ას-1071-1101-2011 22 დეკემბერი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – რ. ბ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე _ კ. კ-ი
დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 მარტის განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად გადაგზავნა იმავე სასამართლოსათვის
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
კ. კ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში რ. ბ-ისა და ა. წ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ... შესახვევ ¹5-ში მდებარე უძრავი ქონების მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა და მისთვის, როგორც მესაკუთრისათვის, თავისუფალ მდგომარეობაში გადაცემა.
მოპასუხე რ. ბ-მა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ კ. კ-მა სადავო საცხოვრებელი ბინა საკუთრებაში აღირიცხა კანონის დარღვევით, რის შესახებაც სასამართლოს წარმოებაში იყო ა. კ-ის სარჩელი ქ.თბილისში, ... შესახვევ ¹5-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობის შესახებ და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის წარმოებაშია ა. კ-ის წარმომადგენელ ს. ე-ას სააპელაციო საჩივარი. მოპასუხე რ. ბ-მა მიუთითა, რომ ა. წ-ი მისი შვილია, რომელთან ერთად ცხოვრობს სადავო საცხოვრებელ ბინაში, იგი არის ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებული მოსარგებლე და მხოლოდ ს. ე-ას აქვს უფლება კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ მოითხოვოს მისი გამოსახლება სადავო ბინიდან.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 19 ნოემბრის გადაწყვეტილებით კ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ქ.თბილისში, ... შესახვევ ¹5-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი ...) გამოთხოვილ იქნა რ. ბ-ისა და ა. წ-ის უკანონო მფლობელობიდან და თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცა მესაკუთრე კ. კ-ს.
საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ბ-მა და ა. წ-მა, მოითხოევს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 მარტის განჩინებით რ. ბ-ისა და ა. წ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის მიხედვით ქ.თბილისში, ... შესახვევი ¹5-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი ...) რეგისტრირებულია კ. კ-ის საკუთრების უფლებით (ტ.I ს.ფ. 11).
გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია და სააპელაციო საჩივრით სადავოდ არ არის გამხდარი, რომ მოპასუხე (აპელანტი) რ. ბ-ი და მისი არასრულწლოვანი შვილი ა. წ-ი ფლობენ ქ.თბილისში, ... შესახვევ ¹5-ში მდებარე, კ. კ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხულ უძრავ ქონებას.
საქმეში არსებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის კანონიერ ძალაში შესული 26.04.2006წ-ლის გადაწყვეტილებით ა. კ-ის სარჩელი მოპასუხე კ. კ-ის მიმართ, თბილისში, ... შესახვევი ¹5-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე მისი საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ, არ დაკმაყოფილდა (ტ.I, ს.ფ.58-62).
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ, აპელანტის მოსაზრებით, იგი არის ა. მ-ის უფლების შემძენი, რომელსაც, თავის მხრივ, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება დადებული ჰქონდა მოსარჩელე კ. კ-ის ბიძა, ა. კ-თან. რ. ბ-ის განმარტებით, უშუალოდ თვითონ, ან მისი ოჯახის წევრები სადავო საცხოვრებელი სახლის მისამართზე არასოდეს ჩაწერილი (რეგისტრირებული) არ ყოფილან, ასევე არ ყოფილან კომუნალური მომსახურების აბონენტები (07.03.2011წ. სხდ. ოქმი).
აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ არ დასტურდება აპელანტსა და საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების დადების ფაქტი და შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ რ. ბ-ი არ წარმოადგენდა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრულ მოსარგებლე პირს.
სააპელაციო პალატამ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები, კერძოდ, მიუთითა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლზე, რომლის თანახმად, აღნიშნული კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს.
“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 11 მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით.
ამდენად, პალატის განმარტებით, კანონის მიღების დროისათვის კეთილსინდისიერ ფაქტობრივ მფლობელობაში იგულისხმება ისეთი მფლობელობა, რომელიც წარმოიშვა: 1) სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე; 2) საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე; 3) ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე. თავის მხრივ, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება, მფლობელობის რა საფუძველზედაც უთითებს აპელანტი, ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციითა და კომუნალური გადასახადების გადახდით ანდა მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდით (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრისათვის თანხის გადახდაზე აპელანტი არ მიუთითებდა და, ამასთან, მისივე განმარტებით, ისინი არასოდეს ყოფილან ჩაწერილი საცხოვრებელის სადგომის მისამართზე, ასევე არ არიან აღრიცხული კომუნალური მომსახურების აბონენტებად. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასკვნა მასზე, რომ მხარეებს შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობა არ იყო დადასტურებული.
სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე 172-ე და 312-ე მუხლებზე მითითებით, იმის დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ კ. კ-ი წარმოადგენდა თბილისში, ... შესახვევ ¹5-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეს, ხოლო საცხოვრებელ სადგომს ამჟამად ფლობენ აპელანტები, რომელთაც არ გააჩნიათ ნივთის ფლობის სამართლებრივი (კანონისმიერი ან სახელშეკრულებო) საფუძველი, მიიჩნია, რომ არსებობდა სავინდიკაციო სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის საჭირო ფაქტობრივი შემადგენლობა.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მითითებული მუხლების შესაბამისად, კ. კ-ის სარჩელი საფუძვლიანი იყო და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ იგი მართებულად დააკმაყოფილა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. ბ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ შეაფასა საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც საფუძველი გახდებოდა სწორი გადაწყვეტილების მიღებისა, კერძოდ, კასატორი მიუთითებს ს. კ-ის ანდერძზე, რომელშიც, მისი განმარტებით, პირდაპირ არის მინიშნებული, რომ კ. კ-ი ვერ იქნებოდა მისი მემკვიდრე, რაც ცხადყოფს, რომ მოსარჩელე ითვისებს სხვის ქონებას.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ უგულებელყო ის ფაქტი, რომ ა. მ-სა და ს. კ-ის მემკვიდრე ა. კ-ს შორის დადებული შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, გარკვეული თანხის გადახდის სანაცვლოდ, მ-მა მოიპოვა სადავო ფართზე უფლება, თავად კი, წარმოადგენს მ-ის უფლებამონაცვლეს, რისი დამადასტურებელი მტკიცებულებებიც საქმეში არსებობს. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ იგი არ იყო “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონით^ გათვალისწინებული სუბიექტი _ მოსარგებლე.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მოითხოვს საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებას იმავე სასამართლოსათვის.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრების საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით ქ. თბილისში, შემოსვლის შესახვევი ¹5-ში მდებარე უძრავი ქონება რეგისტრირებულია კ. კ-ის საკუთრების უფლებით.
სააპელაციო სასამართლომ, ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ რ. ბ-ი და მისი არასრულწლოვანი შვილი, ა. წ-ი ფლობენ ქ. თბილისში, შემოსვლის შესახვევ ¹5-ში მდებარე კ. კ-ის საკუთრებაში არსებულ უძრავი ქონებას.
სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო რ. ბ-ის ახსნა-განმარტებას იმის თაობაზე, რომ თვითონ ან მისი ოჯახის წევრები სადავო საცხოვრებელი სახლის მისამართზე არასოდეს ჩაწერილი (რეგისტრირებული) არ ყოფილან, ასევე არ ყოფილან კომუნალური მომსახურების აბონენტები (07.03.2011წ სხდომის ოქმი).
აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ დასტურდება რ. ბ-სა და საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების დადების ფაქტი, შესაბამისად, რ. ბ-ი არ წარმოადგენს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრულ მოსარგებლე პირს.
ისმის კითხვა: წარმოადგენს თუ არა რ. ბ-ი “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრულ მოსარგებლე პირს.
საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს კასატორის მიერ მითითებულ გარემოებაზე იმის შესახებ, რომ მან სადავო ფართი შეიძინა მ-ისაგან, რომელმაც თავად ა. კ-ისაგან იყიდა.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა დადგინდეს ფაქტი იმის შესახებ, შეძენილი ჰქონდა თუ არა მ-ს სადავო ფართი ა. კ-ისაგან და ჰქონდა თუ არა ამ უკანასკნელს ამ ფართის განკარგვის უფლება. ამასთან ერთად უნდა გაირკვეს მ-სა და რ. ბ-ს შორის არსებული ურთიერთობა.
კასატორი უთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ ა. მ-სა და ა. კ-ს შორის დადებული იყო შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე, გარკვეული თანხის სანაცვლოდ მ-მა მოიპოვა სადავო ფართზე უფლება, ხოლო ი. ბ-ი წარმოადგენს მ-ის უფლებამონაცვლეს.
აღნიშნულთან მიმართებაში, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმეში მოიპოვება მტკიცებულებები, რაც არ არის შეფასებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ, კერძოდ, ა. კ-სა და ა. მ-ის შორის 1955 წლის 23 ივლისის ფორმადაუცველი გარიგება, რომლის თაობაზე, ასევე მითითებულია შსს ქ. თბილისის მთავარი სამმართველოს უფროსის ¹77 ბრძანებაში და რ. ბ-სა და ა. მ-ს შორის 15.03.95წელს დადებული ფორმადაუცველი გარიგება.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის 1.1 მუხლის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, “მოსარგებლეა _ პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, ან ადმინისტრაციული აქტით.”
“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონი ვრცელდება ასევე მესაკუთრისა და მოსარგებლის უფლებამონაცვლეებზე (განსახილველი კანონის მე-2 მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილები). ამასთან ერთად ამ კანონით გათვალისწინებული უფლებამონაცვლეობა უნდა განისაზღვროს ამ კანონით დადგენილი თავისებურებების გათვალისწინებით. ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება საცხოვრებელი სადგომით კეთილსინდისიერად ფაქტობრივ ფლობას მესაკუთრესაგან გარიგების საფუძველზე.
