ას-1716-1699-2011 16 იანვარი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ა. მ-ე, გ. ს-ი, გ. თ-ა, ც. კ-ე, პ. ჭ-ა, მ. შ-ი, ო. შ-ი, ა. ი-ი, ნ. ა-ი, ზ. პ-ო (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ბ. ა-ა, თ. მ-ი, ე. ხ-ი, თ. მ-ი, ნ. ბ-ი, ა. მ-ი, ტ. კ-ე, თ. გ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 6 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბ. ა-ამ, თ. მ-მა, ე. ხ-მა, თ. მ-მა, ნ. ბ-მა, ა. მ-მა, ტ. კ-ემ და თ. გ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ნ. ა-ის, ა. მ-ის, გ. ს-ის, გ. თ-ას, ც. კ-ის, პ. ჭ-ას, მ. შ-ის, ა. ი-ისა და ზ. პ-ოს მიმართ ამხანაგობა «ბ-ის» 2007 წლის 14 ივნისის საერთო კრების ¹3 ოქმის, მანსარდის მშენებლობის ნებართვის მისაღებად არქიტექტურის სამსახურისათვის მიმართვის შესახებ საერთო კრების ¹3 ოქმის, ქ.ბათუმში, რ-ის ქ¹41-ში მდებარე 5-სართულიანი სახლის სხვენის ფართის მოპასუხეთა სახელზე რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ჩანაწერისა და ქ.ბათუმის მერიის არქიტექტურისა და ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2008 წლის 14 აპრილის ბრძანების, ასევე არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება ¹77-ის ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელეთა განმარტებით, მათთვის ცნობილი გახდა, რომ ქ.ბათუმში, რ-ის ქ¹41-ში მდებარე 5-სართულიანი სახლის ბინების მესაკუთრეთა ამხანაგობა «ბ-ის» მოპასუხე წევრებმა შექმნეს ამხანაგობა და თავიანთ ინდივიდუალურ საკუთრებად აღრიცხეს საერთო საკუთრებაში არსებული სახლის სხვენის ფართები. საჯარო რეესტრში არსებული ამხანაგობა «ბ-ის» 2007 წლის 14 ივნისის კრების ¹3 ოქმის თანახმად, ამხანაგობამ ხმა მისცა მოპასუხეთათვის სხვენის ფართების ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემას. სადავო საცხოვრებელი კორპუსის მე-5 სართულის მცხოვრებელთათვის მანსარდის მოწყობის თაობაზე შედგენილია კრების ¹3 ოქმი, რომელზეც ამხანაგობის თავმჯდომარემ წევრთა ხელმოწერა მიიღო მოტყუებით, სინამდვილეში ამ თანხმობის მისაღებად ამხანაგობის თავმჯდომარე ამავე ამხანაგობის წევრებს თანხმობას სთხოვდა ამხანაგობა «რ-ისათვის» 368 კვ.მ მიწის ნაკვეთის გადასაცემად და ბუნებრივი აირის შეყვანისათვის. მნიშვნელოვანია ის გარემოებაც, რომ ამხანაგობა «რ-ისათვის» ამ მიწის გადასაცემად მართლაც არსებობს ამხანაგობა «ბ-ის» კრების ¹3 ოქმი, რომელიც დათარიღებულია 2007 წლის 14 ივნისით. 2008 წლის 20 მარტს ამხანაგობა «ბ-ის» თავმჯდომარე ნ. ა-მა მიმართა არქიტექტურის სამსახურს მანსარდის მშენებლობის თაობაზე არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების მისაღებად, მანვე მიიღო მონაწილეობა ადმისნისტრაციული წარმოებისას დანიშნულ ზეპირ მოსმენაში, რისი უფლებამოსილებაც ამ უკანასკნელს არ გააჩნდა, რადგანაც 2008 წლის 27 მარტს საერთო კრებაზე ნ. ა.ი გადარჩეულ იქნა ამხანაგობის თავმჯდომარეობიდან საკუთარი სურვილით და მის ნაცვლად არჩეულ იქნა ბ. ა-ა.

