¹ბს-29-29(კ-06) 27 ივნისი, 2006წ.‚ ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)‚

ლ. ლაზარაშვილი,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა.

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

2004წ. 18 აგვისტოს შპს «გ-ომ” სარჩელი აღძრა გლდანი-ნაძალადევის რაიონულ სასამართლოში _ მოპასუხე ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა ინსპექციის 2004წ. 29 ივლისის შემოწმების აქტის ბათილად ცნობა.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

2004წ. 29 ივლისს აქციზის გადამხდელთა ინსპექციის მიერ ჩატარდა შპს «გ-ოს” ბიუჯეტთან ანგარიშწორების საკითხების საგადასახადო შემოწმება და გამოიცა ადმინისტრაციული აქტი, რომელიც შეეხო 2001წ. 1 იანვრიდან 2004წ. მაისამდე პერიოდს. აღნიშნული აქტით შპს «გ-ოს” აქციზის გადასახადში დაერიცხა 118400 ლარი. ადმინისტრაციულ აქტს გაეცნო შპს «გ-ოს” დირექტორი დ. თ-ე, რომელიც არ დაეთანხმა და გააკეთაA წერილობითი აღნიშვნა. შემოწმების აქტის მიხედვით დარიცხული თანხა, საგადასახადო კოდექსის 238-ე მუხლის თანახმად, 10 დღის განმავლობაში ექვემდებარებოდა ბიუჯეტში ჩარიცხვას. შემოწმების დროს მხედველობაში არ იქნა მიღებული ის ფაქტი, რომ ხელშეკრულებით საიჯარო ქირა ყოველ ტონა ნავთობის გადამუშავებაზე განსაზღვრული იყო 7,5 ლარის ოდენობით, რომელიც ჩაითვალა ნავთობის გადამუშავებაში «გ-ოს” მიერ გაწეულ მომსახურებად, რაც არასწორი იყო. ვინაიდან აღნიშნული ფორმით საიჯარო ქირის განსაზღვრა განპირობებული იყო ნავთობგადამამუშავებელი საწარმოს საქმიანობის სპეციფიკიდან, რაც იმაში გამოიხატებოდა, რომ ნავთობის გადამუშავების შემთხვევაში უფრო მეტი იყო გამოყენებული დანადგარების ინტენსივობა და ცვეთა. კონტრაქტორს ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში შეეძლო გადამუშავებისათვის დანადგარების გამოეყენება დღე-ღამეში ერთი ცვლის ან მთელი 24 საათის განმავლობაში, რაც გამოიხატებოდა დანადგარების ინტენსიურ გამოყენებასა და მეტი ხარისხით მათ ცვეთაში. მოსარჩელის მითითებით, შემმოწმებლებმა არ გაითვალისწინეს, რომ შპს «გ-ოს,” მოქმედი ხელშეკრულების მიხედვით 2003წ. 3 ოქტომბერს, 10 ნოემბერს, 5 დეკემბერს და 2004წ. 5 იანვარს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილი ჰქონდა საიჯარო ხელშეკრულებისა და საიჯარო ქირის მიხედვით, ხოლო იმავე ხელშეკრულებით 2004წ. 31 იანვარსა და 25 თებერვალს გამოწერილ ანგარიშ-ფაქტურებში შეცდომით გაკეთებულ ჩანაწერში არ შეიძლებოდა შეცვლილიყო მომსახურების ფორმა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მომსახურების ფორმას განსაზღვრავდა არა ანგარიშ-ფაქტურების ჩანაწერი, არამედ ხელშეკრულებით განსაზღვრული პირობები, რომლის მიხედვით‚ შპს «გ-ო” არ შეიძლება ყოფილიყო აქციზური საქონლის მწარმოებელი და აქციზის გადამხდელი. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ შპს «გ-ომ” 2003წ. 3 ივლისს გარდაბნის რ-ნის სოფელ სააკაძეში მდებარე ნავთობგადამამუშავებელი საამქრო იჯარით გადასცა შპს «ტ-ს”, რომელსაც უნდა გადაეხადა ნავთობგადამამუშავებელი საამქროს საიჯარო ღირებულება _ ერთი ტონა გადამუშავებული ნავთობისათვის 7,5 ლარი დღგ-ს ჩათვლით, არანაკლებ თვეში 2 700 ლარისა. ნავთობისა და გაზის მარეგულირებელი სააგენტოს შენახვასთან დაკავშირებული 997 დოლარის დაწესებასთან დაკავშირებით შპს «გ-ოსა” და შპს «ტ-ს” შორის დაიდო ახალი ხელშეკრულება, რომელიც მოიცავდა იმავე პირობებს და დამატებით _ ნავთობისა და გაზის მარეგულირებელი სააგენტოს შენახვის ხარჯებს 997 დოლარის ოდენობით. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად, მოხდა გადაანგარიშება, სადაც მითითებული იყო 1263 ტონა ნედლი ნავთობის რაოდენობა და 2003 წელს თითოეულ თვეზე 2700 ლარზე ზემოთ გადასახდელი თანხები, სულ 21138 ლარის ოდენობით დღგ-ს ჩათვლით. ასევე, გამოიწერა 2004წ. თებერვლის საიჯარო მომსახურების ღირებულება 413,7 ტონა ნედლი ნავთობის გადამუშავებაზე 3102,75 ლარი, ანუ აღნიშნულ საწარმოსთან არ შეცვლილა გაფორმებული ხელშეკრულების საგანი და საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობები. მზა პროდუქციას რეალიზებას უკეთებდა შპს «ტ-ი” აქციზური საქონლის მონიტორინგის ზედამხედველობის ქვეშ, ამდენად იგი იყო აქციზური საქონლის მწარმოებელი, მის მიერ გამოწერილ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში აქციზური საქონელი იბეგრებოდა გადასახადით, რომელიც შპს «ტ-ს” დარიცხული ჰქონდა ბიუჯეტის სასარგებლოდ და გადახდილი იყო დროულად.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძველი:

