცებულებები არ იყო საკმარისი ერთმნიშვნელოვანი და ცალსახა დასკვნის გასაკეთებლად 2007 წლის იჯარის ხელშეკრულების ერთი წლის ვადით დადებასთან დაკავშირებით.

მოპასუხე ასევე სადავოდ ხდიდა მისთვის იჯარის ხელშეკრულებით გადაცემული ფართის მოსარჩელის მიერ მითითებულ ოდენობას და ამტკიცებდა, რომ თანამოპასუხეების მიერ დაკავებული ფართის ოდენობა შეადგენს 44 კვ.მ.-ს. აღნიშნული გარემოების მტკიცება დამყარებულია მოსარჩელის ახსნა-განმარტებაზე, სხვა რაიმე მტკიცებულება მოსარჩელის მიერ დასახელებულ სადავო გარემოებასთან დაკავშირებით სასამართლოსათვის შემოთავაზებული არ ყოფილა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ, მოპასუხის ახსნა-განმარტების გათვალისწინებით, დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას მასზედ, რომ მოპასუხეების მიერ დაკავებულია და მათ პირდაპირ მფლობელობაში იმყოფება მოსარჩელეთა თანასაკუთრებაში არსებული 112 კვ.მ. ფართიდან 32 კვ.მ. ფართი.

მხარეთა შორის ასევე სადავოდ იყო გამხდარი მოპასუხის მიერ მოსარჩელის სასარგებლოდ 2007 წლის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ქირის ანგარიშში 2008 წლის დეკემბრისა და შემდგომი თვეების გათვალისწინებით 10 000 აშშ დოლარის გადახდის შესახებ ფაქტობრივი გარემოება. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მითითება მასზე, რომ მოპასუხის პოზიცია დასახელებული თანხის მოსარჩელე შპს «ლ-ასთვის» გადაცემის სამართლებრივ საფუძვლებთან დაკავშირებით, მოკლებული იყო დამაჯერებლობას, კერძოდ, მოპასუხე მხარე და მისი წარმომადგენლები მოსარჩელისათვის 10 000 აშშ დოლარის გადაცემის საფუძვლად ერთ შემთხვევაში მიუთითებდნენ სასესხო ურთიერთობაზე, ხოლო მეორე შემთხვევაში _ საიჯარო ურთიერთობიდან გამომდინარე, სამართლებრივ საფუძველზე. შესაბამისად, მოპასუხის მტკიცება ამ მხრივ არათანმიმდევრულია და მოკლებულია დამაჯერებლობას. ამასთან, მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო, ისევე როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლო, მიიჩნევს, რომ 10 000 აშშ დოლარის ოდენობით თანხის გადაცემის შესახებ ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურებისათვის არასაკმარისი იყო მოპასუხის ინიციატივით სასამართლო სხდომაზე მოწვეულ და დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებები. მით უფრო, რომ არცერთი მოწმის ჩვენება არ შეიცავდა ცალსახა გარემოებას მასზე, რომ მოწმეთა უშუალო მონაწილეობით მოხდა 10 000 აშშ დოლარის ოდენობით თანხის გადაცემა რ. ჯ-ას მიერ გ. ა-ისათვის, როგორც შპს «ლ-ას» დირექტორისათვის. მოწმეთა ჩვენებებით შეუძლებელია ასევე იმის დადგენა, რომ გ. ა-ისათვის თანხის გადაცემის შემთხვევაშიც კი, ხსენებული თანხის გადაცემა განხორციელდა ხელშეკრულების მხარისათვის _ შპს «ლ-ასთვის», თუ გ. ა-ისათვის, როგორც ფიზიკური პირისათვის სესხის საფუძველზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას მასზე, რომ მოპასუხე მ. გ-ის მიერ 2008 წლის დეკემბრიდან არ განხორციელებულა მოსარჩელეების სასარგებლოდ საიჯარო ქირის გადახდა.