ქ.ბათუმის მერიის არქიტექტურისა და ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2008 წლის 16 აპრილის სხდომას ესწრებოდა ასევე ბ.ა-ა, რომელმაც მხარი არ დაუჭირა ნ.ა-ის განცხადებას, წარადგინა 2008 წლის 27 მარტის კრების ოქმი და განმარტა ნ.ა-ის არაუფლებამოსილ პირად მიჩნევის, ასევე იმის შესახებ, რომ მე-5 სართულის მეზობლებისათვის სხვენის ფართის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე ამხანაგობის კრება არ შემდგარა. მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა, ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გაითვალისწინა ბ.ა-ას მითითებები ისე დააკმაყოფილა ნ.ა-ის განცხადება და ზეპირი მოსმენის ოქმში ზემოაღნიშნული არ აუსახავს.

2008 წლის 10 სექტემბერს გამართულ სასამართლო სხდომაზე, რომელსაც ესწრებოდა ბ.ა-ა, მისთვის ცნობილი გახდა გასაჩივრებული ოქმებისა და ადმინისტრაციული აქტების არსებობის თაობაზე. აღნიშნული მასალები მისთვის ხელმისაწვდომი გახდა მხოლოდ 2008 წლის 19 სექტემბერს, ამასთანავე, ამხანაგობის თავმჯდომარემ მიმართა ადმინისტრაციულ ორგანოს ადმინისტრაციული საჩივრითა და სხდომის ოქმში შენიშვნების შეტანის თხოვნით, ხოლო 2008 წლის 18 სექტემბერს _ ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურს და 25 სექტემბერს მიიღო გასაჩივრებული კრების ოქმის ასლები.

მოპასუხეებმა: ნ. ა-მა, ა. მ-ემ, გ. ს-მა, გ. თ-ამ, პ. ჭ-ამ, მ. შ-მა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხეებმა სარჩელის დასაშვებობასთან მიმართებით მიუთითეს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესზე და ჩათვალეს, რომ სარჩელი სასამართლოს დაუშვებად უნდა მიეჩნია, ამასთან განმარტეს, რომ კრების ოქმი კანონის მოთხოვნათა შესაბამისადაა შედგენილი, ის ფაქტი, რომ ერთსა და იმავე დღეს მიღებულია გადაწყვეტილება სხვადასხვა საკითხზე, მისი ბათილად ცნობის საფუძველი არაა, არამედ გადამწყვეტია მხარეთა ნამდვილი ნება, რაც ასახულია ამხანაგობის გადაწყვეტილებაში. თავის მხრივ, ამხანაგობის კრების ოქმი წარმოადგენს მრავალმხრივ გარიგებას, რომელიც გარკვეული სამართლებრივი ურთირთობის წარმოშობისკენაა მიმართული და ამ თვალსაზრისით გასულია სამოქალაქო კოდექსის 84-ე მუხლით გათვალისწინებული შეცილების ხანდაზმულობის ვადა. უსაფუძვლოა მოსარჩელის მითითება 2008 წლის 27 მარტს ჩატარებულ ამხანაგობა «ბ-ის» საერთო კრების თაობაზე, სადაც არჩეულ იქნა ახალი თავმჯდომარე, რადგანაც, მართალია, ამ დღეს მოწვეულ იქნა ამხანაგობის წევრთა კრება, თუმცა ამ კრებაზე გადაწყვეტილება არ ყოფილა მიღებული ამხანაგობის დებულებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების მიღებისათვის საჭირო ხმათა რაოდენობის არარსებობის გამო და იმავე დღის წესრიგით არც ახალი კრება ყოფილა მოწვეული.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბ. ა-ას, თ. მ-ის, ე. ხ-ის, თ. მ-ის, ნ. ბ-ის, ა. მ-ის, ტ. კ-ის და თ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ბ-ის» 2007 წლის 14 ივნისის საერთო კრების ¹3 ოქმი და ამავე ამხანაგობის საერთო კრების უთარიღო ¹3 ოქმი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ა. მ-ემ, გ. ს-მა, გ. თ-ამ, ც. კ-ემ, პ. ჭ-ამ, მ. შ-მა, ო. შ-მა, ა. ი-მა, ნ. ა-მა და ზ. პ-ომ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით ა. მ-ის, გ. ს-ის, გ. თ-ას, ც. კ-ის, პ. ჭ-ას, მ. შ-ის, ო. შ-ის, ა. ი-ის, ნ. ა-ისა და ზ. პ-ოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, დარჩა უცვლელად ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ქ.