მოსარჩელის განმარტებით, 2004წ. იანვარ-თებერვალში შპს «გ-ოს” აქციზური გადასახადით დაბეგვრა შპს «ტ-ის” მიერ გადამუშავებული ნედლი ნავთობიდან მიღებული და მისივე სახელით რეალიზებულ აქციზურ საქონელზე არასწორი იყო, ვინაიდან სკ-ის 123-ე მუხლის შესაბამისად, აქციზური საქონლის მწარმოებელი იყო შპს «ტ-ი”, რომელმაც მოახდინა გამოშვებული აქციზური პროდუქციის რეალიზაცია და დაბეგრა იგი აქციზური გადასახადით, ხოლო შპს «გ-ოს” დაბეგვრა გამოიწვევდა ერთსა და იმავე წარმოებულ საქონელზე დაბეგვრის რეჟიმში ორჯერ მოქცევას. მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ აღნიშნული პერიოდის საგადასახადო შემოწმებები ჩატარებული იყო ხუთჯერ, გარდაბნის ზონალური საგადასახადო ინსპექციის, საქართველოს შსს საექსპერტო კრიმინალური მთავარი სამმართველოს რევიზიისა და კონტროლის სამსახურის მიერ, რომელიც აღნიშნული იყო საგადასახადო შემოწმების აქტში. მოსარჩელის განმარტებით, «სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის თანახმად, თუ მეწარმე შეამოწმა უფლებამოსილმა მაკონტროლებელმა ორგანომ, დაუშვებელია იმავე საკითხთან დაკავშირებით მისი სხვა მაკონტროლებელი ორგანოს მიერ შემოწმება.

გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 21 ოქტომბრის გადაწყვტილებით შპს «გ-ოს” სარჩელი დაკმაყოფილდა _ ბათილად იქნა ცნობილი ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004წ. 29 ივლისის აქტი, რაცსასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