იმ გარემოებიდან გამომდინარე, რომ მოწინააღმდეგე მხარეების: რ. ჯ-ას და მ. გ-ის მიერ არ გასაჩივრებულა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგენილ იქნა, რომ ქირის თანხის გადახდის შეწყვეტა მოხდა 2008 წლის ნოემბრის თვიდან, ხოლო მოპასუხეები ფართით სარგებლობდნენ 2009 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. ამასთან, დადგენილ იქნა, რომ მოწინააღმდეგე მხარეებმა ვერ დაადასტურეს მათ მიერ ქირის სახით 10 000 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტი, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. გ-ე და რ. ჯ-ა 2008 წლის 1 დეკემბრიდან 2009 წლის 31 დეკემბრამდე პერიოდში სარგებლობდნენ ფართით ქირის გადაუხდელად.

მოწინააღმდეგე მხარის მტკიცება მასზე, რომ თითქოს შპს «ლ-ას» და თ. ა-ის სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა ნივთის უკან დაბრუნების დაყოვნებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება და არა _ გადაუხდელი ქირის მოპასუხეზე დაკისრება, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და მიუთითა სარჩელში აღნიშნულ მოთხოვნაზე _ «მოპასუხეს უნდა დაეკისროს ქირის, 880 აშშ დოლარის გადახდა ყოველთვიურად, 2008 წლის დეკემბრიდან მის გამოსახლებამდე» და მიიჩნია, რომ სარჩელში მოსარჩელეთა მოთხოვნა გადაუხდელი ქირის მოპასუხეზე დაკისრების თაობაზე ნათლად და მკაფიოდ იყო ჩამოყალიბებული (ტ. I. ს.ფ. 6).

დადგენილია, რომ ერთ-ერთი მოწინააღმდეგე მხარის რ. ჯ-ას განმარტებით, ყოველთვიური ქირა შეადგენდა არა 800 ლარს, ან 880 აშშ დოლარს, არამედ გაცილებით მეტს, კერძოდ _ 2500 აშშ დოლარს. დადგენილია ასევე, რომ ქირის თანხის ანაზღაურების შესახებ მოსარჩელეთა მოთხოვნის ადრესატი არის არა რ. ჯ-ა, არამედ _ მ. გ-ე. ამასთან, დგინდება, რომ მოცემულ მომენტში რ. ჯ-ა აღარ წარმოადგენს განსახილველი საქმის მხარეს, ვინაიდან მის მიმართ მოთხოვნა უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე დაკმაყოფილებულია.

სააპელაციო სასამართლომ არ იზიარებს მოსარჩელეთა მტკიცება ყოველთვიური ქირის 880 აშშ დოლარით განსაზღვრის თაობაზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ რ. ჯ-ას განმარტებამ ქირის ოდენობაზე, გარდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლით გათვალისწინებული ფაქტის აღიარებისა, ასევე, როგორც საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა შესახებ ერთ-ერთი მხარის ახსნა-განმარტებამ, ყოველგვარი მტკიცებულებითი ძალა დაკარგა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემებების სამართლებრივი შეფასებისას იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 581-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, რომლის თანახმად, იჯარის ხელშეკრულების მიმართ გამოიყენებოდა ქირავნობის ხელშეკრულების წესები, თუ 581-ე-606-ე მუხლებით სხვა რამ არ იყო განსაზღვრული.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 567-ე, 591-ე მუხლებზე და იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ მ. გ-ე და რ. ჯ-ა 2008 წლის 1 დეკემბრიდან 2009 წლის 31 დეკემბრამდე პერიოდში სარგებლობდნენ ფართით ქირის გადაუხდელად, ასევე, რომ ყოველთვიური ქირის ოდენობა შეადგენდა 800 ლარს, შესაბამისად, პალატამ მიიჩნევს, რომ მოპასუხე _ მ. გ-ეს აპელანტების სასარგებლოდ, უნდა დაკისრებოდა გადაუხდელი ცამეტი თვის (2008 წლის დეკემბრიდან – 2009 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით) ქირის გადახდა, რაც ჯამში შეადგენდა 10 400 (800 X 13 = 10 400).

დანარჩენ ნაწილში, ვინაიდან აპელანტებმა ვერ გააბათილეს პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები, სააპელაციო პალატამ სააპელაციო საჩივარი, (სარჩელი) როგორც უსაფუძვლო არ დააკმაყოფილა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ სრულყოფილად არ გამოიკვლია ის ფაქტობრივი გარემოება მ. გ-ეს ნამდვილად ჰქონდა თუ არა თანხა გადახდილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (520 ლარი) 70% _364 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (520 ლარი) 70% _364 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი