ას-1313-1333-2011 20 იანვარი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. კ-ე, ვ. შ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. პ-ი

მესამე პირები _ 1 საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო

2. ა. ს-ი

3. კ. ს-ი

4. ვ. პ-ი

5. რ. შ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 მაისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის

დავის საგანი – საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობიდან გამომდინარე, თანხის გადახდის სანაცვლოდ, საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. პ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. კ-ისა და ვ. შ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ხ-ის ქუჩა ¹23-ში მდებარე მ. კ-ისა და ვ. შ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხული უძრავი ქონებიდან (მ. კ-ე _ 58/90-დან 1/2½წილი; ვ. შ-ე 58/90-დან 1/2½წილი) 15,37კვ.მ და 6,97კვ.მ. ფართის, სულ _ 22,34 კვ.მ-ის მესაკუთრედ ცნობა მოპასუხისათვის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ.

მოპასუხეებმა: მ. კ-ემ და ვ. შ-ემ სარჩელი არ სცნეს და მიუთითეს, რომ ქ.თბილისში, ხ-ის ქუჩა ¹23-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი ფართით _ 58 კვ.მ. 2000 წლის 08 ივლისს შეიძინეს ა.კერძაისაგან, უძრავი ქონება წარმოადგენს მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლს, რომლის საერთო სარგებლობის ფართია - 124,84 კვ.მ, საიდანაც საცხოვრებელი - 90,65 კვ.მ-ია, საერთო ფართი კი, შედგება კერძო და სახელმწოფო საკუთრებისაგან, აქედან ლიტერ ,,დ»-ს 60%-ის მესაკუთრეა კრწანისის რაიონის საბინაო-საექსპლუატაციო ტრესტი. აღნიშნული პოროვნება ჩაწერილი იყო სახელმწიფო ფართში და უკანონოდ მფლობდა კერძო საკუთრებაში არსებულ 14,00კვ.მ ფართს. მოპასუხე ასევე არ დაეთანხმა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ აუდიტის დასკვნას საცხოვრებელი სადგომის შეფასების შესახებ.

მესამე პირმა _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს წარმომადგენელმა მიუთითა, რომ ეთანხმებოდა მოპასუხეთა პოზიციას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით ი. პ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ი. პ-ს მ. კ-ისა და ვ. შ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 8 098 აშშ დოლარის გადახდა. ი. პ-ი ცნობილ იქნა ქ. თბილისში, ხ-ის ქ. ¹23-ში მდებარე მ. კ-ისა და ვ. შ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხული უძრავი ქონებიდან (მ. კ-ე – 58/90-და 1/2 წილი; ვ. შ-ე 58/90-დან 1/2 წილი) 15,37 კვ.მ და 6,97 კვ.მ-ის, სულ _ 22,34 კვ.მ-ის მესაკუთრედ.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მ. კ-ემ და ვ. შ-ემ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 მაისის განჩინებით მ. კ-ისა და ვ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ისნტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 10 აპრილის ¹62111 ცნობის მიხედვით, ქალაქ თბილისში, ხ-ის ქუჩა ¹23-ში მდებარე უძრავი ქონება რეგისტრირებულია რ. შაყელაშვილის (12/90 ნაწილი), ვ. პ-ის (20/90 ნაწილი), კ. ს-ის და ალბინა ს-ის საკუთრების უფლება _ 27,56 კვ.მ. და სახელმწიფო საერთო საკუთრება (ს.ფ. 46);

ი. პ-ი 1984 წლის 05 მაისიდან რეგისტრირებული იყო მისამართზე ქ. თბილისი, ხ-ის ქუჩა ¹23, მოსარჩელის მშობლები ასევე რეგისტრირებული იყვნენ აბონენტებად ამავე მისამართზე და იხდიდნენ კომუნალურ გადასახადებს (ს.ფ. 13-16);

მ. კ-ემ და ვ. შ-ემ ქ. თბილისში, ხ-ის ქ. ¹23-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა შეიძინეს 2000 წლის 08 ივლისს (ს.ფ. 18).

აუდიტის 2008 წლის 12 დეკემბრის ¹18 დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, ხ-ის ქ. ¹23-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართის 1 კვ.მ.-ის ღირებულება შეადგენს 1450 აშშ დოლარს (ს.ფ. 26);

მხარეთა ახსნა-განმარტებების და საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე, დადგინდა, რომ ი. პ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომი მდებარეობდა ქ. თბილისში, ხ-ის ქ. ¹23-ში, მ. კ-ისა და ვ. შ-ის საკუთრებად აღრიცხული უძრავი ქონების ნაწილში.