შემოწმების აქტი შედგენილი იყო 2004წ. 29 ივლისს, ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახდო ინსპექციის 2004წ. 18 მაისის ¹12 ბრძანების საფუძველზე, შპს «გ-ში” ჩატარებულ შემოწმების შედეგებზე. აღნიშნულ აქტში შემოწმების საფუძვლად მითითებული იყო, გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 11 მაისის ბრძანებასა და ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიციის ოპერატიული დეპარტამენტის 2004წ. 13 მაისის წერილზე, ხოლო შემოწმების ვადად განისაზღვრა 2004წ. 19 მაისიდან 2 ივნისამდე პერიოდი, ე. ი. შემოწმების აქტი უნდა შედგენილიყო არა უგვიანეს 2004 2 ივნისს, ნაცვლად 2004წ. 29 ივლისს.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება, რომ შეუძლებელი იყო შპს «გ-ში” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების საკითხების სრულყოფილი შემოწმება სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში, რის გამოც შუამდგომლობის აღმძვრელმა ორგანომ მიმართა გარდაბნის სასამართლოს ვადის გაგრძელების მოთხოვნით, სასამართლოს მიერ გაგრძელდა ვადა, მაგრამ, საბოლოოდ, თბილისის საოლქო სასამართლომ არ მიიჩნია საპატიოდ შუამდგომლობაში მოყვანილი მიზეზები და 2004წ. 2 ივნისის ბრძანებით გააუქმა რაიონული სასამართლოს 2004წ. 25 მაისის ბრძანება. რაიონულმა სასამართლომ გამოიყენა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 5.1 მუხლი და განმარტა, რომაქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციას, როგორც ადმინისტრაციულ ორგანოს, არ ჰქონდა უფლება კანონმდებლობის საწინააღმდეგოდ განეხორციელებია რაიმე მოქმედება და სასამართლოს ბრძანების იგნორირებით გაეგრძელებინა შემოწმება, ხოლო, ვინაიდან აღნიშნული მოქმედება მაინც განხორციელდა, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 5.3 მუხლის თანახმად, მას, როგორც უფლებამოსილების გადამეტებით განხორციელებულ ქმედებას, იურიდიული ძალა არ ჰქონდა და ბათილი იყო. სასამართლოს განმარტებით, სადავო აქტი ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის 217-ე მუხლს, ვინაიდან აქტში არ იყო მითითებული, შემოწმება გასვლითი იყო თუ კამერალური, გარდა აღნიშნულისა, მისი შინაარსიდან არ ირკვეოდა გასვლითი შემოწმების რომელი ფორმა იქნა გამოყენებული, ხოლო 217.3 მუხლის თანახმად, გასვლითი საგადასახადო შემოწმება შეიძლებოდა ყოფილიყო გეგმური და საკონტროლო. თითოეული მათგანისათვის დაცული უნდა ყოფილიყო აღნიშნული მუხლის 3.1 და 3.2 მუხლებით დადგენილი განსხვავებული პროცედურები. სასამართლომ განმარტა, რომ აუცილებლობის შემთხვევაში შემოწმებას ატარებდნენ საგადასახადო ორგანოები სხვა მაკონტროლებელ და სამართალდამცავი ორგანოების შუამდგომლობის საფუძველზე, მაგრამ აღნიშნულ შემთხვევაში აუცილებლობა უნდა ყოფილიყო დასაბუთებული. სასამართლოს განმარტებით, გამოყენებულ უნდა ყოფილიყო «სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ” კანონი, რომელიც აღნიშნული შემოწმების ჩატარების შესაძლებლობას იძლეოდა მხოლოდ სასამართლოს ბრძანების საფუძველზე, რომელიც არსებობდა, მაგრამ შემოწმების ჩატარება სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში ვერ მოხერხდა. საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ სადავო შემოწმება შეეხო უკვე შემოწმებულ პერიოდსაც, თუმცა გადამოწმების მიზეზი ან ნორმატიულად განმტკიცებული საფუძველი აქტში აღნიშნული არ იყო, ხოლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53.1. მუხლი იმპერატიულად მიუთითებდა, რომ ყველა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა შეიცავდეს წერილობით დასაბუთებას; მიუხედავად იმისა, რომ საგადასახადო კოდექსის 235.3. მუხლის თანახმად‚ საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო დაერიცხა გადამხდელზე გადასახადი მის ხელთ არსებული სარწმუნო ინფორმაციის საფუძველზე, ამ შემთხვევაში მოქმედებდა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53.5. მუხლით დადგენილი შეზღუდვები კერძოდ, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ იყო თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომელიც არ იქნებოდა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ განმარტა, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.1. მუხლის შესაბამისად, ინსპექციის მოქმედება ან მოქმედების შედეგად გამოცემული აქტი ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას.

რაიონული სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ფინანსთა სამინისტროს აქციზის გადამხდელთა ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივით:

სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ აქციზის გადამხდელთა ინსპექციამ სასამართლოს ბრძანების იგნორირებით გააგრძელა შემოწმება, ვინაიდან შემოწმების აქტში მითითებული იყო, რომ შემოწმების ვადის არგაგრძელების გამო, ინსპექციამ ვერ შეძლო სრულყოფილი შემოწმების ჩატარება. აქტი შედგენილი იყო გარდაბნის რაიონული სასამართლოს მიერ გაცემული ბრძანების ვადაში, ამასთან, ინსპექციას არ გაუგრძელებია შემოწმება, როცა სასამართლოში იხილებოდა შუამდგომლობა შემოწმების ვადის გაგრძელებაზე. აპელანტმა მიუთითა, რომ შემოწმების აქტი არ ეწინააღმდეგებოდა საგადასახადო კოდექსის 217-ე მუხლის მოთხოვნებს, ვინაიდან მითითებული ნორმა არსად მიუთითებდა შემოწმების აქტში შემოწმების ფორმის მითითების სავალდებულო პირობაზე. აღნიშნული საკითხი განხილული იყო შემოწმების შესახებ შუამდგომლობასა და კანონიერ ძალაში შესული გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 11 მაისის ბრძანებაში, ხოლო გლდანი-ნაძალადევის სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება‚ ემსჯელა ამ საკითხზე, რადგან აღნიშნული მისი განსჯადი არ იყო. სასამართლოს ასევე არ ჰქონდა უფლება ემსჯელა შემოწმების პერიოდსა და მის კანონიერებაზე, რამდენადაც იგი გარდაბნის სასამართლოს განსჯადი იყო და ამასთან სხვა მაკონტროლებელ ორგანოთა მიერ შპს «გ-ოს” შემოწმებას სხვა საფუძველი გააჩნდა და, ამდენად, არ დარღვეულა «სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლი შესახებ” კანონის მე-3 და მე-4 მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ არასწორად მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის დარღვევაზე, რომ აქციზის გადამხდელთა საგადასახადოA ინსპექციამ თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნა შეუსწავლელ საკითხებზე, რადგან შემოწმების აქტში აღნიშნული იყო დარიცხვის საფუძველი. ამასთან, თუ სასამართლომ მიიჩნია, რომ შემოწმების აქტი ნაკლოვანი იყო, მას უნდა ეხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 226-ე მუხლით, სადაც მითითებული იყო, რომ «გადასახადის თანხის დარიცხვა ან ის დოკუმენტი, რომელიც შედგენილი იყო საგადასახადო კანონმდებლობის შესრულების მიზნით, არ უნდა განხილულიყო, როგორც იურიდიული ძალის არმქონე ან ნაკლოვანი, თუ: ა) დოკუმენტი თავისი არსითა და შედეგებით შეესაბამებოდა ამ კოდექსს და ბ) პირი, რომელსაც ერიცხებოდა გადასახადი ან ეხებოდა ეს დოკუმენტი, მასში მითითებული იყო ყველასათვის გასაგები სახით. აპელანტმა განმარტა, რომ სასამართლომ არ იმსჯელა სარჩელის არსზე, კერძოდ, გადასახადის დარიცხვის საფუძველზე. საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, რომ შპს «გ-ოს” 2003წ. 2 ივლისის ხელშეკრულების საფუძველზე 2003წ. ივლისიდან დეკემბრის ჩათვლით იჯარით ჰქონდა გაცემული შპს «ტ-ზე” ნავთობგადამამუშავებელი საამქრო, ხოლო 2004წ. იანვარსა და თებერვალში მომსახურებას შპს «ტ-ის” კუთვნილ ნედლი ნავთობის გადამუშავებაზე ახორციელებდა შპს «გ-ო”, რაც დასტურდებოდა შპს «გ-ოს” მიერ გამოწერილი დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურებით. აღნიშნულ პერიოდში გადამუშავებული იყო 1676, 7 ტონა ნედლი ნავთობი, რომლისგანაც მიღებული იყო 592 დიზელის საწვავი, რომლის აქციზის გადასახადი შეადგენდა 59 200 ლარს. სკ-ის 123-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად აღნიშნულ მომსახურებაზე აქციზის გადამხდელად ითვლებოდა შპს «გ-ო”, რაც საწარმოს არ ჰქონდა საგადასახადო ინსპექციაში დეკლარირებული და გადახდილი, რაზედაც სკ-ის 254-ე მუხლის საფუძველზე საწარმოს გადასახადის შემცირებისათვის გადასახდელად დაერიცხა ჯარიმა 59200 ლარი. აღნიშნულთან დაკავშირებით მიუღებელი იყო შპს «გ-ოს” პოზიცია, რომ გადასახადის გადახდა ეკისრებოდა შპს «ტ-ს”, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, დაუშვებელი იყო გადასახადის ვალდებულების ვინმესთვის დაკისრება. აპელანტის მითითებით, გაუგებარი იყო, თუ რატომ ცნო სასამართლომ ბათილად 2004წ. 29 ივლისის შემოწმების აქტი მთლიანად, ვინაიდან მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა შემოწმების აქტის გაუქმებას აქციზის გადასახადის დარიცხვის ნაწილში (118400 ლარი), ხოლო 5505 ლარის დარიცხვას.

სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 6 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, უცვლელად დარჩა გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