ამდენად, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დადგინდეს მ-სა და ა. კ-ის შორის არსებული ურთიერთობა, ხოლო შემდეგ შეფასებულ უნდა იქნეს მ-სა და რ. ბ-ს შორის არსებული ურთიერთობა, შესაბამისად, უნდა გაირკვეს წარმოადგენს თუ არა რ. ბ-ი ა. მ-ის უფლებამონაცვლეს.
საქმეში წარმოდგენილია 1955 წლის 23 ივლისის ფორმადაუცველი ხელშეკრულება, რომლის მხარეებად მითითებული არიან ა. კ-ი და ა. მ-ი.
საქმეში, ასევე წარმოდგენილია შსს ქ. თბილისის მთავარი სამმართველოს უფროსის ¹77 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, რომლშიც მითითებულია ზემოაღნიშნულ წერილზე, კერძოდ, 1955 წლის 23 ივლისის ხელშეკრულებით, ა. კ-მა ა. მ-ს მიჰყიდა ქ. თბილისში, ... შესახვევ ¹5-ში მდებარე 17 კვ.მ. ფართი თავისი ვერანდით, რაც შეთანხმებული იყო ოჯახის დანარჩენ წევრებთან. შეთანხმებისამებრ, თუ ა. მ-ი გაათავისუფლებდა მის მიერ ნაყიდ ოთახს, მაშინ ა. კ-ი ვალდებულებას იღებდა დაებრუნებინა მისთვის გადახდილი 13000 მანეთი და რემონტისათვის დახარჯული 2000 მანეთი.
იმის გათვალისწინებით, რომ ა. კ-ი იმ დროისათვის არ იყო სადავო ფართის მესაკუთრე, ანგარიშგასაწევია, ამავე ხელშეკრულებაში მითითებულია, რომ ამ ფართის გადაცემის საკითხი შეთანხმებული იყო ოჯახის დანარჩენ წევრებთან. ოჯახის წევრებთან შეთანხების ფაქტის თაობაზე ფორმადაუცველ გარიგებაში გაკეთებული ჩანაწერის ნამდვილობაზე შესაძლებელია მიუთითებდეს სადავო ფართის იმდროინდელი მესაკუთრის პრეტენზიის არარსებობა ა. კ-ისა და ა. მ-ს შორის დადებულ ხელშეკრულებასთან მიმართებაში.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს ა. მ-ის მიერ შეძენილი უფლების შინაარსი. ამის შემდეგ უნდა დადგინდეს ამ უკანასკნელსა და რ. ბ-ს შორის არსებული ურთიერთობა, რაც შეიძლება მიუთითებდეს ამ უკანასკნელის უფლებამონაცვლეობაზე.
სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ რ. ბ-ის იმ ახსნა-განმარტებას, რომ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრისათვის თანხის გადახდაზე აპელანტი არ მიუთითებდა და, ამასთან, მისივე განმარტებით, ისინი არასოდეს ყოფილან ჩაწერილი საცხოვრებელის სადგომის მისამართზე, ასევე არ არიან აღრიცხული კომუნალური მომსახურეობის აბონენტებად. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასკვნა მასზე, რომ მხარეებს შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობა არ იყო დადასტურებული.
ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის თანახმად “გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ანდა მესაკუთრესათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).” საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ აღნიშნული გარემოებები მიუთითებენ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების არსებობაზე, როდესაც სხვაგვარად არ დასტურდება მისი დადების ფაქტი (მაგალითად, წერილობითი ფორმით).
კონკრეტულ შემთხვევაში ზემოაღნიშნული ფორმადაუცველი გარიგებასთან ერთად საქმეში წარმოდგენილია ა. მ-სა და ი. ბ-ს შორის 15.03.95წელს დადებული ფორმადაუცველი გარიგება სადავო საცხოვრებელი სადგომის დათმობის თაობაზე. აღნიშნული წერილობითი მტკიცებულებების საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლივად შეფასების შედეგად უნდა დადგინდეს ა. მ-ის მიერ მიღებული უფლების შინაარსი და, შესაბამისად, მისგან ი. ბ-ის მიერ მიღებული უფლების შინაარსი. მით უმეტეს გასათვალისწინებელია რ. ბ-ის ახსნა-განმარტება (სხდომის ოქმი ტ. II გვ. 25), რომლის თანახმად მან აღნიშნა, რომ “კომუნალურ გადასახადებს მ-ის სახელზე ვიხდიდი”. ამდენად რეგისტრაციის ან კომუნალური გადასახადებისას მისი მონაცემების არ არსებობა შესაძლებელია განპირობებული იყო ამ ფართზე ისევ ა. მ-ის რეგისტრაციის ფაქტით.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 1955 წლის 23 ივლისის ფორმადაუცველი ხელშეკრულებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ შსს ქ. თბილისის მთავარი სამმართველოს უფროსის ¹77 ბრძანების, ასევე რ. ბ-სა და ა. მ-ს შორის 15.03.95 წელს დადებულ ფორმადაუცველი გარიგების, საქმეში სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლივი შეფასების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს, მოიპოვა თუ არა სარგებლობის უფლება რ. ბ-მა და ამის შემდეგ განსაზღვროს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით დადგენილი შედეგები.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. რ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 მარტის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