ბათუმში, რ-ის ქ¹41-ში მდებარე 5-სართულიანი სახლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა შეიქმნა 2006 წლის 15 დეკემბრის საერთო კრების ¹1 ოქმის საფუძველზე. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ბ-ის» 2007 წლის 14 ივნისის საერთო კრების ¹3 ოქმის თანახმად, ამხანაგობამ ხმა მისცა მოპასუხეებისათვის ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული სამეურნეო სათავსის (სხვენის) ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემას, ამხანაგობა ,,ბ-ის» უთარიღო საერთო კრების ¹3 ოქმის თანახმად, ამხანაგობამ დაადგინა, ეთხოვა ქ.ბათუმის მერიის არქიტექტურისა და ქალაქგეგმარების სამსახურისათვის რ-ის ქ¹41-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლზე დამატებით მანსარდის მოწყობის ნებართვის გაცემა. აღნიშნული ოქმების საფუძველზე მოპასუხეებმა საჯარო რეესტრში ინდივიდუალურ საკუთრებაში დაირეგისტრირეს ამხანაგობა ,,ბ-ის» წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებული სხვენი. ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული არასაცხოვრებელი ფართი გასხვისდა კრებებზე მიღებული გადაწყვეტილებების საფუძველზე და ამ გასხვისების წინააღმდეგი იყო ამხანაგობის წევრ მოსარჩელეთა ნაწილი.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება, რომ ამხანაგობის წევრები მოსალოდნელი კრების შესახებ ინფორმირებული იყვნენ დადგენილი წესით. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლზე და განმარტა, რომ ამხანაგობის წესდება, ისევე, როგორც ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილება, არის ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობების წარმოშოებისაკენ, შესაბამისად, აღნიშნული თავისი შინაარსით გარიგებაა, სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის თანახმად, ჩათვალა, რომ მხარეთა მიერ წესდებაში გამოვლენილი ნება უნდა დადგინდეს სწორედ გონივრული განსჯის შედეგად. პალატამ მიუთითა ამხანაგობის წესდების მე-13 მუხლზე, რომლის თანახმადაც, ამხანაგობის საერთო კრება მოიწვევა ერთი კვირის ვადაში მისი მოწვევის შესახებ ამხანაგობის წევრთა ოფიციალური შეტყობინების შემდეგ. სასამართლოს განმარტებით, ოფიციალურად შეიძლება ჩაითვალოს ის შეტყობინება, რომელიც გავრცელდა ყველა წესის, ყველა ფორმალობის დაცვით. ამხანაგობის წევრები კრებაზე «ოფიციალური შეტყობინებით» მიწვეული იქნებოდნენ, თუ მათ ან მათი ოჯახის წევრებს პირადად ჩაბარდებოდათ მოსაწვევი კრების დღის წესრიგის მითითებით, აპელანტის განმარტებით კი, კრების მოწვევის შესახებ შეტყობინება გამოქვეყნდა სახლის სადარბაზოებისა და ავტოსადგომების კედლებზე, ამგვარი წესით კრების მოწვევა სასამართლომ არ მიიჩნია «ოფიციალურ შეტყობინებად», რის გამოც კრების მოწვევისას დარღვეულ იქნა წესდებით, ანუ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებით გათვალისწილებული პროცედურა, შესაბამისად, ამ კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებები ეწინააღმდეგება მხარეთა შორის დადებულ ხელშეკრულებას _ წესდებას და, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად ეს გარიგებები ბათილია. სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის მე-6 მუხლით გათვალისწინებულ კანონის უკუქცევით ძალაზე, «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონზე და ჩათვალა, რომ ამ ნორმატიულ აქტს რადგანაც უკუქცევითი ძალა არ მინიჭებია, ამიტომ ამ კანონის ამოქმედებამდე არსებული ურთიერთობები უნდა გადაწყდეს იმ ნორმატიული აქტების საფუძველზე, რომლებიც მოქმედებდნენ შესაბამისი სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროისათვის. იმის გათვალისწინებით, რომ «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის თანახმად, ეს კანონი ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოდან, სადავო კრების ოქმები კი შედგენილია 2007 წლის 14 ივნისს, ანუ ამ კანონის ამოქმედებამდე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემული დავა უნდა გადაწყდეს, კრების მიერ გადაწყვეტილების მიღების დროისათვის მოქმედი რედაქციით, სამოქალაქო კოდექსის ნორმათა შესაბამისად. სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ სადავო გარიგებათა დადების დროისათვის მოქმედი რედაქციით, სამოქალაქო კოდექსის 208-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა და 213-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საკუთრების განკარგვისათვის აუცილებელი იყო ყველა მესაკუთრის მიერ გამოხატული ნება _ თუ ამხანაგობის ერთი წევრი, ანუ ერთი მესაკუთრე მაინც წინააღმდეგი იყო დაეთმო თავისი წილი თანასაკუთრებაში, ამ ქონების განკარგვა არ დაიშვებოდა, რადგან ამით, არსებითად, პირი, თავისი ნების გარეშე, კარგავდა საკუთრების უფლებას. თასანაკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვის იგივე წესია დადგენილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონითაც, ოღონდ, ამ კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ის სამეურნეო სათავსები, რომელიც კანონის ამოქმედებამდე ეკუთვნოდა ამხანაგობის ყველა წევრს, თუმცა მათ ფაქტობრივად ფლობდნენ ამხანაგობის კონკრეტული წევრები, 2007 წლის 1 აგვისტოდან აღიარებულ იქნა ფაქტობრივ მფლობელთა ინდივიდუალურ საკუთრებად. 2007 წლის 1 აგვისტომდე სადავო სამეურნეო სათავსები იყო ამხანაგობის ყველა წევრის თანასაკუთრება და, ამიტომ, მათ განსაკარგავად აუცილებელი იყო ერთობლივად მიღებული გადაწყვეტილება, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო გადაწყვეტილებებს მოსარჩელეებმა მხარი არ დაუჭირეს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქონება განკარგეს არაუფლებამოსილმა პირებმა. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლზე და რადგანაც მოსარჩელეები სადავო გარიგებას არ დათანხმებიან და არც მოუწონებიათ იგი, ეს გადაწყვეტილება ნამდვილად არ ჩათვალა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ა. მ-ემ, გ. სააკინმა, გ. თ-ამ, ც. კ-ემ, პ. ჭ-ამ, მ. შ-მა, ო. შ-მა, ა. ი-მა, ნ. ა-მა და ზ. პ-ომ, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 208-232-ე მუხლები, კერძოდ, მან საერთო საკუთრების ფართების (სხვენების) ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემა დაუშვებლად მიიჩნია, რაც ეწიინააღმდეგება კანონს, კრების ჩატარების დროისათვის მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი სამართლებრივი ნორმები ასეთ კატეგორიულ აკრძალვას არ ითვალისწინებდა. სხვენების საკუთრებაში გადაცემის შესაძლებლობას ითვალისწინებს 2007 წლის 1 აგვისტოს ამოქმედებული «ბინამესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონი, რომელიც აკონკრეტებს საერთო საკუთრების ფართების ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის პროცედურას. პალატამ არასწორად განმარტა «ბინამესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10 მუხლი, რადგან აღნიშნული მუხლი გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ადგილი არ აქვს საერთო საკუთრების ფართების ფაქტობრივ ფლობას. მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხეები ფაქტობრივად ფლობდნენ და დღესაც ფლობენ სხვენის ფართებს, სადაც მოათავსეს პირადი ნივთები, ბოქლომით დაკეტეს სხვენის ასასვლელი, რომლის გასაღებიც მხოლოდ მათ მფლობელობაშია. მათ, ასევე აქვთ, დიდი ხნის წინ დამონტაჟებული, ინდივიდუალური წყლის ბაკები და საკუჭნაო, რითაც მხოლოდ თვითონ სარგებლობენ. აღნიშნული გარემოება ადასტურებს სხვენის ფაქტობრივი მფლობელობის უტყუარ ფაქტს, რასაც მოწინააღმდეგე მხარეები სადავოდ არ ხდიან. აღნიშნულს ადასტურებენ დაკითხული მოწმეებიც: მ. უ-ი (ამხანაგობის წევრი) და ნ. ბ-ე (მოსარჩელე თ. მ-ის მეუღლე). «ბინამესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლით, ამ კანონის ამოქმედებამდე, ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ საერთო საკუთრების ფართების მფობელობის ფაქტს და ამ ფართების ხმათა 2/3-ით საკუთრებაში გადაცემის შესაძლებლობას. მოცემულ შემთხვევაში ამხანაგობის წევრებმა დაადასტურეს, რომ აპელანტები ფაქტობრივად ფლობდნენ სხვენებს, ხოლო აღნიშნულ კრებაზე კვორუმის არარსებობის ფაქტი დაუსაბუთებელია და აშკარად ეწინააღმდეგება კანონს. სამოქალაქო კოდექსის 215-ე მუხლით (2007 წლის 1 აგვისტომდე რედაქციით) გადაწყვეტილება, რომელთა მისაღებად საჭიროა ხმების უბრალო უმრავლესობა, ძალაშია ამხანაგობის იმ წევრთათვისაც, რომლებსაც არ მიუღიათ მონაწილეობა კენჭისყრაში ან გადაწყვეტილების წინააღმდეგ მისცეს ხმა, ამავე კოდექსის 228-ე მუხლით, კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია, თუ მას ესწრება ამხანაგობის წავრთა ნახევარზე მეტი, 226-ე მუხლის თანახმად კი, გადაწყვეტილება კრების გარეშეც შეიძლება იქნას მიღებული, თუ ამხანაგობის წევრები წერილობით განაცხადებენ მასზე თანხმობას. მოცემულ შემთხვევაში კრება მოწვეულიც რომ არ ყოფილიყო (რაც ფაქტობრივად ჩატარდა), ამხანაგობის წევრთა უმეტესობამ მოაწერა ხელი დანართს, რითაც თანხმობა გამოხატეს 2007 წლის 14 ივნისის ¹3 კრების ოქმზე (გადაწყვეტილებაზე). ამხანაგობა «ბ-ის» დებულების მიხედვით, ამხანაგობის კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია, თუ მას ესწრება ამხანაგობის წევრთა ნახევარზე მეტი, ხოლო კრება გადაწყვეტილებას იღებს დამსწრეთა ხმების 2/3-ით, რა პირობაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა. ამხანაგობის წევრთა საერთო კრება რეალურად ჩატარდა, რომლის მოწვევისა და დღის წესრიგის შესახებ წინასწარ იცოდნენ ამხანაგობის წევრებმა, მათ შორის მოსარჩელეებმა. სასამართლომ არ გაიზიარა სასამართლო სხდომაზე დაკითხული მოწმეების: ალა სალიევას (მოსარჩელე ბ. ა-ას მეუღლე), ნ. ბ-ისა (მოსარჩელე თ. მ-ის მეუღლე) და დ. ქ-ის ჩვენებები, რომლებმაც განაცხადეს, რომ კრების მოწვევისა და დღის წესრიგის შესახებ გაიგეს მათსავე ეზოში სადარბაზოებსა და ავტოფარეხებზე გაკრული შეტყობინების საფუძველზე. მართალია, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა, მაგრამ სასამართლომ გადაწყვეტილებაში უნდა დაასაბუთოს, თუ რატომ არ იზიარებს ამა თუ იმ მტკიცებულებას და რატომ იზიარებს სხვა მტკიცებულებებს.