2003წ. 6 ოქტომბრის ხელშეკრულების მიხედვით, მის ობიექტს წარმოადგენდა ნავთობგადამამუშავებელი საამქროს იჯარა, სადაც შპს «გ-ო” წარმოადგენდა მეიჯარეს, ხოლო შპს «ტ-ი” მოიჯარეს. მოსარჩელეს ამ უკანასკნელის საქმიანობასთან შეხება არ ჰქონდა, რის გამოც სასამართლომ საგადასახადო კოდექსის 123-ე მუხლის საფუძველზე დაასკვნა, რომ აქციზის გადამხდელად ითვლებოდა შპს «ტ-ი”. სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო ¹ 002569 აა-42 და ¹002 565 აა-42 ანგარიშ-ფაქტურები, რომელსაც ემყარებოდა სადავო აქტი, არ იძლეოდა ამგვარი დასკვნის საფუძველს, რადგან მიუხედავად ტექსტუალური ბუნდოვანებისა, სიტყვების «ნავთ. გადამ.” შემდეგ ხსენებული სიტყვები «საიჯარო ხელშეკრულება” იძლეოდა დაბეგვრის ობიექტად სწორედ იჯარის მიჩნევის საფუძველს, წინააღმდეგ შემთხვევაში ანგარიშ-ფაქტურაში «ტ-ის” დასახელება უსაფუძვლო იყო, რამდენადაც კუთვნილ დანადგარებზე, საკუთარ თავთან შპს «გ-ო” ხელშეკრულებას ვერ დადებდა.სასამართლოს მოსაზრებით, აქტის საფუძვლიანობას თვით მის ტექსტში აღნიშნული გარემოება ეწინააღმდეგებოდა, კერძოდ, რომ დადგენილ ვადაში ვერ მოხერხდა ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების სრულყოფილი შემოწმება, ხოლო საგადასახადო ინსპექციის შუამდგომლობა შემოწმების ვადის გაგრძელების შესახებ სასამართლომ არ დააკმაყოფილა. ასევე სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო კრიმინალური მთავარი სამმართველოსრევიზიისა და კონტროლის სამმართველოს 2004წ. 8 აპრილის აქტებით, რომლითაც შემოწმდა 2003წ. 1 იანვრიდან 2004წ. 20 მარტამდე პერიოდში შპს-ს საქმიანობა, აქციზურ გადასახადთან დაკავშირებით დარღვევები არ დაფიქსირებულა. სასამართლო სხდომაზე წარდგენილიანგარიშ ფაქტურების თანახმად, კი სადავო პერიოდში ნავთობპროდუქტების წარმოებისათვის აქციზური გადასახადი «ტ-ს” ჰქონდა გადახდილი. სასამართლომ განმარტა, რომ 2004წ. 6 ოქტომბრის დადგენილებაში, «ტ-ის” მიერ განხორციელებული უკანონო სამეწარმეო საქმიანობის შესახებ, სისხლის სამართლის საქმის აღძვრის თაობაზე დაფიქსირებული იყო, რომ 2003 წელს შპს «გ-სგან” იჯარით აღებულ ნავთობგადამამუშავებელ საამქროში ნავთობის გადამუშავებასა და რეალიზაციას შპს «ტ-ი” აწარმოებდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთაA სამინისტროს აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასაციის მოტივები:

სასამართლომ არასწორად გამოიყენა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლი, როცა მიიჩნია, რომ აქციზის გადამხდელთა ინსპექციამ სასამართლოს ბრძანების იგნორირებით გააგრძელა შემოწმება. შემოწმების აქტში მითითებული იყო, რომ შემოწმების ვადის გაუგრძელებლობის გამო ინსპექციამ ვერ შეძლო სრულყოფილი შემოწმების ჩატარება. აქტი შედგენილი იყო გარდაბნის რაიონული სასამართლოს მიერ გაცემული ბრძანების ვადაში. ინსპექციას შემოწმება არ გაუგრძელებია იმ პერიოდში, როცა სასამართლოში იხილებოდა შუამდგომლობა შემოწმების ვადის გაგრძელებაზე. შემოწმების აქტი არ ეწინააღმდეგებოდა საგადასახადო კოდექსის 217-ე მუხლს, ვინაიდან აღნიშნული ნორმა არ მიუთითებდა შემოწმების აქტში ფორმის მითითების სავალდებულო პირობაზე. აღნიშნული საკითხი განხილული იყო შემოწმების შესახებ შუამდგომლობასა და კანონიერ ძალაში შესული გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 11 მაისის ბრძანებაში, ხოლო სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება‚ ემსჯელა ამ საკითხზე, ვინაიდან აღნიშნული მისი განსჯადი არ იყო. სასამართლოს ასევე არ ჰქონდა უფლება ემსჯელა შემოწმების პერიოდსა და მის კანონიერებაზე, რამდენადაც იგი გარდაბნის სასამართლოს განსჯადი იყო და ამასთან, სხვა მაკონტროლებელ ორგანოთა მიერ შპს «გ-ოს” შემოწმებას სხვა საფუძველი გააჩნდა.

