ას-1636-1626-2011 20 იანვარი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ლ. ზ-ი, ქ. ა-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სსიპ «ქ. თბილისის ¹182 საჯარო სკოლა» (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 სექტემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ზ-მა, ნ. მ-მა, ქ. ა-ემ, ნ. ფ-ამ, ნ. გ-მა, ც. კ-ემ და ლ. ჭ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სსიპ «ქ. თბილისის ¹182-ე სკოლის» მიმართ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: 2007 წელს მოსარჩელეებსა და მოპასუხეს სსიპ ¹182-ე სკოლას შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულებები, რომელთა საფუძველზეც მოსარჩელეები, «ზოგადი განათლების შესახებ» საქართველოს კანონის თანახმად, ასრულებდნენ პედაგოგიურ საქმიანობას ქ.თბილისის ¹182-ე სკოლაში. ხელშეკრულებების მოქმედების ვადა განსაზღვრული იყო 2013 წლის 2 სექტემბრამდე.

2011 წლის 17 იანვარს მოპასუხემ გამოსცა ბრძანებები, რომელთა თანახმადაც მოსარჩელეებთან შრომითი ხელშეკრულებები მოიშალა. დირექტორის აღნიშნული ბრძანებები არის უკანონო და ეწინააღმდეგება «ზოგადი განათლების შესახებ» საქართველოს კანონს, შრომის კოდექსსა და მხარეთა შორის დადებულ ხელშეკრულებებს. მოპასუხემ დაარღვია შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლები, საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლი, ევროპის სოციალური ქარტიის 24-ე მუხლი და სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 352-ე და 405-ე მუხლები. მოპასუხემ მოსარჩელეები სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ერთი კვირით ადრე არ გააფრთხილა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მოპასუხე არ იყო ვალდებული, ერთი კვირით ადრე ეცნობებინა მოსარჩელეებისათვის შრომითი ხელშეკრულებების მოშლის შესახებ, რადგან მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებების თანახმად, სკოლა, დასაქმებულის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის შემთხვევაში, დარღვევის ხარისხიდან გამომდინარე, დამატებით უწესებს ვადას ვალდებულების შესასრულებლად, ხოლო ხელშეკრულების მოშლის შესახებ წერილობით აცნობებს დასაქმებულს არანაკლებ ერთი კვირით ადრე. ამდენად, მოპასუხე მხოლოდ მაშინ იქნებოდა ვალდებული, ერთი კვირით ადრე გაეფრთხილებინა მხარეები ხელშეკრულების მოშლის შესახებ, თუ მხარეები დაარღვევდნენ ხელშეკრულების პირობებს. მოცემულ შემთხვევაში შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომის კოდექსის თანახმად ხელშეკრულების მოშლის გამო.

დაუსაბუთებელია მოსარჩელის პოზიცია საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლთან დაკავშირებით, რადგან აღნიშნული ნორმა აღიარებს შრომის თავისუფლებას და არ ართმევს დამსაქმებელს უფლებას, მოშალოს ხელშეკრულება. არ დარღვეულა არც «ევროპის სოციალური ქარტიის» მე-4 მუხლი, რადგან მოსარჩელეები 2011 წლის 13 იანვარს გაფრთხილებული იყვნენ მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ და მათ მიიღეს ერთი თვის შრომის ანაზღაურებაც. რაც შეეხება ამ ქარტიის 24-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტს, საქართველო მას სავალდებულოდ არ აღიარებს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით ლ. ზ-ის, ნ. მ-ის, ქ. ა-ის, ნ. ფ-ას, ნაზო გ-ის, ც. კ-ისა და ლ. ჭ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც ლ. ზ-მა და ქ. ა-ემ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით ლ. ზ-ისა და ქ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, მოსარჩელეები _ ლ. ზ-ი, ნ. მ-ი, ქ. ა-ე, ნ. ფ-ა, ნაზო გ-ი, ც. კ-ე, ლ. ჭ-ი წლების განმავლობაში მუშაობდნენ მოპასუხე სკოლაში სხვადასხვა საგნის პედაგოგებად.

2007 წლის ნოემბერსა და დეკემბერში მოპასუხემ თითოეულ მოსარჩელესთან დადო შრომითი ხელშეკრულება, რომელთა მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2013 წლის 2 სექტემბრამდე.

მოსარჩელე ლ. ზ-ის შრომის ანაზღაურება შეადგენს თვეში 182,39 ლარს. დანარჩენი მოსარჩელეების ერთი თვის სახელფასო ანაზღაურება 2010-2011 სასწავლო წლის ტარიფიკაციის მიხედვით შეადგენს: ნ. მ-ისათვის _ სულ 415,80 ლარს, ქ. ა-ისათვის _ 390,50 ლარს, ნ. ფ-ასათვის _ 415,80 ლარს, ნაზო გ-ისათვის _ 415,80 ლარს, ც. კ-ისათვის _ 328,30 ლარს და ლ. ჭ-ისათვის _ 552,87 ლარს.

მოპასუხე სკოლას მოსარჩელე პედაგოგების მიმართ მათი მუშაობის პროცესში დისციპლინური სახდელის რომელიმე სახე არ გამოუყენებია.

2010 წელთან შედარებით 2011 წელს მოპასუხე სკოლაში შემცირდა პედაგოგიური (საგაკვეთილო) საათების რაოდენობა: 2010 წელს პედაგოგიური საათების რაოდენობა კვირაში შეადგენდა 1493 სთ-ს, ხოლო 2011 წელს _ 1226 სთ-ს. სკოლის დაფინანსება მნიშვნელოვნად შემცირდა და თუ 2010 წლის საშტატო განრიგით სკოლის სახელფასო წლიური ფონდი განისაზღვრებოდა 407784 ლარით, 2011 წლის საშტატაო განრიგი ანაზღაურდა 359995,2 ლარით.

2010 წლის ნოემბერ-დეკემბერში მოპასუხემ შრომითი ურთიერთობა შეწყვიტა ათზე მეტ პედაგოგთან (მათ შორის _ მოსარჩელეებთან).

2011 წლის 17 იანვარს სკოლამ გამოსცა ბრძანება ¹01/05, რომლითაც შრომითი ხელშეკრულება მოშალა მოსარჩელე ლ. ზ-თან, ხოლო ¹01/04 ბრძანებით _ ქ. ა-ესთან. შრომითი ხელშეკრულების მოშლასთან დაკავშირებით მოპასუხემ მათ აუნაზღაურათ ერთი თვის შრომის საფასური.

სსიპ თბილისის ¹182 საჯარო სკოლაში მუშაობის პერიოდში ან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისას მოსარჩელეების მიმართ რაიმე სახის დისკრიმინაცია არ განხორციელებულა. სადავო შრომითი ხელშეკრულების მოშლა განაპირობა საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 23 დეკემბრის ¹395 დადგენილების («ზოგადი განათლების დასაფინანსებლად ერთ მოსწავლეზე გათვლილი ფინანსური ნორმატივისა და მისი შესაბამისი სტანდარტული ვაუჩერის ოდენობის განსაზღვრის შესახებ”) მიხედვით, ერთ მოსწავლეზე გათვლილი ფინანსური ნორმატივის შესაბამისად განსაზღვრული სტანდარტული ვაუჩერის კოეფიციენტების საფუძველზე მოპასუხე სკოლის ვაუჩერული დაფინანსების შემცირებამ, კლასებში განაყოფების შეერთებამ, საგნობრივი საათების შემცირებამ და საათების დარჩენილი რაოდენობის ოპტიმალურად გადანაწილების საჭიროებამ.

პალატამ განმარტა, რომ სადავო ბრძანებებში შრომითი ხელშეკრულებების მოშლის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტი, ასევე, ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილები.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე და 30-ე მუხლებით, საქართველოს შრომის კოდექსის პირველი, მეორე, 37-ე და 38-ე მუხლებით.

სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის «დ’’ ქვეპუნქტის საფუძველზე, შრომითი ხელშეკრულების მოშლით. აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე ადასტურებს, რომ მოშლის საფუძველი შრომითი პირობების დარღვევა არ ყოფილა. აპელანტებს ერთი თვის კომპენსაცია მიღებული აქვთ.

ქ. ა-ესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულება უშვებს ხელშეკრულებით განსაზღვრული საფუძვლების გარდა «საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში” შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას. რაც შეეხება ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე ერთი კვირით ადრე გაფრთხილებას, პალატა დაეთანხმა მოპასუხის მსჯელობას, რომ ხელშეკრულების პირველი მუხლის ბოლო წინადადების შინაარსის მიხედვით, ხელშეკრულების მოშლისას სკოლას დასაქმებულის მოსალოდნელი გათავისუფლების თაობაზე ერთი კვირით ადრე გაფრთხილების ვალდებულება გააჩნდა მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის შემთხვევაში. ამასთან, მოსარჩელის გაფრთხილება განხორციელდა 2011 წლის 13 იანვარს.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას, ხელშეკრულებით განსაზღვრული საფუძვლების გარდა, «საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში» უშვებს ლ. ზ-თან დადებული შრომითი ხელშეკრულებაც. ამასთან, იგი იქვე შეიცავს დათქმას ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე ერთი კვირით ადრე გაფრთხილების შესახებ. მოპასუხის განმარტებით, 2011 წლის 13 იანვარს მხარე გაფრთხილებული იყო მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ. პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მსჯელობა, რომ აღნიშნული წარმოადგენს ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველს.

სასამართლოს მოსაზრებით, დასაქმებულის რამოდენიმე დღით ადრე გაფრთხილება შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ევროპის სოციალური ქარტიის 4.4. მუხლით აღიარებულ მუშაკის მიერ დასაქმების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინების წინასწარი მიღების უფლების დაცვით განხორციელებად. შესაბამისად, გათავისუფლებამდე ოთხი დღით ადრე გაფრთხილება არ არის თავისთავად საკმარისი საფუძველი ლ. ზ-თან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე გამოცემული ბრძანების ბათილად ცნობისათვის.

პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს, რომ გასაჩივრებული ბრძანებები გამოცემულია საქართველოს შრომის კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით, ამდენად დაუსაბუთებელია სარჩელი სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის დაკისრების ნაწილშიც.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ლ. ზ-მა და ქ. ა-ემ გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტი და 38-ე მუხლის მესამე ნაწილი, როგორც დამქირავებლის ცალმხრივი უფლება, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე გაათავისუფლოს დასაქმებული. აღნიშნული ნორმები, ისევე როგორც ევროპის სოციალური ქარტიის 24-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტი, ადგენენ მხარეთა ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის შედეგს და არა იმ წინაპირობებს, რაც უნდა უძღოდეს სამართლებრივი შედეგის დადგემას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტება ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი და საკონსტიტუციო სასამართლოებს განმარტებას შრომის კოდექსის აღნიშნულ მუხლთან დაკავშირებით. საქართველოს უზენაესი სასამართლო განმარტავს, რომ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტით მხარეთათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლება არ არის შეუზღუდავი, რადგან არ არსებობს აბსოლუტური, შეუზღუდავი სამოქალაქო უფლება. იგი ყოველთვის შემოფარგლულია მისი განხორციელების მართლზომიერებით.

სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. სასამართლოს უპირველესი ამოცანაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაა.

სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ კასატორები წლების განმავლობაში კეთილსინდისიერად ასრულებდნენ დაკისრებულ სამუშაოს და წარმოადგენდნენ სერტიფიცირებულ პედაგოგებს.

სასამართლომ უგულებელყო საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლით აღიარებული პირის უმნიშვნელოვანესი სოციალური უფლება – შრომის უფლება, რომლის მიხედვითაც შრომა თავისუფალია. შრომის კონსტიტუც. უფლება წარმოადგენს შრომითი საქმიანობის არჩევასა და მის განხორციელებაში პირის თავისუფლების გარანტს, ამასთან, აწესებს სახელმწიფოს ვალდებულებას დასაქმებული მოქალაქის შრომითი უფლებების დაცვაში.

კასატორის აზრით, სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 352-ე და 405-ე მუხლები, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა შრომის კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად. სასამართლომ ასევე არ გამოიყენა «ზოგადი განათლების შესახებ» საქართველოს კანონი, რომლის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის «ზ» ქვეპუნქტის თანახმად, დირექტორი უფლებამოსილია ვადამდე შეუწყვიტოს მასწავლებელს შრომითი ხელშეკრულება ხელშეკრულების პირობების დარღვევისას, სააღმზრდელო საქმიანობისათვის შეუფერებელი ქმედების ჩადენის ან კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით არაკვალიფიციურობის დადასტურების შემთხვევაში. მოცემულ შემთხვევაში არც ერთი წინაპირობა არ არსებობდა.

სასამართლომ ასევე არ გამოიყენა 1948 წლის 10 დეკემბერის «ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის» 22-ე მუხლი, რომელიც მოიცავს შრომის უფლებასაც.

პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ კასატორები არ იყვნენ გაფრთხილებული მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ გონივრულ ვადაში მაშინ, როდესაც დამსაქმებელს გაფრთხილების ვალდებულებას ევროპის სოციალური ქარტია აკისრებს, ხოლო ოთხი დღით ადრე გაფრთხილება არ შეიძლება ჩაითვალოს გონივრულ ვადად.

მოპასუხისა და სასამართლოს მტკიცებით, კასატორების გათავისუფლება მოხდა საათების შემცირების გამო, რაც სიმართლეს არ შეესაბამება, რადგან კასატორების კუთვნილი საათები გადანაწილდა სხვა მასწავლებლებზე. კასატორების გათავისუფლების შედეგად დაზოგილი ხარჯი კი დირექტორის ახალი მოადგილის ხელფასს ხმარდება. ასევე გაზრდილია მასწავლებელთა ანაზღაურება. აქედან გამომდინარე ფინანსების დაზოგვის მიზნით მასწავლებელთა გათავისუფლება დაუსაბუთებელია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 დეკემბრის განჩინებით ლ. ზ-ისა და ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ. ზ-ისა და ქ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ლ. ზ-სა და ქ. ა-ეს უნდა დაუბრუნდეთ 2011 წლის 5 დეკემბერს გ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300-300 ლარის 70%, თითოეულს _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. ზ-ისა და ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ ლ. ზ-სა (პირადი ¹...) და ქ. ა-ეს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» გ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ თითოეულს 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.