ას-1621-1613-2011 26 დეკემბერი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – არასრულწლოვანი ს. ბ-ი (კანონიერი წარმომადგენელი მ. ყ-ი)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ე. ბ-ი, ნ. ბ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 სქეტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 29 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს არასრულწლოვან ს. ბ-ის წარმომადგენლებმა მ. ყ-მა და მ. ნ-ემ მოპასუხეების – ნ. ბ-ისა და ე. ბ-ის მიმართ. მათ მოითხოვეს ქ.თბილისში, ... მე-3მ/რ-ის 3ა კორპუსის ¹46-ში მდებარე 26.90კვ.მ საცხოვრებელი ფართის, აგრეთვე, 33.85კვ.მ საერთო-სასარგებლო ფართის ყადაღისგან გათავისუფლება.

სარჩელის თანახმად, ... რაიონის სახალხო სასამართლოს 1989 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილების საფუძველზე მოპასუხეს ნ. ბ-სა და დედამისს, მარინა ჟორჟოლაძეს სადავო უძრავი ქონებიდან გამოეყოთ 17.95კვ.მ საცხოვრებელი ფართი, ხოლო დანარჩენი საცხოვრებელი ფართის 26.90კვ.მ გამოეყოთ მოსარჩელესა და მის ბებიას, ზ. მ-ს. მოპასუხე ნ. ბ-მა ბებიის – ზ. მ-ის და მამის – მ. ბ-ის გარდაცვალების შემდეგ შეცდომაში შეიყვანა გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობა, დაუმალა სასამართლო გადაწყვეტილება და 2006 წლის 17 აგვისტოს მოახდინა მთელი საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაცია, რაც დაამოწმა ნოტარიუსმა დ.ქ-ემ რეესტრით ¹1432. ამის შემდგომ, მოპასუხე ნ. ბ-მა სადავო ბინა დატვირთა იპოთეკით მოპასუხე ე. ბ-ის სასარგებლოდ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით სადავო ბინას დაედო ყადაღა, რაც არ გაუქმებულა, ხოლო ამავე სასამართლოს 2008 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით (საქმე ¹3/1418) პრივატიზაციის ხელშეკრულება გაუქმდა ნაწილობრივ, მოპასუხე ნ. ბ-ის საკუთრებაში დარჩა სადავო ბინის ერთი ოთახი, ხოლო სადავოდ ქცეული ორი ოთახი დარჩა სახელმწიფოს, გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას, თუმცა აღნიშნული უფლება გლდანი-ნაძალადევის გამგეობამ არ დაარეგისტრირა საჯარო რეესტრში. მოსარჩელისათვის 2010 წლის 18 აგვისტოს ამონაწერის საფუძველზე ცნობილი გახდა, რომ თბილისის სააღსრულებო ბიუროს 09.08.2010წ. ¹10049721-005/001 მიმართვის საფუძველზე ყადაღა დაედო სადავო ბინას. ამის გამო, მოსარჩელემ აღსრულების ეროვნულ ბიუროს აცნობა, რომ 2010 წლის 28 მარტის სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე სადავო ბინას ედო ყადაღა, და რომ ქონების ნაწილის მესაკუთრე კვლავ სახელმწიფო იყო და მოითხოვა ინფორმაცია სააღსრულებო ყადაღის თაობაზე, ასევე მოითხოვა კრედიტორების შესახებ ინფორმაცია. მიუხედავად ამისა, სააღსრულებო ბიურომ მას არ მიაწოდა ინფორმაცია კრედიტორების შესახებ, მითითებული არ ყოფილა არც აუქციონის საფუძველი. მოსარჩელემ აუქციონის ჩატარების შესახებ ინფორმაცია მიაწოდა მოპასუხე ე. ბ-ის ოჯახს, რომელთაც დაადასტურეს, რომ აუქციონი მათი მოთხოვნით ტარდებოდა, თუმცა არ დააკონკრეტეს აუქციონის მოთხოვნის საფუძველი (ტომი 1, ს.ფ. 1-12).

2010 წლის 4 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა მესამე პირმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით, თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობამ მოპასუხეეების _ ნ. ბ-ისა და ე. ბ-ის მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ..., მე-3 მ/რ-ის 3ა კორპუსის ¹46-ში მდებარე 26.90კვ.მ საცხოვრებელი ფართის და 33.85კვ.მ საერთო-სასარგებლო ფართის ყადაღისაგან გათავისუფლება, რადგან სააღსრულებო ბიუროს მიერ საჯარო აუქციონის წესით რეალიზაციის შედეგად სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულება შეუძლებელი ხდებოდა სადავო ბინის სახელმწიფოს სახელზე რეგისტრაციის ნაწილში შემდგომში პრივატიზების მიზნით (ტომი I, ს.ფ. 46-57).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით ს. ბ-ის (კანონიერი წარმომადგენელი დედა – მ. ყ-ი) სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; ასევე არ დაკმაყოფილდა დამოუკიდებელი მოთხოვნის მქონე მესამე პირის, გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის სარჩელი მოპასუხეების _ ე. ბ-ისა და ნ. ბ-ის მიმართ.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საჯარო რეესტრის მონაცემებით სადაო ბინა მდებარე ქ.თბილისში, ..., მე-3ა კორპუსის ¹46-ში, საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ნ. ბ-ზე;

სადავო ქონების დაყადაღება მოხდა 2010 წლის 17 სექტემბერს, მოვალე ნ. ბ-ის მიმართ იურიდიული კომპანია «ბ-ის» «საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟის» სახელით მიღებული 2007 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით 2009 წლის 28 მაისს გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, სადაც კრედიტორია ე. ბ-ი. დაყადაღება მოხდა ნ. ბ-ის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლის, რომელიც მდებარეობდა ქ.თბილისში, ... მე-3ა კორპუსის ¹46-ში;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით სადავო ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ნაწილობრივ გაუქმდა ს. ბ-ის კანონიერი წარმომადგენელის მ. ყ-ის სარჩელის საფუძველზე, ორი ოთახისა და დამხმარე სათავსოების ნაწილში, ხოლო მესამე ოთახის პრივატიზაციის ნაწილში დარჩა ძალაში;

ნ. ბ-მა 2006 წლის 17 აგვისტოს მოახდინა სადავო ბინის – მდებარე ქ.თბილისში, ... მე-3ა კორპუსის ¹46-ში _ პრივატიზაცია თავის სახელზე და იმავე წლის 26 აგვისტოს სადავო ბინა დატვირთა იპოთეკით ე. ბ-ის სასარგებლოდ;

იურიდიული კომპანია «ბ-ის» «საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟის» სახელით გაიცა სააღსრულებო ფურცელი 2007 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, რომლის მიხედვით ნ. ბ-ს ე. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 12000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში, ასევე პირგასამტეხლო, ხოლო თანხის გადახდევინება საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტის მიხედვით უნდა მომხდარიყო იპოთეკით დატვირთული ქონების, მდებარე ქ.თბილისში, ... მე-3ა კორპუსის ¹46-ში, წილობრივი მონაცემები 78.70კვ.მ, იძულებით აუქციონზე რეალიზაციით;

თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიერ გამოცხადებული იყო პირველი საჯარო აუქციონი სადაო ბინაზე 2010 წლის 6 ოქტომბერს. სასამართლოს 2010 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებით შეჩერდა დავის საბოლოოდ გადაწყვეტამდე თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის მიერ საჯარო აუქციონის გზით რეალიზაცია უძრავი ქონების მდებარე მისამართზე: ქ.თბილისი, ..., მე-3 მ/რ, მე-3ª კორპუსი ¹4, საცხოვრებელი ფართი 26.90კვ.მ და საერთო-სასარგებლო ფართი 33.85კვ.მ.;

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 მუხლის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამდენად, სასამართლო საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს აფასებს შინაგანი რწმენით და სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სადავო ნივთთან მიმართებით მოსარჩელემ ვერ წარადგინა სათანადო მტკიცებულებითი დასაბუთება, რაც ადასტურებდა მოსარჩელისადმი მათი კუთვნილების ფაქტს.

მოსარჩელე ს. ბ-მა, აგრეთვე, დამოუკიდებელი მოთხოვნის სტატუსის მქონე მესამე პირმა, გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის წარმომადგენელმა სასამართლოს ვერ დაუდასტურა, რომ მათ აღსრულების საგანზე გააჩნდათ უფლება. უძრავ ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობის ხასიათი ვლინდება საჯარო რეესტრიდან, საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ არც ს. ბ-ი და არც გლადანი-ნაძალადევის გამგეობა, ყადაღადადებული უძრავი ნივთის მესაკუთრეს არ წარმოადგენდა, საჯარო რეესტრის მონაცემებით სადაო ბინა მდებარე ქ.თბილისში, ... მე-3ა კორპუსის ¹46-ში, საკუთრების უფლებით აღრიცხული იყო ნ. ბ-ზე (ტომი 1, ს.ფ. 293-302).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2011 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა არასრულოწლოვან ს. ბ-ის კანონიერმა წარმომადგენელმა მ. ყ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 1, ს.ფ. 317-326)