კასატორს მიაჩნია, რომ შპს «გ-ოს» შემოწმებისას არ დარღვეულა «სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ” კანონის მე-3 და მე-4 მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ არასწორად მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის დარღვევაზე, რომ აქციზის გადამხდელთა საგადასახადოA ინსპექციამ თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნა შეუსწავლელ საკითხებზე, რადგან შემოწმების აქტში აღნიშნული იყო დარიცხვის საფუძველი, ამასთან, თუ სასამართლომ მიიჩნია, რომ შემოწმების აქტი ნაკლოვანი იყო, მას უნდა ეხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 226-ე მუხლით, სადაც მითითებული იყო, რომ «გადასახადის თანხის არანაირი დარიცხვა ან ის დოკუმენტი, რომელიც შედგენილი იყო საგადასახადო კანონმდებლობის შესრულების მიზნით, არ უნდა ყოფილიყო განხილული, როგორც იურიდიული ძალის არმქონე ან ნაკლოვანი, თუ: ა) დოკუმენტი თავისი არსითა და შედეგებით შეესაბამებოდა ამ კოდექსს და ბ) პირი, რომელსაც ერიცხებოდა გადასახადი ან ეხებოდა ეს დოკუმენტი, მასში მითითებული იყო ყველასათვის გასაგები სახით. სასამართლომ არასწორად იმსჯელა სარჩელის არსზე, კერძოდ გადასახადის დარიცხვის საფუძველზე. საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, რომ შპს «გ-ოს” 2003წ. 2 ივლისის ხელშეკრულების საფუძველზე 2003წ. ივლისიდან დეკემბრის ჩათვლით იჯარით ჰქონდა გაცემული შპს «ტ-ზე” ნავთობგადამამუშავებელი საამქრო, რაც დასტურდებოდა შპს «გ-ოს” მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურებით, ხოლო 2004წ. იანვრისა და თებერვლის თვეებში მომსახურებას შპს «ტ-ის” კუთვნილ ნედლი ნავთობის გადამუშავებაზე ახორციელებდა შპს «გ-ო”, რაც დასტურდებოდა შპს «გ-ოს” მიერ გამოწერილი დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურებით. აღნიშნულ პერიოდში გამომუშავებული იყო 1676, 7 ტონა ნედლი ნავთობი, რომლისგანაც მიღებული იყო 592 დიზელის საწვავი, რომლის აქციზის გადასახადი შეადგენდა 59 200 ლარს, სკ-ის 123.2 მუხლის თანახმად აღნიშნულ მომსახურებაზე აქციზის გადამხდელად ითვლებოდა შპს «გ-ო”, რაც საწარმოს არ ჰქონდა საგადასახადო ინსპექციაში დეკლარირებული და გადახდილი, შესაბამისად სკ-ის 254-ე მუხლის საფუძველზე საწარმოს გადასახადის შემცირებისათვის გადასახდელად დაერიცხა ჯარიმა 59 200 ლარი.

კასატორის მოსაზრებით უსაფუძვლო იყო შპს «გ-ოს” პოზიცია, რომ გადასახადის გადახდა ეკისრებოდა შპს «ტ-ს”, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 3.2. მუხლის შესაბამისად, დაუშვებელი იყო გადასახადის ვალდებულების ვინმესთვის დაკისრება, შპს «ტ-ის” მიერ გადასახადის გადახდა არ იყო შპს «გ-ოს” საგადასახადო ვალდებულებისაგან გათავისუფლების საფუძველი. შპს «გ-ო” ვალდებული იყო გადაეხადა აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის 2004წ. 29 ივლისის შემოწმების აქტით დარიცხული 123905 ლარი. ამასთან, მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებით ითხოვდა შემოწმების აქტის გაუქმებას აქციზის გადასახადის დარიცხვის ნაწილში (118400 ლარი), ხოლო 5505 ლარის დარიცხვას აღიარებდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლო გასცდა სასამართლო მსჯელობის საგანს, რაც განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2006წ. 5 მაისის განჩინებით ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 «ა» მუხლის საფუძველზე მიჩნეულ იქნა დასაშვებად /აბსოლუტური კასაცია/.

სამოტივაციო ნაწილი:L

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების მოტივების საფუძვლიანობის, სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა _ კანონიერების შემოწმებისადა საქმის სასამართლო განხილვის შედეგადმივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა ინსპექციის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შესაბამისად, გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, დარღვეულია საპროცესო ნორმები, სწორი შეფასება არ მიეცა საქმის მასალებს, საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილია არასრულად, სწორად არ იქნა საქმის მასალები გამოკვლეული და დადგენილი ფაქტები. სადავო სამართალურთიერთობას სწორად არ შეეფარდა კანონისნორმები.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე ჩათვალა უსაფუძვლოდ აპელანტის პოზიცია შპს «გ-ოს» სარჩელის მოთხოვნის უსაფუძვლობის თაობაზე დაუსაბუთებლად, რომ არ გამოიყენა არც ერთი მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმა, შესაბამისად, გაურკვეველია, რის საფუძველზე მივიდა სააპელაციო სასამართლო აღნიშნულ დასკვნამდე, რომელი სამართლებრივი ნორმით ხელმძღვანელობდა გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ განჩინება გამოტანილია სსკ-ის 393.2. მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით, კერძოდ, იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სრულიად კანონშეუსაბამოა სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებულ განჩინებაში მსჯელობის განვითარება იმ ფაქტთან დაკავშირებით, რომ სადავო აქტში დაფიქსირებული გარემოება, დადგენილ ვადაში ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების სრულყოფილად შემოწმების შეუძლებლობის თაობაზე, არღვევდა აქტის უტყუარობას, იმ პირობებში, როცა საგადასახადო ინსპექციის შუამდგომლობა შემოწმების ვადის გაგრძელების შესახებ სასამართლომ არ დააკმაყოფილა.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს ამგვარი მსჯელობა მოკლებულია სამართლებრივ დასაბუთებას, რამდენადაც მეწარმის საქმიანობის შემოწმების კანონიერების მსჯელობაზე უფლებამოსილ სასამართლოს წარმოადგენს რაიონული /საქალაქო/ სასამართლო, მაკონტროლებელი ორგანოს შუამდგომლობის საფუძველზე მეწარმის ადგილსამყოფლის მიხედვით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 21¹ მუხლის თანახმად. ამასთან, მეწარმის საქმიანობის შემოწმების თაობაზე რაიონული /საქალაქო/ სასამართლოს ბრძანების კანონიერებაზე მსჯელობის უფლება აქვს სააპელაციო სასამართლოს, რომლის მიერ გამოტანილი ბრძანება (დადგენილება) საბოლოოა და არ საჩივრდება ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 21³.16 და 21³.18 მუხლების შესაბამისად. ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ის გარემოება, რომ საგადასახადო ინსპექციის შუამდგომლობა მეწარმის შემოწმების ვადის გაგრძელების შესახებ არ დააკმაყოფილა სასამართლომ, არ წარმოადგენდა მითითებული გარემოების კონკრეტულ სამართალურთიერთობაში სადავო აქტის კანონშეუსაბამობის განმსაზღვრელად მიჩნევის საფუძველს.