მოწმის სახით დაკითხული ქ. ჯ-ის ჩვენების საფუძველზე სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. პ-ის მშობლებმა ქ. თბილისში, ხ-ის ქ. ¹23-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა შიეძინეს გ. ჩ-ისაგან, რაზეც შედგა და ხელწერილს თავად აწერდა ხელს. ოთახი იყო ბნელი, გაუკეთეს შუშაბანდი და მიაშენეს პატარა სამზარეულო.

მოსარჩელე ი. პ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომი ქ. თბილისში, ხ-ის ქ. ¹23-ში მდებარე უძრავი ქონების საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით წარმოადგენს ლიტ ,,ვ” ნაგებობის 15,37 კვ. მეტრი ფართის და 6,97 კვ.მ. ფართის ოთახებს, სულ _ 22,34 კვ.მ. ფართს.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის წარმომადგენლის მითითება იმის თაობაზე, რომ ი. პ-ი არ წარმოადგენდა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეს, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქმეში არსებული მასალებით დადასტურებული იყო ქ. თბილისი, ხ-ის ქ. ¹23-ში ი. პ-ის რეგისტრაციის ფაქტი, ასევე დადგენილი იყო ამავე მისამართზე მოსარჩელის მშობლების აბონენტად რეგისტრაციისა და კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტი. სასამართლოს მიერ, მოწმის (ქ. ჯ-ი) ჩვენებაზე მითითებით დადგენილი იქნა ასევე ის გარემოება, რომ ქ. თბილისში, ხ-ის ქუჩა ¹23-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა შეძენილი იქნა ი. პ-ის მშობლების მიერ. მოსარჩელის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომი რეგისტრირებული იყო მოპასუხეთა საკუთრებად, ამასთან, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. პ-ის მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე მოპოვებული მოსარგებლეობის უფლება დასტურდებოდა კანონით დადგენილი გარემოებებით.

სააპელაციო საჩივართან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ მართალია გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება მასზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი ქვითრების ნაწილზე გადამხდელად აღნიშნულია ,,პ-ი”, ხოლო ნაწილზე _ ,,ა-ი” და ,,პ-ა კ.”, თუმცა ამ საკითხთან მიმართებაში, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებებზე, რომ მხოლოდ ზემოაღნიშნული ქვითრები არ წარმოადგენდნენ სარჩელის ფაქტობრივ საფუძვლად მითითებული გარემოების დადასტურების ერთადერთ მტკიცებულებებს.

პალატამ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სარჩელის საფუძვლად მითითებული ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომ ი. პ-ი ცხოვრობდა ქ. თბილისში, ხ-ის ქ. ¹23-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს, დადასტურებული იყო საქმეში არსებული მტკიცებულებებით (ტომი I, ს.ფ. 22), (ტომი I, ს.ფ. 13) და მითითებული მტკიცებულებების სარწმუნოობას ამყარებდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოწმის სახით დაკითხული პირის, ქ. ჯ-ის მიერ მიცემული ახსნა-განმარტება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის ,,ა” პუნქტზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105.1-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, საქმის მასალებში არ იყო წარმოდგენილი მტკიცებულება მარგარ. ო-სა და ი. პ-ს შორის ნათესაური კავშირის შესახებ, მაგრამ საქმეში არსებული მასალებით დადასტურებული იყო საკმარისად მყარი, მკაფიო და თანმხვედრი ვარაუდების ერთდროულად არსებობა იმ ფაქტობრივ გარემოებასთან დაკავშირებით, რომ ქ. თბილისში, ხ-ის ქუჩა ¹23-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომში 1984 წლიდან რეგისტრირებული იყო ი. პ-ი და ცხოვრობდა ამ მისამართზე ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლით განსაზღვრული დროისათვის. პალატის განმარტებით, გასული საუკუნის 80-იან წლებში საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია (ჩაწერა) დაკავშირებული იყო მთელ რიგ ადმინისტრაციულ პროცედურებთან და არასრულწლოვანი პირს (რასაც 1984 წლისათვის წარმოადგენდა ი. პ-ი) მშობლებთან თანაცხოვრების გარეშე, ამ მისამართზე დამოუკიდებლად რეგისტრაციაში არ გაატარებდნენ. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ასევე იმ გარემოებაზე, რომ საბინაო კოდექსის მიხედვით, იმ პერიოდისათვის ფართზე უფლების არსებობის დასადგენად განმსაზღვრელ პირობას წარმოადგენდა რეგისტრაციისა და საცხოვრებელ სადგომში ცხოვრების ფაქტი. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ი. პ-ი წარმოადგენდა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის ,,ა” პუნქტით გათვალისწინებულ სუბიექტს _ მოსარგებლეს. ამასთან, პალატას აღნიშნა, რომ აპელანტებმა ვერ მიუთითეს ამ ფაქტის გამაბათილებელ პრეზუმფციაზე.

სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტთა წარმომადგენლის არგუმენტი ი. პ-ის მოსარგებლის სტატუსთან დაკავშირებით, კერძოდ, იმის თაობაზე, რომ ი. პ-ი 15 წლის განმავლობაში წასული იყო საქართველოდან და ცხოვრობდა რუსეთში. პალატამ აღნიშნა, რომ მართალია ი. პ-ი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში არ ფლობდა სადავო ფართს, მაგრამ დადგენილი იყო, რომ კანონის მიღების დროისათვის (1996 წლის 27 ივნისამდე) სადავო საცხოვრებელი ფართი მის მფლობელობაში იყო, სახელდობრ, ი. პ-ის თანხმობით, სადავო ბინაში ცხოვრობდა მისი დისშვილი, შესაბამისად, მან განკარგა აღნიშნული ქონება, რაც თავისთავად გამორიცხავდა ი. პ-ის მხრიდან საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების მიტოვების ფაქტს.

აპელანტის მიერ მითითებული გარემოება, რომ ლიტერ ,,ვ” შენობა 40-იან წლებში არ არსებობდა, ხოლო სადავო ფართი კი უკანონოდ იქნა აშენებული 70-იან წლებში, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ გაიზიარა.

აპელანტის მიერ მითითებული გარემოება საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების ოდენობასთან დაკავშირებით და ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება, სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე მხარეს აღნიშნული მტკიცებულება პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ წარუდგენია, ხოლო რაც შეეხება პირველი ინსტანციის სასამართლოში ექსპერტიზის დასკვნის წარუდგენლობის მხარის მიერ მითითებულ მიზეზს, სააპელაციო პალატამ საპატიოდ არ მიიჩნია და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე და 162-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ დასახელებული კანონიერი უფლებები მხარეს საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას არ გამოუყენებია, შესაბამისად, სააპელაციო საჩივარში აღნიშნული გარემოებები აუდიტის დასკვნის უსწორობაზე რაიმე მტკიცებულებით არ დასტურდება, რის გამოც სააპელაციო პალატა ვერ იმსჯელებდა ისეთ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლებზეც პირველი ინსტანციის სასამართლოში მხარეებს არ მიუთითებიათ და შესაბამისად, ისინი სასამართლოს კვლევისა და შეფასების საგანი არ გამხდარა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მოცემულ დასკვნას იმის თაობაზე, რომ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტისა და მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელეს უფლება ჰქონდა მოპასუხეებისათვის მოეთხოვა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის სანაცვლოდ, დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. კ-ემ და ვ. შ-ემ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემედგი საფუძვლებით:

კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, მაშინ, როდესაც გაურკვეველი პირების მიერ გადახდილი ქვითრები მოსარჩელის მშობლების მიერ გადახდილად ჩათვალა.

სასამართლომ მოწმე ქ. ჯ-ის დაუსაბუთებელი ჩვენება განიხილა ცალკე და არა სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში, რაც ერთ-ერთი საფუძველი გახდა საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღებისა.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა მოსარცელის მითითება მასზე, რომ სადავო ფართი არსებობდა 1948 წელს, ანუ როდესაც დედამისმა შეიძინა.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ 1980 წელს ხელშეკრულება დაიდო ვინმე პ-თან, რომლის სახელიც განჩინებაში მოხსენებული არ არის, მაგრამ რატომღაც ივარაუდა, რომ ის შეიძლება ყოფილიყო ი. პ-ი, მიუხედავად იმისა რომ თავადვე ცნობს დადგენილად, რომ მოსარჩელის რეგისტრაცია-ჩაწერა მოხდა 1984 წელს და იგი ამ დროსაც არასრულწლოვანი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორი ინტერპრეტაცია მისცა მათ მიერ მითითებულ გარემოებებს, კერძოდ, კასატორთა განმარტებით, ისინი იმიტომ კი არ უთითებდნენ, რომ მოსარჩელე არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მოსარგებლე პირი, რომ იგი წასული იყო საქართველოდან 15 წლის მანძილზე, არამედ, რომ არ არსებობდა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 1¹ მუხლით გათვალისწინებული გარემოებანი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებით მ. კ-ისა და ვ. შ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. კ-ისა და ვ. შ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. კ-ისა და ვ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. კ-ისა და ვ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს დაუბრუნდეთ მ. კ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი საქართველოს სახელმწიფო ხაზინის (კოდი:220101222) საბიუჯეტო შემოსავლების ¹300773150 სახაზინო კოდით ¹200122900 ანგარიშიდან.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.