მოსარჩელეებმა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვერ დაადასტურეს თავიანთი სასარჩელო მოთხოვნა მოტყუების შესახებ, ხოლო სასამართლოს დასკვნა ამ მხრივ არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული მასალებიდან. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის გადაწყვეტილება, რადგან მასში გარკვევით არის მითითებული, რომ კრების ნამდვილობისათვის აუცილებელია კრების შესახებ წინასწარ იყოს გაცხადებული იმდენად, რამდენადაც, მოცემულ შემთხვევაში (რაც მოწმეებმაც დაადასტურეს), კრების შესახებ ინფორმაცია წინასწარ იყო გამოკრული და მათ იცოდნენ ამხანაგობის კრების ჩატარების თაობაზე, შესაბამისად, არ არსებობდა კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი. დიდი პალატის გადაწყვეტილებაში არაა მითითებული ის გარემოება, რომ ამხანაგობის წევრთა ინფორმირებისათვის აუცილებელია მათთვის ცალ-ცალკე შეტყობინების (წერილების) დარიგება, არამედ სავალდებულოდაა მიჩნეული წინასწარ გაცხადების აუცილებლობა, რასაც მოცემულ შემთხვევაშიც ჰქონდა ადგილი, ამდენად, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მითითება, რომ სახლის სადარბაზოში ინფორმაციის გამოკვრა არ შეიძლება ჩაითვალოს შეტყობინებად და ამისათვის საჭიროა წერილობით თითოეული ამხანაგობის წევრზე შეტყობინების ჩაბარება. მართალია, არც «ბინამესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონი და არც ამხანაგობა «ბ-ის» დებულება აკონკრეტებს შეტყობინების რა ფორმა ითვლება ოფიციალურ შეტყობინებად, მაგრამ გაუგებარია ყველასათვის თვალსაჩინო ადგილზე ინფორმაციის გამოკვრა თუ რატომ არ ითვლება ოფიციალურ შეტყობინებად, მაშინ, როცა საქართველოს კანონმდებლობა, მათ შორის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი, ითვალისწინებს ინფორმაციის თვალსაჩინო ადგილზე განთავსების გზით შეტყობინების შესაძლებლობას. სასამართლომ არასწორად დაადგინა სხვენების საკუთრებაში გადაცემისათვის ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობის აუცილებლობის ფაქტი, რადგან მოწმეებმა დაადასტურეს, რომ მოპასუხეები ფაქტობრივად ფლობდნენ სხვენებს, რა დროსაც საკმარისი იყო წევრთა 2/3-ის თანხმობა, რაც მოცემულ შემთხვევაშიც სახეზეა. სასამართლომ არასწორად ჩათვალა ცალკე კრების ოქმად ე.წ უთარიღო კრების ოქმი, მაშინ, როცა ის არის ¹3 კრების ოქმის დანართი და მისი შედგენა არ იყო სავალდებულო, თუმცა, ამხანაგობის თავმჯდომარემ მაინც შეადგინა იგი და ამხანაგობის წევრებმა თავიანთი ხელმოწერით დაადასტურეს კრებისა და მისი გადაწყვეტილების ნამდვილობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 დეკემბრის განჩინებით ა. მ-ის, გ. ს-ის, გ. თ-ას, ც. კ-ის, პ. ჭ-ას, მ. შ-ის, ო. შ-ის, ა. ი-ის, ნ. ა-ისა და ზ. პ-ოს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ა. მ-ის, გ. ს-ის, გ. თ-ას, ც. კ-ის, პ. ჭ-ას, მ. შ-ის, ო. შ-ის, ა. ი-ის, ნ. ა-ისა და ზ. პ-ოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. მ-ის, გ. ს-ის, გ. თ-ას, ც. კ-ის, პ. ჭ-ას, მ. შ-ის, ო. შ-ის, ა. ი-ის, ნ. ა-ისა და ზ. პ-ოს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ა. მ-ეს, გ. ს-ს, გ. თ-ას, ც. კ-ეს, პ. ჭ-ას, მ. შ-ს, ო. შ-ს, ა. ი-ს, ნ. ა-სა და ზ. პ-ოს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ჯ. ქ-ის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. მ-ის, გ. ს-ის, გ. თ-ას, ც. კ-ის, პ. ჭ-ას, მ. შ-ის, ო. შ-ის, ა. ი-ის, ნ. ა-ისა და ზ. პ-ოს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ა. მ-ეს, გ. ს-ს, გ. თ-ას, ც. კ-ეს, პ. ჭ-ას, მ. შ-ს, ო. შ-ს, ა. ი-ს, ნ. ა-ისა და ზ. პ-ოს დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» ჯ. ქ-ის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.