სსკ-ის 407.2. მუხლის შესაბამისად, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია, სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია საქმეში არსებულ ძირითად მტკიცებულებებზე, კერძოდ, იჯარის ხელშეკრულებებზე, არ გამოუკვლევია და შესაბამისი სამართლებრივი შეფასება არ მიუცია იმ გარემოებაზე, თუ რა წარმოადგენდა იჯარის ხელშეკრულების საგანს, ხელშეკრულების თანახმად, ვის ეკისრებოდა ნავთობპროდუქტების გადამუშავება და გადამუშავებული ნავთობპროდუქტების ღირებულების, დაბეგვრის ობიექტის გადახდა.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, 2003წ. 1 ივლისს შპს «გ-ოსა» და შპს «ტ-ს» შორის დაიდო ხელშეკრულება ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის ტერიტორიაზე ნედლი ნავთობის გადამუშავების მიზნით, რომლითაც განისაზღვრა მხარეთა მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები, ფინანსური ურთიერთობები, ხელშეკრულების მოქმედების ვადები და სხვა, ხოლო 2003წ. 2 ივლისს ზემოაღნიშნულ მხარეებს შორის კვლავ დაიდო ხელშეკრულება იჯარის თაობაზე, ამასთან, ამ უკანასკნელი ხელშეკრულების 3-ე პუნქტის თანახმად, რომელიც განსაზღვრავდა ხელშეკრულების მოქმედების ვადებს, დადგინდა, რომ ხელშეკრულება ძალაშია 2004წ. 2 ივლისის ჩათვლით, ამასთან, 2003წ. 1 ივლისს გაფორმებული ხელშეკრულება (რომლის საგანს წარმოადგენდა ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის ტერიტორიაზე ნედლი ნავთობის გადამუშავება) ჩაითვალა გაუქმებულად.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელციო სასამართლოს საქმის განხილვისას აღნიშნული ხელშეკრულებებისათვის სამართლებრივი შეფასება არ მიუცია, კერძოდ, სასამართლომ მსჯელობა განავითარა მხოლოდ მხარეთა შორის არსებულ 2004წ. 6 ოქტომბრის ხელშეკრულების თაობაზე, რომლითაც გამოიტანა დასკვნა, რომ ხელშეკრულების ობიექტს წარმოადგენდა იჯარა და შპს «გ-ოს» ხელშეკრულების კონტრაჰენტის შპს «ტ-ის» მიერ წარმოებულ საქმიანობასთან შემხებლობა არ ჰქონია. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული მსჯელობისას არ გამოუკვლევია და შესაბამისი სამართლებრივი შეფასება არ მიუცია იმ გარემოებაზე, მხარეთა შორის რომელი ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოიშვა ვალდებულებები, მხარეთა შორის დადებული რომელი ხელშეკრულება მოქმედებდა და რა წარმოადგენდა ხელშეკრულების საგანს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა გამოიკვლიოს, რა წარმოადგენდა შპს «გ-ოსა» და შპს «ტ-ს» შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულების საგანს, კერძოდ, იჯარის ხელშეკრულება დაიდო ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის ტერიტორიზე ნედლი ნავთობის გადამუშავების მიზნით, ანუ ხელშეკრულება გულისხმობდა ფართისა და საწარმო დანადგარების დროებით სარგებლობაში გადაცემას, თუ შპს «გ-ო» ნავთობპროდუქტების წარმოებას ახორციელებდა თავადაც. აღნიშნული გარემოების გამოკვლევის შემდეგ სასამართლომ შესაბამისი სამართლებრივი შეფასება უნდა მისცეს, თუ რაში მდგომარეობდა შპს «გ-ოს» სამეწარმეო ინტერესები, კერძოდ, იჯარის ხელშეკრულებაში იჯარის თანხა იყო ძირითადი მოგება საწარმოსათვის, თუ რეალურად, შპს «გ-ოს» მიერ ხდებოდა მომსახურება, კერძოდ ეს უკანასკნელი თავად ამუშავებდა ნავთობპროდუქტებს ანუ აწარმოებდა აქციზურ საქონელს.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 122-ე მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ აქციზი არის არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც გადაიხდება აქციზური საქონლის მიწოდებისას მის ფასთან ერთად, ამასთან, ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად საქართველოში აქციზური საქონლის წარმოება და იმპორტი იბეგრება აქციზით, თუ ეს საქონელი გადასახადის გადახდისაგან გათავისუფლებული არ არის. საგადასახადო კოდექსის 123.1. მუხლი ცალსახად ადგენს, რომ აქციზის გადამხდელად ითვლება პირი, რომელიც აწარმოებს აქციზურ საქონელს ან ეწევა მის იმპორტს საქართველოში.