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 სექტემბრის განჩინებით არასრულოწლოვან ს. ბ-ის კანონიერი წარმომადგენელის მ. ყ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე. ამასთან, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიუთითა მათზე.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ დამატებით მიუთითა შემდეგ ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე:

საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ქ.თბილისში, ... მე-3 მ/რ-ის მე-3ა კორპუსის ¹46-ში მდებარე სადავო ბინა, 2006 წლის 24 აგვისტოდან საკუთრების უფლებით აღრიცხული იყო ნ. ბაიდურაშვილზე;

მოპასუხე ნ. ბაიდურაშვილმა სადავო ბინაზე საკუთრების უფლება მოიპოვა 2006 წლის 17 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე;

2006 წლის 26 აგვისტოს მოპასუხეებს, ნ. ბ-სა (მოვალე) და ე. ბ-ს (კრედიტორი) შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ნ. ბ-მა ე. ბ-ისაგან სამი თვის ვადით ისესხა 12000 აშშ დოლარი, თვეში 3% სარგებლით. სესხი და სარგებელი უზრუნველყოფილ იქნა ზემოთ ხსენებული ბინით, რომელიც დაიტვირთა იპოთეკით ე. ბ-ის სასარგებლოდ;

იურიდიული კომპანია «ბ-ის» საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟის 2007 წლის 23 მაისის საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებით ზემოაღნიშნული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ე. ბ-ის საარბიტრაჟო პრეტენზია დაკმაყოფილდა და ნ. ბ-ს მის სასარგებლოდ დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხა 12000 აშშ დოლარი, ასევე 36 აშშ დოლარი ყოველდღიური პირგასამტეხლო 2007 წლის 26 იანვრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე. დაკისრებული თანხის გადახდევინების მიზნით, დადგინდა იპოთეკით დატვირთული, ამჟამად სადავოდ გამხდარი უძრავი ნივთის იძულებით აუქციონზე რეალიზაცია.

ხსენებული გადაწყვეტილების საფუძველზე, 2007 წლის 28 მაისს, არბიტრაჟმა გასცა სააღსრულებო ფურცელი. მითითებული საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების აღსრულებისას, თბილისის სააღსრულებო ბიუროს 2010 წლის 9 აგვისტოს მომართვის საფუძველზე, საჯარო რეესტრში სადავო ბინაზე აღირიცხა ყადაღა და მიღებულ იქნა განკარგულება ბინის აუქციონზე რეალიზაციის შესახებ კრედიტორ ე. ბ-ის მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად (უძრავი ქონების რეალიზაცია შეჩერდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებით).

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სწორედ ამ ყადაღისაგან სადავო უძრავი ნივთის ნაწილის (საცხოვრებელი ფართის 26.90კვ.მ და სასარგებლო ფართის 33.85კვ.მ) გათავისუფლება წარმოადგენდა მოცემულ საქმეზე დავის საგანს. ამასთან, არასრულწლოვან ს. ბ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. ყ-ის ეს მოთხოვნა ეფუძნებოდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებას, რომლითაც მისი სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და 2006 წლის 17 აგვისტოს პრივატიზაციის ხელშეკრულება (ამ ხელშეკრულებით როგორც ზემოთ აღინიშნა, სადავო ბინა მთლიანად პრივატიზებულ იქნა ნ. ბ-ის მიერ) ბათილად იქნა ცნობილი ორი ოთახისა და დამხმარე სათავსოების ნაწილში, ხოლო ხელშეკრულება მესამე ოთახის პრივატიზაციის ნაწილში დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა ისიც, რომ სადავო ბინის იმ ნაწილზე, რომელზეც ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით პრივატიზაციის ხელშეკრულება გაუქმდა, ახალი პრივატიზაციის ხელშეკრულება არ გაფორმებულა და არც სასამართლო გადაწყვეტილებით მომხდარა ამ ბინაზე ს. ბ-ის უფლების აღიარება. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არც ამ შემთხვევაში ექნებოდა სარჩელს წარმატების პერსპექტივა, რადგან მოქმედი სამოქალაქო კოდექსი (185-ე და 312-ე მუხლები) და დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკა ასეთ შემთხვევაში უპირატესობას ანიჭებს კეთილსინდისიერ იპოთეკარს.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში უდავოდ დადგინდა და ეს გარემოება არც მოსარჩელეს გაუხდია სადავოდ, რომ 2006 წლის 26 აგვისტოს, როდესაც ნ. ბ-მა აღებული სესხის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად საჯარო რეესტრში მის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული და ყოველგვარი უფლებრივი ნაკლისაგან თავისუფალი ბინა იპოთეკით დატვირთა ე. ბ-ის სასარგებლოდ, ამ უკანასკნელმა არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ხარვეზის შესახებ, ანუ იმის შესახებ, რომ იპოთეკის საგანზე სხვასაც შეიძლებოდა ჰქონოდა საკუთრების უფლება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელის დაკმაყოფილება და იპოთეკის საგნის ნაწილზე აღმასრულებლის მიერ დადებული ყადაღის გაუქმება, იქნებოდა კეთილსინდისიერი იპოთეკარის ე. ბ-ის უფლების უხეში დარღვევა, რომელსაც მოქმედი კანონმდებლობით გარანტირებული აქვს უფლება, რომ მოთხოვნა პირველ რიგში დაიკმაყოფილოს იპოთეკის საგნის რეალიზაციით. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ ე. ბ-ის ეს უფლება დადგენილია კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით. (ტომი 2, ს.ფ. 53-60)