სრულიად დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ სადავო ანგარიშ-ფაქტურები, რომლებსაც ემყარება სადავო აქტი მიუხედავად ტესტობრივი ბუნდოვანებისა «ნავთ. გადამ.» შემდეგ მითითებული სიტყვებისა _ «საიჯარო ხელშეკრულება» იძლეოდა საფუძველს დაბეგვრის ობიექტად იჯარის მისაჩნევად, რამდენადაც სრულიად გაურკვეველია რას ემყარება სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა, გაუგებარია თუ რის საფუძველზე მივიდა სასამართლო ამგვარ დასკვნამდე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა გამოიკვლიოს და შესაბამისი სამართლებრივი შეფასება მისცეს სადავო ¹ 002569 აა-42 და ¹002565 აა-42 ანგარიშ-ფაქტურებს, აღნიშნული მტკიცებულებების გამოკვლევის შემდეგ გამოიტანოს დასკვნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა არსებობის ან არარსებობის თაობაზე, კერძოდ, აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილია უშუალოდ ნედლი ნავთობის გადამუშავების, მომსახურების გაწევის, თუ იჯარის ხელშეკრულებისათვის გათვალისწინებული გადასახადის თაობაზე. ამასთან, იმ შემთხვევაში თუ სასამართლო ჩათვლის, რომ ანგარიშ-ფაქტურები გამოწერილია შპს «გ-ოს» მიერ მომსახურების გაწევის თაობაზე, სასამართლომ უნდა გამოარკვიოს, რა სახის მომსახურებასთან დაკავშირებით მოხდა ამ უკანასკნელის გამოწერა. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ აგრეთვე უნდა გამოარკვიოს შპს «ტ-ის» მიერ გადახდილი თანხა წარმოადგენდა შპს «გ-თან» წარმოებული ოპერაციების გადასახადს, თუ სხვა სამეწარმეო სუბიექტთან წარმოებულ ოპერაციებზე გადახდილ გადასახადს.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 3.2. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახადის ვალდებულების ვინმესათვის დაკისრება, აგრეთვე გადასახადის აკრეფა საგადასახადო კოდექსით დადგენილ ვადებზე ადრე დაუშვებელია.

ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა იმსჯელოს და გამოიკვლიოს, ათავისუფლებდა თუ არა შპს «ტ-ის» მიერ იჯარის ობიექტის შესაბამისად გადახდილი გადასახადების გადახდა მოიჯარეს _ შპს «გ-ოს» გადასახადის გადახდის ვალდებულებისაგან.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 30.3. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ თუ საგადასახადო კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის დადგენილი, უშუალოდ გადასახადის გადამხდელის მიერ სრულდება საგადასახადო ვალდებულება, ამასთან, ამავე კოდექსის 34.4. მუხლის თანახმად, გადასახადის გადასახდელი თანხა დადგენილ ვადაში გადაიხდება (გადაირიცხება) გადასახადის გადამხდელის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ.

ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ გადასახადის გადახდის ვალდებულ სუბიექტს წარმოადგენს სწორედ გადასახადის გადახდის ვალდებული პირი, ამასთან, სხვა პირის მიერ დადგენილი გადასახადის გადახდა არ ათავისუფლებს გადასახადის გადახდის ვალდებულ პირს ამგვარი გადასახადის გადასახადისაგან, რასაც სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა, მიიჩნია რა, რომ შპს «ტ-ის» მიერ გადამუშავებულ ნავთობპროდუქტებზე გადასახადის გადახდა ათავისუფლებდა შპს «გ-ოს» გადასახადის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ‚ სსკ-ის 411-ე მუხლის თანახმად‚ შეუძლებელია საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღება, რამდენადაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას არ იქნა დადგენილი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, რის გამოც მოცემული საქმე ექვემდებარება ხელახლა განხილვას. სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე უნდა გამოიკვლიოს მითითებული გარემოებები ობიექტური და კანონიერი გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსკ-ის 53.4. მუხლის შესაბამისად, სასამართლო ხარჯები უნდა გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I, სსკ-ის 257-ე, 372-ე, 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის აქციზის გადამხდელთა ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 6 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას;

3. სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.