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 26 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა არასრულწლოვან ს. ბ-ის კანონიერმა წარმომადგენელმა მ. ყ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, ვერც პირველი ინსტანციის და ვერც სააპელაციო სასამართლოებმა ვერ შეძლეს იურიდიულად დაესაბუთებინათ, თუ რატომ მიანიჭეს უპირატესობა საარბიტრაჟო სასამართლოს 2007 წლის გადაწყვეტილებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული კოლეგიის 2008 წლის 28 მარტის კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებასთან მიმართებით. სააპელაციო სასამართლომ ვერ ახსნა, თუ რატომ არ უნდა მოჰყოლოდა იურიდიული შედეგები ადმინისტრაციული კოლეგიის გადაწყვეტილებას. ამ ორი სასამართლოს (არბიტრაჟისა და ადმინისტრაციული საქმის განმხილველი სასამართლოს) გადაწყვეტილების კონკურენცია საქმის განმხილველმა სასამართლომ შეამჩნია, მაგრამ მარტო იმაზე მითითება, რომ მოპასუხეებისათვის მოქმედებს რეესტრის ჩანაწერების უტყუარობა, რომელიც მოპასუხე ე. ბ-ს კეთილსინდისიერ იპოთეკარად აქცევს, არ წარმოადგენს საკმარის დასაბუთებას. რეესტრის ჩანაწერებში შემდგომში ასახვა ჰპოვა მოსარჩელის უფლების სამართლებრივმა დაცვამაც – ჩანაწერებში კვლავ ადევს ყადაღა მოსარჩელის სადავო ბინას, რომლითაც ვლინდება მოსარჩელის კეთილსინდისიერება და რომლის აღიარება მოახდინა ადმინისტრაციული კოლეგიის გადაწყვეტილებამ, რომელმაც ეჭვქვეშ დააყენა მოპასუხეთა კეთილსინდისიერების ფაქტი. აღნიშნული გარემოება ვლინდება მოპასუხე ე. ბ-ის მიზანმიმართული ქმედებიდან, კერძოდ მან აღსრულება არ მოითხოვა იმ დრომდე, სანამ მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება არ გაიზარდა ბინის სრულ საბაზრო ღირებულებამდე, რითაც აშკარა ქონებრივი ზიანი მიაყენა მოსარჩელის კანონიერ ინტერესს, რომლის უფლება დაეწია მოპასუხე ე. ბ-ის ინტერესის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. ამდენად კასატორის განმარტებით, სასამართლოს რეესტრის ჩანაწერების უტყუარობის პრინციპი უნდა შეეფასებინა მოპასუხის კეთილსინდისიერების უფლების ბოროტად გამოყენებად, რომელიც უსაფუძვლოდ მდიდრდება სხვის ხარჯზე და გადაწყვეტილებაც ორი სასამართლოს კონკურენციული გადაწყვეტილების თანაზომიერი შედეგების გათვალისწინებით უნდა მიეღო (ტომი 2, ს.ფ. 69-76).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ არასრულწლოვან ს. ბ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას არასრულწლოვან ს. ბ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. არასრულწლოვან ს. ბ-ის კანონიერი წარმომადგენლის მ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.